Allison Pearson

I think I love you

Vertaald door Bart Gravendaal en Janet van der Lee

2010

Uitgeverij Contact

Amsterdam/Antwerpen

Voor mijn zoon, Thomas Daniel

En ter herinnering aan mijn geliefde grootvader,

Daniel Elfed Williams

Hij raakt ervan in paniek. Hij laat de gordijnen altijd dicht. ‘Daar zijn ze, moeder, daarbuiten zijn ze.’

Evelyn Cassidy over de reactie van haar zoon David op zijn fans

Proloog

1998

De kledingkast had een dubbele deur met een passpiegel. Haar moeders tweedpakje met de nertskraag hing erin. Onopvallende rokken en blouses hingen op hangertjes. Er lagen truien in pasteltinten, netjes opgevouwen met laagjes vloeipapier ertussen. Onderin stonden de schoenenrekken.

      En daar lag het, achter de rekken. Ze was er niet naar op zoek geweest. Ze was nergens naar op zoek geweest. Ze wilde een paar zwarte lakschoenen pakken met hoge hakken, die na dertig jaar nog steeds glansden, toen haar vingers plotseling langs iets streken wat kouder aanvoelde dan leer. Ze pakte het op. Het was een trommeltje met een meer en bergen op de deksel. Een kerstcadeautje uit Oostenrijk. Er zaten kaarten en foto’s in, en een stapeltje brieven dat bij elkaar werd gehouden met een rood lint. 

      De roze envelop paste niet bij de rest. Op de voorkant stonden smileys en een regenboog. De brief was aan haarzelf geadresseerd, maar er was iets vreemds aan het handschrift. Het duurde even voordat ze het als haar eigen herkende. Niet haar handschrift zoals het nu was, maar zoals ze vroeger schreef, lang geleden, in een sierlijk meisjeshandschrift. De envelop was opengescheurd en de brief gleed er gemakkelijk uit. Ze las hem voor het eerst in haar leven. Toen las ze hem voor de zekerheid nog een keer.

      Ze stond op, liep de overloop over en deed de deur van haar oude kamer open. De bruine sprei lag nog steeds op het bed en voelde zacht en een beetje vochtig aan. Ze zakte op haar knieën, voelde onder het bed en haalde een grijze transistorradio tevoorschijn. Ze zette hem aan.

Deel een

1974

1

Zijn lievelingskleur was bruin. Bruin was zo’n gedistingeerde kleur, zo rustig en bescheiden. Niet zoals paars, wat Donny’s lievelingskleur was. Ik wilde nog niet dood gevonden worden in paars. Of met een Donnypet op. Hoe gek moet je op een jongen zijn om met zo’n belachelijke paarse pet op te gaan lopen? 

      Eerlijk waar, het is onvoorstelbaar wat je allemaal te weten kunt komen over iemand die je niet kent. Ik wist zijn geboortedatum – 12 april 1950. Hij was een echte Ram, maar zonder de koppigheid van de Ram. Ik wist hoe lang hij was en hoe zwaar en wat zijn lievelingsdrankje was, 7-Up. Ik wist hoe zijn ouders en zijn stiefmoeder, de Broadwaymusicalster, heetten. Ik wist alles van zijn liefde voor paarden, die ik heel begrijpelijk vond, want als je zó beroemd bent, moet het een geruststellend idee zijn om bij iemand te zijn die daar niets van weet of wie het niets interesseert. Ik wist welk instrument hij had leren bespelen toen hij eenzaam was. Drums. Ik kende de naam van de hond die hij had moeten achterlaten toen hij uit New Jersey moest vertrekken. Ik wist dat hij als kind klein was voor zijn leeftijd en scheel en dat hij een lapje voor zijn oog en een corrigerende bril moest dragen, wat heel moeilijk moet zijn geweest. Zelfs nog moeilijker dan voor een meisje. Als het niet echt moest, zette ik mijn bril niet op. Alleen maar in de klas om van het bord te kunnen lezen, hoewel ik zonder bril niet goed kon zien, en dat had me al een paar keer in de problemen gebracht als ik op straat glimlachte tegen onbekenden die ik aanzag voor familieleden. Toen ik een paar jaar later contactlenzen kreeg, was ik stomverbaasd over de bomen. Ze hadden blaadjes, miljoenen blaadjes, met randen zo scherp en afgetekend dat het leek alsof God elk blad afzonderlijk met een mesje had uitgesneden. Voor mijn zestiende was de wereld eigenlijk één groot impressionistisch schilderij, tenzij ik mijn ogen tot heel kleine spleetjes kneep om ze scherp te stellen. Zoals ik al snel merkte, was het soms beter om sommige dingen niet al te duidelijk te zien.

      In die tijd was ik niet geïnteresseerd in de echte wereld. Niet echt. Ik gaf antwoord op vragen van mijn ouders, ik deed alsof ik huiswerk maakte, sleepte mijn cello op mijn rug mee naar school, ging op zaterdagmiddag de stad in met meisjes die me soms het gevoel gaven dat ze mijn vriendinnen waren en soms niet, maar ik leefde voor Hem. Elke avond spreidde ik mijn lange donkere haar op mijn kussen uit en zorgde ervoor dat ik op mijn rug sliep, zodat hij me een kus kon geven als hij toevallig ’s nachts langs zou komen. Dat lag natuurlijk niet voor de hand, want ik woonde in Zuid-Wales en hij in Californië, achtduizend kilometer verderop, en hij had niet eens mijn adres, hoewel ik wel een keer een gedicht voor hem naar een tijdschrift had opgestuurd. Het uitkiezen van de goede kleur papier duurde langer dan het schrijven van het gedicht. Ik koos voor geel, want dat zag er volwassener uit dan roze. Alle meisjes zouden waarschijnlijk voor roze kiezen, maar van hem houden hield ook in dat ik telkens een betere manier probeerde te vinden om hem te behagen, zodat hij in de gaten zou krijgen hoeveel meer ik om hem gaf dan de anderen. Ze verkochten geen bruin schrijfpapier, anders had ik dat genomen, omdat dat zijn lievelingskleur was. Een tijdje later – drie weken en vier dagen om precies te zijn, en ik hield het heel precies bij – kwam er een antwoord met de post. Het telde zeventien woorden, inclusief mijn naam. Het was niet erg dat in de brief stond dat het hun speet dat ze mijn gedicht niet konden plaatsen. Ik had op de een of andere manier het gewichtige gevoel dat ik eindelijk met hem in contact was gekomen. Een belangrijk iemand in Londen, iemand die met hem in dezelfde kamer was geweest, had hetzelfde gele papier aangeraakt dat ik had aangeraakt en vervolgens mijn naam op een envelop getypt en er een postzegel op geplakt. Nooit was een afwijzing zo gekoesterd als deze. De brief kreeg een ereplaatsje in mijn plakboek.

      Ik wist precies waar hij in Californië woonde. In een canyon. Een canyon was net zoiets als een vallei bij ons, maar dan much bigger, veel groter. Dat zeiden wij: much bigger. David zei way bigger. Way is het Amerikaanse woord voor much. Amerika is zo groot dat Amerikanen soms wel honderd kilometer rijden om even met iemand te gaan eten, en dat vonden ze dan niet eens a long way to go, niet ver, dus. In Amerika betekent way to go dat je iets heel goed hebt gedaan. Way to go, baby! En ze hebben er gas in plaats van petrol. 

      Ik had nog meer woorden geleerd: cool, mad en bathroom, maar daar moest je mee oppassen, want in Amerika is een bathroom geen badkamer maar een wc. 

      ‘Amerikanen zijn een erg beleefd volk dat geen vulgariteit duldt,’ zei mijn moeder, die Duitse was en heel knap en heel veel dingen afkeurde. Je zou kunnen zeggen dat mijn moeder haar hele leven strijd voerde om het vulgaire en het lelijke op afstand te houden. Ons stadje bleek de perfecte vijand voor haar. Ik vond het gewoon fijn om Amerikaanse woorden te kennen, want dat bracht me dichter bij Hem. Als we elkaar zouden ontmoeten, moest ik mezelf zien te blijven; dat was een van de belangrijkste dingen die David in een meisje zocht. 

      In elk interview dat ik had gelezen, zei David dat hij het liefst wilde dat een meisje zichzelf bleef. Maar om eerlijk te zijn was ik er niet zeker van hoe ik als mezelf was en of ik überhaupt wel een mezelf had, hoewel ik er nog steeds een aandoenlijk geloof in had dat deze onbekende en tot op heden onontdekte ik enorm aantrekkelijk zou zijn voor David als we elkaar uiteindelijk zouden ontmoeten. Hoe ik dat zo zeker wist? Door de begrijpende blik in zijn ogen. (O, die ogen. Diepe groene poelen waarin je al je verlangens kwijt kon.) Toch ging ik ervan uit dat een ontmoeting met David al ongemakkelijk genoeg zou zijn zonder allerlei onnodige verwarring, dus deed ik mijn best om wat Amerikaans te leren. Het zou bijvoorbeeld knullig zijn om in zijn huis in Los Angeles naar de badkamer te gaan en er dan achter te komen dat er geen bad was. Of stel je voor dat je zou zeggen dat iemand mad was. Dan zou David denken dat ik bedoelde dat diegene boos was. In Amerika is gek namelijk crazy. Ik kon me destijds niet voorstellen dat David ooit boos zou kunnen zijn; hij was zo aardig en gevoelig. Of klinkt dat gek?

      ‘Donny Osmond is een hormoon,’ zei Sharon gedecideerd. Ze lag geknield op de vloer en peuterde met haar duimnagel aan de nietjes in de middenpagina om een mannelijke torso te bevrijden. Het slanke lichaam zonder hoofd was naakt tot aan zijn middel en praktisch onbehaard, op een dun gouden donslaagje na, net boven de riem, die was voorzien van een nadrukkelijk aanwezige bronzen gesp die eruitzag als de deurklopper van een Azteekse tempel. Sharon trok voorzichtig de poster van de kleine metalen pinnetjes totdat ze het papier, dat lichtjes trilde in de warme lucht die uit het kleine kacheltje naast haar werd geblazen, in haar handen hield. Sharons slaapkamer was klein en lichtroze geschilderd en rook naar verschroeid haar, een nare suikerspingeur die je neusgaten binnendrong en zich daar vastzette. Sharon had haar haar voor het kacheltje gedroogd en er waren een paar haren in de achterkant blijven hangen, maar de stank viel ons niet echt op, zó gingen we op in ons werk. 

