Wiegeliederen en Blaaskikkermuziek

Wouter Godijn

Blaaskikkermuziek

De hemelvaart van de reuzenmuis

In de kelder

Ander mozaïek

Eén wereld

Slacht

Berk, vrouw, monster (en terug)

Als de boter danst

Feest

De torrenhoeder vertelt

Rekenen

Het land van de dode dieren

Voorstel

De echte wereld

Na het afzetten

Ring

Over een koe en het afscheid van B. Bollewangen

Eerder in later

De torrenhoeder vertelt

Verdwaalde plukjes

Wiegeliederen

Hoe God ziek werd

De komst van de tuinmannen

Ik, terwijl ik

Hoewel

De verandering

In de domme gezichtjes

Het kwaad

Dodendans

Vlak voor de hagel

Morgen

Wallace Stevens en de verstandskies

O lieve Heer

O, mijn kleine…

Hij onzichtbaar, zie haar

Oude appel herboren

Op het perron

Blaaskikermuziek

De hemelvaart van de reuzenmuis

1

Ik kan niet kiezen! Leeuwen en brandende hoepels:
allebei even mooi. Dat had ik niet moeten zeggen!

Onmiddellijk vier heren in strenge pakken:
‘Wat bedoelt u met mooi?’

‘Zo veel mogelijkheden,’ zeg ik. ‘Alleen uw adem al bijvoorbeeld.
Notenmuskaat, omelet, gedroogde tomaten. Is het niet fantastisch?’
Ik doe of ik gelukkig ben. Nachoem Wijnberg komt binnen.

‘Ter vergelijking, stel:
alle scholen zijn verbrand
en een muis’ – o, ik vergis me, muis moet man zijn –

‘een muis die zijn studie afbrak om zijn familie te onderhouden schrijft op wat hij geleerd heeft en wat hij had kunnen leren.’

Ik kan niet kiezen. Daar is Peter Theunynck.
Broeierig rijmen zijn woorden door de kamer.

‘Catalogen van het ontschaamde.’

Zal ik hem afzuigen?

Daar is Ilja Leonard Pfeijffer. ‘Zing!’ roept hij. ‘Zing!’
Om tijd te winnen begin ik aan het gedicht over de vele veren en de reuzenmuis,

roomwitte veren, grijze, lichtgele,
alle wild in beweging
en daarboven zo nu en dan het bekommerde kopje van de reuzenmuis

… leidt ons diep in het zachte

met lange banen licht behangen bos,
met andere woorden, niet slaan maar strelen.

‘Zing!’ roept Ilja Leonard Pfeijffer.

‘De reuzenmuis wil naar de hemel,
maar pakt het verkeerd aan,
je moet niet naar de hemel willen gaan…’

‘Dit betekent niets,’ zegt Astrid Lampe samenzweerderig. Er hangen grote, uitnodigende tuinscharen

achter haar aan het plafond.

‘Veilig onder de plasparaplu nadert de vader de hoogslaper.’

‘… je komt er juist vandaan.
Dus keer je om en ga terug-terug-terug.

Pompompommerdepom. Pompompommerdepom.’

Ik ben gaan liggen. Het ruikt naar saffraan.
(Vrouwen kunnen hard schreeuwen en lekker koken.)
Ik herinner me wat mijn ouders over mijn kleutertijd vertelden:

een meisje beet, uit liefde, in mijn buik.

Maar ik houd me vast aan de reuzenmuis zoals hij zich aan mij vasthoudt. O, het donker is vol geuren!

2

Vreemd hoe het woud zich opent terwijl het zich sluit.
De bomen lijken op groene rook.

‘Mamma, mag ik het doen?’

Een zin die, direct nadat hij is uitgesproken, van heel ver, als een trekvogel naar me terugkeert.

Oude man licht, nee, ligt, op de bank… luisteren naar zijn bloed… fantaseren over sleutels, zwaluwblauw.

Waarom rijmen vrouwen in plaats daarvan op rijp in de winter? (Bomen turen,
turen in de sneeuw met bijziende ogen

– klapklap! –

één lang ogenblik: een vogel slaat met een strijkstok op de snaren van zijn vleugels.)

Vrouwen rijmen niet op rijp, maar op houden en trouwen, op touwen, op bitter, op ijzer en vuur.

… hoe regensluiers met een soort terloopse tederheid over de heuvels glijden,

honderden jaren – néé:
langer… Een driewieler…
komt dichterbij. Blijft staan. Afwachtend.

Als ik erop ga zitten word ik liefdevol voortgestuwd door een storm van licht.

Bruisend

licht, zachtgeel als sinaasappelsap verdund met water.

Dat het leven toen niet ophield, dóórging, zo lang nog.

Cadeautjes, een rode mantel (die zichzelf soms terugveranderde in het gordijn voor de speelgoedkast), Sinterklaas in de zomer.

Hoe het zich opent terwijl het zich sluit.