Henk Rijks

2010
Uitgeverij Contact
Amsterdam | Antwerpen

De inhoud van dit boek komt voort uit de verbeelding van de schrijver. Iedere gelijkenis met werkelijk bestaande bedrijven, organisaties, producten, merknamen, transacties, domeinnamen, e-mailadressen, telefoonnummers, logo’s, personen en/of gebeurtenissen is volstrekt toevallig.

© 2010 Henk Rijks

Omslagontwerp en ontwerp binnenwerk Bart van den Tooren

Auteursfoto Ronald Hoeben

ISBN 9789025434960

D/2010/0108/909

NUR 301

www.uitgeverijcontact.nl

www.dekostwinner.nl

Voor mezelf

‘Wie vrouw en kinderen heeft, heeft gijzelaars gegeven
aan zijn lot. Want zij beletten belangrijke
ondernemingen, of die nu van grote allure of
laag allooi mogen zijn.’

Francis Bacon, Over liefde, de dood en het leven,
Bert Bakker, 2005

C17H21N 04

Als ze me vragen wat ik voor de kost doe, vertel ik meestal gewoon de waarheid.

‘Ik handel in chemicaliën,’ antwoord ik dan. ‘Bulk, maar soms ook en détail.’

‘Goh, interessant, wat voor chemicaliën?’

Een enkeling waagt het weleens om verder te spitten. ‘Weet je iets van scheikunde?’ is dan mijn wedervraag. Negen van de tien keer is het antwoord nee... En dan stokt het gesprek vanzelf. Good for them.

Natuurlijk is niemand echt in mij geïnteresseerd. Het is niet meer dan een beleefdheidsfrase. Een manier om je te kunnen plaatsen. Je bent wat je werkt, nietwaar? En geen mens informeert ooit naar de precieze aard van mijn handel. Nou ja, die enkeling dus, maar die poeier ik af door iets moeilijks over koolwaterstofverbindingen te roepen. Het is me nog nooit gebeurd dat iemand daarna écht doorvroeg. En zelfs dan...

Waarom zouden ze ook? Ik zie eruit als iedere andere doorsneemiddendertiger. Ik draag dezelfde kleren (Dockers, Gaastra), rijd ook een middenklasser, plus (Volvo V70), de kinderen zitten op hockey en het huis – volgens Funda is het vijfenhalve ton waard – moet worden afgelost. Wie zou er nu denken dat ik, Tonk van Lexmond, de grootste dopedealer van Amsterdam en omstreken ben?

Niemand kent mijn echte naam. De meesten van mijn klanten noemen me dokter Robert, of gewoon Doc. Nou ja, tot voor kort dan, want ik heb de zaak van de hand gedaan. Gecasht, zou je kunnen zeggen. Earn-out. Exit. Einde.

Of ik geen morele problemen had met wat ik deed? Vraag je dat ook aan de directeur van Gall & Gall? En aan die sigarettenboer op de hoek? Of wat dacht je van Hajenius op het Rokin? Precies zo’n tent waar mijn soort klanten ook komt. Het Rokin... Ach ja... Amsterdam. Zou de Noord-Zuidlijn nou eindelijk klaar zijn? En is het mooi geworden? Hebben ze die vreselijke paarse straatlantarens eindelijk gesloopt? Is Arti al failliet? Voor jou een weet, voor mij een vraag.

Weet je, ik vertel je gewoon hoe het gegaan is. Ik zal niet altijd namen noemen, want helemaal safe voel ik me nooit, maar het hele verhaal kan je krijgen. De rest, zoals ze zeggen, is geschiedenis.

Ik Wil Alleen Maar Zwemmen

Zesendertig jaar geleden besloten mijn ouders mij Tonk te noemen, en ik was er nog steeds niet uit of ik ze dat kwalijk moest nemen. Maar één ding stond voor me vast: ik was een stuk beter af dan Plinke, Storm, Bink, Dex, Hunter, Flemming, Bronja, en al die andere drie- tot vijfjarigen met hun modieuze Amsterdam-Zuid-namen, die om mij heen spetterden in het De Mirandabad op een vroege zondagse februarimorgen aan het begin van het derde millennium.

Nog elke dag ondervond ik last van mijn voornaam, vooral bij het kennismaken. En daarom had ik nu al medelijden met al die peuters die door hun ouders waren opgescheept met een naam met uiterste houdbaarheidsdatum. Wrister, Zyxten, Scipio, Beertje, Bartel, Rinck, waar zou het eindigen? Knuppel, Joetje, Stok, Muys, geschreven met y...? Namen die net zo snel gemeengoed zouden worden als de vloot aan hippe bakfietsjes die bij de ingang van het zwembad geparkeerd stond. En die ook net zo snel passé zouden zijn.

Het was een plaag.

Natuurlijk was het niet mijn idee geweest om hiernaartoe te gaan. Saskia, mijn vrouw, had in een of ander opvoedtijdschrift gelezen dat zwemmen zo goed was voor de motoriek van ‘je kindje’. De tweeling was zoals gewoonlijk al om zes uur wakker, dus wie was ik om dwars te gaan liggen? Wilde ik soms niet ook het beste voor mijn kinderen?

‘Slaapt er dan nooit meer iemand uit?’ vroeg ik hardop toen we de hoge, galmende hal van het zwembad binnen gingen. Het was nog niet eens negen uur, maar toch stond er al een lange rij jonge gezinnen te wachten tot de kassa openging. Enkele ouders gaapten ongegeneerd. Achter het glazen ruitje van de kassa zat een dikke vrouw in een witte polo rolletjes geld te tellen zonder zich druk te maken over de groeiende rij voor het loket.

Ik keek naar de tweeling en haalde gedachteloos mijn hand door hun haar. Zien gapen doet gapen. Saskia sperde haar mond wijd open. Ik kon de pas aangebrachte witte vullingen en de gouden kroon zien. Vakwerk, en de rekening was er ook naar geweest.

Eenmaal binnen kleedden we ons zo snel mogelijk om in wat ze een familiekleedkamer noemden, een treurig hok vol mannen en vrouwen, die bij voorkeur poedelnaakt bukkend hun kindjes voorzagen van kleurige zwemaccessoires zoals bandjes en opblaastuigjes, en de even onvermijdelijke als poepdure zwemluiers. Er werd volop en luid gehuild.

Saskia voerde de tweeling naar het peuterbadje en ik speurde het grote bad af op zoek naar een lege witte plastic tuinstoel, die in een kring om het bad stonden. Na lang zoeken vond ik eindelijk een onbezette stoel, waarop ik de volle boodschappentas met de handdoeken en reserveluiers parkeerde. Het was een tas met het logo van Dirk van den Broek. Vreemd, als je nagaat dat we al onze boodschappen door de Albert Heijn lieten thuisbezorgen. Maar ja, volgens Sas was het nou eenmaal cool om met zo’n knalrode Dirk-tas rond te lopen.

Toen ik klaar was met kwartier maken, slenterde ik langs de rand van het grote bad. Bij het diepe dook ik het koude water in, en trok een haastig baantje om op temperatuur te komen. Vanuit het bad speurde ik naar mijn gezin, dat verderop in een pislauw kinderbadje rondspetterde. Het was nog niet zo lang geleden dat Saskia en ik op zondagmorgen tegen elkaar aan lagen. Wat deden we eigenlijk op zondag, voordat we kinderen hadden? Geen idee, het leek een leven geleden.

Ik wachtte op het loeien van de claxon, het teken dat het golfslagbad in werking werd gezet, en loerde ondertussen op mijn gemak naar al die andere oude jonge ouders. Ik observeerde hoe hun kroost in blauwe design-zwemluiers rondkroop en ronddobberde, en wist dat de moeders er vroeger beter uit hadden gezien. Waar nu blubberige dijen, uitgezakte tieten, behaarde schaamstreken en ingegroeide kalknagels hoogtij vierden, moest er vroeger nog wel wat aantrekkelijks tussen hebben gezeten. Sterker nog, van sommige moeders kon je nog steeds zien dat ze een paar jaar geleden nog mooie wijven waren. Types die in de kroeg nooit om aandacht en gratis drank verlegen zaten, en met wie je na afloop nog weleens een broeierige nacht kon doorbrengen.

Vergeleken bij de rest van de vrouwen had Saskia de bevalling en de eerste jaren moederschap goed doorstaan, zeker voor iemand die een tweeling had gebaard, en dat ook nog eens via de natuurlijke weg. Als een van de weinigen had zij nog met gemak een bikini aan gekund, maar kennelijk was er een soort stilzwijgende afspraak om allemaal in badpak te komen. Niet dat het veel uitmaakte. Hopende op betere tijden hadden de meeste moeders ze een maat of twee te klein gekocht. Overal zag ik blauw dooraderde dijen, met kuilen waar Neil Armstrong met gemak een maanlander in had kunnen parkeren. Moedervlekken over hun hele lijf, alsof ze naakt op een spatbordloze fiets door een modderplas waren gereden. Tieten bloesden boven de strakke badpakken uit, of hingen als natte, leeggezogen boterhamzakken halverwege borst en navel. Enorme tepels tekenden zich in het natte textiel af, en je hoefde ze niet eens in het echt te zien om te weten dat ze donkerbruin en ruw waren geworden van het voeden. En dan die koppen... Dodelijk vermoeid, de energie leek eruit gezogen, de ogen hol van de doorwaakte nachten, het haar dof en piekerig. En het laatste restje uithoudingsvermogen – de tank stond allang in het rood – werd besteed aan het doorlopend in de gaten houden van de kinderen, het immer alert zijn op gevaar, ongelukken. Ik had met ze te doen.

Ik dook nog eens onder nadat de golven geluwd waren. Misschien dat een duik naar de bodem mijn kop een beetje tot rust kon brengen. Laatst stond in de lokale krant dat het zwembad sinds kort een nieuw detectiesysteem had aangeschaft. Zodra een lichaam langdurig stil op de bodem ligt, slaat het alarm. Nou, dat wilde ik weleens uitproberen. Ik nam een hap lucht, niet overdreven, want dan doet het pijn aan je longen, en zwom met een soepele slag naar de bodem. Ik strekte mijn armen zodra ik de bodem raakte en probeerde zo stil mogelijk languit te blijven liggen. Dat viel nog niet mee. Er was toch een onderstroom die me heen en weer wiegde, als een herfstblaadje op een stoep.

Vanaf het begin van mijn duik was ik van plan om te tellen hoe lang ik onder water bleef, maar omdat ik dat was vergeten begon ik maar bij 25, op basis van een schatting dat ik bijna een halve minuut geleden naar de bodem was afgedaald. Bij tel 29 leek het alsof ik eindelijk stil genoeg lag, al voelde ik wel de opwaartse kracht. Zou mijn beginnende vetrol er ook voor zorgen dat ik elke keer omhoog werd gedrukt en daardoor moeilijker op de vloer bleef liggen? Bij tel 34 voelde ik de eerste steken in mijn borst. Negeren, Tonk, sprak ik mezelf toe. Tel 47 zorgde voor een rare tinteling in mijn handen, die gevoelloos leken als ik ze over de tegelvloer schraapte. Heel voorzichtig, dat wel, want anders zou het detectiesysteem niet aanslaan en was alle moeite voor niets geweest. Ik naderde de minuut en mijn kop deed zeer, vooral mijn oren. Mijn longen deden nu echt pijn. Ik dacht aan mijn kinderen die, onwetend van wat hun vader aan het doen was, iets verderop speelden. Ik dacht aan Saskia, die het allemaal zo goed bedoelde, maar die sinds we kinderen hadden een andere persoon was geworden; harder, afstandelijker. Bij het passeren van tel 127 wist ik dat ik het niet langer volhield, maar ik maakte mezelf wijs dat je daar even doorheen moest, net zoals bij hardlopen. Het was een fase van pijn, die snel opgevolgd zou worden door een milde prikkeling, om ten slotte over te gaan in een staat van verlichting, een staat waarin je zelfs uren onder water kunt blijven zonder schadelijke gevolgen of pijn. Althans, zoiets had ik weleens gezien bij een documentaire van Discovery Channel. I Shouldn’t Be Alive heette de serie, en een aflevering ging over een stel mensen dat een uur lang onder water in een auto had doorgebracht die onder het ijs was geschoven. I shouldn’t be alive... Het zinnetje zette zich als een mantra vast in mijn hoofd. Mijn hoofd, dat leek te barsten bij tel 140. Mijn hoofd, dat lodderige zwarte vlekken produceerde bij tel 143. Mijn hoofd, dat nog maar één ding wilde, namelijk mijn lichaam weer omhoogsturen om een grote hap lucht tot me te nemen. Dat was bij tel 151. Vijf tellen later, bij 156, I shouldn’t be alive, wilde ik zelf eigenlijk niet naar boven, maar bij 158 werd het gebrek aan zuurstof zo groot dat ik nauwelijks meer goed kon tellen, en ik (I shouldn’t be alive) betwijfelde of ik überhaupt nog wel omhoog zou kunnen komen. Vooropgesteld dat ik het zelf zou willen.

Ik wilde. Ik wilde niets liever dan omhoogkomen. Ik wilde weer normaal zien, in plaats van de rare gekleurde stippen die zich als een ouderwetse Windows-screensaver aan de binnenkant van mijn oogleden hadden genesteld. Maar de balletjes en pixels dansten nog steeds rond en werden steeds sneller naar een verdwijnpunt gezogen. Bij tel 162 zag ik benen boven me spartelen.

Ik gaf toe. Ik verplaatste mijn benen zo dat ik op mijn knieën op de bodem zat. Ik wist een been op te trekken, sloot het andere bij, en net voordat ik toegaf aan de reflex om dan maar onder water in te ademen, zette ik me met de spreekwoordelijke laatste kracht van de bodem af. Bij tel 163 komma 2 verdween de druk van mijn oren; bij tel 163 komma 3 bereikte ik de waterspiegel; bij 163 komma 4 voelde ik dat ik te laat was.

Mijn hoofd raakt een zacht kussen, dat me belet om boven water te komen en te ademen. Het kussen heeft ledematen die me schoppen, armen die me terugduwen onder water. Ik slik, doe mijn mond open, krijg een grote slok binnen, ik hoest, ik spartel, ik trappel om boven te komen, ik kom uiteindelijk boven, ik zuig met een grote haal lucht naar binnen, en produceer daarbij rochelende geluiden terwijl het snot uit mijn neus loopt. Het kussen waar ik zojuist met grote kracht tegenaan gebotst ben blijkt naast ledematen ook een mond te hebben. De mond produceert een hartstochtelijk ‘Godverdomme, uilskuiken!’, een verwensing die ik, zo realiseer ik me ondanks de toestand waarin ik me bevind, al lange tijd niet meer heb gehoord. Het kussen met de mond en de ledematen heeft inmiddels ook ogen, en hoewel ik nog niet erg scherp zie, komen die ogen me bekend voor. Ik heb ze vaker gezien, die ogen, en ook van zeer dichtbij, al is het wel lang geleden. Ogen die verwonderd opkeken toen ik voor het eerst van mijn leven klaarkwam in een vrouwenlichaam. Dezelfde groenblauwe ogen die vlak daarvoor halfgesloten langs me heen keken, en waarschijnlijk bleven rusten op een Bob Marley-poster aan de muur. Die ogen dus, vol tranen nadat ik het vier maanden later had uitgemaakt omdat ik toen van mening was dat je op die leeftijd nooit de liefde van je leven tegen kunt komen. De ogen van Stella Michiels.

Ik probeerde mijn gedachten erbij te houden, maar door de inspanning en het gebrek aan zuurstof kostte het me moeite om me te concentreren op de vrouw die ik eigenlijk alleen als meisje had gekend.

‘Dat je ooit eens een keertje zou opduiken had ik wel verwacht, maar zo, Tonk van Lexmond, dat is nou weer over de top!’

‘Stella?’ proestte ik uit. Ik proefde de smaak van bloed en zoog een paar diepe teugen lucht naar binnen.

‘Yep, dat ben ik. Nog steeds, zoals je ziet,’ zei ze.

Ik zag het. Langzaam maar zeker kwam ik bij zinnen en kon ik weer wat scherper zien.

‘Wat... Wat doe jij hier?’

‘Zwemmen, totdat jij me torpedeerde. Godklere, ik voel het nog, bruut! Waar kwam jij eigenlijk vandaan?’

Ze watertrappelde, waarbij haar borsten bij elke beenslag half boven water kwamen. Vadertje Tijd was er met z’n poten van afgebleven, zoveel werd me ondanks mijn toestand wel duidelijk.

‘Van de bodem. Ik worstelde en kwam boven,’ bracht ik uiteindelijk uit. Ik zwom naar de rand van het bad en hield me vast aan de rand. Stella volgde me, maar greep de rand niet vast. In plaats daarvan deinde ze als een dobbertje op en neer.

‘Jezus, Tonk, al die jaren niet gezien, niets van je gehoord, en zelfs nu met dat natte haar en die verdronken kop herken ik je direct. Hoe is het nu met je?’

‘Op dit moment buiten adem...’

‘De laatste keer dat ik jou buiten adem heb gezien is nu toch wel... Nou wat zal het zijn, een jaar of vijftien geleden? Weet je nog, na die schoolreünie, dat we in jouw auto hebben liggen... Was jij toen niet net getrouwd of zo?’

‘Nee, nee, ik ben pas twee jaar geleden getrouwd. Je kent mijn vrouw niet...’

‘Leuke bruiloft?’

‘Nee, binnen tien minuten stonden we buiten. Geen familie, geen vrienden. De getuige was een man van de gemeente. Het was meer een juridisch iets... Je weet wel... Iets in verband met de kinderen, aansprakelijkheid, weet ik veel.’

‘O! Romantisch, Tonk, zo ken ik je weer!’

Eindelijk kwam ik een beetje op adem.

Ik probeerde het nog maar eens.

‘En wat doe jij hier, Stella? En zeg nou niet weer “zwemmen tot jij opdook”.’

‘Ik ben met een vriendin mee. Zij zwemt hier elke zondagmorgen en ze vroeg of ik een keertje mee wilde gaan. En waarom niet? Als ik haar daar een plezier mee doe, wie ben ik dan om haar dat te onthouden?’

‘Dat ken ik nog van je... Opofferingsgezind...’

Daar was-ie weer, die rare lach van haar, even spottend als uitdagend.

‘Tot op zekere hoogte, Tonk. En bovendien, mensen veranderen, knul. Ik ben niet meer dat eigenwijze meisje dat het allemaal beter wist.’

Ze had nog steeds die zelfspot, die kinky blik, die iets te schorre stem. Ik zag haar blik afdwalen naar de kant van het zwembad.

‘Heeft jouw vrouw donker halflang haar, en ziet ze er best nog leuk uit, zelfs in badpak en met twee dreinende maar wel prachtige blonde kinderen aan de hand?’ vroeg ze.

‘Spot on, Michiels.’

‘Dan zou ik me als ik jou was maar eens druk maken om je gezin. Er staat daar iemand heel hard naar je te zoeken... En zo te zien is ze niet erg blij dat je je snor drukt...’

Ik keek achterom en zag Saskia het bad afspeuren met een blik die op onweer stond.

‘Het is inderdaad beter dat ik nu ga,’ zei ik.

‘Doe dat maar. Ik zie je wel weer eens verschijnen... Of niet.’ Ze zei het op een manier die je makkelijk als een uitnodiging kon opvatten.

‘Hoe kan ik je bereiken?’ vroeg ik.

‘Mail me maar, als je zin hebt. Je onthoudt mijn adres vast wel. Het is mijn slechte ik apenstaartje hotmail punt com. Met een streepje tussen mijn, slechte en ik. Ik merk het wel.’

‘Als je zin hebt.’ Het zat ’m bij haar in die kleine zinnetjes. Ze had het nog niet gezegd of daar zwom ze sierlijk naar de overkant, waar ze zich uit het water hees aan de zwembadtrap. Net voordat ze de laatste trede nam, keek ze nog even over haar schouder, alsof ze zeker wilde weten dat ik nog keek, en of ik het wel zag. Natuurlijk zag ik het: haar lichaam was nog net zo strak, zo afgetraind, zo perfect geproportioneerd als vroeger. Ouder, maar nog net zo aantrekkelijk. Een milf, of misschien wel een cougar.

Eenmaal op de kant draaide ze zich naar mij toe. Ze deed haar armen omhoog en kneep haar haar uit. Ze zwaaide nog een keer naar me, waardoor haar tieten zachtjes heen en weer schudden, en liep in de richting van de douches, waarna ze uit mijn zicht verdween. Ik hees mezelf op de kant en liep naar waar Saskia met de tweeling op me wachtte.

‘Tonk! Waar was je, verdomme. Wie was die vrouw? Ik moet al een halfuur piesen, maar dat gaat zoals je weet niet met twee kleine kinderen!’

‘Had je niet in het bad kunnen pissen, als je toch zo nodig moest?’ zei ik, terwijl ik op mijn hurken ging zitten om me over de tweeling te ontfermen. Ik voelde mijn longen en mijn hart nog steeds.

‘Jaja, dat zou jij natuurlijk doen, goorlap. Het is trouwens piesen, piesen, vrouwen piesen. Jij maakt er direct wat vies van met je pissen. Mannen pissen, vrouwen piesen.’ Zoals altijd wist Sas het beter.

Intussen duwde ze de tweeling in mijn armen. De kinderen voelden ijskoud aan.

‘Ga jij nou maar, straks laat je het hier nog lopen,’ zei ik geïrriteerd.

Ik nam de kleintjes mee, droogde ze goed af en deed een euro in de föhn in de kleedkamer om ze extra warm te krijgen. Pas bij de uitgang van het zwembad ontmoette ik Saskia weer, ik was haar sinds haar wc-bezoek uit het oog verloren. Zwijgend liepen we naar de auto. Bij het wegrijden stuurde ik iets te scherp in en raakte zo’n kloterig onbestuurbaar bakfietsje dat net om de bocht kwam. ‘Hufter!’ schreeuwde de bestuurster hysterisch. Drie kleine kinderen die in het bakkie waren ingesnoerd, zetten direct een keel op. Ik stak twee handen omhoog en haalde mijn schouders op, om aan te geven dat het me echt speet.

‘Tonk! Let je op? Anders rij ik wel,’ begon Saskia. ‘Stap even uit, en kijk of die vrouw wat heeft!’

‘Ach welnee, het was maar een heel klein tikkie. Ik raakte haar niet eens.’

Ik gaf gas, zette de radio aan en reed met een zwijgende vrouw naast me naar huis. Ik zette haar en de tweeling thuis af en reed nog vier rondjes in de buurt voordat ik een parkeerplaats op loopafstand vond. Toen ik uitstapte ontdekte ik een fikse kras op het rechterachterspatbord. Of het door de rozigheid van het zwemmen kwam weet ik niet, maar ik maakte me er niet druk om. Die kras was geen ramp. Gewoon even een schadeformulier invullen en met de interne post naar wagenparkbeheer sturen. De leasemaatschappij zorgde ervoor dat de auto tijdens kantooruren werd overgespoten. Je had er geen omkijken naar. Bovendien: nog even en het leasecontract was afgelopen. Er hoefde nog maar vijf mille op de teller, dan mocht ik, nee, dan moest ik zelfs een nieuwe leasebak uitzoeken. Het leven was zo beroerd nog niet voor een talentvolle dertiger in het bankwezen. Een keer op en neer naar Sölden deze winter, en dan een keertje naar St. Christophe zou toch voldoende moeten zijn... De bijtelling deed wel au, maar ja, je moet wat overhebben voor het goede doel. Met een beetje mazzel reed ik in augustus in de nieuwe Volvo V70, zo schatte ik.

‘Weet je al dat Marleen en Frank een baby hebben?’ vroeg Saskia toen ik het huis binnen kwam. Ze had net de tweeling in bed gelegd voor hun middagslaapje.

‘Het was een heel makkelijke bevalling, thuis. Het is een jongetje. Een mongooltje.’

Ze vertelde het alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

‘Djiezus, da’s niet zo mooi,’ antwoordde ik. ‘Hoe heetie eigenlijk?’

‘Slim heet-ie. Hij is vernoemd naar een of andere blueszanger. Marleen vertelde me dat hij verwekt is terwijl ze naar een nummer van die neger luisterden.’

‘Een mongooltje dat Slim heet? Hoe kies je het uit! Hadden ze ’m niet beter Harpo kunnen noemen?’ vroeg ik.

‘Ja, Harpo, zo noemde Marleen die zanger! Slim Harpo!’

‘Marx was ook een leuke naam geweest,’ opperde ik. ‘Da’s ook handig voor later, als er nog broertjes komen.’

‘Schat, als het aan jou lag, dan zouden alle kinderen Stink heten. Of Hinder. Of Last,’ zei Saskia, en ze liep kwaad de kamer uit. Ik hoorde haar rommelen met het Nespresso-apparaat. Even later kwam ze de huiskamer in met één kopje koffie, en installeerde zich op de bank met de nieuwe Linda.

‘Remi... ook een leuke naam,’ mompelde ik, maar de hint kwam niet aan. Ik keek op de klok en berekende dat ik nog veertien uur te gaan had. Nog veertien uur en dan lokte de file. Het enige moment van de dag waarop ik alleen kon zijn.

I Knew The Bride (When She Used To Rock And Roll)

De file naar kantoor beperkte zich tot het laatste stuk tussen de afrit van de snelweg en de ingang van de parkeergarage. In de auto voor me maakte een vrouw zich op in de achteruitkijkspiegel. Het wond me lichtelijk op toen ik haar zo bezig zag, en even overwoog ik haar auto met mijn bumper aan te tikken. Ze ging zó op in haar ochtendritueel dat ze het waarschijnlijk toch niet door zou hebben. Of juist wel, waarop ze erg boos zou worden. Nog een kwaaie vrouw kon ik er even niet bij hebben. Ik liet het er maar bij. Waarschijnlijk was ze zo’n young professional, het nieuwste eufemisme voor de carrièrevrouw die over lijken gaat en zich binnen de kortste keren in een directiefunctie manoeuvreert. Rücksichtslose wijven die je altijd weer tegenkomt op een moment dat het niet...

Shit, soms zou je als vent willen dat je ook tieten had. Dan was het leven een stuk makkelijker.

Stapvoets reed ik de garage binnen en draaide bij de eerste bocht snel tegen de rijrichting in naar links. Daar, in het donkerste hoekje van de garage, stond de emmer met zand waar de rokers hun peuken in uitdoofden. Ik verschoof het ding en zette mijn auto neer. En aan het eind van de werkdag zette ik de emmer weer terug. Mijn privéparkeerplek. Als het je niet gegeven wordt, dan moet je het jezelf maar toe-eigenen. Zoveel had ik wel geleerd, de afgelopen jaren bij de HMF Bank.

Ik sloot de auto af, en zag hoe de vrouw die daarnet voor mij reed nog steeds op zoek was naar een parkeerplaats. De lift naar de vierde etage was leeg. Gelukkig, nog even geen gelul aan mijn hoofd.

‘Maar wat voor werk doe jij dan, Tonk?’ Hoe vaak ik deze vraag al niet gehoord had weet ik niet, ik hield het niet meer bij, maar ik had nog altijd de grootste moeite om er een sluitend antwoord op te geven. Ik kon nauwelijks onder woorden brengen wat mijn werk inhield, behalve dat het zich voor het grootste deel van de tijd afspeelde op het hoofdkantoor van de HMF Bank. Ze noemen het in elk geval wholesale banking. Dagelijks pompen grote bedrijven enorme hoeveelheden geld heen en weer. Van de kassa naar het hoofdkantoor, van het hoofdkantoor naar de bank, van de bank naar de leveranciers, van de bank naar de werknemers. En elke keer dat er weer zo’n geldstroom op gang kwam, zat ik ertussen. Niet met veel, natuurlijk niet. Een beetje portie, zo noemden we het. Zodra iemand z’n betaalpasje door een pinautomaat bij de supermarkt haalde kwam er automatisch een percentage bij ons terecht. En wanneer je al die porties bij elkaar optelt dan levert dat echt geld op. Veel geld. Elke laatste week van de maand, als mijn klanten weer salaris uitbetaalden, zag ik de astronomische bedragen op mijn scherm verschijnen. We grapten weleens dat wij hetzelfde deden als de SNS Bank, maar dan met vier nullen erachter.

Ik geloof dat, nee, ik weet dat ik goed was in mijn vak. Erg goed zelfs. Elk jaar harkte ik weer een paar miljoen binnen voor de bank. En zoals bijna alles in mijn leven deed ik ook dit niet eens heel bewust, eerder intuïtief. Ik voelde waar het geld zat en hoe ik het bij mijn klanten, vooral grote winkelketens en supermarkten, los kon trekken. Als ik dat kunstje nou maar een paar keer per jaar opvoerde, dan was er geen vuiltje aan de lucht. Het was gewoon een kwestie van bij de les blijven, en op het juiste moment de telefoon opnemen. En minstens zo belangrijk: af en toe je klant iets toewerpen. Zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat Ahold jarenlang te veel had betaald voor zijn pintransacties. Het ging weliswaar om minder dan een kwart eurocent per betaling, maar alles bij elkaar opgeteld was dat een mooi bedrag. Mijn counterpart bij Ahold heette Jeroen Riesberg, een slimme vent, een paar jaar ouder dan ik. Hij was blij verrast toen ik hem in min of meer bedekte termen attendeerde op de afrondingsverschillen. Ik kon moeilijk ronduit zeggen dat ze een paar jaar te veel hadden betaald, maar toen ik zoiets liet doorschemeren begreep hij precies waar ik het over had. Hij blij, want deze vondst leverde hem weer goodwill bij zijn baas op. Ik blij, want door wat marge weg te geven bleef hij zeker nog een jaar klant bij ons. Althans, zo had ik het bedacht. Maar in werkelijkheid gebeuren er altijd dingen waar je geen rekening mee houdt. Een headhunter had Riesberg benaderd om ‘de overstap te maken’, en tja, daar kon hij moeilijk nee tegen zeggen. Immers, iemand ‘met zijn ervaring en kennis van de klantzijde’ bracht natuurlijk ‘heel wat knowhow mee die zeer waardevol was voor een bedrijf als het onze’ en garant stond voor ‘nieuw elan en autonome groei binnen de wholesale-unit’. Zo stond het althans in het interne bedrijfsblad, waarin de benoeming van Riesberg als hoofd van mijn afdeling werd aangekondigd.

Aanvankelijk konden we het wel goed met elkaar vinden. Door onze gemeenschappelijke historie trok Riesberg zich in het begin aan mij op. ‘Kom even naar mijn kamer, ik wil effe iets aan je voorleggen,’ zei hij geregeld. Hij vuurde het ene ideetje of voorstelletje na het andere op me af.

‘Kijk, Tonk, jij bent een slimme gozer, ik mag je graag. Ik vertrouw op je oordeel. Jij bent tenminste zo eerlijk dat je het écht zegt als iets niet deugt. En dat waardeer ik in je. Dat kan ik van die andere fruitvliegjes op deze afdeling niet zeggen,’ voegde hij eraan toe. ‘Dus kom op: shoot!’

De meeste van zijn voorstellen raakten kant noch wal. Stuk voor stuk slecht doordachte proefballonnetjes. Het was overduidelijk dat deze kant van het vak hem totaal onbekend was. Zelf zou ik het in elk geval heel anders hebben aangepakt. Maar mijn kans kwam nog wel, daar was ik van overtuigd.

Eerst reageerde ik gepast terughoudend op zijn stroom ideetjes en plannetjes (’Misschien iets voor een pilot?’), maar na verloop van tijd en aangespoord door Jeroen Riesberg zelf, liet ik de teugels vieren. Meerdere keren per week mailde hij mij verzoeken om het ene na het andere onzalige plan ‘eens tegen het licht te houden’.

‘Als je dat werkelijk doet is de bank binnen een jaar belly up!’

‘Die PowerPoint aan de directie presenteren, dat staat gelijk aan zelfmoord.’

‘Denk je ook een beetje aan onze bonussen? Ik wil dit jaar graag een nieuwe motor, maar als je dit doorvoert, kunnen we beter de hele bank opdoeken.’

Zomaar drie stukjes uit mijn retourmailtjes. Grappig bedoeld, mannen-onder-elkaarcommentaar. Moet kunnen, vond ik. Jammer dat ik toen nog niet doorhad dat ik mijn eigen doodvonnis aan het tekenen was.

Zoals iedere nieuwkomer was ook Riesberg voorspelbaar. Geheel in de lijn der verwachtingen hield hij zich eerst nog op de vlakte. Maar één dag na het verstrijken van zijn proeftermijn mailde hij al een tienpuntenplan de afdeling rond. Natuurlijk stond het vol met de gebruikelijke managementkretologie, en zoals zovelen voor hem wist hij niet meer dan zeven punten te produceren die nog enigszins hout sneden. De resterende drie (‘respect voor collega’s, klanten en milieu’, ‘excellence as state of mind’, ‘transparantie, letterlijk: alle deuren staan altijd open’) bungelden er als bladvulling bij.

‘Haal de hele club maar bij elkaar. Ik ga de zaak eens even opporren. Tijd voor een zeepkistsessie!’ zei Riesberg tegen me toen ik hem op een ochtend tegen tien uur tegen het lijf liep. Even later stond iedereen in een kring in de open ruimte bij de koffieautomaat. Ineens viel het me op hoe klein van postuur hij was, zeker nu hij daar in zijn hemdsmouwen op een kruk stond. Ik zag dat hij zenuwachtig was. Hij was zelfs bloednerveus. De aderen in z’n nek waren opgezet en z’n handen waren spierwit. Hij stak van wal.

‘Jongens, ik heb wat te melden. Voor sommigen van jullie is dat minder leuk,’ zei hij en hij keek daarbij de kant op waar een paar senior managers van de afdeling stonden. ‘Maar ik ben ervan overtuigd dat het beter is voor deze afdeling, en daarmee ook voor iedereen die hier werkt.’ Riesberg liet een stilte vallen, keek het gezelschap rond, en schraapte zijn keel. ‘Ik wil beginnen met een vraag. Als werken zo leuk is, waarom hebben rijke mensen het dan niet voor zichzelf gehouden?’

Een paar collega’s produceerden een beleefdheidsgniffel. Ik ook. Zo gaat dat als de baas een grap maakt, zelfs als die een pointe mist.

‘Werk moet weer leuk zijn,’ vervolgde hij. ‘Leuk, en niet alleen voor rijke stinkers. Zo las ik onlangs in een managementboek – ik zal het een keer op de balie leggen, dan kan iedereen het inzien – dat 90 procent van de workforce zich ergert aan zijn direct leidinggevende. En weet je waarom? Omdat ze het zelf vaak beter weten dan hun chef!’

Ik was benieuwd naar dat boek, en vroeg me af of hij de Nederlandse vertaling had gelezen, of geprobeerd had om de Amerikaanse hardcover te doorgronden.

‘Dat vraagt, nee, dat schreeuwt dus om een nieuwe aanpak...’ Stilte. ‘Ik heb daarom besloten tot een heel rigoureuze maatregel.’ Hij liet weer een stilte vallen. ‘Een maatregel die in dit bedrijf, in dit instituut mag ik wel zeggen, nog niet eerder is vertoond. Maar ik geloof er heilig in! Wat mijn plan is, nee, wat we gaan doen is dat we het mt opheffen. Van nu af aan heeft deze afdeling geen managementteam meer. Met ingang van vandaag hebben we een parlement! Een vertegenwoordiging van jullie, van iedereen die hier werkt. Jullie mogen zelf zaken op de agenda zetten, die we dan in het parlement bespreken. En als er een meerderheid voor is, dan voeren we dat uit! En, in het verlengde daarvan heb ik facility management opdracht gegeven om de muurtjes...’ – hij liet weer een theatrale stilte vallen – ‘... alle muurtjes op deze afdeling weg te halen. En dat bedoel ik letterlijk!’ Riesbergs handen vlogen tijdens z’n toespraak alle kanten op, hij gebaarde druk als een dronken dirigent, waarbij hij elke keer een van ons direct aankeek.

‘En dan nog iets,’ zo vervolgde hij. ‘Niemand heeft meer een kamer! We maken er één grote werkvloer van. En we vergaderen plenair, gewoon staand, aan het blok.’

Even bleef het stil, maar na een paar seconden deed een van de oudgedienden, niet ontoevallig een zojuist voormalig geworden mt-lid, een stap naar voren en schraapte zijn keel. Aan z’n houding kon je zien dat opwinding, kwaadheid en angst om een plek op z’n emotiepalet vochten.

‘Jeroen... Eh, het moet me van het hart, en ik denk dat ik namens een paar... nee, namens veel collega’s hier spreek, als ik zeg dat dit parlementplan van je wel erg... eh, hoe zal ik het noemen... uit de lucht komt vallen. Met alle respect’ (alarmbel voluit) ‘... Ik wil best meedenken, en nogmaals, ik denk niet dat ik de enige ben, maar kunnen we het misschien toch beter eerst en petit comité bespreken? Ik bedoel maar, hoe zie je het voor je met de lopende beoordelingsrondes? En de bonussen?’

‘Goed dat je dat vraagt!’ antwoordde Riesberg. ‘Ik schuw geen enkel onderwerp. Laten we de daad maar bij het woord voegen, en zet het op de agenda voor de eerste parlementsbijeenkomst!’ Met een rare beweging sprong hij van de kruk af. ‘Noteer even: maandagmorgen tien uur, eerste parlementsbijeenkomst. En nu iedereen ingerukt, en aan het werk. Want,’ grijnsde hij, ‘we zijn hier natuurlijk niet om te ouwehoeren.’ Iedereen maakte aanstalten om weer aan het werk te gaan, de gesprekken kwamen zachtjes op gang. De verse ex-mt-leden stonden in een kringetje na te praten. De rest keerde terug naar zijn werkplek.

‘Goh, Jeroen, wat een verrassing,’ zei ik toen ik hem later in de gang aantrof. ‘Je laat er geen gras over groeien. Was je niet bang voor de reacties?’

‘Ik bang? Get real! Zonder wrijving geen glans, hè? Onder druk wordt alles vloeibaar. Als je je eigen standbeeld wilt oprichten, dan moet je zelf op die sokkel klimmen. En dat is precies wat ik heb gedaan! Ik wist wel dat die zeikerds zouden muiten, maar dat moeten we gewoon de kop indrukken. Vooral die oude klootviolen, die museumstukken, die balen dat ze hun eigen kamertje en hun privileges kwijt zijn. En dat ze terug moeten naar de vloer. Nou, des te beter. Hopelijk vinden ze het zo erg dat ze van schrik de VUT in vluchten. Kan ik voor dat geld weer twee jonge ambitieuze wijven aannemen!’

Amper een maand later maakten we inderdaad kennis met twee nieuwe collega’s. Allebei in bezit van de juiste papieren, de juiste looks en ambitie die tot ver in de hemel (and beyond) reikte. En aangezien ze allebei een echtgenoot hadden met een topbaan bij een andere multinational, hadden de dames bedongen om zowel parttime als in duoverband te werken. Zo hadden ze ook nog wat tijd over om de balans tussen werk en privé in de gaten te houden. En o ja, bijna vergeten, voor de kinderen.