      ‘Eerlijk gezegd denk ik niet dat Donny een hormóón is,’ zei ik voorzichtig.

      ‘Alle Osmonds zijn hormonen, dat heb ik in een tijdschrift gelezen,’ hield ze vol, zonder van de poster op te kijken. Sharon was een geweldige restaurateur. De beste kunstenaar van de klas. Later zou ze waarschijnlijk wel een baan kunnen krijgen in een museum of kunstgalerij. Ik vond het heerlijk om naar haar te kijken als ze bezig was. De manier waarop ze van haar tong een tunneltje had gemaakt toen ze zich concentreerde en haar aandacht op de piepkleine gaatjes in Davids buik had gericht en het papier met haar vingertoppen had gladgestreken totdat het vlees zich als vanzelf leek te sluiten.

      ‘Alsjeblieft, mooie jongen,’ zei ze, en ze drukte een luidruchtige zoen op zijn navel voordat ze hem op de stapel andere posters legde.

      Er zat een prikkel in mijn keel alsof er een wollen draad was blijven steken. Ik wilde Sharon dolgraag terechtwijzen over de opmerking dat de Osmonds hormonen waren, maar onze vriendschap was nog te pril om een meningsverschil te riskeren. We vonden elkaar aardig omdat we het eens waren. We waren het eens omdat we allebei vonden dat David Cassidy op dat moment de allerleukste jongen was die er bestond, misschien wel de leukste die ooit had bestaan. Op mijn dertiende kon ik me niet voorstellen dat je een vriendin kon hebben met wie je het niet eens was. Want als je het niet eens was, kon je ook zomaar uit je slof schieten. En dan stond je voordat je het wist weer alleen op het schoolplein, zuchtend en elke paar minuten op je horloge kijkend om de indruk te wekken dat je met iemand had afgesproken, en dat je niet die trieste persoon zonder vrienden was die deed alsof ze wachtte op vriendinnen die niet bestonden.

      Of nog erger, dat je met een andere dubieuze outcast angstvallig moest overleggen of zij je partner wilde worden tijdens gym, zodat je niet gekoppeld zou worden aan Susan Davies. Susan Stink, die een huidziekte had die niemand kon uitspreken. Haar gezicht, armen en benen hadden net zulke kraters als de maan, alleen waren de gaten soms gevuld met het kalkachtige stof van zinkzalf. We wisten precies wat het was, want onze moeders hadden ons ook met die zalf ingesmeerd toen we waterpokken hadden. De ontstoken, jeukende plekken zagen eruit als kleine vulkaantjes waaromheen de verzachtende zalf zich had verhard tot een verleidelijke lavakorst. Daar moest je echt niet aan krabben, anders zou er een litteken achterblijven. Het ergste van Susan Davies, behalve dan dat je oprecht medelijden met haar had maar toch niets deed om haar te helpen, was de stank. Godallemachtig, Susan stonk zo verschrikkelijk dat je in de gang al stond te kokhalzen als ze alleen maar langsliep, ook al bleef ze altijd aan de kant van de ramen. 

      ‘Donny is een mormoon. Ik meen dat dat een geloof is dat uit Utah stamt,’ zei ik voorzichtig, de klanken proevend op mijn tong. 

      O ja... Dank je.

      Ik wist precies wat dat waren, mormonen. Donny was onderdeel van mijn diepgravende achtergrondonderzoek naar David. Ik wist ook alles van de andere Osmonds, voor het geval dát, zelfs van Wayne. Als het moest zou ik het sterrenbeeld van elk lid van de Jackson Five kunnen opnoemen, plus alle details over hun moeilijke jeugd, die zo’n contrast vormde met hun zorgeloze, blije muziek. Twiddly, diddly, dee, twiddly, diddly, dee. Twiddly, diddly, dee. Dee dee!

      Ik kan bijvoorbeeld niet naar dat eerste refrein van ‘Rockin Robin’ luisteren zonder een rotgevoel te krijgen over wat er van dat opmerkelijke, lieve kleine jongetje is geworden.

      Zelfs als kind had ik al die veel te sterk ontwikkelde hang naar tragische biografische informatie, een soort innerlijke radar voor ellende die altijd aanstond. Ik was misschien wel de enige die totaal niet verrast was toen Michael Jackson met een pijnlijk cosmetisch traject afscheid begon te nemen van zijn beminnelijke zwarte gezicht. Ik wist precies hoe het voelde om een hekel te hebben aan je uiterlijk, en hoe je jezelf als kind dat zijn ouders voortdurend boos maakt of teleurstelt, zou willen wegtoveren. Als je groter bent, noemen ze dat empathie. Als je dertien bent, geeft het je het gevoel dat je niet zo verschrikkelijk alleen bent. 

      ‘Denk je dat alle mormonen paars moeten dragen omdat dat Donny’s lievelingskleur is?’ vroeg ik.

      Sharon giechelde. ‘Ga weg, Petra, je bent me d’r eentje, zeg!’

      We vonden onszelf ongelofelijk grappig. We lachten om alles, maar de laatste tijd waren jongens het specifieke doelwit van onze gevatte opmerkingen geworden. We lachten naar hen voordat ze naar ons konden lachen, of ons negeren, wat vreemd genoeg kwetsender was dan wanneer je geplaagd of beledigd werd. Ik vond dat Sharons lach altijd beter klonk dan de mijne. Mijn lach klonk als een nerveus kuchje en kwam pas op gang als het al te laat was, als de grap allang voorbij was. Sharon maakte zo’n vrolijk hikgeluid dat je ook hoort als je aan het touwtje trekt dat op de rug van een pop zit. Ze zag er ook een beetje uit als een pop, mijn eventuele nieuwe vriendin. Ze was stevig, had kuiltjes in haar wangen en haar ogen hadden een verbazingwekkende lavendelblauwe kleur onder nauwelijks aanwezige wimpers. Haar haar was van een droge vlassige soort, dat als de pluizenbol van een paardenbloem uit iemands hoofd schiet. Als we met scheikunde naast elkaar zaten, dreef haar haar op een onzichtbare warme luchtstroom van de bunsenbrander opzij en bleef aan mijn trui plakken. Als ik het probeerde weg te strijken, kreeg ik zo’n schok van de statische elektriciteit dat mijn arm ervan tintelde. 

      Iedereen in onze groep was het erover eens dat Sharon op een bepaalde manier knap was, zonder dat we daar een vervelend gevoel aan overhielden. Het was een mysterie. Haar gewicht leek als een soort beschermende laag tegen jaloezie te fungeren. Tegen de tijd dat ze haar babyvet kwijt zou zijn, zou het een heel ander verhaal worden, dat voelden we wel. Ondertussen vormde Sharon geen bedreiging voor Gillian, die ons tenslotte had samengebracht, en die de ster was van ons groepje. Nee, dat zeg ik niet goed, ze was onze zon. We draaiden allemaal om haar heen, en we zouden alles doen, écht álles, al was het vernederend en beschamend, in de hoop dat ze een paar minuten op je zou schijnen, want de warmte van Gillians aandacht maakte je op slag knapper en boeiender. 

      Wat mijn uiterlijk betreft: daar was de jury nog steeds niet uit. Ik was zo’n magere spriet dat ik naast Sharon op het meisje met de zwavelstokjes leek. En denk nou niet: ‘Daar heb je haar weer, ze is gewoon trots op haar figuur.’ Sprieterig is niet hetzelfde als slank, echt niet. Spriet is het meisje dat als laatste een beha met AA-cup krijgt omdat ze Daar Boven niets heeft. God, wat heb ik een hekel aan die uitdrukking. Daar Boven. ‘Die heeft ook niet veel Daar Boven zeg!’

      Waar wij woonden, had je Daar Boven en Daar Beneden. Een jongen mocht niet Daar Beneden komen, maar soms mocht hij Daar Boven even voelen, als daar tenminste iets zat. 

      Spriet komt altijd te laat op de hockeytraining en moet dan voor straf vijf rondjes om het veld lopen, want ze heeft haar blouse net zo lang aangehouden totdat alle anderen de kleedkamer hebben verlaten, zodat ze haar zielige meisjeshemdje niet zien. Een hemdje met één enkel beschamend rozenknopje op de voorkant.

      Volgens de bladen moesten we onze sterke kanten benadrukken. Bij mij waren dat mijn ogen. Groot en grijsblauw, maar soms groenblauw met amberkleurige spikkeltjes, als een poeltje op het strand als de zon erop schijnt. Maar onder mijn ogen had ik van die leverkleurige vlekken waar geen komkommerschijven of schoonheidsslaapjes iets aan konden veranderen. Hoewel ik het wel bleef proberen.

      ‘Petra heeft zulke erge donkere kringen onder haar ogen, dat ze zonder masker naar een gemaskerd bal kan,’ zei Gillian, en iedereen lachte, zelfs ik. Ik lachte het hardst. Pas op dat je haar niet laat merken wat écht pijn doet, anders weet ze de volgende keer precies waar ze het mes in moet zetten. 

      Eigenlijk bestond de rest van mijn uiterlijk uit slechte kanten. Ik had een pesthekel aan mijn knieën, neus en oren, eigenlijk aan alles wat uitstak. En ik had een bleke huid die nog bleker leek door mijn donkere haar. Als ik een goede dag had, zag ik eruit als Sneeuwwitje in haar glazen kistje.

      Vakkundig nam mijn moeder mijn gezicht in haar hand, mijn kin tussen duim en wijsvinger, en kantelde mijn hoofd vinnig in de richting van het badkamerlicht. Ze kneep zo hard dat mijn kaak er pijn van deed. ‘Je bent niet onknap, Petra,’ zei mijn moeder koeltjes. ‘De beenderen zijn eigenlijk best goed. Als je je wenkbrauwen gaat epileren als je ouder bent, hier en hier, kijk zo, dan komen je ogen beter tot hun recht. Weet je, eigenlijk zie je er nog niet te schlecht uit.’ 

      ‘Het is zó slecht, mam, niet té slecht. Ik zie er nog niet zo slecht uit.’

      ‘Precies wat ik aan je zei, Petra. Relax, alsjeblieft. Je ziet er niet te schlecht uit voor een meisje van jouw leeftijd.’

