De zieken breken Wouter Godijn

Inhoud

Proloog

Het loeien bijna balken

Over een leegstaande hoge hoed

Lichte, bevredigende verbazing

A la zee bombastische boot

De zieken spreken

De kathedraal en het hondje

De hijgende inktvis

Kortstondige verschijning van een derwisj

Broei

De zusjes en de antilopen

Al lang

License to kill

De terugkeer van de dominee

Hoe konijn verandert

Liggend

Deze keer is het echt zo ver

Wouter Godijn legt de zieken het zwijgen op en spreekt

De twee mannen

Jeugdliefde

Veronderstellingen

De maker en het meisje

Het zilver van de stinkvis

Worst wekken

Credo

Zachtjes kraken

De zieken leggen Wouter Godijn het zwijgen op en spreken verder

Naakt

Gloeien en glijden

Man willen zijn

Nog klateren

O gemeenteleden

Gewilde bakvis

Mijn ziekte

Op de top van de berg

Aan de aarde

Ontsnapping

Slecht contact

Er is een overeenkomst met ademen

Hoe nu verder

Epiloog

Weg

Verantwoording

Kom tot mij, want ik ben even tegenstrijdig als jijzelf.

TOMAS TRANSTRÖMER, ‘Onder nul’.

Proloog

Het loeien bijna balken

Zodra gedicht begint met ontstaan – één borst uit het water –

verbergt ze zich achter wasmiddelwit

laken. Ik sleur haar erachter vandaan,

trek aan haar haren, grijp in haar nek. Grom:

‘Spreken stomme trut, of ik sla je op je bek.’

‘Koe op haar zij of zij moet baren schemeringdiep,

het loeien klaaglijk, bijna balken,

de tanden van het donker al ontbloot.

Overal stikken ingetogen kleine dieren. De wind glijdt wezel-

of slangachtig door het hoge gras. Niet eens bloed,

alleen een beetje drab. En dat na zo veel persen.

O ja: en een dode koe. Begrepen ober?

Dode koe. Eén. Kunt u dat doorgeven

aan de keuken? Laat ze vooral veel bidden

terwijl ze bezig zijn. Laat ze maar

een kerk vouwen, een hele hoge, met zo’n eindeloze, ijle spits

boven het vlees dat soppend terugkeert in de aarde. Een hoedje

van papier. Is voor de kinderen zo veel aardiger. En dat je dan,

als je goed kijkt, zo af en toe iets ziet bewegen. Heel

even: een gelovige – bleek als een luchtspiegeling.’

Over een leegstaande hoge hoed

Het kortsluiting veroorzakende konijn onder de bank

bij wijze van begin gewist. In ruil voor licht

schaterend wit tussen de regels!

Pappa is een oen!

Breng toch een buitenhok, breng verse

grassen, de eenvoud van woedend oranje

wortelen. Of blaffen? Zonder hond? Zo lok je geen konijn.

Je kunt altijd nog eens beginnen.

Dit gezin is een trampoline.

Deze meneer is zwanger.

Ook wat zich hoog boven ons verijst,

moet zich legen op zijn weg

naar het verre Oosten. Die kant op nog

steppen? Ik grimdenk:

as je maar ver genoeg gaat:

slierten damp, geen wolken meer maar

vechtend engelenhaar – tegen oppermachtig, zéér

dwangmatig blauw: ach laatste lammetjes-

achtige, broodmagere zinnen.

Altijd kun je…

altijd kon je… Maar we gaan al

naar beneden, lager en lager. Mayday, mayday!

tot diep in het warme gras. ‘Zo blief niks’, hoor je nog zeggen

– een krakende ouwevrouwestem – wie is dat mens? – ik zie geen bal –

‘zo-tis mien jong. En:

hest oe knijn al terug?’

Lichte, bevredigende verbazing

Het raam passeert traag als een zelfvoldaan

ruimteschip. Wolken presenteren zich gewillig

wollig. Ik hoor een geluid,

het klinkt ongeveer zo:

woooeee! woooeee! woooeee!

Zou de hond van de buren kunnen zijn

maar de buren hebben geen hond en de coyote komt

in ons land niet voor. Nee. Nu

glijdt het geluid kalm weg

en sleept al zijn betekenissen met zich mee.

Ik laat me zakken op de wc,

word wijd en voel hoe een nieuw wonder uit me glijdt: