IRENE VAN DER AART

De Boer op

Een plattelandsidylle

Voor Boer

Omdat jij weet wat liefde is

Daarom weet ik het ook

Freek de Jonge

Wie is Irene van der Aart eigenlijk? Een voorwoord door Paulien Cornelisse

In een verleden dat nog niet eens zo heel ver achter ons ligt, bestond er een cabaretduo met de naam Rots. Rots bestond uit Irene van der Aart, die dit boek heeft geschreven, en Paulien Cornelisse, die dit voorwoord schrijft.

      Irene en ik leerden elkaar kennen bij Crea, dat is de organisatie waar studenten van de Universiteit van Amsterdam aan kunst kunnen doen. Een verademing voor iedereen die denkt dat een doctorandusgraad noodzakelijk is voor een geslaagd leven, maar eigenlijk het liefst lekker wil knutselen en toneelstukjes wil maken. Ik was half-depressief psychologie aan het studeren, en besloot daarom aan kleinkunst te gaan doen bij Crea.

      Bij de cursus kleinkunst was iedereen eenentwintig, net als ik, dat zag ik op de presentielijst. Er deed echter ook een bejaarde van negenentwintig aan de cursus mee. Ik vond dat verontrustend, maar wilde het ook niet veroordelen.

      De bejaarde heette Irene, en meteen bij het eerste kringgesprek sprong ze eruit. Iedereen wilde iets met kleinkunst doen omdat dat ‘gewoon leuk’ was. Irene zei daarentegen: ‘Ik zoek iemand die voor mij kan schrijven. Wil iemand dat?’ Ik vond dat koekoek, maar ook wel intrigerend. Zou je met het klimmen der jaren ook steeds duidelijker weten wat je wilde? Het leek er wel op.

      Ook al beweerde Irene dat ze niets zelf kon bedenken, ze bedacht aan de lopende band dingen. Rare scènes, pijnlijke, absurdistische gesprekken. We trokken meteen naar elkaar toe. Met wie anders kun je lachen om een gedicht voor een overleden cavia? Irene sprak in vreemde, reviaanse zinnen, en had al een heel leven achter de rug. Ze had bijvoorbeeld vroeger gepingpongd met bootvluchtelingen die haar vader opnam in huis.

      Ikzelf dronk alleen maar thee, maar zij zei wel eens: ‘Ik had weer meer gedronken dan strikt noodzakelijk’, en dan volgde een verhaal over hoe ze haar vriendinnen per ongeluk dodelijk beledigd had, en hoe ze dat nu weer goed moest maken.

      Irene kon, anders dan ik, echt acteren. En ook nog eens zingen.

      Deze moet je vasthouden, Paulien, dacht ik in een moment van helderheid. En zo werd een nieuw cabaretduo geboren. We dachten lang na over de naam van ons duo. Je mocht er vooral niet aan afzien dat het een damesduo betrof. Ook moest je aan de hand van de naam al kunnen vermoeden dat wij geen ‘gevoelige momenten’ hadden in onze voorstelling (dus: nooit liedjes over overleden oma’s). Ook deden we geen vrouwendingen (menstruatie als onderwerp was uit den boze). Dit alles, hoopten wij, werd duidelijk door de naam Rots.

      Hoewel Rots vooral tégen vele vormen van cabaret was, maakten we toch ook wel het een en ander. Een gevecht met een plastic kip behoorde tot ons repertoire. Irene had een oranje verenboa tot ‘onduidelijk dier’ omgevormd, en daar hadden wij dan gesprekken over. We deden enge kindertherapie na (‘Mag ik in je huisje? ... Maar ik ben al binnen.’), we zongen een lied over het verschijnsel ‘wraak’, en als we het echt niet meer wisten deed ik een impressie van een violist, want ik speelde toevallig viool. Wij waren onze tijd ver vooruit. Alles wat op een rode draad leek, daar spuugden we op. Een boodschap? Bah! Het was een avant-gardistische worsteling met anti-engagement, die door jury’s van cabaretfestivals werd afgedaan als ‘stuurloos’. Ik herinner me een juryrapport met de volgende opmerking: ‘Dat mensen erom lachen, betekent nog niet dat het grappig is.’

      Natuurlijk lagen de optredens niet voor het oprapen. Vanwege onze baanbrekende scène over enge kindertherapie, was er nog wel eens wat te schnabbelen in het zorgcircuit. Van een van deze optredens herinner ik me dat er een enthousiaste vrouw op ons af kwam, na afloop, die zei: ‘Leuk! Jullie moeten aan cabaret gaan doen!’ Irene zei: ‘Ehm, ja, maar dat is dit dus eigenlijk al.’

      Had ik al verteld dat we ook een scène hadden waarin we in jarenvijftigbadpakken opkwamen? Dit geheel ironisch natuurlijk, want wij maakten pertinent geen vrouwencabaret. Als mensen mij vragen naar mijn meest gênante optreden ooit, dan moet ik toch dit noemen: dat we deze badpakkenscène deden op de afscheidsreceptie van de baas van het cateringbedrijf van de UvA. Onder een systeemplafond met tl-licht stonden honderd mensen uit de horecabranche te borrelen met elkaar aan sta-tafels. Het feestvarken was er ook. Maar toen was er een act! Want het was niet zomaar een borrel! Het was een evenement! En de act waren wij. Het feestvarken moest als enige op een stoel gaan zitten. Wat moet deze man toen gevoeld hebben? Na twintig jaar kroketten leveren bevond hij zich in een hal met een laag plafond, op penishoogte met zijn collega’s. En om deze situatie nog pijnlijker te maken, kwamen daar twee meisjes/vrouwen in jarenvijftigbadpak op hem af die een ironisch lied zongen over het theatervak waar ze zelf duidelijk niet in zaten. De man leed, wij leden, en de rest van het gezelschap nam nog een vlammetje en keuvelde rustig door.

Dit alles verklaart totaal niet waarom Irene uiteindelijk bij een boer in de Achterhoek terecht is gekomen, of het zou ‘van de weeromstuit’ moeten zijn.

      Toch waren er al vroeg tekenen dat Irene zich op een onverschrokken manier tot de natuur verhield.

      Hoorn, begin deze eeuw. Cabaretduo Rots heeft een optreden op een poppodium ergens in een buitenwijk. Een poppodium is altijd heel hoog, zodat je geen echt contact met het publiek kunt of hoeft te hebben. Het is niet iets waar je voor kiest, als theatermaker in spe, maar na het horecadebacle was alles een vooruitgang.

      Het decor (de verenboa en de plastic kip) en de kostuums van Rots (twee strakke broeken van velours) zaten in een sporttas. Een auto was een luxe die wij ons niet konden veroorloven.

      Nu was het in die dagen zo dat Irene niet altijd de tijd nam om rustig te eten. Tel daarbij op een kwetsbaar maag-darmsysteem, en je kunt je voorstellen dat er vaak iets was met Irene en wc’s.

      Dat had ik me van tevoren nooit zo gerealiseerd: dat je als duo zo intiem bij elkaar betrokken bent dat je elkaars scheten feilloos kunt herkennen.

      Op die bewuste lenteavond in die buitenwijk van Hoorn liep Irene met de sporttas te zeulen en namen wij onze teksten door. Onze voorstelling heette ‘Blieft u wellicht een kaakje’, en we repeteerden de titelscène, een absurdistisch toneelstukje, maar dan ironisch. Mijn tekst was: ‘Vooral in de verstedelijkste gebieden treffen we veel “mensen” aan.’

      Toen zei Irene: ‘Ik moet poepen.’

      ‘O,’ zei ik, ‘dat treft, want we zijn er zo.’

      ‘Nee,’ zei Irene op haar beurt, ‘ik moet nu.’