Mijn moeder dacht dat ze perfect Engels sprak en mijn vader zei altijd dat het niet het juiste moment was om het haar te vertellen. Had ik al gezegd dat mijn moeder beeldschoon was? Ze had een volmaakt hartvormig gezicht en ogen die wijd open maar toch tegelijkertijd slaperig stonden. Ik had nooit iemand gezien zoals mijn moeder, totdat ik op een zaterdagavond bij Sharon thuis was en er een show op televisie was. Er zat een vrouw op een barkruk, gekleed in een jurk die glom als folie, met om haar schouders een witte bontcape. Ze zag er begeerlijk en streng uit, maar haar stem klonk alsof ze zachtjes spon. 

      ‘Dat is pas een echte vrouw,’ zei Sharons vader, waardoor ik me afvroeg wat de andere vrouwen dan waren. Waren dat onechte vrouwen of maar een beetje vrouwen? Marlene Dietrich zag er niet uit alsof ze kinderen had, maar dat gold ook voor mijn moeder. Als je mijn blonde moeder tussen een groepje van mijn vaders donkere, gedrongen Welshe familieleden zette, dan was zij een renpaard tussen een kudde shetlanders. Drie keer raden op welke kant van de familie ik leek.

‘Gevonden! Ik wist wel dat het hier ergens lag.’ Sharon grinnikte triomfantelijk. Ze had de benen gevonden die bij het bovenlichaam pasten. Het tijdschrift Jackie gaf gratis een levensgrote poster van David weg, maar die werd in drie weken in onderdelen geleverd. Vorige week waren het jeans en cowboylaarzen, deze keer was het zijn torso. Het hoofd kwam altijd als laatste. 

      ‘Zo moet je het blad dus steeds weer kopen. Denken ze verdorie nou echt dat we achterlijk zijn, of zo?’

      Ik kon Sharons gezicht niet zien, maar ik wist dat ze fronste en haar tong tot een tunneltje oprolde terwijl ze Davids buik met de jeans goed legde. Dit was het moeilijkste gedeelte. Als ze eenmaal goed lagen, draaide ze de glanzende vellen papier om en dan gaf ik haar de stukjes plakband aan, als altijd de plichtsgetrouwe verpleegster voor de dokter. We stonden allebei op om onze arbeid beter te kunnen bekijken. Het was geen typische Davidpose. Van de ongeveer dertig posters aan Sha’s muur was er geen tweede als deze. Hij had zijn duimen in de band van zijn broek en de bovenste knoop van zijn spijkerbroek los, zodat die een stukje openstond en je die omgekeerde V met haar zag die normaal achter de rits verborgen bleef. Ik probeerde iets grappigs te bedenken om te zeggen, maar mijn mond voelde droog aan, alsof hij vol zat met droge havermout. Het ontbreken van zijn hoofd was echt een probleem. We hadden Davids lachende gezicht nodig om ons gerust te stellen over dat wat er daar beneden gebeurde. Ik voelde een trilling toen er binnen in me een waakvlammetje ontstak en zich een warmte als een vloeistof door mijn ingewanden verspreidde die tot in mijn dijen doorsijpelde. 

       Sharon had wel eens een penis gezien, maar dat was die van haar broer geweest, dus dat telde niet. Carol was het enige meisje in onze groep dat een echte had aangeraakt. Die van Chris Morgan, in de boomhut op het speelterrein waar de jongens naartoe gingen om vieze plaatjes te kijken. Carol zei dat een penis aanvoelde als het vel van je ooglid. Was dat waar? Nog weken nadat ze ons dat had verteld, streek ik zachtjes met mijn vinger over het vel boven mijn oog en dan verwonderde ik me erover dat iets van een jongen zo zijdeachtig en delicaat als vloeipapier kon zijn. 

      Als we de tijdschriften doornamen, bladerden we altijd snel langs de bad boys. Mick Jagger en die David Bowie, dat was een rare. We voelden instinctmatig aan dat die sterren niet aan ons besteed waren. Ze zouden wel eens van de posters op de muur kunnen komen en iets doen. Wat ze dan precies zouden doen wisten we ook niet, maar het mocht niet van onze moeders.

      ‘Het is echt weird, zó vreemd,’ zei Sharon, mijmerend bij de hoofdloze, halfnaakte David. 

      ‘Weird,’ en dat vond ik ook.

      Het was ons nieuwe stopwoordje en we gebruikten het zo vaak als we konden, maar het zat me echt dwars dat we het niet goed uitspraken. Toen David het in The Partridge Family zei, had het maar één lettergreep gehad. Ons accent zorgde ervoor dat de klemtoon op de verkeerde plaats kwam. Hoe ik ook mijn best deed, het kwam er telkens uit als ‘wie jud’. Op de cello kon ik elke noot spelen die ik maar wilde. Ik wist het meteen als het de verkeerde was, net zoals ik wist wanneer ik het koud had of honger had, maar het was moeilijker om de klanken die uit mijn eigen mond kwamen onder controle te krijgen. Het rare is dat ik niet eens in de gaten had dat ik een Welsh accent hád. Dat merkte ik pas toen we met onze klas op schoolreis gingen naar de Bristol Zoo en een paar Engelse meiden in een benzinestation langs de snelweg me nadeden toen ik eten bestelde.

      ‘Vèdzj-e-tubbels?’

      Ik sprak de ‘e’ uit die in het midden stond, maar Engelsen deden dat niet. Die zeiden ‘vèdzj-tebuls’. 

      Waarom namen ze dan de moeite om er een ‘e’ in te zetten als het niet de bedoeling was dat je die uitsprak? Zodat mensen als ik als onnozele ganzen zouden klinken en zij eens flink konden lachen. 

      Sharon en ik deden wat op een regenachtige zondagmiddag het allerleukste was: we luisterden naar Cherish, een plaat van David, en bladerden tijdschriften door op zoek naar berichten over hem. Om eerlijk te zijn was er na de zondagsschool, die twee lange uren duurde, in ons stadje op de sabbat niet veel anders te doen. Iedereen gehoorzaamde een of andere ongeschreven wet dat de mensen binnen moesten blijven en zich rustig moesten houden. Zelfs als je niet naar de kerk ging, wat wij altijd wel deden, want mijn vader was de organist, had je het gevoel dat de kerk naar jou toe was gekomen. Mijn auntie Mair gebruikte op zondag zelfs nooit een schaar, want God zag alles, zelfs het smeer in je oren en het vuil onder je nagels. Daar kon je aardappels op telen. Achafi! Walgelijk. En je hing je was niet buiten op, want wat zouden de buren daar wel niet van zeggen. Het oordeel van de buren mocht dan wel niet zo zwaar tellen als dat van onze Here God, zei pap, maar je hoorde het wel eerder.

      De zondag verlaagde de temperatuur een beetje in de grijze rijtjeshuizen die tegen de berg die steil boven onze baai uitrees aangeplakt zaten, en zelfs de zee werd wat gedweeër. Ik dacht dan altijd dat zondag een goeie dag was voor Jezus om over water te lopen. De mensen rilden op sabbat en gingen naar boven om een vest aan te trekken, en kwamen weer beneden om naar het worstelen op televisie te kijken, maar dan wel met het geluid heel zacht, uit respect. Het was heel vreemd om door de ramen naar binnen te kijken terwijl je de heuvel af zoefde naar de strandboulevard, waarbij je je achterste schoen als rem gebruikte totdat je het rubber kon ruiken, en te zien hoe die grote mannen in hun worstelpakjes elkaar alle hoeken van de ring lieten zien en geluidloos brulden en met hun laarzen op de vloer van de ring stampten. 

      Een bezoekje aan Sharons huis was voor mij als een vakantie. Ze had een oudere broer, Michael, die ons plaagde, maar op een leuke manier, je kent dat wel, en een jonger zusje, Bethan, dat smoorverliefd was op die kleine Jimmy Osmond – echt waar. (We noemden hem Jimmy Spacehopper omdat hij precies op zo’n ballon met een konijnengezicht in het midden leek. Sha had ook nog een klein broertje dat Jonathan heette en in zijn kinderstoel de hele dag op kinderbiscuitjes zat te sabbelen, totdat hij een korstige oranje snor had die je er als één stuk af kon halen als hij was opgedroogd, en er waren mensen die even langskwamen voor een praatje en bleven hangen omdat ze zo druk aan het praten waren dat ze de tijd vergaten. En wat Sharons moeder betreft: ze was geweldig, je kon je geen aardiger vrouw voorstellen. Ze had respect voor ons: ze klopte op de slaapkamerdeur en gaf ons limonade en koekjes. Ze vergat nooit dat ik de krentenkoekjes met de paarse wikkel lekkerder vond dan die in de oranje wikkel. Mevrouw Lewis zei dat ze onze posters van David mooi vond en ze vertelde dat ze nog steeds een mapje lucifers en een cocktailprikker had van de avond dat Paul McCartney in een club in Cardiff was geweest. Sharons moeder was helemaal gek van Paul. Ze zei dat ze altijd een vreselijke hekel aan Linda had gehad omdat zij met hem was getrouwd. 

      ‘Hij was van mij, snap je?’

      Ja, dat snapten we.

Het altaar voor David op de binnenkant van Sharons deur was mijn lievelingsplekje. Vier foto’s waren het, die ze had gekregen bij het tijdschrift Tiger Beat dat haar auntie Doreen had meegebracht uit Cincinnati, Amerika. Ze waren op mondhoogte vastgemaakt, zodat Sha hem ’s ochtends, voordat ze naar school ging, nog even kon zoenen. Het was net alsof ze een echte adonis gedag zegde. Op die eerste foto had David dat wilde kapsel en die ondeugende grijns. Op de tweede had hij die blik – je weet wel. Op de derde foto stond hij met getuite lippen, en op de vierde foto zag hij er gewoon heel gelukkig en tevreden met zichzelf uit.

      In de loop van de tijd raakten de vier Davids besmeurd en wazig door de vaseline die Sharon gebruikte om haar lippen zacht te houden, een truc die we van Gillian hadden overgenomen. Soms mocht ik van Sharon David nummer drie kussen. Thuis mocht ik niet van zulke posters aan de muur, want mijn moeder geloofde dat je doof kon worden van popmuziek, die ze ook nogal ordinair vond en daarom alleen aantrekkelijk voor mensen als ik en mijn vader, die in de staalfabriek werkte en stiekem een enorme fan van Dean Martin was, maar dat is een heel ander verhaal dan ik je nu wil vertellen.

