‘How is it I find you in difference, see you there
          In a moving contour, a change not quite completed?’

Wallace Stevens, ‘Notes toward a Supreme Fiction’.

Loopings

De onontkoombare draak heeft ons nog niet
en we treffen onszelf aan – samen alleen zoals het hoort, of liever: schijnt te horen
(ik wou dat ik niet hoefde te wachten tot het einde
met het raadsel van je oren)
– tussen meisjesachtig neuriënd smeltwater,
feestelijk fonkelende vitrage die telkens ergens anders oplicht. (Waarom
zijn er zo véél wonderen – alsof er iets achter moet worden verborgen. Wij
mogen nooit weten wat. Dan zou alles voor niets zijn geweest.) Néé,
ik heb geen zin om uit te leggen hoe

wij hier zijn gekomen. Klaag niet zo liefste,
je zei altijd datje op wintersport wilde, de dooi,

de onvindbare, onvermoeibare mug,
valt niet onder mijn verantwoordelijkheid.
(Al heb ik dat bazige, duifgrijze pak aan
dat ik tot nu toe altijd verdomde te dragen.)

De aspergegele vingers van de dooi en dit: groen als

kattenoog. Ik zeg niet wat het is.
Geniet toch liefste. Als je nu op je hurken gaat zitten
(ja precies: alsof je moet plassen)
en je heel lichtblonde, overvloedige, weerloze derrière
– die zo veel vergevingsgezinder is dan je wenkbrauwen –
laat aaien door de wind
zul je, net als ik, een langdurig, trillend ogenblik libelle zijn.

En dat is nog maar het begin! Wij zwellen op!
In een handomdraai veranderen we in vliegende olifanten.
Weemoedig achteromkijkend zien we krimpende Alpen,
nu al niet veel groter dan molshopen.
We zullen luchtig over de savannen vliegen,

loopings maken, jij mijn Dombo, lieverd,
mijn Aristoteles, mijn mug, mijn lieve, lieve trommelaar
die me ’s nachts wakker houdt en laat slapen.
Hazen zullen we ook zijn, Afrikaanse hazen,
in elkaar duiken tussen wolkenkrabbers van gras.

En de draak?
Ach jij was de draak,
ik ben de draak, zoals iedereen
op een dag draak zal zijn. Kiekeboe!
Je oren, liefste, in deze angstaanjagende, veranderlijke wereld,
samen één zacht, roze, opengedicht schelpje, waaruitje gezicht opwelt.

De karpers en de krab

Tussen stappen

Alles is zoals altijd: ijlings
op weg naar ver weg. Zijn speelt
zich zelden af waar wij zijn. Getoe–

ter, gedoe – of zegt dit: luid en wanhopig,
balkend geclaxonneer u meer?

Maar dan houdt najaar op de plaats

rust: zonlicht wordt ruw neergesmeten
op de gebogen rug van plunderland.
Het aanwezige water luistert
naar namen die hard zijn

geworden als gestolde woede: Boter-
of Damster- en dan diep –
altijd weer diep (als een afgrond

verborgen onder een dunne, krakerige laag klei). Probeert eens te fluiten
op het koortsige, gele riet
dat nog niet helemaal kan berusten
in het onvermijdelijke. Niets

is mogelijk. Een sneeuwwitte
bok baant zich onaangedaan een weg
door verjaarde grassen. Iemand schiet

een salvo mussen af. Het is verbroken.

De dames en de waarheid

De waardige schreeuw van de boom
is niet waar. Hij gebeurde niet echt
maar in een droom – die ik had terwijl ik wakker was.
Dat kan dus ook al niet. Hij overkwam
mij in de bus. (De krakende val die daarna kwam
is nauwelijks van belang.) Omringd door dames:

tassen vol baksteenharde meningen, hoog opgezette duivenborsten:

kom niet aan ons. Wij komen wel aan jou
als je te dichtbij komt. Bomen schreeuwen
niet laat staan waardig. Toch
kon ik niet laten me af te vragen of het kon:
doodgaan als de opkomende zon. En wat had je d’r dan aan?
Waarom? Ik las in duivenogen dat ik net als de dood
op moest houden. Zo meteen kreeg ik een pik.
Alleen wat in een tas past is waar.

Omsingeling van de nacht

Een dialoog kun je herkennen
aan de komma’s die aan weerszijden van de zin
omhoogspringen tot boven de daken

van de letters. De leeuw
lag languit in het hoge,
wellustige gras en had één poot

genietend over de rug van het meisje gelegd:
ze ligt naast hem en doet alsof

ze slaapt, niet voor de leeuw
maar voor de fotograaf. Drie dagen geleden

ontwaakte ik somber gestemd
in een hotelkamer. Mijn vrouw

bleek juist in een goed humeur
en begon me meteen af te trekken.

In de balzaal van mijn orgasme walste ik
met een onzichtbare partner, beschenen door tientallen kroonluchters,

waarna het weer bleek te zijn omgeslagen. (De laatste
buien trokken in noordoostelijke richting weg.) En ook voor de vissen

zag het er beter uit. Hoewel hun wereld langzaam dichtgroeit,

hield ik rekening – zoals er een verband zou kunnen bestaan tussen een vergissing van
                   Gerrit Krol,
een leeuw vol liefde, de opwindende ingevingen van mijn vrouw
en de ontwikkeling van de visstand in een Groningse buitenwijk –

met een koele, diepe poel
waarin ruisvoorns met vinnen zo rood
dat ze om een nieuwe definitie van rood lijken te vragen
– zoals de paraplu van een Engelsman om regen –