Paula Lichtarowicz

Het eerste boek van Calamity Leek

Roman

Vertaald door Maaike Bijnsdorp en Lucie Schaap

==

2013

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

Deze roman is fictie. Namen en personages zijn ontsproten aan de fantasie van de auteur en elke gelijkenis met bestaande personen, levend of dood, berust volledig op toeval.

==

© 2013 Paula Lichtarowicz

© 2013 Nederlandse vertaling Maaike Bijnsdorp en Lucie Schaap

Oorspronkelijke titel The First Book of Calamity Leek

Oorspronkelijke uitgave Hutchinson, Londen

Omslagontwerp Loudmouth/Robert Adriaansen

Omslagillustratie Talya Baldwin

Verzorging e-book Perfect Service, Schoonhoven

==

isbn 978 90 254 3967 5 / nur 302

==

www.atlascontact.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013

Voor mijn ouders, en voor Lydia

Het begin van alles

Alles was volmaakt als rozenblaadjes, de avond dat Truly het deed. Er hing een veilig dik wolkendek boven de Muur en als avondeten hadden we de eerste herfstappels gegeten. De zusters Pontefract waren in het Kleintjeshuis, net als anders, en wij, de dertien andere zusters, zaten schoongewassen en dik ingesmeerd met crème achter slot en grendel binnen. We hoefden alleen nog maar wat kussens dicht te naaien. Ik geloof zelfs dat de varkens in het hok naast ons zich die avond gedeisd hielden.

Het peertje floepte uit, net als anders. In de Hoge Hut boven ons werd het stil. En dertien hoofden legden zich op een rij voor hun schoonheidsslaapje. Veilig als in het graf, net als anders. Tot we midden in de nacht wakker werden van een gil. Wat anders nooit gebeurde.

Dat klonk ongeveer zo: ‘aaaaaaaaaaeeeeeeeeeeeeeeeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii.’

‘Huh?’ Naast me schoot een hoofd overeind dat stoomwolkjes uitblies in het donker. Dat was Annie St Albans, die haar luizenbos krabde. ‘Hoorde ik nou wat?’

Maar voor ik wat terug kon zeggen, viel er in de verte iets met een harde klap op de grond.

‘Truly?’ Annies groene ogen flitsten langs de rij op en neer. ‘Truly Polperro?’

Ik kwam overeind en voelde met m’n hand naast me. ‘Er ligt niks tussen ons in.’

‘O, Truly,’ zei Annie.

‘Haar bont is weg,’ zei ik.

‘O, nee toch, Truly?’ zei Annie.

Als antwoord klonk er vanuit de verte een langgerekt gejammer: ‘oeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoe.’

Annies groene ogen werden zwart. En mijn hart deed een flikflak.

‘Ik kom,’ riep ze. ‘Ik kom al, Truly.’

En terwijl wij met z’n allen de slaap nog uit onze keel zaten te schudden, was Annie al overeind gesprongen en had ze haar bontjas al aan.

‘Niet doen, Annie,’ waarschuwde ik zachtjes. ‘Niet doen.’

Ze vloog langs de rij en graaide een zaklamp uit de kist. Ze griste haar hoofddoek van de haak en rukte de deur open.

‘Doe nou niet, Annie.’ Ik sprong op. ‘Verboden Terrein ’s nachts, dat weet je toch.’

Maar Annie stond te ingespannen in het duister te turen om me te horen. ‘O Truly, heb je het echt gedaan?’ Annie schudde als een zak vol luizen. ‘Zeg alsjeblieft dat het niet waar is.’

Vanuit de verte klonk weer dat geluid, lang en lijzig als een droevige koeienscheet: ‘oeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoe.’

Toen holde Annie het erf op.

Nou.

Nou, ik bleef veilig onder de dakrand staan en keek hoe ze achter de kring van haar zaklamp aan rende en over slapende kippen sprong. Hoe ze door de poort holde, de Glamis Castle-rozen in, zonder ook maar één keer naar het hemeldeksel te kijken of het wel veilig was.

O, Annie.

Ik wierp een snelle blik om me heen. Over de Tuin en het erf en de rozen lag godinzijdank een deken van zwart tot aan onze Muur van Veilige Bewaring. De Hoge Hut lag knus en beschermend als een slakkenhuis boven ons en tot m’n opluchting was er geen blaf te horen. Maar toen ik naar de nacht boven de Muur keek, nou toen stopte m’n hart met hupsen en stierf m’n adem weg. Want toen zag ik hem, rond en stinkend en gaten knauwend in de wolken: een volle, bolle Duivelmaan.

Ik vloog naar binnen. Maar voor ik de deur achter me kon dichtslaan om te zorgen dat de rest van ons geen gevaar zou lopen, kwamen m’n tien zusters allemaal al naar voren gerend.

‘Hier blijven!’ zei ik.

M’n zusters knoopten hun bontjassen dicht en sloegen hun hoofddoeken om.

‘Dat is loeidom en levensgevaarlijk, zusters!’ zei ik.

‘Ga terug naar bed,’ zei ik.

Maar wat ik ook zei, ze knipten gewoon hun zaklampen aan en drongen langs me heen om achter Annie aan te klepperen.

Nou.

Nou, toen spuugde ik dus van kwaadheid. De slaapzaal was leeg, op wat hoopjes stro na.

Leeg stro en een aanzwellend bam bam bam.

bam bam bam, wat niks anders was dan onze lijpe zuster Maria Liphook, die in het Hol onder ons met haar hoofd tegen de deur bonsde om mee te doen aan alle drukte.

Dat kon er nog wel bij. Maar niet heus.

bam bam bam deed Maria, dus begonnen de varkens van hiernaast ook nog eens met hun snuit tegen de deur te beuken alsof ze de maat sloegen – en niks liever wouen dan dat de Hoge Hut ook wakker werd.

Er zat dus echt niks anders op. Ik knoopte m’n hoofddoek om en stak m’n hoofd voorzichtig buiten de deur. Achter het hek lag het rozenkweekveld er vredig en wit bij als een reuzenwolk en in de Hoge Hut was nog niks geen geschuifel te horen. Dus toen deed ik het. Ik deed het. Ik pakte een zaklamp en rende om het gebouw heen naar de deur van het Hol. En in de verte klonk Truly’s gejammer vanuit de slapende rozen, ergens onder die valse, vuile Duivelsmaan.

‘Kom, Maria,’ fluisterde ik, toen ik de grendels had weggeschoven en m’n mond barstte open in de mooiste lach die ik in huis had. ‘Maar wel heel stil zijn. Ik hoop dat je maag bestand is tegen wat we te zien krijgen.’

==

We holden naar de oostkant, Maria en ik, tussen de rijen rozen door. Ik had haar grote aardappelhand gegrepen en zij stoof op haar aardappelvoeten over het pad. Met gebogen hoofd en ijswolkjes ademend holden we, terwijl de modder koud en slierterig onder onze rennende voetzolen glibberde.

Na de Glamis Castles schoten we de Silver Anniversaries in, waar de knoppen strak dichtzaten en wit waren als in lijkwades gewikkelde muizen, en renden dwars door de wolk van geur die zo’n volmaakt schild vormt tegen Zijn Duivelse stank van boven. Halverwege stopte ik om te luisteren of ik zusterlijke onrust hoorde, maar het enigste wat er te horen viel was dat zielige ge-oe.

Met onze ellebogen duwden we beschermende doorns opzij en vlogen verder tussen de rijen door, op zoek naar Truly. Truly, die het bij het eten zo druk had gehad met het vingermeten van de gaten in het hemeldeksel en het giebelen met Annie dat ze haar soep koud had laten worden. Truly en Annie die maar niet ophielden met giebelen. ‘Dat vertellen we je nog wel’, toen ik kwam vragen waarom.

Weg uit de Silver Anniversaries, de nieuwsgierige Icebergs in, waarvan de bloemen wakker werden en achter onze rug begonnen te knikken en elkaar aanstootten. Ik stak m’n hoofd boven de rijen uit om naar adem te happen en rond te kijken. Elf gele lichtjes scharrelden rond bij de Oostmuur. ‘Ze zijn bij de Boules, Maria! We zijn er bijna.’

We vlogen op de Boules de Neige af. En daar, tussen het dikste en witste, meest Hemels geurende gewas van de tuin, in de zwarte schaduw van onze Muur van Veilige Bewaring, vonden we een kring van opengevallen monden, een omgevallen ladder en onze zuster, Truly Polperro, als slodderig over een struik geslingerd wasgoed.

‘O, Truly,’ zei ik en ik liet Maria’s hand los en drong me naar voren om beter te kunnen kijken. Daar lag Truly, zonder hoofddoek en zonder bont. In het licht van de zaklamp waren haar bungelarmen bleek als melkvel. Haar keel was even wit als de arme bloemblaadjes die ze had geplet en vermoord. En haar gezicht hing achterover tussen de geknakte doorns. Ja, Truly lag met haar knekelbleke gezicht open en bloot onder de Duivelmaan.

Knekelziek, zo voelde ik me toen ik dat zag.

‘Kijk uit,’ zei Annie en ze duwde me opzij om haar eigen bontjas over Truly heen te gooien.

‘O, Annie,’ fluisterde ik, ‘ze heeft ’t echt gedaan, hè?’ En inenen tuimelden de woorden onstuitbaar uit m’n mond, zoals ze dat soms doen. ‘Ze is open en bloot die ladder op gegaan, hè? O, Annie, moet je haar gezicht zien. Ze was niet... ze heeft niet... o, Annie, als ze nou maar niet...’

Maar Annie trilde zo erg dat ze niks terug kon zeggen. En m’n andere zusters zeiden ook niks. En Truly zei ook niks. O, nee. Truly hing alleen maar in die stomme kapotte struik en bleef maar jammeren. ‘oeoeoeoeoe,’ jammerde ze. ‘auwwww.’

En ik zeg het niet graag, maar op dat moment kreeg ik een oplawaai.

Die kwam van m’n zuster Nancy Nunhead. En ik kan het net zo goed meteen vertellen, maar Nancy is niet de meest welgemanierde zuster die we ooit hebben gehad. Vast en zeker omdat ze zo graag bij de varkens zat.

‘Wel alle duivelspikken,’ zei Nancy en in het licht van de zaklamp krompen haar varkensoogjes tot etterpuisten. ‘Lekker idee van je.’ Ze wees met haar lamp naar de uitgerekte schaduw van Maria Liphook die aardappelig tussen de rijen Boules verdween en de ene na de andere volmaakte bloem verpletterde en als een bezetene jammerde vanwege de doorns waarmee ze zich beschermden. ‘Heel slim van je om die lijpo mee te nemen.’

‘Hou je kop, Nancy,’ zei ik en ik had eigenlijk naar haar willen spugen. Maar we hadden al genoeg aan ons hoofd en konden niet nog meer gedoe gebruiken. ‘Niet te ver, Maria,’ riep ik. ‘Blijf in de buurt.’

Nancy snoof. ‘Alsof zo’n prutkop dat snapt.’

Toen deed ik het toch. Ik spuugde naar Nancy, een kloddertje maar.

En dus haalde Nancy uit met haar vuist.

En dus vergat Annie haar bibbers en draaide zich stampvoetend om. ‘Krijg de pestpokken, jullie. Wees nou even stil.’

Maar de enigste die stilviel was Truly.

En daar begon het mee. Ja, dat was het begin van de ondergang, toen Truly Polperro stilviel op het moment dat ze dat niet had moeten doen, nadat ze had geklommen waar dat niet mocht en zich had vertoond waar dat niet mocht. Eigenlijk hadden we er dus ook niet raar van moeten opkijken dat het Truly’s ondergang betekende. Toch?

Waar we wel raar van opkeken was dat het niet alleen Truly’s ondergang betekende, maar die van ons allemaal.

Ja, daar tussen de Boules stond de ondergang van onze Tuin op het punt te beginnen. En daar kon niemand niks tegen doen. Helemaal niks.

Roodhuiden

Nou ging Truly niet meteen dood. Nee. Want toen haar ge-oe was opgehouden en wij allemaal in onze bontjassen stonden te bibberen en van de ene voet op de andere wipten en ons best deden niet te luisteren naar Sandra, onze oudste en mooiste zuster met haar kippenhersens, die de gedachte hardop uitjammerde die ons allemaal bekroop – ‘Gaat Truly eraan? Komt er nou een duivelman over de Muur gesprongen om haar mee te sleuren naar de Krochten?’ – nou, precies op dat moment scheen Annie met haar zaklantaarn op Truly’s mond en zei: ‘Haar lippen bewegen.’

Tuurlijk stonden we toen allemaal paf.

En tuurlijk was Annie St Albans er als de kippen bij. Voor iemand haar kon tegenhouden schudde Annie haar krullen naar achteren en legde haar oor tegen Truly’s lippen. Dus kon niemand anders horen wat Truly zei. En dat is belangrijk om te onthouden. Vanwege de ondergang die daarna kwam. Heel belangrijk.

‘Echt, Truly?’ zei Annie. Ze deed een stap naar achteren en fronste. ‘Weet je het zeker?’

‘Wat zegt ze, Annie?’ vroeg ik en ik kwam er snel bij staan. ‘Heb je me nodig, Annie? Zal ik haar een vraag stellen uit de Appendix?’