      Aan het begin van dat jaar gebeurden er verschillende dingen. Gillian – ze werd nooit alleen Gill genoemd – gaf me Sharon te leen als eigen vriendin. Ik was daar heel blij mee, maar ik had het gevoel dat die lening onmiddellijk kon worden opgeëist op het moment dat Gillian genoeg had van haar bevlieging voor Angela, het nieuwe meisje uit Engeland. Die onzekerheid gaf me het gevoel dat ik op een boot zat of zoiets en problemen had met mijn evenwicht. Ik schrok ’s nachts heel vaak wakker omdat mijn benen onder de lakens uit schoten alsof ik mezelf voor een enorme val moest behoeden. Een ander punt was dat het hoofd van de school me op een ochtend na het verzamelen bij zich riep en zei dat ik cello zou gaan spelen voor prinses Margaret, als ze onze nieuwe aula kwam openen. Ze was de zus van de koningin, en de burgemeester en ook een paar mensen die ze hoogwaardigheidskleden noemden, zouden komen. Maar het echte grote nieuws was dat David Cassidy zijn tour door Engeland had uitgesteld omdat zijn galblaas was verwijderd. Volgens het blad waren twee meisjes in Manchester daar zo door van streek geraakt dat ze zichzelf in brand hadden gestoken.

      In brand gestoken! Mijn god, wat een passie en opoffering toonden die meisjes; het bleef wekenlang in ons hoofd rondspoken. Wij hadden nooit zoiets ingrijpends voor hem gedaan. Dat wil zeggen: nog niet.

      Twee andere fans schreven David met de vraag of ze allebei een galsteen als aandenken mochten hebben. Sharon en ik deden alsof we diep geschokt waren en van het galsteenverhaal walgden. Achafi! Maar ondertussen had het ons niet blijer kunnen maken. Jeetje, wat een onbeschoftheid. God nog aan toe, waar waren hun manieren? Het getuigde van slechte smaak en was zeker niet ladylike. En zoals elke echte fan wist, hield David ervan als meisjes zich echt vrouwelijk gedroegen. We schudden ons hoofd en sloegen onze armen verontwaardigd over elkaar, zoals we onze moeders hadden zien doen, en lieten ze rusten op de onzichtbare rand waar binnenkort onze borsten zouden zitten. Een beetje om Davids galstenen vragen!

      Een van de leukste kanten van het fandom, en misschien wel van vrouw-zijn in het algemeen, was dat je je beter voelde dan je rivalen.

      Via The Essential David Cassidy Magazine kwamen we alles over de afzegging van de tour en over de galstenen te weten. Een geweldig blad, het was onze bijbel. De zuivere waarheid. Het kostte 18 pence en was daarmee veel duurder dan alle andere bladen.

      ‘Maar het is wel heel chic,’ zei Sharon, en dat was ook zo, met dat dikke glossy papier, de prachtige nieuwe foto’s en maandelijks een brief van David zelf die hij persoonlijk op de set van The Partridge Family in Hollywood, Amerika, had geschreven. Zoiets is toch onbetaalbaar?

      Als ijverige eekhoorntjes verzamelden we de feiten uit Davids brieven en legden ze opzij voor toekomstig gebruik. Als je ons had gevraagd wat dat toekomstig gebruik inhield, hadden we je dat niet kunnen vertellen. We wisten alleen maar dat het op een dag op wonderbaarlijke wijze duidelijk zou worden en dat we er dan klaar voor zouden zijn.

      ‘David schrijft knap, joh,’ verzuchtte Sharon.

      David schrijft goed, hoorde ik in gedachten mijn moeders stem Sharons woorden verbeteren. Ze keek neer op mensen die fouten in de grammatica maakten, en dat was iedereen behalve de dame die de kaartjes in de bibliotheek verzorgde en de omroepers van de BBC. 

      ‘Redelijk goed praten is niet goed genoeg, Petra. Ga alsjeblieft praten het Queen’s English,’ berispte mijn moeder me als ze me hoorde praten zoals alle anderen in ons stadje.

      Maar in Sharons kamer, waar het kleine kacheltje de ruimte verwarmde met slaapverwekkende warmte en met David op de draaitafel die ‘Daydreamer’ zong, kon ik de stem van mijn moeder uitschakelen en helemaal op eigen kracht een vrouw proberen te worden. 

‘Nothing in the World could bother me

Cos I was living in a world of make believe...’

Toen bleek dat de Cassidytour begin 1974 niet doorging, was dat een enorme klap, maar was het tevens een opluchting. Als David wat later in het jaar zou komen, had ik meer tijd om mijn plannen voor mijn ontmoeting met hem te perfectioneren. Misschien in de herfst. Hij zou zeggen ‘in het najaar’, en dat klonk me geweldig in de oren. Ik wist nu al dat ik naar Londen of Manchester zou moeten reizen, want Wales was zo klein dat het geen concertzaal had die groot genoeg was voor alle fans. Ik wist nog niet hoe ik er moest komen – geen geld, geen vervoer en een moeder die vond dat elke zanger, als het niet Dietrich Fischer ‘Kieskauw’ was, verboden moest worden –, maar als ik er eenmaal zou zijn en veilig bij de concertzaal zou staan, wist ik zeker dat het allemaal goed zou komen.

      Ik zou dan worden aangereden door een auto. Ik zou uiteraard niet zwaargewond raken, maar gewond genoeg om ervoor te zorgen dat een ambulance me naar het ziekenhuis zou moeten brengen. Ze zouden David vertellen dat ik een ongeluk had gehad en hij zou spoorslags aan mijn ziekbed gaan zitten. In het begin zou het allemaal wat ongemakkelijk zijn, maar we zouden al snel in gesprek raken en hij zou verbaasd zijn over mijn diepgaande kennis van zijn platen, en dan vooral van de B-kanten. Ik zou hem vragen of hij van het najaar genoot en of hij misschien naar de badkamer moest. Het zou helemaal niet weird zijn maar juist cool. David zou onder de indruk zijn van mijn beheersing van het Amerikaans. Jeez. Hij zou glimlachen en me in zijn huis op Hawaï uitnodigen, waar ik kennis zou maken met zijn zeven paarden. We zouden bloemenslingers omhebben, elkaar kussen en op het strand gaan trouwen. Ik maakte me nu al zorgen over welke teenslippers ik zou dragen. 

Het was inderdaad een soort gekte. Het duurde al met al niet zo heel erg lang, niet in verhouding tot een heel mensenleven, maar zolang ik Hem liefhad, bestond de wereld alleen maar uit Hem.

De volgende dag was een schooldag. Ik had een hekel aan de zondagavond, had een hekel aan dat weemoedige uurtje nadat ik was thuisgekomen van Sharons warme, leuke huis, had een hekel aan Frans leren voor de toets van maandagmorgen.

      Ik hou van, ik ga houden van, ik heb gehouden van, ik zou hebben gehouden van. J’aurai aimé. Voltooid toekomende tijd. 

      Het werd alleen maar enigszins draaglijk als ik tijdschriften over David kon lezen, die ik onder de vloer naast mijn bed bewaarde, of als ik naar de Top 40 kon luisteren in een holletje onder de dekens. 

      Mijn moeders stem zweefde de trap op: ‘Petra, nu meteen je huiswerk afdoen en dan oefenen met die cello.’

      ‘Ik ben mijn huiswerk ook aan het afmáken.’

      En dat was ook zo. Liggend op de bruine chenille sprei bestudeerde ik bij het licht van het bedlampje de tekst van die week en leerde hem uit mijn hoofd. 

Lieve schatten,

Ik denk dat ik net zo ben als iedereen. Ik vind het hartstikke gaaf om brieven te krijgen! Ik wil graag weten wie jullie zijn. Daarom vind ik het super als ik een brief krijg en JIJ me iets over jezelf vertelt – je lievelingskleur of waar je woont. Binnen de kortste keren lijkt het dan alsof we elkaar al jaren kennen. Dat voelt zó goed.

Ik zou voor jullie hetzelfde moeten doen. Maar inmiddels weten jullie waarschijnlijk allemaal wel hoe ik eruitzie... Weet je, ik zit nu in mijn trailer in afwachting van de volgende take van The Partridge Family. Het is echt een thuis ver van huis, met foto’s van mijn familieleden en alle soorten frisdrank die ik lekker vind. 

Hé! Ik zie net hoeveel ik al heb geschreven – en ik had er nog wel een kort briefje van willen maken! Ik denk dat ik JOU zóveel wil vertellen dat ik daardoor meegesleept word. 

Merk je wel wat dit met me doet? Ik heb het nooit leuk gevonden om brieven te schrijven en ik moest altijd al mijn schrijftalent uit de kast halen om er zeven of acht regels van te maken. Maar nu kan ik bijna niet wachten om jullie volgende maand weer te schrijven. Tot dan.

Liefs,

David

2

Hé! Ik zie net hoeveel ik al geschreven heb – en ik had er nog wel een kort briefje van willen maken! Ik denk dat ik JOU zóveel wil vertellen dat ik erdoor meegesleept word. 

Merk je wel wat dit met me doet? Ik heb het nooit leuk gevonden om brieven te schrijven en ik moest altijd al mijn schrijftalent uit de kast halen om er zeven of acht regels van te maken. Maar nu kan ik bijna niet wachten om julie volgende maand weer te schrijven. Tot dan.

Massa’s kusjes,

Kusjes met massa’s,

Kassa’s met...,:

‘Waar-de-loos.’ Bill trok het papier zo hard hij kon uit de schrijfmachine. Dat veroorzaakte een geluid dat hij in gedachten altijd Schrijvers Gesis noemde, ergens halverwege een scheurend en een ritsend geluid. Hij frommelde het papier tot een bal en gooide die met een zwaai richting prullenbak, oftewel richting kartonnen doos, want meer kon het kantoor zich niet veroorloven. Op de zijkant stond MARSHMALLOWS 184 STUKS. Bill richtte niet zuiver, zoals er zoveel aan hem niet zuiver was, en het projectiel raakte Zelda frontaal. Ze draaide zich heel langzaam om, waarbij haar paisleytuniek als een zeil opbolde.

      ‘Kom, kom, William. Wanhoop niet. De mens moet lijden voor de kunst,’ zei Zelda. Bill had nooit begrepen wat ‘luidruchtig gnuiven’ inhield, totdat hij het geluid hoorde dat zijn redactrice maakte als ze ergens plezier om had, het liefst om de ellende van anderen.

      ‘Wat heeft dit met kunst te maken? Ik zit hier een onzinnige woordenbrij te verzinnen om die in de mond te leggen van een of ander achterlijk mietje dat niet kan zingen, dat zich waarschijnlijk nog niet eens scheert en dat in elk geval nog geen brief kan schrijven al sloeg je hem dood.’

      ‘Het is een uitermate respectabele tak van fictie,’ antwoordde Zelda onverstoord. 

      Bill vroeg zich wel eens af wat ze zou doen als hij – wat steeds waarschijnlijker werd – tijdens het werk plotseling op het bureau zou klimmen, zijn stropdas af zou doen en zich daarmee aan het plafond zou ophangen. Ze zou eerst de theekopjes gaan afwassen, dan de puntenslijper die aan de rand van haar bureau vastgeklemd zat leegmaken, en dan zou ze uiteindelijk, als alles op orde was, zich misschien bereid verklaren om de politie te bellen en hun te vragen de stoffelijke resten weg te halen. 

      ‘Neem nou Cyrano de Bergerac,’ vervolgde ze haar relaas. ‘Hij schreef liefdesbrieven namens een halvezool zodat hij het hart van een schone jonkvrouw kon winnen. Dat wil zeggen: die halvezool.’

      ‘Ik weet wie Cyrano is, dank je, Zelda. Het gaat er hier om dat hij zelf van de dame hield, maar dat hij dacht dat zij toch niet van hem zou kunnen houden vanwege zijn enorme kokkerd. Zijn publiek bestond uit één persoon: Roxanne, en zij was een onbetaalbaar juweel. Terwijl ik hier zit te schrijven voor duizenden meisjes die het om het minste of geringste in hun broek doen. En ik weet dat je dit niet wilt geloven, maar ik hou ook niet van ze op afstand. Van geen van hen. En waarom hou ik niet van hen? Omdat ze ongeveer net zo intelligent zijn als die kartonnen doos. En hoe weet ik dat? Omdat ze er heilig in geloven dat de onzin die ik hier op mijn Smith Corona produceer echt de gewijde uitspraken zijn van die verdomde Sint David klere-Cassidy. Zo zijn ze. Het zijn net boerenkinkels uit 1321. Je geeft ze de schedel van een dode das en zegt dat het het telefoonbotje is van de Heilige Maagd Maria, waarna ze allemaal zwijmelend ter aarde storten en je alles geven wat ze bezitten, inclusief hun koe. Ik schrijf voor boerenkinkels.’

      Het was even stil. Zelda glimlachte alsof ze met een kind te maken had dat bijna aan het eind van zijn woede-uitbarsting was. 

      ‘Het betekent heel veel voor de meisjes,’ zei ze zachtjes. ‘Wij leveren een dienst. Wij maken ze gelukkig.’

      ‘Maar ik wil niet dat ze gelukkig zijn. Ik wil dat ze in een mijnschacht donderen.’

      Zelda keek de jongeman met het vlassige baardje aan. Hij zat op twee poten zo ver mogelijk achterover gekanteld, met een paar schoenen die op veterlaarzen van een mijnwerker leken op zijn overvolle bureau geparkeerd. Hoe oud was hij – tweeëntwintig, drieëntwintig? Ze kon zich niet meer herinneren wat hij op zijn sollicitatieformulier had geschreven, maar ze wist nog wel dat zijn cv de indruk had gewekt dat hij van matig ruw materiaal iets goeds kon maken, wat bij dit baantje uitstekend van pas kwam. Roy zei dat hij een verwaand mietje was en wilde hem eigenlijk niet aannemen. Roy, een journalist van de oude stempel, was de eigenaar van Worldwind Publishing en hij adviseerde de sollicitant naar de kapper te gaan en een flink stuk van zijn haar af te laten knippen. Het sluike haar hing als een vaalblond gordijn over zijn gezicht. Zelda vond dat hij eigenlijk best een heel mooi gezicht had, maar dat zou ze nooit hardop zeggen. Als hij een keertje niet cynisch was, had Bill een schurkachtige charme en een grijns die Zelda heel sterk herinnerde aan die aantrekkelijke jongeman die ze vorige week nog in een of andere film in het Odeon had gezien. Thunderbolt and Lightfoot. Maar goed, Zelda had erop gestaan dat Bill een kans kreeg en ze had gelijk gehad. In de drie maanden die hij als hoofdverslaggever, zelfs de enige verslaggever met een eigen rubriek, voor The Essential David Cassidy Magazine had gewerkt, had William Finn laten zien dat hij echt talent had voor dit soort werk. De lezers leken dol op hem te zijn. De verkoop van de David Cassidy Love Kit was enorm gestegen sinds Bill de advertentie had aangepast met een paar goedgekozen, gevoelige opmerkingen over de vele manieren waarop een fan haar toewijding kon laten blijken. 

      Zijn exclusieve verhaal over de twee fans in Manchester die zichzelf in brand hadden gestoken nadat ze hadden gehoord dat Davids tour geannuleerd was, had iets geniaals, hoewel Zelda moest toegeven dat er enige poëtische vrijheid was aangewend voor een incident waarbij alleen sprake was van een poster en een doosje lucifers. Maar dan de postzak. Die was zo zwaar dat de arme Chas hem niet langer in één keer de trap op kon zeulen. Bill beschikte over een bepaalde kwaliteit waardoor de meisjes werkelijk geloofden dat ze rechtstreeks contact met David hadden. Nee, ze wilde de kip die het gouden proza legde heus niet kwijt, dus Zelda probeerde het nog een keer en zette haar allerbeste kalmerende kleuterschooljufstem op. 

      ‘Maar William toch. Je wilt onze lieftallige jonge vrouwelijke lezertjes toch niet echt in een mijnschacht gooien?’ 

      Hij beloonde haar met een glimlach die een tijdelijke wapenstilstand betekende. ‘Oké dan, ik wil dat ze als sterke en verstandige vrouwen opgroeien en dat ze inzien dat ze het beste deel van hun jeugd verknoeien met zinloze dromen over een slijmbal in een groflinnen blouse.’ 

      ‘Alle meisjes doen wel zoiets, William. Het zouden geen echte meisjes zijn als ze dat niet deden. Fantasie is een belangrijk onderdeel van het opgroeien. We kunnen niet allemaal Shakespeare gaan zitten lezen, dat snap je toch wel?’ 

      ‘Shakespeare heeft tenminste zelf Shakespeare geschreven.’

      ‘Oké, als jij het zegt.’ Zelda kneep haar ogen samen, als iemand die over een geheimzinnig gerucht nadenkt. 

      ‘O, in godsnaam.’ Bill staarde Zelda aan. ‘Nee, hè? Je wilt toch niet serieus beweren dat...’

      ‘Bacon!’

      ‘O, Zelda, hou alsjeblieft op. Alleen omdat...’

      ‘Op geroosterd witbrood, alsjeblieft! Met een druppeltje saus. En graag ook een paar Twiglets, als ze die hebben. Dank je, Chas!’

      Zelda riep haar bestelling naar het sloofje op kantoor, dat deed wat hem werd gezegd, maar op zo’n hardnekkig bokkige manier dat je bijna liever wilde dat hij nee had gezegd. 

      ‘Bill?’ Hij gromde de naam vanuit de nauwe deuropening bij de trap. 

      ‘Eh, kalkoen met mayonaise, als ze dat hebben. Je weet wel, wat eruitziet als kots. Dank je, Chas. Betaal maar met het wisselgeld van gisteren. En nog iets te drinken.’

      ‘Ranja? Of ben je al zestien?’

      ‘Lazer op.’

      Chas draaide zich om en denderde de trap af. Het klonk alsof er een piano werd versleept.

      Zelda wendde zich stralend tot Bill.

      ‘Waar waren we gebleven?’

      ‘Je was bezig jezelf volledig voor gek...’

      ‘Dank je, William. Ik probeerde alleen maar te zeggen dat die meisjes, over wie jij zo grof spreekt, bepaalde dromen en verlangens hebben die wij kunnen vervullen. Dat is ons werk. Wij zitten in de vervullen-van-wensen-business. Er zijn meer dan genoeg creatieve mensen die zo’n kans meteen zouden grijpen.’ 

      ‘Creatieve mensen.’ Bill liet zijn hoofd beschaamd zakken en staarde naar zijn laarzen.

      ‘Absoluut. En ik weet dat je geen complimenten wilt, want je voelt je natuurlijk veel beter dan ons, meneer de blaaskaak doctorandus in de letteren aan de universiteit van Suffolk...’

      ‘Eh, Sussex.’

      ‘Maar ik denk toch dat je een zekere aanleg hebt voor het schrijven van meneer Cassidy’s brieven, William. Meer dan alleen maar aanleg. Eerder een gave.’

      Een gave. Zijn hoofd zonk nog dieper. Zijn neus bevond zich nu op dezelfde hoogte als zijn navel. Er zat een vlek op zijn broek in de vorm van Venezuela. 

      ‘Zeker, een gave. Ik zou een moord doen voor zo’n talent. Maar ja, ik moet me bezighouden met de lay-out van het tijdschrift; ik plak het in elkaar en zoek naar namen van fotografen, en al die andere dingen waarvoor jij je te goed voelt.’

      ‘Ik heb nooit...’

      ‘O, ik klaag niet, hoor. Ik heb plezier in mijn werk, en dat is meer dan ik van jou kan zeggen, geloof ik. Ik wil alleen maar zeggen dat je er verbazingwekkend goed in bent je voor iemand anders uit te geven. Je had acteur kunnen zijn. Of spion.’

      ‘Of een rivaal.’

      ‘Pardon?’

      ‘Niets.’ Bill hees zichzelf omhoog in zijn stoel, keek op naar Zelda en glimlachte. ‘Sorry. Ik weet dat ik dankbaar zou moeten zijn, maar echt, Zelda... zoals ik al zei, gaat het niet alleen om het schrijven, het gaat om namens wíé ik schrijf.’ Hij stak zijn hand in de stapel losse papieren op zijn bureau en trok een stel A4’tjes tevoorschijn, lichtroze van kleur en vol vlekken, die, naar hij hoopte, tranen moesten voorstellen. Een bedompte maar toch heel agressieve zoete, metalige geur bereikte Zelda’s neusgaten. 

      ‘Charlie,’ zei ze.

      ‘Wie is Charlie?’

      ‘Charlie is een parfum. De meiden die echt van hem houden, deppen iets van hun lievelingsgeurtje op hun brief. Er is een meisje uit Truro dat voor elke uitgave acht brieven schrijft.’

      ‘Jezus,’

      ‘Ik weet het. Ik denk dat ze ons met die grote aantallen probeert uit te putten.’

      ‘Net als een bomtapijt.’

      ‘Zoiets, ja. Alleen werkt het niet.’

      ‘Net als een bomtapijt.’

      ‘Wat?’ Zelda trok haar neus op. Ze vond de buitenwereld onaangenaam, als een verstopte afvoer.

      ‘Laat maar. En, wordt het meisje uit Cornwall nog genoemd?’

      ‘Eén keer. En dat was genoeg. Mijn fout. Het heeft haar alleen maar aangemoedigd. De dinsdag erna stuurde ze er weer zestien. En ze stinken verschrikkelijk. Liters Old Spice. We denken dat ze die van haar vader krijgt.’

      ‘Het had veel erger kunnen zijn. Hai Karate bijvoorbeeld.’

      ‘Of Tabac.’

      ‘Nee,’ zei Bill ernstig. ‘Dat zou een gat in het papier hebben gebrand.’ Hij leek een ogenblik in gedachten verzonken, alsof hij verdiept was in de herinnering aan die oude geuren. Daarna schudde hij zijn hoofd om het helder te maken en hield de roze brief omhoog. Hij kuchte en begon toen hardop te lezen:

‘Je moet weten dat ik om je geef.

Dat ik alleen maar voor jou leef.

Ik voel me eenzaam en alleen.

Je ogen kijken door me heen.

Je foto’s hangen aan de muur.

Ik denk aan jou van uur tot uur.

Eens zal ik jou zien in het echt.

Dat is waar ik nu voor vecht.

Ze lopen allemaal te joelen

Dat je mijn tieten niet wilt voelen.’

Zelda hapte verschrikt naar adem en legde beschermend een hand over haar eigen omvangrijke boezem. Ze had inmiddels dezelfde kleur als de brief.

      ‘Dat laatste stukje heb ik zelf verzonnen,’ zei Bill, met gepaste trots.

      ‘Hmm, soms,’ zei ze uiteindelijk, bijna in het woord stikkend, ‘vraag ik me af of...’

      ‘Ik bedoel, hebben die stomme grieten dan niet dóór dat ik niet eens een groflinnen blouse heb, laat staan een halsketting van pukaschelpen. Wat voor een zeedier is een puka eigenlijk? Kijk maar. Ik draag de onderste helft van een bruin pak van John Collier dat nog geen elf pond heeft gekost. Ik wil geen pak, maar jij blijft maar zeggen dat dit een echte baan is. Ik wil een spijkerbroek, maar mijn spijkerbroek lijkt natuurlijk niet op die van David Cassidy. Ik laat de bovenste knoop van mijn broek niet los zodat je mijn schaam...’

      ‘William!’

      ‘Dat doe ik dus niet. Ik knoop hem goed dicht. En ik weet niet eens zeker of ik wel wimpers heb, laat staan lange. Hij ziet eruit als een kalf. En ik heb geen zonnebril met spiegelglazen omdat ik er dan volslagen belachelijk zou uitzien en trouwens ook omdat het hier altijd donker is, heel anders dan in het zonnige kut-Californië, en omdat ze me dan voor lul zouden zetten en voor de spiegelglazen hun haar zouden gaan kammen. Het enige wat ik net zo goed kan als David Cassidy, is zingen. Ik heb in het schoolkoor nog “Morning has Broken” solo gezongen. Later heeft mijn tante het me nog op een bandje laten inzingen. Godallemachtig.’

      ‘Wat maar weer bewijst wat een goede imitator je bent. Dat zeg ik de hele tijd al.’ Zelda had zichzelf weer in de hand. ‘Als je een meisje zover kunt krijgen dat ze zo’n gedicht recht uit het hart schrijft, doe je toch iets goed.’ 

      ‘Recht uit het hart? Zelda, ze hebben geen hart. Ze hebben ladingen razende hormonen en de behoefte te doen wat hun vriendinnen doen om niet achter te blijven, of ze dat nou willen of niet. Ze denken dat ze verliefd zijn, maar het is alleen maar projectie. Het zijn net... net illusionisten; ze houden zichzelf voor de gek.’

      Het gesprek ging Zelda boven de pet. Ze merkte dat ze geen grip meer op de conversatie had en dat die op drift raakte naar gebieden waar zij niets van wist en al helemaal niet naartoe wilde. De bijna drie decennia in de tijdschriftenbusiness hadden haar geleerd wat goed werkte, en dat was dat. Het jaar dat ze als typiste bij Picture Post was begonnen, waren duizenden bakvissen in het New York Paramount uit hun dak gegaan voor een groentje dat Frank Sinatra heette. De meisjes weigerden om tussen de sets door van hun plaats te gaan, zelfs om naar de wc te gaan. ‘Er was geen droge plek meer over,’ grapte een van de verslaggevers. Die zin was in Zelda’s hoofd blijven hangen, grappig maar tegelijkertijd merkwaardig dierlijk en onaangenaam. Wat zei dat over de jonge vrouwen die bereid waren zichzelf te bevuilen om andere meisjes de kans te ontnemen dicht bij hun held te komen? Die arme William was een beetje een intellectueel. Hij had nog niet door met welke krachten hij te maken had. Ze zou hem naar een concert van Cassidy sturen, dan kon hij de kleine leeuwinnen bestuderen als hun prooi verscheen. De concerten van februari waren geannuleerd omdat David geopereerd moest worden. Roy was natuurlijk woedend; hij had een vrachtwagen vol memorabilia die hij weer moest uitladen. Nu moest hij de spullen in een loods aan de York Way opslaan tot in het voorjaar, wanneer er twee concerten gepland stonden. Een in Manchester en een in Wembley. 

      Zelda glimlachte. Ze stelde zich voor hoe William daar als een soort Gulliver zou staan, met al die tieners om hem heen. Ze genoot van het idee dat de nep-David de echte zou ontmoeten. Ze zou er zelf ook best graag bij willen zijn.

      ‘Chas komt zo terug met de belegde bammetjes,’ zei ze, en ze verliet statig de rubrieksruimte, op weg naar haar bureau, haar toevluchtsoord, dat door een afscheiding van een rij potplanten liet zien dat zij boven de anderen stond. In de onderste la bewaarde ze een pakje John Player Specials en een halve reep rum-rozijnenchocolade, voor na het broodje bacon. En dan een lekker kopje Nescafé. Het zou allemaal goed komen. 

Bill had de baan bij Worldwind Publishing eigenlijk niet willen aannemen, maar toen Roy Palmer hem die had aangeboden, zag hij ook wel in dat hij niet veel keus had. Elf maanden nadat hij ver onder zijn niveau was afgestudeerd maar nog altijd veel hoger dan hij verdiende – aangezien hij zijn laatste jaar veel tijd had besteed aan het verbeteren van zijn vaardigheden op de flipperkasten in de speelhallen op de pier van Brighton – liep de weg dood. Die lange, schitterende weg, ‘Kansen voor Afgestudeerden’ genaamd. Het enige wat overbleef was een stoffig zandpad vol kuilen, waar de niet-uitverkorenen moesten accepteren dat ze in plaats van carrière te maken, geluk hadden als ze zelfs maar een salaris kregen. 

      Bill was het dichtst in de buurt gekomen van een betrekking op zijn niveau toen hij op de lijst van geselecteerde kandidaten was gezet voor een stageplek bij een van de beste reclamebureaus in Londen. Samen met vijftien meedogenloze individualisten die allemaal wilden laten zien hoe goed ze in een team konden werken, had hij een tweedaagse beoordelingssessie doorstaan in een hotel in de Cotswolds. Bill blonk uit in tekstschrijven, maar tijdens het verkoopverhaal had hij zich waanzinnig geërgerd aan een meisje dat Susie heette. Je zag de directeuren van het bureau gewoon de woorden ‘bruisend’ en ‘hartelijk’ opschrijven. 

      Na een oefening in productherkenning voor een afschuwelijke nieuwe vruchtendrank zei een van de directeuren met ongeveinsd enthousiasme: ‘Susie komt als een echt mensen-mens op me over.’

      Het was de eerste keer dat Bill die uitdrukking hoorde en hij had er op slag een hekel aan. Welk ander soort mens was er dan in godsnaam nog meer? Een schorpioenen-mens?

      Blijkbaar was het geen goed idee geweest dat Bill die gedachte hardop had uitgesproken; erger was dat er in de vergaderruimte een stilte viel die nog killer was dan de kerk op kerstavond. Omdat hij geen echt mensen-mens was, was het waarschijnlijk onvermijdelijk dat hij eerder werd weggestuurd en zonder verdere plichtplegingen op het station van Banbury werd afgezet, met in zijn weekendtas een gratis fles Jungle Qwash. Alles in aanmerking genomen dacht Bill dat hij er klaar voor was om zijn ziel en zaligheid te verkopen, maar nu bleek dat hij niet bereid was om alles wat hem gemaakt had tot wat hij was te onderdrukken om een sinaasappeldrankje aan de man te brengen dat je gehemelte verbrandde en je meer dorst opleverde dan een kopje bleekwater.

      Niet lang na het reclamefiasco volgde een veelbelovend sollicitatiegesprek bij een plaatselijk radiostation. Hij zag zichzelf al achter de microfoon zitten, het liefst ’s avonds laat, met een programma met onbekende maar verslavende songs voor snikkende dankbare luisteraars. Daarbij zou hij een koptelefoon dragen met de afmeting van bokshandschoenen. Hij zou een cultfiguur worden. In plaats daarvan maakte Dodge, de baas met drankneus van het station, Bill duidelijk dat zijn talenten uitsluitend voor archiveren gebruikt zouden worden – voor het ophalen van platen die niet zijn eigen keuze waren uit de audiotheek van het radiostation en het zorgvuldig terugzetten nadat ze waren afgespeeld. Hij kon meteen beginnen en kreeg nog vijf pond boven op het wekelijkse loon aangeboden ‘als je ook een beetje wilt schoonmaken’, maar dat wilde hij niet. ‘Hoogmoed komt voor de val,’ waarschuwde zijn moeder hem vaak. Bill had die uitdrukking nooit begrepen, maar op het moment dat hij het aanbod vrolijk van de hand wees, voelde hij zich zowel hoogmoedig als gevallen. Hij wist nog dat hij omkeek naar Dodge, die in de receptie onaangedaan zijn neus snoot en een hele tijd aandachtig naar de inhoud van zijn zakdoek keek.

      Er waren ook voordelen. Tijdens de onproductieve weken van sollicitaties en afwijzingen had Bill in elk geval tijd over om zijn vingerzetting op de gitaar te verbeteren. Als experiment liet hij tevens een baardje staan, waarvan hij hoopte dat het door ingewijden als een warm eerbetoon aan Eric Clapton zou worden opgevat, maar dat door zijn zus Angie, die hij niet ver van Denmark Street tegen het lijf liep, omschreven werd als ‘zeewier dat aan een rots is blijven kleven’. 