      Gelukkig was ik altijd een ‘meedenker’, en ik bood aan om aan te bellen in de keurige nieuwbouwwijk, om daar te vragen aan een keurig nieuwbouwmens of mijn verfomfaaide collega met sporttas wellicht wat diarree in het toilet mocht komen leggen.

      Irene vond dit geen goed idee.

      We strompelden verder, op weg naar dat vermaledijde poppodium.

      En toen, ineens, in een flits, schoot Irene met sporttas en al een tuin in. Een keurige, aangeharkte tuin.

      ‘Irene?’ riep ik nog. Maar ze was verdwenen in een uit de kluiten gewassen conifeer. De conifeer bewoog zachtjes.

      Toen kreeg ik de slappe lach. Zo erg, dat ík het bijna in mijn broek deed.

      Na krap een minuut kwam Irene de conifeer uit, beschaamd, maar vastberaden. ‘Zo,’ zei ze.

      Ik ging op de stoep zitten van het lachen.

      We begaven ons naar onze speelplek, waar Irene moest bekennen dat haar onderbroek bevuild was. Die heeft ze uitgespoeld, en ze heeft haar strakke veloursbroek aangetrokken zonder iets eronder. Het had geil kunnen zijn, als het niet zo verdomde Rots was allemaal.

Het zijn dit soort situaties die Irene tot een bijzonder mens maken. Zij is gespecialiseerd in het meemaken van dingen waarvan andere mensen denken: Laat deze beker aan mij voorbijgaan. Ze vertelt over deze gebeurtenissen als onvermijdelijkheden die zij nu eenmaal dient te ondergaan. Dat ga je na verloop van tijd ook geloven. Natuurlijk ging Irene op groepsreis! Natuurlijk kreeg ze iets met een boer! Hoe onlogischer het klinkt, hoe meer het bij Irene past.

      Ik kan niet wachten om het boek dat hier voor mij ligt te gaan lezen.

      Want een ding is mij duidelijk: iemand die in een buitenwijk van Hoorn kan poepen in een conifeer, die kan alles. Zelfs overleven in de Achterhoek.

Paulien Cornelisse, Amsterdam, september 2012

1

Hoe het allemaal begon

Ik ben vijfendertig en wil op reis naar Cuba. Maar met wie? Na zeven jaar samenwonen ben ik alweer twee jaar alleen. Mijn ex had binnen een jaar een nieuwe vriendin en haar ook maar meteen bezwangerd. Niet dat ik een kinderwens heb, en al helemaal niet met hem, maar ik verwacht van een ex dat hij een fatsoenlijke tijd nodig heeft om over onze scheiding heen te komen.

      Door de geboortegolf waar mijn vrienden in zitten heb ik niet eens meer gevraagd of er iemand met me op reis wil. Iedereen heeft iemand om mee op reis te gaan behalve ik. Er schijnen gelukkige, blije mensen zonder verkering te zijn. Je ziet ze wel, blije backpakkers die met een opgeheven hoofd tevreden om zich heen kijken in een restaurant. Als ik alleen in een restaurant zit, is het enige waar ik mee bezig ben uitstralen dat het een keuze is. Dat ik in m’n eentje eet omdat ik schrijver ben. Of zo.

      Ik ga dus met een groepsreis mee.

Dit speelde in 2003 en godzijdank ging je in die tijd nog gewoon met een groep mensen mee op reis. Allerlei types door elkaar, net als in het echte leven. Stellen, mensen alleen, vrienden, schoonzussen. Als je nu groepsreizen bekijkt bij reisorganisaties vind je gruwelijke termen als ‘Avontuurlijk single’ en ‘Single maar niet alleen’.

      Ik had al eens een groepsreis geboekt, een tiendaagse reis naar Marokko met KRAS. Ik was niet thuis in de wondere wereld der groepsreizen en dacht: Leuk, KRAS, op reis met creatieve mensen. Misschien gaan we wel schilderen onderweg. Ik kreeg van mijn omgeving voornamelijk verbaasde reacties: ‘Met KRAS? Mijn opa en oma gaan ook altijd met KRAS.’

      Ik was inderdaad de enige jonger dan 75 jaar, maar de groep bestond uit lieve mensen. De koffer van Jan, een van de reisgenoten van 83, was niet aangekomen in Casablanca en daardoor liep hij een week rond in kleding, inclusief onderbroeken, van andere mannen en vrouwen uit de groep. We hadden dezelfde schoenmaat dus leende ik Jan een paar sokken: rood met een wit biesje. Ook schaften we een djellaba voor hem aan op een lokale markt. De oude man sloeg zich er kranig doorheen. Het enige echt lastige was dat Jans goede gehoorapparaat in de koffer zat en hij bijna niets kon horen. Ook zijn wekker niet. We spraken af dat een van ons hem elke ochtend wakker zou maken. Behalve dat hij doof was sliep hij nogal diep, dus alleen schreeuwen hielp niet. Jan moest ook door elkaar geschud worden. Zelfs vijf kamers verderop hoorde je iedere ochtend schreeuw- en schudgeluiden: ‘JAN, WAKKER WORDEN!’

      Verkering hield ik aan die vakantie niet over.

De nacht voor mijn vertrek naar Cuba heb ik een nachtmerrie: een grote groep mensen in middeleeuwse kledij stopt met praten als ik langsloop in badkleding. Ze overleggen fluisterend. Daarna slaan ze me met stokken in elkaar. Hoe freudiaans wil je het hebben?

      Op Schiphol slaat de paniek toe. Voor mijn gevoel hoor ik mensen fluisteren: ‘Ach, wat zielig, een vrouw alleen op reis. Waarom heeft ze van die paarse kleding aan? Zo kom je toch nooit aan een man?’

      ‘Dat is zo’n vrouw zonder vrienden, die heeft alleen kennissen die ze af en toe in een buurtcafé ontmoet.’

      Ik wil mensen de indruk geven dat ik een extreem coole vrouw ben.

      Ik zou kunnen gaan bellen met al mijn vrienden, die me per se een goede reis willen wensen, maar het zal wel opvallen dat ík steeds degene ben die belt. Bovendien liggen die vrienden nog in bed en nemen ze de telefoon niet op omdat ze bezig zijn met hun partner of hun kinderen en geen tijd hebben om mij gedag te zeggen. Snel sms ik naar mijn broer: ‘Ben ik een loser en zie ik er zo uit?’ Hij sms’t terug: ‘Loser ja, er zo uitzien nee!’

      Bij de incheckbalie gluur ik om me heen, op zoek naar mensen met hetzelfde label van de reisorganisatie aan hun koffers als ik. Tussenstand: vijf stellen rond de zestig, een op het oog lesbisch stel waarvan de een net een ludiek dansje doet, en een man van zevenenvijftig met brillantine in zijn krulsnor.

      Na de vlucht, ingeklemd tussen dronken dikke Zwitsers, wacht ik op het vliegveld van Havana met knallende koppijn op de rest van de groep naast een Cubaan met een bordje: WELCOME GROUP SHOESTRING. Vanaf nu ben ik achttien dagen nooit meer alleen.

In het hotel aangekomen worden de kamers verdeeld. De stellen verdwijnen het eerst, daarna volgt de andere alleenstaande vrouw. Zij heeft bijbetaald voor een eenpersoonskamer. Ik blijf over met de drie losse mannen. Paniekerig blader ik door de papieren van de reisorganisatie. Er staat heel uitdrukkelijk dat kamers ongeacht geslacht worden ingedeeld.

      IK! MOET! MIJN! KAMER! DELEN! MET! EEN! VREEMDE! MAN! Uit gierigheid heb ik bezuinigd op een eenpersoonskamer, terwijl ik een notoir slechte slaper ben. Waarom denk ik toch niet eens beter na voor ik iets doe?