Mijn werk en het gedoe bij de bank besprak ik nauwelijks met Saskia. Ze wekte niet de indruk dat het haar heel erg interesseerde, behalve dan rond de 21ste van de maand, wanneer mijn salaris op onze en-ofrekening werd gestort. Als ik mijn werk ter sprake bracht deed ze in elk geval haar best om te luisteren.

‘Sas, de laatste tijd is het zo raar op de zaak,’ vertelde ik haar op een avond nadat ik de tweeling in bed had gestopt.

‘Hoezo?’

‘Nou, ik krijg de laatste tijd mailtjes waarvan ik eerst dacht dat het niet kon.’

‘Vertel...’

Ze gaapte.

‘Nou, je weet dat ze bij onze IT-afdeling helemaal paranoia zijn als het om beveiliging gaat? Daarom kunnen we nooit vanuit huis inloggen. Maar laatst zag ik dat Jeroen Riesberg geregeld ’s nachts mailtjes verstuurt. En hij is niet de enige. De helft van de afdeling doet eraan mee. Elke morgen als ik binnenkom zit mijn Outlook weer vol. Verzonden om 21.13 uur of 23.14 uur. Vaak cc’tjes van berichten aan directieleden en zo. Ik snap er geen reet van. Riesberg mailt zelfs in het weekend, heb ik gemerkt.’

‘Ach, maak je niet druk. Het zal wel een afwijking zijn. Of de helft van je club zit ’s avonds op kantoor zonder dat jij ervan weet, omdat zij er nou eenmaal hard voor moeten werken en bij jou alles komt aanvliegen.’

Ik dacht na over wat ze zei, en overwoog erop in te gaan. Misschien kon ik op een slinkse manier Sas overhalen om weer eens met me naar bed te gaan, een beetje troost kon geen kwaad. Ik keek hoe de vlag erbij hing, maar liet het voornemen maar weer varen. Haar gezicht, de strakke, naar beneden gerichte mondhoeken, de vermoeide ogen met de blauwe wallen eronder... De afgelopen drie jaar met Sas had ik minder seks gehad dan in de jaren dat ik nog vrijgezel was. De bevalling van de tweeling had, laat ik het netjes zeggen, haar sporen nagelaten. Het littekenweefsel was pijnlijk, en na een viertal moeizame pogingen (oosterse geurkaarsjes op nachtkastje, bubbels in bad en fles, verdomme, zelfs van die vrouwvriendelijke esthetenporno van de in damesbladen bejubelde meestercinematograaf Andrew Blake... niets hielp) gaven we het neuken op. Eens in de zoveel tijd was Sas nog wel bereid me af te trekken, maar dat kon ik zelf veel beter. Om haar niet te kwetsen deed ik dan maar of ik ervan genoot als zij veel te hard en mechanisch mijn voorhuid heen en weer jaste. Zonde, want ze kon wel wat in bed. De laatste keer dat we goede seks hadden...

Ik had Saskia, heel klassiek, in een café ontmoet. Het was er donker. Bruin. Bij het raam stond een grote lange tafel, en een kleinere, ronde, achter in de zaak. Er hing kunst aan de muur. Niet van die lullige reproducties, maar spul dat kenners ook wel ‘museaal’ noemen. Kijkend naar die kunstwerken overviel me het gevoel dat ik toch beter had moeten nadenken over het verloop van mijn carrière. Was het nou wel zo leuk, dat gedoe met dat geld? Waren er geen belangrijker dingen in het leven? Zou je gelukkiger zijn wanneer je niet zoals ik, als de druk te groot werd, alles wat je meemaakte mentaal probeerde te vatten in een PowerPointpresentatie? Noem mij maar raar, maar op die manier ordende ik de hele wereld in mijn hoofd. Ja, het was een dwangneurose, maar wel een heel efficiënte. Als je een probleem kunt terugbrengen tot een bullet point, dan dient zich de oplossing één dia verder aan, dat is een wetmatigheid. En voor elke stemming is er wel een sjabloon. En clipart, natuurlijk. Plaatjes, lijntekeningen van van alles wat je maar kunt verzinnen in het dagelijks leven. Het hele bestaan gecondenseerd, teruggebracht tot een verzameling opsommingstekens, illustraties, overgangen en sjablonen. De beamer in mijn hoofd draaide de laatste tijd op volle toeren. In dit café kon ik hem even uitzetten.

Ik pakte een krant, bestelde een bier en ging aan het uiteinde van de lange tafel zitten.

‘De bar is gesloten!’ schreeuwde een halflamme kerel aan de toog elke keer als een van de bloedmooie barmeisjes de lege glazen in de zaak ophaalde. Hij herhaalde dat ritueel een keer of zes, en had er zelf de grootste lol in.

‘Badgasten!’ schreeuwde dezelfde vent toen een groep vrouwen en een verdwaalde nicht aan het andere eind van de lange tafel gingen zitten. Het gezelschap begon direct een discussie die ik niet goed kon volgen. Vooral de nicht roerde zich luidruchtig, en raakte zo overstuur van zijn eigen betoog dat hij op een bepaald moment in tranen uitbarstte. Alle vrouwen sloegen een arm om hem heen, en begonnen hem te troosten.

Op een na.

Ze keek me aan van de overkant van de tafel. Echt knap was ze niet, althans niet in de letterlijke zin van het woord. Haar blauwe ogen puilden iets te ver uit, en het leek net of ze een knikker in haar kin had laten implanteren. Haar neus stond zelfs een beetje scheef, en als ze haar hoofd achteroverhield, keek je net iets te gemakkelijk de neusgaten in. Ze droeg een petrolkleurige polo van Lacoste waarvan ze het bovenste knoopje had opengelaten. Je hoefde geen expert te zijn om te zien dat haar cleavage meer het resultaat was van een push-up-bh dan van de hand van Moeder Natuur. Veel meer dan een B’tje kon het niet zijn, vermoedde ik. Maar het deed er niet toe.

Sommige vrouwen hebben het.

Zij had het.

En ze wist het.

Ik stond op, zogenaamd om de krant terug te leggen in het rekje aan de muur achter haar.

‘Drama?’ vroeg ik, toen ik naast haar stond en in de richting van de nicht knikte. Ze keek naar me omhoog en produceerde een minuscuul glimlachje.

‘Drama queen. Vaste prik. Hij doet het erom...’ zei ze een beetje sloom. ‘Hij kent onze cyclus, en denkt dan mee te moeten doen. Zijn manier om solidair te zijn, denk ik.’ Ik pakte een stoel, schoof die naast de hare en ging zitten. Ze protesteerde niet, en draaide zelfs een stukje mijn kant op.

‘Jullie cyclus? Ik heb weleens gehoord dat vrouwen die collega’s zijn, na verloop van tijd...’