Maar Annie stond te ingespannen over Truly’s lippen gebogen om me te horen.

Annie fronste en knikte en fronste en bleef knikken. En halverwege een knik stopte ze en staarde ze in Truly’s open mond.

‘Wat zegt ze, Annie?’ zei ik.

Annie slikte haar lang ingehouden adem door voor ze woorden vond. ‘Geen roodhuiden, zeg je? Dat snap ik niet, Truly. Daar snap ik niks van.’

En alle lucht vloog m’n keel uit en zwarte angst vloog naar binnen.

‘Zeker weten geen roodhuiden?’ zei Annie. ‘Helemaal niet?’

En al m’n zusters, ik ook, riepen: ‘Roodhuiden? Wat zegt ze over de roodhuiden, Annie?’

En Annie zei: ‘Zeg dat nog eens, Truly. Vertel ’s wat meer over de roodhuiden.’

Maar dat deed Truly niet.

Nee, het spijt me dat ik het zeggen moet, maar haar lippen vielen open en hoe vaak Annie ook tegen haar zei: ‘Ik ben het. Annie. Je eigen Annie. Tegen mij kun je praten, Truly,’ en hoe vaak Annie ook met haar zaklamp zwaaide en aan Truly’s armen trok, het leek erop dat Truly Polperro van plan was na die verschrikkelijke dingen die ze had verteld nooit geen woord meer te zeggen. Tegen niemand.

Op de rand van de Muur kraste een uil waaks naar de Duivelmaan.

‘We moeten haar eraf halen. Nu meteen,’ zei iemand.

Dat kon niemand anders wezen dan Dorothy Macclesfield, die naar de struik toe was komen hopsen. ‘Onze arme Dorothy’ noemde Tante haar, omdat ze was uitgegroeid tot zoiets spichtigs en schichtigs en teleurstellends. ‘Laat alle hoop varen, gij die hier binnentreedt,’ zei Tante vaak. Wat wel zielig was voor Dorothy als ze ten Strijde zou trekken, maar ons maakte het niks uit, want ze had een hoofd vol goede ideeën, zo vol dat het altijd heen en weer wiebelde. En op dit moment wiebelde Dorothy’s hoofd zowat van haar nek.

Ze pakte Truly’s pols en keek hoe hij terugviel op de geknakte takken. ‘Weet je nog dat Marius in de Demo vast komt te zitten op de barricades en dat Tante dan naar ’m toe rent en ’m op een brancard helpt?’ zei Dorothy. ‘Nou, wij moeten ook een brancard maken van twee bontjassen en Truly erop leggen, maar kijk wel uit voor haar nek.’ Dorothy keek over de rozen naar de zwarte veeg erf daarachter. ‘We moeten snel zijn. We zijn al veel te lang op Verboden Terrein.’

Een goed stel hersens, die Dorothy, zoals ik al zei.

‘Oudste zusters, pak samen met mij ieder een kant van Truly, voorzichtig alsjeblieft.’

Maar nog voordat iemand van ons een been had vastgepakt snerpte er een gil vanuit de Silver Anniversaries. Een hele harde, die maar doorging, als van een varken dat van snuit tot staart wordt opengekliefd.

En m’n botten veranderden in drilpudding. Allemaal. En m’n oren suisden van twee klappen tegelijk.

‘Wel alle duivelspikken, Flap, ik zei toch dat daar herrie van zou komen? Ik zei toch dat je die prutkop niet mee moest nemen? Dat heb ik toch gezegd?’

‘Hou op, Nancy,’ fluisterde Dorothy. ‘Misschien gilt Maria alleen maar om de doorns, misschien is dat het.’

Maar dat was het niet. Want nu kwam de gil op ons afgerend. En toen hoorden we er iets achteraankomen. Keffend. Maria Liphooks gegil werd achternagezeten door gekef en dat kon maar één ding betekenen in deze vreselijke nacht.

‘We zijn er geweest,’ jammerde Sandra.

‘Echt,’ zei Nancy.

En dat waren we echt, want achter de gillende Maria Liphook en dat gemene gekef kwam nog iets anders – het enigste geluid waarvan bekend was dat de maden er direct van uit hun eitjes kropen in je maag: ‘I feel pretty, oh so pretty, I feel pretty and witty and bright...’

Sandra liet een snik ontsnappen. Annie stormde op Truly af om haar gezicht te bedekken met haar bont. Nancy gaf me nog een oplawaai. En al onze jongere zusters begonnen te jammeren.

‘Sssst!’ siste Dorothy. ‘Zaklampen uit en rennen.’ Ze draaide zich om, maar zag alleen de Muur van Veilige Bewaring voor zich.

En hoe graag ik ook naar Nancy wou spugen en wou roepen dat het niet míjn schuld was dat Maria Liphook wakker was gemaakt door een kudde zusters met hun hersens in hun kippenpoten, Dorothy had wel gelijk: daar was geen tijd voor, want achter de rozen kwam het gezang dichterbij: ‘I feel charming, oh so charming, it’s alarming how charming I feel...’

Ik moest het wel op een lopen zetten, achter m’n zusters aan, naar de enigste verstopplaats in de buurt – de schurftbladerige hondsrozen die nergens anders goed voor waren dan voor prikken en die langs de onderkant van onze koude stenen Muur groeiden.

Nog geen twee tellen later kwam onze sloomhoofdige zuster de Boules in stormen gevolgd door de vlooienbaal die naar haar enkels hapte. Maria kwam tot stilstand en keek naar Truly alsof ze haar in haar hele armzalige leven nog nooit eerder had gezien. Ze bleef daar maar staan alsof ze een bord was waarop stond ‘Deze kant op voor de nichten op Verboden Terrein’. Dat ontbrak er nog maar aan. Echt.

Ik stak m’n hoofd uit de stekels. ‘Maria, hier! Maria Liphook! De hondsrozen! Kom!’

Ik stormde naar haar toe, schopte de hond van haar weg en trok haar tussen ons in. Ik liet me langs de Muur naar beneden glijden en legde m’n hand stevig over haar lijpomond. Dertien hoopjes bont en zesentwintig drilpudding-oogballen, weggekropen in het onkruid, spitsten hun oren en hielden hun adem in, terwijl het lied steeds dichterbij kwam.

Al snel hoorden we tussen het zingen door ook het slaan van een stok: ‘See the pretty girl in that mirror there?’ Mep mep.

Ik kroop nog dieper weg in m’n bontjas en hield me stiller dan een slak tussen de knoppen. Of als een worm. Als een worm was beter. Die kunnen stilletjes de veilige grond in verdwijnen. Geluidloos onder de grond ademen, dat kunnen wormen.

‘Such a pretty face, such a pretty dress, such a pretty smile...’

Inenen was het stil. Het lied was in de Boules de Neige aangekomen en we konden geen kant op.

Ik perste m’n ogen dicht en probeerde de bibbers uit m’n botten te houden. Ik drukte Maria’s mond dicht en tastte met mijn vrije hand rond, op zoek naar zusterlijke warmte. Het waren Nancy’s worstvingers die ik naast me vond, dikke pech. Maar maakt niet uit, ik greep ze toch.

Boven op de Muur kraste de uil. Ik hoorde niks anders in m’n oren dan m’n eigen beukende hart.

Tuurlijk kwam die hond toen naar de hondsrozen toe en gromde en snuffelde en hapte naar tenen. Een paar tellen lang was er niks anders in de Tuin te horen dan het krassen van de uil, het snuffelen van de hond en het geluid van een dop die van een fles werd geschroefd. Heel even kreeg ik de hoop dat het alleen maar een ommetje voor de spijsvertering was, dat ze een slokje medicijn nam en dat het zingen dan weer zou omdraaien richting erf en dat we sneller terug zouden zijn in onze slaapzaal dan m’n zuster Mary Bootle Supercalifragilisticexpialidocious kon zeggen. Ik draaide me net om naar Nancy om dat in haar oor te fluisteren, toen een stem zei: ‘Merkwaardig, de Boules de Neige hebben opeens een bult.’

En al m’n hoop dat we ongemerkt weg zouden kunnen glippen stierf een stille dood.

Wit licht viel de hondsrozen binnen en zwalkte over ons heen. ‘Toto! Toto-snoes, ga bij dat akelige onkruid vandaan en kom onmiddellijk hier!’ zei de stem.

En ik wil hier best zeggen dat die stem tuurlijk aan onze allereigenste Tante toebehoorde en zoals Ophelia Swindon Deel iii: De gloriejaren het zoveel beter zegt dan ik zou kunnen: ‘Haar gouden keeltje werd alom bewonderd. Krachtig als het Spook van de opera, loepzuiver als Poppins, liet het wegvallen van deze stem uit de theaters van de West Midlands een leegte achter, even onmetelijk als een zwart gat, een toestand even verlaten als een moederschoot, een herinnering die meer diepgevoelde rouw oproept dan de dodo op het menu van de Indische Oceaan.’

‘Uiterst merkwaardig, zoals ik zojuist al zei. Er lijkt een gezwel te groeien in dit bosje Boules. Kijk nou, Prinses, stukjes bot en bont en haar. Hemeltjelief, wat een rommeltje. En weet je, Prinses, dat is heel treurig nieuws, want kankergezwellen zijn altijd slecht nieuws. Die zaaien zich namelijk uit, weet je, en binnen de kortste keren hebben ze elke centimeter van een verder gezond orgaan opgeslokt. Voor je het weet gaan ze op rooftocht en vernielen jaren van Liefdevolle Zorg, om maar te zwijgen van de best uitgestippelde toekomstplannen.’ De fles met medicijn klotste. ‘Dus wat zullen we in hemelsnaam met dit gezwel doen?’

Iemand kermde. Iemand anders slikte haar tranen weg.

Tantes stem werd boterzacht. ‘We moeten er uiteraard alles aan doen om te voorkomen dat het zich uitzaait. Dat mogen we echt niet laten gebeuren. Wat zeg je, Prinses? Dat we geen keus hebben? Een dame heeft altijd keus, lieverd. Maar ik vrees dat onze mogelijkheden in dit geval wel enigszins beperkt zijn.’

Nancy trok aan m’n hand. Ik opende met tegenzin een oog om te zien wat zij zag. Onze lieve Tante stond met de strafstok in de Boules te poken. Ze hield haar lamp hoog in de lucht, waardoor haar schaduw beschermend als een muur over de struik viel waar Truly overheen hing.

Tante hakte met de strafstok in op de struik en zuchtte. ‘Ik vrees dat we hem om zullen moeten hakken. Of tot pulp moeten hakselen. Wat denk jij, Toto-snoes?’

Een warme traan viel op m’n linkerwang en stroomde haastig weg.

‘Wat zeg je?’ De schaduwschedel van Tantes hoofd boog zich omlaag naar de vlooienbaal die met haar achterste tegen de rozenwortels schurkte tegen de jeuk. ‘Lijkt omhakken je de beste oplossing? In kleine stukjes hakken en die opzuigen? Werkt dat het beste? O, maar verdorie, ik heb geen hakmes bij me. Wat zeg je? O nee, Prinses, ik denk niet dat die paar tanden en kiezen van je nog sterk genoeg zijn om hem kapot te krijgen. Maar wel heel lief aangeboden en vreselijk heldhaftig van je.’ Tante schudde haar hoofd. ‘Dan zullen we toch moeten terugvallen op plan B. De boel tot pulp slaan.’

‘Kom op, Stokkemans,’ zei Tante. De strafstok werd in de aanslag gebracht, in tweehandige paraatheid boven Truly. Ik kneep m’n huilende ogen dicht. Het hielp nu niks als ik aan m’n zuster dacht, echt niet.

‘Zijn we er klaar voor, Stokkemans?’ vroeg Tante. ‘Ik hoop dat je genoeg energie hebt...’

‘Stop!’ riep iemand. Iemand in de hondsrozen. ‘Niet doen!’

Nou.

Nou, dat was dus Annie St Albans. En niemand anders. Ze kwam uit de rozen tevoorschijn gesprongen als een toonbeeld van haar eigen domheid. En de Duivel mag me komen halen als Annie niet rechtstreeks op Stokkemans afrende, alsof hij niet de gemeenste blauweplekkenmaker ooit was. Annie rende op hem af en riep: ‘Niet slaan, Tante! Alstublieft! Ik ben het, Annie St Albans. En dat daar is geen gezwel, het is Truly Polperro.’

Nou, toen hield Tante haar lamp hoog in de lucht. En het licht kroop over haar zilveren bontjas naar boven, over haar kinnen en langs de kuil van haar gesmolten wang en in de kas van haar lege oog en liet de huid daarvan trillen. ‘Ben jij Annie St Albans, zeg je? En jij beweert dat zich daar iets Polperro-igs heeft genesteld? Hemeltjelief, ik wist niet dat we tegenwoordig in dit deel van de Tuin ook al kinderen kweekten.’

Tante zette Stokkemans aan het werk om Truly’s bontjassen af te pellen. ‘Zeg, Toto, het wordt steeds merkwaardiger. Het lijkt erop dat m’n nicht gelijk heeft en dat er inderdaad een meisje in opgekruld ligt. Het is maar goed dat Annie St Albans toevallig net langskwam, anders was Truly Polperro nu misschien wel Truly Polpuree geweest. Wat zeg je, Toto? Moet Annie straf krijgen omdat ze op Verboden Terrein is? Ach, pupje toch, ik geloof dat je gelijk hebt. Ik geloof dat dat inderdaad helaas zo is. Ze is tenslotte duidelijk helemaal alleen hierheen gekomen, terwijl haar lieve zusters veilig als in het graf hun schoonheidsslaapje liggen te doen in de slaapzaal. Nietwaar, Annie?’

Had Annie me daar even een kuil voor zichzelf gegraven. En ze zat er tot over haar oren in. En als we niet uitkeken zou ze ons er nog in trekken ook. Want zowat het stomste wat je kon doen, was Tante een leugen vertellen, omdat ze die openknakte als een luis op een haar als ze hem vond. En ze vond ze altijd, ook al had ze maar één oog om mee te zoeken.

‘Ja toch, Annie?’

‘Nee, Tante.’ En geloof het of niet, maar dat was Dorothy. Ze was al uit de hondsrozen tevoorschijn gehopst voordat ik de kans kreeg om haar aan haar bont terug te trekken. Slimme Dorothy, die dit even niet zo slim aanpakte. ‘We zijn met z’n allen hier. We hoorden Truly gillen en toen zijn we hierheen gekomen omdat we bang waren dat er iets met haar was.’

Tantes lege oogkas zwenkte hortend naar Dorothy en het leek alsof ze uit haar levende oog een traan veegde. Wat natuurlijk niet zo was, want Tante had geen tranen meer, omdat ze die allemaal had opgehuild na haar Zuuraanval.

‘Wat een solidariteit onder de zusters,’ zei Tante. ‘Schattig.’

Ik sloot m’n ogen weer, maar het was al te laat. De lamp ging met een zwaai naar de hondsrozen.

‘Huphuphup, koppies omhoog allemaal, voor Toto het in haar hoofd haalt om de struiken in te duiken en jullie allemaal aan stukken te scheuren. Mooi zo. Welnu, lieve appeltjes voor de dorst van me, wie van jullie wil het eerst bij Stokkemans komen?’

==

Nadat we straf hadden gekregen, duwden Annie en Nancy een kruiwagenlading Truly Polperro terug naar het erf. Ik maakte samen met Dorothy een nieuwe baal open en harkte die uit in het iele kamertje dat tegen onze slaapzaal aan gebouwd was. Dat was van witgeverfde baksteen en knus genoeg voor één persoon, met een eigen deur en grendel. De herstelkamer noemde Tante het, omdat daar hart en geest konden herstellen, en misschien ook wel kapotte lichamen, zoals dat van Truly Polperro, als ze geluk had – misschien zou het zo gaan.

Annie en Nancy legden Truly neer en stopten haar in onder haar bontjas. Annie haalde stukjes konijnenbont uit onze hutkoffer om haar voeten warm in te pakken. Dorothy ging het Medisch handboek voor het hele gezin uit het klaslokaal halen voor Tante.

Tante keek naar Truly die daar voor lijk of dromend op het stro lag. Ze nam een slok van haar medicijn en zei: ‘Nu heeft ze wel genoeg aandacht gehad. Huppetee, naar bed, nichten.’

En we werden buiten gezet en voor ik weet niet hoelang opgesloten in onze slaapzaal.

Jane Jones

‘Goeiemiddag, mop,’ zegt een stem die de kamer binnenkomt waarin ze me hebben opgesloten. Het is een witte kamer met nergens geen schaduw of wormgaten waardoor lucht kan ontsnappen. En verder zit m’n been opgepot als een zieke roos – zogenaamd omdat het beter moet worden, maar eigenlijk omdat ik zo niet kan weglopen, dat snap ik ook wel. ‘Ik stoor toch niet, hè?’

Nou, ik ga gewoon door met m’n potlood, alsof ik wil zeggen: ‘Laat me met rust, anders krijg ik met al dat gedoe hier nooit de waarheid over alles op papier voordat ik vanavond wegga, zeg nou zelf.’

Maar de stem geeft niet op. ‘Ik geloof niet dat wij elkaar al kennen. Ik werk hier als verpleegkundige, ik heet Jane Jones, en jij bent zeker...’

Een hand raakt de mijne aan, zodat ik wel op moet kijken en dan valt het potlood uit m’n handen.

Er staat een vrouw naast me die zo verkoold is alsof ze tien keer aan het spit van de Duivel is omgedraaid. Zo verbrand dat haar haar eigenlijk tot verkoolde sprietjes verschrompeld zou moeten zijn. Dat het vlees van haar botten zou moeten zijn gevallen.

Maar dat is niet zo.

Haar hand is totaal verkoold, maar de vingers vallen er niet af, nog geen kootje. Haar gezicht is van boven tot onder verkoold, maar niks zit los. Haar lippen zijn dik en rond, haar ogen draaien in de kassen en haar neus zit gewoon op z’n plek.

Nou.

‘Is dat je dagboek?’ zegt ze en ze houdt me m’n potlood voor, maar ik tril te erg om het te kunnen aanpakken. ‘Hemel, wat kun jij netjes schrijven.’

Nou, het mag wel een klein wonder worden genoemd dat ze nog kan praten. Echt.

Ik grijp m’n potlood. Er komt niet één stukje vel mee. Ik scheur een bladzijde uit dit schrift en schrijf snel: je bent dood. hoe kan het dat je praat, dode vrouw?

‘Wat schrijf je, liefje?’ zegt ze. ‘O,’ zegt ze.

Ik schrijf verder: hoe ben je van je spit gekomen en weer naar boven ontsnapt?

‘O,’ zegt ze. ‘O, hemel.’ En haar schoenen stappen snel weg van m’n bed.

Ik bekijk haar nog eens goed en probeer logisch na te denken, zoals Dorothy zou doen. Ze heeft een broek en een jurk aan en een kapje op. Alleen haar armen en gezicht en hals zijn te zien. En inenen snap ik het. En als ik zou praten, zou ik hartelijk naar haar hebben gelachen.

Maar dat kan dus niet. En dus schrijf ik op dat ik weet dat ze niet echt dood is, maar dat ze alleen haar zichtbare lichaamsdelen ter bescherming geteerd heeft, zoals Truly Polperro een keer in de zomer heeft geprobeerd omdat ze van haar hoofddoek af wou.

Maar die Jane Jones zegt niks terug. Ze haalt spullen om me te wassen uit een doos.

Nou, ik laat me niet door haar aanraken als ze niks tegen me zegt.

Ik sla met m’n potlood tegen de bedrand om haar aandacht te trekken en schrijf: laat me een stukje van je ongeteerde huid zien.

Ze leest die woorden en staart me een tijdje aan. Als ze daarmee klaar is, zegt ze: ‘Zullen we nu ophouden met die spelletjes, liefje?’

het helpt niet tegen het verbranden van je binnenkant.

‘Wat?’

teer helpt niet voor de binnenkant. die verbranden ze toch wel.

en je huid barst net zo goed.

Haar ogen lezen het en worden klein van het denken. Dan probeert ze te lachen. Alsof ze het allemaal reuzegrappig vindt. Alsof ik iets grappigs ben. Wat ik niet ben.

‘Mag ik?’ zegt ze en ze laat haar billen op m’n bed neerkomen, vlak naast m’n opgepotte been, ook al heb ik haar geen toestemming gegeven. Ze ruikt naar Gloriana-theerozen.

‘Moet je horen, liefje. Ik zal je vertellen wat m’n grote zus altijd tegen me zei toen ik zo oud was als jij. “Zwart blijft glad,” zei m’n zus. Nou ja, tenzij je drie pakjes per dag rookt en van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in de zon rum gaat zitten drinken.’ Die Jane Jones lacht een mondvol tanden bloot die zo wit zijn als Iceberg-rozen. ‘Als je zwart bent, krijg je geen rimpels, dat is ons geluk.’

Ze geeft me een klopje op m’n been en staat op. ‘Zijn we nu klaar met die onzin? Want ik zie vijf smoezelige tenen uit dit gips steken.’ Ze lacht nog steeds en ik moet zeggen: geen barstje te zien.

Ik bestudeer haar nog eens, maar nergens in haar gezicht zit een scheurtje. Nog geen rafeltje onder haar ogen.

Nou.

Nou, ik denk aan wat er in de Appendix staat. En in m’n hoofd ga ik terug naar de Tuin en haal ik hem voorzichtig van de plank in het klaslokaal, net zoals ik elke ochtend deed om een les voor te lezen bij de pap en elke avond nog een bij het borduren. En ook al is hij er nu niet meer, in m’n hoofd kan ik het zwartleren omslag nog steeds openslaan. Ik sla de bladzijden die in de metalen ringen vastzitten om tot de B en vind daar wel ‘B van Buiten’, maar tuurlijk weer niks over ongebarsten vrouwspersonen die Buiten wonen. En in m’n hoofd blader ik door naar ‘F van Feiten over vrouwen’ en ook naar ‘O van Onaantrekkelijk, Onelegant, Onvrouwelijk gedrag en andere Onverkwikkelijke Opwellingen’, maar daar staat ook niks over ongebarsten huid.

Dorothy Macclesfield zou het logische antwoord misschien kunnen bedenken. Maar ik heb Dorothy’s stem nog geen één keer door de muren hier gehoord, ook al beweren ze dat m’n zusters hier allemaal zijn. Nou ja, de zusters die nog over zijn dan.

Ik hoop wel dat Dorothy er nog is. Ik wil misschien iets roepen om dat te controleren. Iets roepen als: ‘Hé, Dorothy, zorg dat je klaarstaat vanavond, want dan trek ik ten Strijde en jij mag mee als je wilt. En trouwens, ik heb nog een vraag voor je.’

Maar ik doe het niet.

Of die Jane Jones is een wandelend lijk uit de Krochten en zo doorgebakken dat haar hersens uit haar neusgaten zijn weggelekt en daarmee ook haar verstand. Of ze heeft zichzelf geteerd en ze vertelt me niet de waarheid over haar huid die niet kan barsten.

Of wel.

Nou.

Nou, ik bekijk haar van heel dichtbij. Ze slaat het laken terug van m’n niet opgepotte been en haalt een washandje tussen m’n tenen door. Haar vel wordt niet rimpelig door het water, zoals dat van Truly toen Tante haar een uur onder de standpijp had gezet. Inenen moet ik denken aan wat Tante eens zei: ‘M’n oog nog aan toe, in dat koppie van jou gaat meer om dan je op het eerste oog zou denken.’ En ik moet denken aan Annie en mezelf in de schuur, weken nadat Truly in de Boules de Neige was gevallen en wat er toen tussen ons is gezegd wat nooit meer ongezegd kan worden. En m’n hart begint te roffelen in z’n doosje. Ik schrijf snel: is dat zwart-blijft-glad-vel een beschermlaag omdat je een wapen bent, net als ik?

En voor ik het weet, schrijf ik: vertel me de waarheid, jane jones. hoeveel duivelmannen heb jij gedood?

Jane Jones kijkt pas naar m’n woorden als ze me helemaal heeft gewassen. Dan kijkt ze er een hele tijd naar. En dan kijkt ze me een tijd aan. ‘We babbelen morgen verder, liefje.’

vertel het me nu.

Want ik ga vanavond weg, Jane Jones. Ik moet ten Strijde trekken. Dat kan niet langer wachten.

Jane Jones pakt haar spullen weer in. ‘Morgen is het wat rustiger. Dan heb ik tijd zat voor een babbeltje. En dan zorg ik dat ik mijn antwoorden klaar heb, nu ik weet wat voor kruisverhoor me te wachten staat.’

En ze geeft me een knipoog.

Ik zag hem duidelijk, die knipoog. Hij was zoals Tante altijd zegt ‘kort maar krachtig’. En inenen weet ik het. Ze is niet alleen gekomen om me te wassen. Tuurlijk niet.

Ze is gekomen om me die speciale huidbescherming van haar te laten zien. Die Jane Jones is hier met een Bedoeling. Net als wij. Daarom is ze hier, om me dat te laten zien. En voor alle zekerheid knipoogt ze nog eens.

Nu loopt ze naar de deur.

Woorden vliegen door m’n keel naar boven. Hele woorden, die niet onderweg wegsmelten.

‘Wacht,’ roep ik. ‘Wil je niet weten hoe ik heet?’ Want dat zal ze dan toch moeten weten. ‘Ik heet Calamity Leek.’

En die Jane Jones steekt haar doos met wasspullen op om naar me te zwaaien. ‘Het was een interessante kennismaking, Calamity Leek. Ik verheug me al op ons gesprek morgen.’

Dan doet ze de deur achter zich dicht en blijft alleen de lucht van haar Gloriana’s achter.

Onze slaapzaal

‘Kwam het door het deksel, Clam?’ fluisterde een stem in m’n oor.

Het was kleine Millie Gatwick, twee jaar en vier maanden jonger dan ik, die door de rij naar me toe was komen kruipen. Op haar hoofd zat Gretel de rat die met haar roze rattenjatjes klitten maakte in Millies strohaar. ‘Want weet je, ik dacht, misschien is Truly wel naar het hemeldeksel geklommen en deed ze ’t open en schrok ze toen zo van wat ze zag dat ze naar beneden viel en niks meer kon zeggen.’