      Voor mannen is het makkelijk. Een beetje man slaapt overal doorheen, al snurkt iedereen om hen heen. Meestal snurken ze zelf ook. Zeker alleenstaanden, anders hadden ze wel een partner. Mannen, het zijn eenvoudige lui die het zich kunnen permitteren om een kamer te delen.

      Angstig kijk ik om me heen. Welke man zou het minst erg zijn om de kamer mee te delen? We trekken lootjes en ik trek de knapste van de loslopende mannen. Op de een of andere manier raak ik daar nog meer van in de stress. Er schiet door mijn hoofd: omdat hij er goed uitziet zal ik wel seks met hem moeten hebben, zo gaan die dingen in films.

      Nee, ontspannen is het niet.

      De man blijkt aardig en gelukkig erg op zichzelf. Hij vertelt dat hij vlak voor hij op reis ging heel erg verliefd is geworden. Hij trekt zich vaak terug uit de groep om alleen te zijn of om zijn nieuwe liefde te bellen.

      Toch doe ik het nooit meer, een kamer delen. Vanaf nu denk ik eerst na voor ik ergens aan begin. Ik heb het mezelf eerder horen zeggen, maar nu is het echt waar. Echt.

2

Hoe ik Boer ontmoette

Na een paar dagen hoor ik bij een subgroepje, een stel en twee loslopenden: een vrouw van zesenvijftig en een man uit het oosten van het land. De vrouw van het stel houdt ons groepje met strenge hand bij elkaar. Ze bezet plaatsen voor ons in de bus en vraagt dingen als: ‘Hoe laat spreken we af voor het diner?’

      De man uit het oosten is groot en praat graag, met een grappige tongval. De eerste keer dat ik hem zag stond hij op mijn tenen. Wat een lompe boer, dacht ik nog. Ik blijk helderziend, want hij heeft melkkoeien en een boerderij in de Achterhoek. Ik zie Boer totaal niet als relatiemateriaal. Ik val op stadse muzikanten met borsthaar, zwarte puntlaarzen en een rock-’n-rollblouse. Die dingen zeggen als: ‘Hé, het ligt niet aan jou, Irene, ik kan me op dit moment even niet aan je binden, weet je? Ik heb tijd nodig om mijn ex te verwerken. Ik ga nu even helemaal voor mijn muziek.’ Ook heb ik een zwak voor gecompliceerde, nerveuze mannen met een slecht humeur. Waar je dat op een kilometer afstand aan ziet en dat je er toch weer aan begint.

      Boer blijkt leuk, open en relaxed gezelschap. ’s Avonds gaan we op stap in het swingende Cuba met ons subgroepje. Als je partnerloos bent is er voortdurend aandacht van de andere sekse. Veel Cubanen zoeken loslopende toeristen, in de hoop dat er geld uit te slaan is. Het is grappig om te zien dat de mannen in onze reisgroep worden belaagd, maar ik krijg de indruk dat Cubaanse vrouwen in roze leggings en panter-T-shirts het niet heel goed doen bij onze heren.

      Op een avond worden Boer en ik behoorlijk gestalkt. Als Cubanen doorhebben dat je geen partner hebt, laten ze niet meer los. Aan de kant blijven staan zonder te dansen is geen optie want ze komen je gewoon halen. Boer wordt aangevallen door een Cubaanse die haar kont weinig subtiel in zijn kruis duwt. Ik vind het leuk dat hij niet op haar avances ingaat. Ik word intussen gestalkt door een opdringerige Cubaan. Al snel hebben we genoeg van onze stalkers en beramen we een plan dat onze toekomst zal bepalen.

      We vertellen onze stalkers dat we getrouwd zijn en dat de ander jaloers is. Waar zijn onze trouwringen dan? Waarom mochten we dan al die tijd dansen met een ander? We liegen dat onze trouwringen in Nederland liggen omdat ze zo waardevol zijn. Ze laten ons met rust, maar nu moeten Boer en ik wel samen dansen. Ik ken geen enkele salsadanspas, maar Boer maakt het wel heel bont. Hij staat op mijn tenen en heeft geen enkel ritmegevoel, maar ik ben mooi wel gered uit de handen van de opdringerige Cubaan.