      Het was ergens rond deze tijd dat Ruth, zijn vriendin, haar geduld met hem begon te verliezen. Toen ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet, in zijn laatste jaar op Sussex, had Ruth gedacht dat ze een goede partij aan de haak had geslagen. Ze dacht dat ze een goede vangst had gedaan met een vriendje dat het nog ver zou schoppen, en daar hoorde de sociale dienst in Camden niet bij. 

      Naarmate de weken zich voortsleepten, had Bill tijd genoeg om een baantjestheorie te ontwikkelen. Hij meende dat je een precieze inschatting kon maken van hoever je vooruitzichten waren gedaald aan de hand van het aantal trappen dat je omhoog moest klimmen voor het sollicitatiegesprek. Bij een goede baan hoorde een lift. Rijen liften die in een zilverkleurig harnas met knopen in de houding stonden als wachters bij een eeuwenoud fort. Liften die bij aankomst klonken als de zucht van een geisha en opengingen met de verrukkelijke ping van geld. En daarnaast waren er receptionistes die vroegen of je alsjeblieft plaats wilde nemen en zeiden dat meneer Porter er zo aankwam. Hij droomde nog steeds van een specifieke receptioniste, een brunette à la Ali McGraw in een strak rood truitje van merinoswol, die met hese stem vroeg: ‘Twee klontjes in je thee, William?’

      De banen met liften raakten een voor een buiten bereik. Hij was net op de benedenverdieping van de wanhoop aangekomen toen hij in een Chalk Farmcafé aan een pot thee en een sneetje toast zat, en een kleine advertentie in een hoekje van de London Evening Standard zag staan. ‘Publicatiemogelijkheden voor beginnend academicus. Kennis van popmuziek een pre. Levendige schrijfstijl onontbeerlijk. Aantrekkelijke locatie in centrum Londen. Emolumenten.’

      De aantrekkelijke locatie in het centrum bleek het afvoerputje van Tottenham Court Road, een knooppunt waar de hoeren met illegale taxichauffeurs om handel vochten. Beide beroepsbeoefenaars leken in dezelfde mate van hun stuk gebracht als een hoerenloper om een ritje vroeg.

      Het duurde een tijdje voordat hij het smalle, hoge gebouw kon vinden, want er was geen huisnummer, en de naamplaat bij Worldwind Publishing bestond uit een visitekaartje dat vastgeplakt zat tussen de Bunnyshop Personal Services en Kolossos, importeurs van de beste Griekse bakolie. Waar ooit een indrukwekkende georgiaanse deur moest hebben gezeten, zat nu een onbenullig stuk hardboard als vervanging en een geïmproviseerde klink van paktouw. Bill duwde zachtjes tegen de deur en kukelde naar binnen, een donkere gang in. Het duurde een paar seconden voordat zijn ogen aan het schemerdonker gewend waren. Er zat één lichtpunt aan het plafond, een kristallen bol ter grootte van een waskom, maar het licht dat ervan afkwam werd gefilterd door een waas van dode insecten. In de verte zag hij een paar trappen en daar liep hij naartoe, met een zompig geluid onder zijn voeten dat afkomstig was van het vloerkleed. Het was alsof hij op paddenstoelen liep. Tegen de tijd dat hij de zesde verdieping had bereikt, zaten zijn oren dicht en bonkten zijn longen luid tegen zijn borstkas omdat ze eruit wilden, en ongelofelijk maar waar, hij moest nog een trap op. De trap die toegang gaf tot de zevende etage was zo smal dat je met je bovenlichaam een soort kurkentrekkerbeweging moest maken; het gevaar bestond dat je eindigde met je rechterhand over je linkerschouder. 

      Als je eenmaal boven was, moest je je langs een hele batterij kartonnen dozen wringen voordat je in het kantoor naar binnen kon. Sommige van de overvolle dozen stonden open en lieten een keur aan tijdschriften zien. Ze hadden verschillende koppen, maar ze hadden allemaal hetzelfde meisje op de cover. Beslist niet zijn type. Een verlegen glimlach, schouderlang vaal haar, lichtbruine ogen en wimpers waarmee je een voorruit kon schoonmaken. Bill hoorde een raspende ademhaling; een of andere loopjongen – het kon een vroegoude tiener of een kwieke gepensioneerde zijn, maar onmogelijk iets ertussenin – was bij hem komen staan. Het kon geen kwaad om vriendelijk te zijn, dacht Bill. 

      ‘Niet mijn type.’

      ‘Wie?’

      ‘Die chick daar, op de cover.’

      Het raspende geluid veranderde op een vreemde manier; het knarste en piepte totdat het een kakelend lachje was geworden.

      ‘Dat mag ik goddomme hopen.’

      ‘Pardon. Wat zei u?’ Bill was twee minuten binnen en hij stond al te hakkelen.

      ‘Omdat ’t een kerel is!’ De boze kabouter genoot volop van het moment. Hij zou het verhaal in de pub om de hoek in geuren en kleuren vertellen. ‘Komt er dus zo’n mietje voor een sollicitatiegesprek en die denkt dat David Cassidy een wijf is...’

      Bill boog zich voorover naar de open dozen. ‘Verdorie.’ Het was inderdaad een vent, maar daar was ook alles mee gezegd. Hij had helemaal niets wat je als man zou herkennen. Wie die kerel ook was, hij had een taille die smaller was dan die van Ruth. Bills muziekhelden waren Clapton, Jimi Hendrix en de Stones. Voorafgaand aan het sollicitatiegesprek had hij zijn platencollectie vluchtig bekeken en een beetje huiswerk gedaan. Niet al te opzichtig, Hij wilde ze alleen maar laten zien dat hij wist waar hij het over had. Als hem in de eerste week zou worden gezegd dat hij een interview met bijvoorbeeld Keith Richard zou moeten houden, dan was hij daar klaar voor. Er ging zelfs een gerucht dat een journalist van New Musical Express in maart vertrokken was voor een gesprek met Keith en pas in augustus weer terug was gekomen. 

      De kabouter, die Chas bleek te heten, begeleidde hem door wat hij het ‘heilige der heiligen’ noemde. Er was niemand aanwezig. Bill zat tien minuten lang te staren naar de gesigneerde foto van Tony Jacklin en twee flessen Johnnie Walker boven op een archiefkast. Wilde hij werkelijk aan de slag bij een drankzuchtige golfliefhebber? 

      ‘Denk maar niet dat we je vergeten zijn, schat,’ zei een grote, nerveuze vrouw die hem overduidelijk vergeten was. Haar lange grijze haar was losjes opgestoken en ze droeg een kledingstuk dat eruitzag alsof het naar een tipi gemodelleerd was. Ze stelde zich voor als Zelda. Toen kwam er een man die de grootste bril droeg die Bill ooit had gezien: het was alsof er twee tv-schermen aan elkaar waren gelijmd die zijn uitdrukkingsloze kraalogen gigantisch vergrootten. Hij stak zijn hand uit. ‘Roy Palmer,’ zei hij, alsof het een dreigement was. 

      De eigenaar van Worldwind had achterovergekamd haar dat veel te zwart was om zijn eigen kleur te kunnen zijn, met zo’n rubberachtig gezicht dat je soms bij komieken ziet en dat onmiddellijk de indruk wekte dat hij een vriendelijke, prettige man moest zijn. In dit geval was dat een vergissing. Roy dacht dat hij grappig was, maar hij was de enige die dat dacht.

      Bill had rechtsomkeert moeten maken op het moment dat hij erachter kwam dat het tijdschrift waar hij nu solliciteerde zich op tienermeisjes tussen elf en vijftien richtte. Hij had de puberteit al achter de rug en was er niet goed in geweest. Hij wist helemaal niets van de vrouwelijke variant ervan, en dat wilde hij graag zo houden. Toen hij in het badkamerkastje thuis een keer op zoek was geweest naar scheerschuim, was hij op vrouwenspullen van zijn zussen gestuit. Een of andere gordel met haken en een doos tampons. Er zat een geheimzinnige tekening bij van een meisje dat op één been stond, als een ooievaar. Bill las het woord ‘inbrengen’, had het deurtje dichtgedaan en had het nooit meer geopend. 

      ‘Bekijk de tieneridoolfase als een soort overgang tussen meisje en vrouw,’ had Zelda gezegd. ‘Ons tijdschrift heeft de rol de meisjes tijdens die fase te begeleiden.’

      ‘Onze winst,’ kwam Roy tussenbeide, ‘zit in het zakgeld van de meisjes waar we ons op richten, als ze tussen het schattige knuffelbeestjesstadium en het betere aaiwerk zitten, als je begrijpt wat ik bedoel.’ Als Roy lachte, kreeg je een kijkje op een gebit dat eruitzag als Stonehenge. 

      Terwijl Zelda zijn cv bekeek, bestudeerde Bill zijn prachtig gepoetste schoenen die hij voor deze gelegenheid van zijn vriend Simon had geleend. Simon was junioraccountant bij een accountantskantoor met drie liften. Bill had zich hier en daar een aantal vrijheden gepermitteerd, en dat zou vrijwel zeker ontdekt worden.

      ‘Je hebt blijkbaar een erg goede afstudeerscriptie afgeleverd, William. Mag ik weten wat het onderwerp was?’

      Hij kuchte en hield een hand voor zijn mond. ‘Eh... “De verheven romantiek – Gevoelens en verlangen in Engelse liefdesgedichten van 1790 tot 1825”.’

      ‘Niet te moeilijk doen, hoor,’ bitste Roy.

      Bill veranderde handig van onderwerp. ‘Wat zou ik hier precies moeten doen?’

      ‘Nou, schat, denk even aan een dertienjarig meisje in Manchester of Cardiff,’ zei Zelda opgewekt. ‘Wat wil zij weten als ze in bed ligt en vol verlangen naar de posters van David aan de muur kijkt? En dan kom jij met je romantische gedichten en creatieve epistels.’

      Hij stak zijn verbazing niet onder stoelen of banken. ‘Moet ik dan alles zelf verzinnen?’

      ‘Nee hoor, niet alles. De pr-afdeling van de platenmaatschappij zal je uiteraard wel van het nodige materiaal voorzien. Als D.C. hier zelf naartoe komt, hoort daar een grote pershappening bij, daar kun je naartoe gaan en een paar vragen stellen; je moet daar zo veel mogelijk feiten verzamelen. De voorraad spekken, zogezegd, en het dan over de maanden erna uitsmeren. Als je na een tijdje de toon en de passie eenmaal te pakken hebt, zul je zien dat het zichzelf gaat schrijven.’ Zelda glimlachte bemoedigend.