Nou wil je vast weten waarom Millie dat uitgerekend aan mij vroeg. Ik bedoel, ik ben niet bepaald de evenbeeldigste zuster. En ik kan ook niet zo goed rekenen als Dorothy. Maar ik weet toevallig wel het beste wat er in de Appendix staat. En zoals Tante het altijd zo mooi zegt: ‘Als je het antwoord op de grote levensvragen in mijn Appendix niet vindt, nichten, dan vind je het nergens!’

Tuurlijk wil je dan ook weten waarom ik het beste weet wat er in de Appendix staat, maar Tante zegt ook altijd: ‘Tja, nicht, dat is iets tussen mij en jou en jou en mij, nietwaar?’

Eén ding kan ik je wel vertellen: het plaatste me voor een probleem. Tussen ‘A van Appendix (zie ook K van Kennis)’ en ‘Z van Zebrastrepen (gedurende de vollere levensjaren te allen tijde te vermijden)’ stond volgens mij verder niks over naar het hemeldeksel klimmen. Ik zuchtte, wikkelde de repen stof van m’n oren en ging rechtop zitten op m’n stro. Ik kon toch niet slapen. Niet met m’n door Stokkemans bewerkte schouders. Niet zolang Truly door m’n hoofd spookte. Truly en die griezelige roodhuiden die overal konden opduiken.

‘Vertel nou, Clam, kwam het door het deksel?’

‘Wacht nou even, Millie Gatwick. Niet zo ongeduldig.’

Ik keek om me heen. Het leek erop dat het eindelijk dag was. De zon drong geniepig door de kieren in de planken en brandde gaten in ons stro. Ik keek de rij langs en zag dat zowat al m’n zusters nog lagen te slapen. Ik hoorde de varkens in het hok naast ons scheten laten, het was dus bijna tijd voor hun ontbijt. En in de herstelkamer... nou, wat daar was kon je maar beter vergeten. En beneden in haar Hol zette Maria een keel op.

‘Nou, Clam?’ Millies bolle ogen staarden me van heel dichtbij aan. Het moet gezegd, Millie Gatwick had ongewoon drillerige ogen. ‘Mil kikkerdril’ noemde Tante haar vaak. En op een dag zou het, ook weer volgens Tante, vast en zeker gebeuren dat Millies ogen zo uit haar gezicht floepten.

‘Nou, Millie...’ zei ik. Maar inenen kon ik even alleen maar aan Truly denken.

‘Ja, Clam?’

‘Nou, Millie...’

Eerst wou ik haar herinneren aan de begintekst van de Appendix, die op het blaadje voor in de cassette staat: ‘Denk eraan! Sommige dingen zullen voor nichten altijd een vraag blijven en zijn alleen voor Moeder en Tante een weet!’ Het openen van het deksel zou daar wel eens onder kunnen vallen, Millie. Toen overwoog ik het makkelijkste antwoord: daar ben je nog te jong voor. Daarna overwoog ik de treurige, maar meest waarschijnlijke uitleg: weet je, Millie, het was gewoon heel dom van Truly om naar boven te klimmen en het is de treurige, maar meest waarschijnlijke waarheid dat ze te dicht bij Z’n maanvlek is gekomen zonder haar hoofddoek op. Zou kunnen dat haar woorden daardoor zijn opgebrand.

Maar dat zei ik allemaal niet. ‘Nou, Millie,’ zei ik luid en duidelijk, waarbij ik naar het hoopje bont aan de andere kant van Truly’s koude stroplek keek, ‘Annie St Albans weet precies wat Truly zei dat ze had gezien. Annie weet ’t, Annie heeft ’t ons alleen nog niet verteld.’

Annies luizenbos dook op uit haar bontjas en twee groene ogen keken me kwaad aan. ‘Kunnen jullie allemaal even je mond houden? Ik geloof dat ik iets hoorde.’ Ze sprong op en rende de andere kant op, langs Dorothy en Sandra, naar de muur die aan de herstelkamer grensde. Ze tikte op een plank. ‘Truly Polperro! Ik ben het, Annie. Kun je me horen, Truly?’

‘Je hoort alleen maar de wind,’ zei Dorothy. ‘Dat, of er wordt geklopt.’

‘Wat zou er nou kunnen kloppen?’ zei Annie.

Ik ging liggen en luisterde naar het bonzende geluid dat ver weg buiten klonk.

‘Wat is dat voor geklop?’ fluisterde Annie. ‘Wat kan dat zijn?’

Nou staat er nergens niks in de Appendix over geklop buiten, daarom gooide ik wat stro over m’n hoofd en rolde mezelf zo klein mogelijk op. En ik sloot m’n ogen en oren en sloot Annies gewaarom en gewat buiten, net als het geklop dat maar niet ophield en die arme halfdooie Truly en de hele nare dag.

==

De deur van de slaapzaal bleef de hele dag potdicht. Het geklop hield aan. Zo nu en dan klonk in het hok naast ons het geknor van een verveeld varken. Op een gegeven moment droomde ik. Het ging over m’n duivelman, hij kwelde me, maar daarvoor worden ze ook op ons af gestuurd. Toen ik dat Tante op een keer vertelde, zei ze dat dat ‘heel verdrietig’ was, maar dat dingen waar we niet van doodgingen ons alleen maar sterker zouden maken voor de Strijd. Onder ‘D van Duivelman’ wordt dat verder uitgelegd. Ik moet wel zeggen dat Adelaide Worthing het jongst was toen ze werd gered en dat in haar dromen nooit geen duivelmannen voorkwamen, echt nooit niet. Daar bofte ze enorm mee, echt. Die van Nancy was trouwens het ergst, mocht je dat willen weten. Zij droomde altijd over een dikzak die steeds in de weer was met borrelende pannen en messen sleep. De mijne was niet zo erg, maar hij had wel overal haar op z’n gezicht. Hij lachte alsmaar en graaide naar me en ik moest wakker worden om hem van me af te kunnen slaan. En toen die droom nog maar net was afgelopen, zat ik alweer vast in een stoel die hij door de bomen duwde. Hij boog voorover om me met z’n duivelbaard te kietelen. Ik greep z’n oren. Ze waren rood van de kou. Hij lachte en ik lachte.

Ik werd wakker, koud en vervuld van z’n gemene lach.

De slaapzaal was donker en ademde rustig. Ik ging met m’n rug naar Truly’s stro liggen en schoof op tot ik tegen Nancy’s warme billen aan lag zodat haar gesnurk me weer naar een veilige, lege slaap zou kunnen verplaatsen.