      Dezelfde avond danst de alleenstaande vrouw van zesenvijftig uit ons groepje de hele avond met een jongen van nog geen dertig. Ze komt vertellen dat ze met de knul meegaat. Beduusd vraag ik of ze condooms bij zich heeft.

      ‘Natuurlijk,’ antwoordt ze beledigd.

      Boer en ik moeten even bijkomen van het nieuws. Een cougar avant la lettre!

      De volgende dag komt ze de bus in met een zonnebril en een nek vol zuigzoenen, die ze probeert te verbergen met een sjaaltje. ‘Jezus Karin, heeft die jongen je alle hoeken van de kamer laten zien?’ schreeuwt Boer door de bus. ‘Doe niet zo lomp,’ fluister ik, al moet ik erom lachen.

      Een dag later redt Boer mij nogmaals uit een benarde situatie. De reisleider, een onooglijk mannetje van een meter vijftig heeft een oogje op mij. Aan zijn huidskleur te zien heeft hij een blanke en een negroïde ouder, een mix die heel aantrekkelijk kan zijn. Bij hem heeft het helaas totaal verkeerd uitgepakt: een gebroken-witte neger met geel kroeshaar. En dan klein. De reisleider wil steeds met me dansen en fluistert in mijn oor: ‘Ik wil je, ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden.’

      Ik houd niet van dit soort hijgerige romantiek en al helemaal niet van dwergen.

      Hij wil me per se naar mijn kamer brengen.

      ‘Laat me niet alleen met die engerd,’ fluister ik tegen Boer. Die blijft vaderlijk naast me lopen tot ik veilig in mijn kamer ben.

      In de groep zijn de dames inmiddels aan het koppelen geslagen. Om de beurt komen ze vertellen dat Boer mij leuk vindt. Heb ik dan niets gemerkt? Het enige wat mij opvalt, is dat we het gezellig hebben. Dat hij, net als ik, fan is van Villa Achterwerk en elk jaar alle Pippi Langkousfilms kijkt, en dat hij me steeds laat struikelen.

      ‘Als je zo doorgaat, ga ik je haken,’ zegt hij, en dan lig ik weer op de grond. Zou dit flirten zijn in de Achterhoek?

      Ik ben gevleid. Ik geef het toe, mijn eerste echte interesse voor hem wordt gewekt doordat hij mij leuk vindt.

      In mijn tweejarige singlebestaan heb ik slechts één date gehad, via een vriendin die zeker wist dat de date en ik bij elkaar pasten. We hadden inderdaad een klik. Aan het eind van de avond zei de man dat hij helaas net een meisje in Polen had ontmoet. En nu was hij in de war omdat ze pas eenentwintig was. Kennelijk zo in de war dat het meisje een maand later in Nederland woonde, bij hem uiteraard.

      Ik heb genoeg van mannen die in de war zijn en van moeilijke mannen in het algemeen. Ik wil ook wel eens een man die je leven leuker maakt in plaats van stommer. Ik doe zelf al ingewikkeld genoeg. Als iets makkelijk kan zal ik niet nalaten om het moeilijk te maken.

      Nu krijg ik aandacht van een aardige, gezonde Hollandse boerenjongen. Als we elkaar één keer, twee keer, drie keer hadden ontmoet was het nooit wat geworden. Ik ga hem met andere ogen bekijken. Zou hij altijd zo relaxed zijn?

      Boer krijgt al snel te maken met een paar van mijn wezenlijke eigenaardigheden en lijkt me niet te veroordelen. Ik heb het praktisch instinct van een rups en heb nooit spullen bij me die ik nodig heb. Zo ben ik mijn sandalen vergeten mee te nemen naar Cuba (koop daar maar eens wat in maat 42) en loop dus in de hitte op mijn cowboylaarzen. Mijn laarzen zijn beschadigd en daarom heb ik ze opgeleukt met bloemen die ik uit plakplastic heb geknipt. Boer vindt het vreemd maar grappig. Mijn ex vond dat hele karakter van mij gewoon doodirritant.