Ze liet me niet uitspreken.

‘Dat verhaal klopt. Dat wil zeggen, bijna iedereen. Als je een beetje een eigen karakter hebt, zoals ik, dan trek je je daar natuurlijk niets van aan.’ Ze zei het lachend. ‘Wat een merkwaardig gesprek eigenlijk, vind je ook niet?’

‘Die zijn vaak het leukst, toch?’

‘Kan, hoeft niet,’ zei ze net iets te gedecideerd. ‘Ik heet trouwens Saskia. Wie ben jij?’

‘Ik heet trouwens Tonk. Met een k op het eind.’

Ze had een prettige handdruk, stevig voor een vrouw.

‘Aha. Tonk met een k, ben je Fries of Gronings? Ik denk Fries, want als je Gronings zou zijn dan was het natuurlijk Tonko, met ko op het eind. Maar dat wist je zelf ook al, toch?’

‘Tuurlijk weet ik dat. Zeker,’ loog ik. ‘Het is voor het eerst dat iemand m’n naam kent. Ik ben onder de indruk!’

‘You better be,’ lachte ze. ‘Ik heb de afgelopen... ’s even kijken...’ (ze richtte haar ogen naar het plafond, ik zag haar tellen) ‘zeven maanden doorgebracht met Het Grote Nieuwe Namenboek. Noem mij uw naam, en ik zeg u wie u bent!’

‘Wat doe je dan?’

‘Ik ben redacteur. Nou ja, redactrice eigenlijk, maar dat zag je zelf ook al, geloof ik.’ Ze herschikte een bhbandje op haar schouder. ‘Ik werk op een uitgeverij. En jij, Tonk met een k op het eind, wat brengt jou hier?’

‘Geen idee. Ik had nog wat geld over, en dacht, kom. Ik werk op een bank. Maar leg me eens uit, wat doet een redacteur, sorry, redactrice eigenlijk de hele dag?’

Ze legde het me geduldig uit. Dat iets nooit direct goed was, dat het eigenlijk heel veel werk was om alles elke keer door te nemen, de prima donna’s die ervan overtuigd waren dat ze een meesterwerk hadden gemaakt, en daarom een kleurenadvertentie op de voorpagina van elke Nederlandse krant eisten, liefst met een gestileerde portretfoto waarop ze peinzend in de verte staarden.

Ik zei dat ik eigenlijk nooit een boek las, behalve op vakantie, maar dat ik wel goed verhalen kon vertellen. Vooral met PowerPoint.

‘Zullen we nog wat drinken?’ stelde ze voor.

‘Hoe zou de schilderkunst eruit hebben gezien als Vincent van Gogh een redacteur had gehad?’ vroeg ik toen we vijf wodka’s verder waren. ‘Stel je eens voor, zo’n spichtig meisje met zo’n bril, eentje die ervoor gestudeerd heeft, die dan zegt: “Nee, Vincent, die kleur paars in dat boeket kan echt niet, die komt in de natuur nooit zo voor. En bovendien: het perspectief van dat café in Arles, daar klopt geen reet van! En nu we het er toch over hebben: je moet echt iets aan de compositie doen, dat deugt voor geen meter!”’

Saskia moest er hartelijk om lachen.

‘Nou, Tonk met een k... Het is... het is op z’n minst een interessante gedachte...’ zei ze, half peinzend. ‘Misschien heb je wel gelijk. Als Van Gogh een redacteur had gehad? Geen idee. Ik denk dat-ie z’n oor niet had afgesneden.’

‘Of misschien wel allebei,’ antwoordde ik.

‘Ik heb eens een keer een boek van W.F. Hermans geredigeerd, ik geloof Nooit meer slapen. Wat denk je? Er bleef helemaal niets van over!’

‘Waarom doe je het dan? Ik bedoel, die job van jou, allemaal liefdewerk oud papier.’ Een stomme grap, maar na alle drank maakte ze er geen punt van.

‘Die vraag kan ik ook aan jou stellen, meneer de bankier. En ach, een mens moet toch wat. En soms zit er gewoon wat tussen waarvan je denkt: als ik er iets aan kan schaven, dan wordt het nog wel wat. Ik kan van de ergste troep nog wel wat toonbaars maken, en de allerallerergste prutsers het idee geven dat ze iets moois presteren.’ Ze keek me recht aan terwijl ze het zei. ‘En overigens, dat trucje kan ik ook in bed...’

Ze hield haar hoofd een tikje scheef en haalde het puntje van haar tong – heel snel – over haar onderlip.

‘Is het werkelijk?’ vroeg ik.

‘Sure. Meemaken?’

Even overwoog ik haar te zeggen dat ik mezelf niet als prutser beschouwde, en dat de proof of my pudding in the eating was, maar wist dat gelukkig nog net in te slikken. Je kunt het ook overdrijven, nietwaar?

Ik pakte mijn jas en hielp haar in de hare. We verlieten samen het café. Nog voordat ik mijn fiets van het slot had gehaald, kuste ze me vol op m’n mond, en greep met haar rechterhand in mijn kruis.

Op de kop af negen maanden en een dag later werd de tweeling geboren.

I Got A Woman

De weken na ons gezinsuitje naar het zwembad was ik Stella Michiels eigenlijk alweer vergeten. Althans, dat was ik van plan, maar het lukte niet echt. Dagelijks dook zij een paar keer in mijn hoofd op, waarna ik uit alle macht probeerde haar weer onder te duwen. Dat lichaam, die blik... Waarom waren we elkaar uit het oog verloren? Wat zou er gebeurd zijn als we elkaar eerder tegen het lijf waren gelopen? Ik wilde er niet te veel aan toegeven, maar onwillekeurig stelde ik me doorlopend dat soort vragen. En dat kon ik er op het moment niet bij hebben. Ik had al zoveel aan mijn hoofd, en nu mijn allergrootste klant, Ahold, had besloten om naar een andere huisbank uit te kijken, moest ik scherp en geconcentreerd blijven. Riesberg had het nieuws vorige week te horen gekregen, en zei dat ik ab-so-luut niet mocht denken dat het mijn schuld was. En dat hij wist dat ze bij Ahold al een tijdje bezig waren om zich te heroriënteren op de markt. En dat dit soort dingen vaak juist heel goed is, want het eind van iets is toch ook weer het begin van iets anders, nietwaar? En dat we natuurlijk niet bij de pakken neer gingen zitten omdat ‘dat kut-Ahold’ (zijn woorden) nog steeds zo pissig had gereageerd op dat afrondingsakkefietje uit het verleden, een issue dat ik juist heel professioneel had getackeld, vond hij. Oftewel:

• een nieuw begin

• niet mijn fout

• lering uit trekken

• blik op de toekomst

• gaat u rustig slapen