Nancy merkte natuurlijk dat ik tegen haar aan schurkte. Haar tanden hadden iets vals toen ze zich omdraaide, naar me glimlachte en fluisterde: ‘Weet je, Clam, ik heb er nog eens over nagedacht. ’t Is eigenlijk best apart dat de lijpo heel rustig in haar Hol zat totdat ene Clam Klik haar mee naar buiten sleurde. Clam Klik die net als iedereen weet dat Maria nooit rustig in de buurt blijft als ze in de Tuin is. Die weet dat het er altijd op uitdraait dat ze terugholt naar het erf. Niet dan, Clammetje Klik? Wat dacht je daarvan?’

Nou, wat ik dacht was dat Nancy nog steeds niet over Jean Valjean heen was. ‘Ik heb je al zo vaak gezegd dat ik ’t echt heel erg vind van Jean. Maar hij was nou eenmaal een ziek biggetje,’ fluisterde ik. ‘Alsof ik ’t zo leuk vind dat Truly voor lijk ligt en wij straf hebben en opgesloten zijn. Dacht je nou echt dat ik dat leuk vind? Ik zei nog: “Het is Verboden Terrein. Daar mogen we niet komen,” maar daar heeft niemand het meer over, hè, zuster?’

Nancy gromde, maar ze stompte me niet.

Daarom spuugde ik niet naar haar.

‘Volgens mij heeft m’n maag zichzelf opgegeten,’ zei een stem aan het eind van de rij. Het zou kunnen dat het de kleine Adelaide was. Het viel eerlijk gezegd in het donker vaak niet mee om te weten wie er piepte: Adelaide, Belle of Fantine.

‘Nou, ik kan jullie vertellen dat m’n huid echt wel begint te barsten,’ zei Sandra. Ze sprong op en holde de rij af om haar gezicht te bestuderen in de emmer met water bij de deur. ‘Dat of ik krijg ineens last van mee-eters. En ik heb nooit last van mee-eters.’

Tuurlijk werd iedereen door Sandra wakker, ook al was het intussen buiten weer donker. Iedereen behalve Annie, die rechtop naast de muur van de herstelkamer zat en volgens mij nog geen oog had dichtgedaan. Annie, die met haar hele lichaam tegen de planken tussen haar en Truly aan gedrukt zat en niks anders deed dan met haar hoofd schudden alsof er zorgen in rondzoemden, die ze niet wou laten ontsnappen.

‘Heeft iemand Gretel gezien?’ riep Millie van halverwege de rij. ‘Ik kan ’r nergens vinden. Passen jullie op dat jullie haar niet pletten?’

‘Heeft iemand m’n rode schoen gezien?’ zei Sandra terwijl ze onder de emmer grabbelde. ‘Die die ik van Tante heb gekregen om te leren marcheren voor de Strijd, omdat ik als eerste zal gaan, omdat ik de oudste ben. Maar als ik m’n schoen niet vind kan ik niet gaan en ik zie m’n schoen hier niet met al die mee-eters.’ Sandra Saffron Walden – mooi als een sneeuwvlok en ook met ongeveer evenveel verstand.

‘Kan een maag als hij zichzelf heeft opgegeten, ook de rest van iemand opeten?’ vroeg kleine Adelaide vanaf het andere uiteinde.

‘Nee,’ zei slimme Dorothy. ‘Volgens mij niet. Dat staat tenminste niet in de handboeken. Misschien moeten we onze maag en Truly en alles even vergeten. Zal ik wat sommen opgeven?’

‘We kunnen ook zingen,’ zei Mary Bootle. Mary, die alleen maar droomde van een leven vol baby’s. ‘Wat dachten jullie van “Hushabye Mountain” of “Stay awake”? Of anders misschien het wiegelied van Truly Scrumptious?’

Niemand zei iets.

‘Het wiegelied van Truly, van mooie Truly Scrumptious.’

‘Hou toch eens op over Truly,’ riep Annie kwaad. ‘Ophouden nou!’

En daar zei niemand niks op. Ziekelijke Eliza hoestte onder haar stro. ‘Als ik ziek ben, hoor ik ’t liefst een verhaal.’

‘O ja,’ zuchtte Mary Bootle. ‘Maar daarvoor moet je eigenlijk bij Truly Polperro zijn. Weet je nog dat verhaal van haar over de paling die vleugels kreeg? Op een dag moest hij niezen en vloog hij het water uit, de Muur over en hoog de lucht in, zo door het hemeldeksel naar de Hemeltuin. Of het verhaal over de mol die zo van graven hield en een tunnel onder de Muur door groef en nooit weerom kwam. Of dat over de klimroos die ontzettend graag groeide, maar waarvan de hoogste bloesems werden afgehakt zodra ze tot de bovenkant van de Muur reikten, waarop ze zo verdrietig werd dat haar bloembladeren in tranen veranderden en ze zichzelf tot rozenwater huilde. Ik geloof dat dat mijn lievelingsverhaal is.’

Toen voelden we ons allemaal alleen maar nog verdrietiger.

‘Nou,’ zei ik zo opgewekt als ik kon, ‘ik heb wel een erg droge keel, maar ik weet nog wel een verhaal over hoe ’t allemaal met ons is begonnen. Ik kan misschien niet zo goed vertellen als Truly, maar ik kan ’t wel proberen. En de waarheid volgens de Appendix is toch ook veel beter dan een verzonnen verhaal?’

Millie Gatwick kroop de rij langs en riep haar rat.

‘Nou? Willen jullie dat horen of niet?’

‘Kun je niet over de vliegende paling vertellen?’

‘Nee.’

‘Best,’ mompelde iemand.

‘Best?’ zei ik. ‘Ik heb ’t over de waarheid en onze Bedoeling en jij zegt “best”?’

‘Nou, toe dan, Flap, als je zo nodig moet.’ Dat was Nancy Nunhead, die net boven de poepemmer hing.

‘Goed dan, komt-ie zo, momentje nog,’ zei ik. Ik ging rechtop zitten en keek om me heen naar de schaduwvlekken van m’n zusters die als wormen op hun stro lagen te wriemelen. Buiten was het grafstil. Maria in het Hol gaf geen kik. De varkens in het hok naast ons waren verstandig geworden en snurkten alleen maar. Annie had haar plekje bij de muur nog steeds niet verlaten en arme Truly liet nog steeds niks van zich horen aan de andere kant ervan. Het kon dan ook helemaal geen kwaad om op een avond als deze aan onze Bedoeling te worden herinnerd. Echt niet.

‘Dit is een perfect verhaal voor in het donker,’ zei ik.

Ik snoot m’n neus in m’n jurk en ging er eens goed voor zitten op m’n stro. Toen sloot ik m’n ogen zodat ik me het mooiste verhaal dat ooit was verteld beter kon herinneren – het ware verhaal over het hoe en waarom van ons allemaal, van mij en m’n zusters.

De S van Schepping