      ‘Krijg ik de mogelijkheid om met meneer... David te praten?’

      ‘Mijn hemel, nee, schat, maar zijn mensen in Los Angeles geven ons wel de krenten in de pap. Ze zijn ontzettend behulpzaam, hoewel je ze op de raarste tijden van de dag moet bellen. Daarna moet jij er iets van zien te maken. Allerlei dingen die meisjes graag over jongens willen weten. Je weet wel.’

      Bill knikte. Hij had geen flauw idee. De baan was een belediging. Hij wilde popjournalist worden, geen imitator van een meisjesachtige jongen. En trouwens, hij vond dat er iets ziekelijks zat aan het knoeien met dromen van jonge meisjes. Je moest een soort wanhopig pervers persoon zijn om het zelfs maar te overwegen. Het salaris was 2750 pond per jaar plus lunchbonnen.

      De maandag erna begon hij.

      Binnen twee weken was Bill vertrouwd geraakt met de familiegeschiedenis van David Cassidy. Hij had een charismatische vader, een toneelacteur die, ondanks zijn tandpastagrijns, niet echt in vervoering was geraakt door zijn zoons plotselinge supersterrendom. David had waarschijnlijk indruk willen maken op zijn ouweheer, die hem vroeg in de steek had gelaten, maar het overweldigend succes maakte alles waarschijnlijk alleen maar erger, dacht Bill. Hij dacht aan de afstandelijke relatie die hij met zijn eigen vader had. Roger Finn hoefde op zijn tweeëntwintigste, de leeftijd die Bill nu had, geen nieuw typemachinelint door de miniatuurhoorntjes van een Smith Corona te prutsen. Roger had boven de South Downs gevochten tegen de Luftwaffe tijdens de Battle of Britain. Er zijn wel meer mannen te bedenken met een vader die net zo intimiderend is als een Spitfirepiloot, maar als je tevergeefs probeerde een typemachine met een nieuw lint te bewapenen, kun je er niet zomaar een voor de geest halen. Zijn vader had het slechts één keer over de oorlog gehad en dat was toen hij hem en zijn zussen had meegenomen naar een luchtvaartmuseum. In een van de hangars hing een echte Spitfire aan kabels aan het plafond. In de verbeelding van de jongen was het vliegtuig zo heroïsch en ontembaar geworden dat hij niet voorbereid was op zo’n frêle toestel. Hij was het liefst een potje gaan staan huilen. Het ding zag eruit als een spin die van tin was gemaakt. 

      In een wanhopige poging om als professional over te komen kocht Bill in zijn middagpauze een keer drie boeken bij Foyles: een over Californië, een over Hawaï, waarover werd beweerd dat de ster er een huis had, en een derde over paarden, Davids hobby. Het bleek dat David als kind slechte ogen had en een operatie had moeten ondergaan omdat hij scheel keek. Bill leed zelf aan kleurenblindheid en haalde altijd groen en bruin door elkaar. Het moet zwaar zijn geweest om een corrigerende bril met een ooglapje te moeten dragen, vooral voor een jongen die eruitzag als een meisje. 

      Het is echt onvoorstelbaar wat je allemaal te weten kunt komen over iemand die je niet kent.

3

Ik droomde natuurlijk steeds over hem, maar dat zei ik niet tegen de anderen. Sommige dingen moet je voor jezelf houden. Net zoals ik nooit de waarheid over mijn lievelingsnummer heb verteld. Toen Gillian zei dat Could It Be Forever Davids beste plaat was, zei ik dat ze helemaal gelijk had. Zo geweldig. Zo romantisch. Zoals David je in spanning hield en een hele tel wachtte, terwijl je maag zich zowat omdraaide, voor hij die laatste but in gleed. Zijn stem liet dat woord gewoon smelten. Je hoorde hem gewoon glimlachen als hij het zong. Hij moet hebben geweten dat hij ons precies had waar hij ons wilde hebben, en dan liet hij ons wachten tot we het uitschreeuwden en hem smeekten het te zeggen... ‘But?’??

      We hadden het er vaak over in de lunchpauze, als we bijeengekropen zaten rond de luid tikkende radiator in de gang bij het natuurkundelokaal. Als het regende tenminste, wat bij ons het grootste deel van het jaar het geval was. In de lente verplaatste het werkgebied van Gillians groep zich voornamelijk naar buiten, onder de paardenkastanjes helemaal aan de andere kant van de sportvelden. Ik was nog nieuw in de groep, ik was kort daarvoor in de plaats gekomen van Karen Jones, die Gillian had beledigd omdat Stuart Morris tijdens de kerstdisco met haar had geschuifeld. Ik bedoel met Karen, niet met Gillian. Maar eerlijk is eerlijk, Gillian had nooit laten merken dat ze een oogje op Stuart had voordat ze hen samen had zien dansen, dus hoe moest Karen dat dan weten? Ze huilde tranen met tuiten toen Gillian haar op het parkeerterrein uitschold voor slet.

      Vergeleken met David leken de jongens van onze leeftijd hopeloze stomkoppen.

      ‘Moet je dat nou zien, wat een jochie,’ zei Sharon altijd honend als een van hen in de buurt durfde te komen. 

      Ook al wisten we alles van de liefde, we waren nog nooit gekust. We wisten alleen wel dat David te beschaafd was om zoiets te proberen als de jongens in de Starlightdisco op zaterdagavond. Die zaten al aan je te friemelen voordat ze zelfs nog maar een cola voor je hadden gehaald. Maar Stuart Morris was drie jaar ouder dan wij en zat in de vijfde klas. Hij was vervangend captain van het eerste rugby union-team van de school, tot de knie van Gareth Pugh was genezen. Rugby was het plaatselijk geloof, dus Stuart was een god. Zonder dat iemand het ons hoefde te vertellen, hadden we het bewijs van een wetmatigheid in het vrouwelijk universum ontdekt, en het was alsof we met die kennis geboren waren: hoe aantrekkelijker de jongen, hoe kleiner de kans dat je hem kon krijgen. Dus zijn jongens die jou aardig vinden en die jou willen, niet aantrekkelijk. Q.e.d.

      Hoe dan ook, Gillian ging nu met Stuart, Karen lag eruit en ik hoorde erbij, of bijna. Ik wilde zo vreselijk graag bij hen horen dat ik absoluut op de juiste manier indruk moest maken, maar ik wist niet hoe. 

      ‘“But” is geen sexy woord,’ zei ik die middag tijdens de lunch, en ik probeerde te klinken alsof sexy een woord was dat ik iedere dag gebruikte, terwijl dit de eerste keer was dat ik het hardop uitprobeerde. ‘Maar in “Could It Be Forever” laat David “but” wel sexy klinken.’

      ‘David heeft een sexy butt, een sexy kontje!’ Carol schreeuwde het uit van verrukking. ‘Sexy butt, sexy butt!’ 

      Carol was het meest ontwikkeld van ons allemaal. Ze had de stevige schouders van een zwemster en billen die zo ver achteruitstaken dat je er een kopje op kon zetten. Ze was niet alleen al ongesteld op haar tiende, haar borsten hadden zich ook van de ene dag op de andere ontwikkeld, alsof ze genoeg had van het wachten en een fietspomp had gebruikt. Eerlijk gezegd achtte ik haar daar wel toe in staat. Carol kon het goed vinden met haar borsten. Ze behandelde ze alsof het hamsters waren en haalde ze zelfs af en toe tevoorschijn om ze te strelen. Zelf durfde ik thuis nauwelijks een vluchtige blik in de badkamerspiegel te werpen op mijn eigen bescheiden zwellinkjes, tenzij die beslagen was. Mijn tepels waren plat en zacht en donkerroze als rozenblaadjes. Die van Carol waren meer als walnoten; bruin en bobbelig, je kon ze duidelijk zien onder haar blouse.

      De biologieleraar noemde borsten ‘secundaire geslachtskenmerken’. Gewoon waar de jongens bij zaten, in hetzelfde lokaal. Hartelijk bedankt, meneer. Ze herinnerden er ons voortdurend aan. SG’s. Secundaire geslachtskenmerken. 

      Je kon Carols borsten moeilijk negeren omdat ze haar witte blouse strak eronder vastknoopte, ook al kreeg ze altijd een standje van de leraren dat ze haar buik toonde, die het hele jaar de kleur van jus had. Carols wenkbrauwen hadden een abrikozenkleur; zo dun dat je ze bijna niet kon zien. Als de zon scheen, leek de huid eronder op bacon, dus werkte ze haar wenkbrauwen bij met een bruin Rimmelpotlood. Het gaf haar een harde gezichtsuitdrukking. Harder dan ze in feite was. En ze droeg onze schooldas op een bepaalde manier, met het lange uiteinde los bungelend, waardoor hij minder op een saaie stropdas leek, maar meer op een hagedissentong om jongens af te likken. 

      Carol was sexy nog voordat we wisten wat sexy was, bedoel ik. 

      ‘Sexy butt! David heeft een sexy butt!’ Sharon haakte aan bij Carol, opgetogen door mijn vergissing. 

      ‘Dat bedoelde ik niet,’ zei ik vlug. ‘Het is gewoon de manier waarop hij even stopt tijdens het nummer en je laat wachten op dat “but”...’

      Te laat. Zelfs in mijn eigen oren klonk het stompzinnig, serieus en betweterig. Duffe Petra. Je moet tegen een geintje kunnen, leer dat nou eens. Waarom kun je dat niet? 

      De anderen vielen om van het lachen. Zelfs Angela en Olga, die naar de automaat waren geweest om de drankjes en de KitKats te halen en helemaal niets hadden gehoord van het sexy but-gesprek. De schetterende varkenslach van Carol eindigde in geknor, waarbij er warme chocolademelk uit haar neus kwam die haar blouse onderspatte, zodat ze eruitzag alsof ze met een mitrailleur was beschoten. Mijn moeder zou woest geweest zijn, maar het kon Carol niets schelen. Carol had iets dierlijks over zich, en daar was ik wel eens bang voor. 

      ‘Petra wil aan Davids sexy kontje voelen,’ zei ze met een verlekkerde blik, terwijl ze haar dikke, volle lippen tuitte en naar mijn rok greep. 

      Ik duwde haar weg. ‘Nee hoor.’ 