      De laatste dagen van de vakantie is mijn geld op en ik heb geen creditcard. Boer leent me geld. Ik denk: hoe zou het zijn om een relatie te hebben met een man die je neemt zoals je bent? Op een avond vertelt hij dat hij als kind zijn oma altijd plaagde. ’s Middags deed ze vaak een dutje op de bank. Boer stopte dan damschijven achter haar brillenglazen en maakte snel een foto. Als oma ontwaakte werd ze eerst boos en daarna moest ze lachen. Dat is het moment dat ik denk: Boer is echt leuk.

      Hij vertelt nog meer over zijn oma. Ze woonde op de boerderij bij Boers familie tot haar dood in 1988. Boer en zijn oma hadden hun rituelen, waaronder Theo en Thea kijken op woensdagmiddag. De boer was tegen die tijd zevenentwintig en oma negentig. Op een dag vertelde oma dat ze die woensdag ging theedrinken bij haar zus. Boer stond op en riep: ‘Maar oma, wij kijken altijd Theo en Thea op woensdag. Dat kun je niet maken!’ De beste vrouw zei direct haar afspraak af.

      Schaterend van het lachen vertelt de boer het verhaal. Ik vind het ontroerend, een man die dik is met zijn oma.

      Hij is nog niet uitgepraat. Oma joeg de kinderen vaak met een kachelpook het huis uit: ‘Hup, wegwezen, buitenspelen.’ Op een dag was hij ’s middags met een vriend een pornofilm aan het kijken toen oma binnenkwam. Ze zei: ‘Wat is dit voor vuiligheid? Zet uit!’ Daarna mepte ze de jongens de kamer uit met dezelfde kachelpook. Ook dit verhaal vertelt hij terwijl de tranen over zijn wangen lopen.

      Op dag vijftien van de reis hebben Boer en ik allebei iets meer gedronken dan strikt noodzakelijk. Ik krijg de indruk dat we willen zoenen. Nu heb ik in mijn hele leven nog nooit iemand voor de eerste keer gezoend zonder drank op, dus ik neem voor de zekerheid nog maar een mojito. Boer neemt er ook nog maar een, want hij is verlegen als het op vrouwen aankomt.

      Na vijf cocktails begin ik met het leegdrinken van de glazen van andere mensen. Met benevelde tong lal ik: ‘Het zou toch naar zijn voor die mensen als ze zelf alles moesten opdrinken.’ Na zeven mojito’s denk ik dat ik briljant Spaans spreek. Ik pak de microfoon van de zanger af en zing een Spaans lied. Daarna doe ik een stand-upcomedy-act, ervan overtuigd dat ik extreem geestig ben in het Spaans. Voor alle duidelijkheid: ik spreek geen Spaans. De zanger duwt me onder lichte dwang van het podium. Boer wil ondanks mijn gênante dronkenvrouwsacties nog steeds met me zoenen. Maar waar? We willen niet dat de groep er wat van gaat denken, ook al zijn we volwassen en vrijgezel.

      Boer stelt voor om naar het strand te gaan. Later blijkt dat hij een hekel heeft aan strand en aan water, dus om mij te verleiden is kennelijk geen zee te hoog. We zwemmen in ons blootje in een zee van 32 graden en daarna spelen we in de branding.

      Met een boer in de branding, wie had dat gedacht.

      De laatste dagen van onze reis proberen we steeds te ontsnappen. We vinden het te gênant om onze kamergenoten te vragen van kamer te ruilen. Dus zoenen we verder in de lobby van ons sfeerloze Oostblokachtige hotel, onder toeziend oog van Fidel Castro, die dagelijks zijn vier uur durende toespraak houdt op televisie.