Henk Rijks

Incognito

==

==

2012

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

© 2012 Henk Rijks

Omslagontwerp Bart van den Tooren

Omslagillustratie Noma Bar

==

Verzorging e-book Perfect Service, Schoonhoven

==

ISBN 978 90 254 3975 0 / NUR 301

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2012

Vielleicht sind alle Drachen unseres Lebens

Prinzessinnen,

die nur darauf warten

uns einmal schön und mutig zu sehen.

Vielleicht ist alles Schreckliche

im Grunde das Hilflose,

das von uns Hilfe will.

==

Rainer Maria Rilke, Briefe an einen jungen Dichter

Deel een
Rumspringa

==

==

1

Die helikopters, altijd maar weer die kuthelikopters. Je hoefde maar één stap buiten te zetten, of daar hingen ze weer. Het chop-chop-chop van de rotors, het hoge gieren van de turbines, hij raakte er nooit aan gewend. Hoewel ze tegenwoordig niet meer zo heel laag vlogen – dankzij de digitale beeldstabilisatie konden ze nu op vierhonderd meter hoogte een haarscherpe close-up van hem maken – was hun permanente aanwezigheid bijna tastbaar. Laatst had hij nog eens nagevraagd hoeveel hij nou deed, tegenwoordig. Twintig mille voor een snapshot en het dubbele als er ook nog een vrouw op stond. Het driedubbele als het een bekende vrouw was. Maar hij had ook begrepen dat hij vroeger voor meer werd verhandeld. Ironisch, hoe hoger ze vlogen, des te lager z’n marktwaarde. Hij vond het best, ze konden hem krijgen. Maar niet nu.

==

Hij slenterde wat rond door de woonkamer van het immense complex dat hij zijn thuis noemde. Plofte op de bank. Stond weer op. Sleepte zich naar de computer. Er waren zeker tien mensen aanwezig in het gebouw, en minstens zoveel in de omgeving, maar met wie moest hij praten? De kok in de keuken sprak nauwelijks een woord Engels, het groepje huishoudsters zat waarschijnlijk op hun kamer naar een of andere Spaanse soap te kijken waar hij geen reet van verstond, de mannen van de bewaking liepen gewoon hun rondjes over het uitgestrekte terrein, dus daar viel ook weinig lol aan te beleven. Z’n nieuwe Personal Assistant, altijd binnen vijf minuten op afroep beschikbaar, zat waarschijnlijk fanmail weg te werken en twitterberichten te beantwoorden.

Hij besloot maar weer in te loggen op Facebook, de enige plek waar niemand wist wie hij was. Waar hij zich niet anders voor hoefde te doen, zolang hij zijn echte naam maar niet bekendmaakte. Op zijn gewone account, dat keurig door zijn publicist werd bijgehouden, had hij nu bijna een miljoen vrienden. Hier, in zijn eigen anonieme speeltuintje, had hij er minder dan twintig. Hier, waar hij met pas gescheiden vrouwen uit Milwaukee kon chatten over... Tja, waarover eigenlijk niet? Maar Margaret from Ohio, zijn vaste chatvriendin, was niet online. De laatste weken hadden ze elkaar steeds vaker opgezocht. Hij had vooral naar haar verhalen geluisterd zodat hij in ieder geval het gevoel kreeg, al was het maar een beetje, hoe het er aan de andere kant aan toeging. En zij stelde ook de goede vragen, waarop hij, geheel tegen zijn natuur in, een eerlijk antwoord gaf. Hoe hij zich werkelijk voelde. Wat hem raakte. Natuurlijk zonder zijn echte identiteit prijs te geven. Stel je voor dat deze zwaarlijvige, middle class vrouw zou weten dat hij James ‘Jimmy’ Hauser, de beroemde entertainer slash zanger slash filmster was? Goed voor miljoenen verkochte albums en downloads, drie blockbusterfilms, uitverkochte stadions, een household name across all continents, een van de bekendste merken uit de entertainmentindustrie?

Binnenkort verscheen de nieuwe Forbes Celebrity Top 100, en hij wist al dat hij hoger zou staan dan vorig jaar. ‘Waarschijnlijk top 10, misschien net geen top 5,’ had Carl Isaacs, z’n manager en toeverlaat, hem laten weten. Jimmy had toen heel opgetogen gereageerd, maar eigenlijk maakte het hem niets uit. Veertig miljoen of vijfentwintig miljoen, wat deed het er nog toe? Zoals hij daar zat, in zijn onderbroek met z’n zonnebril op, voor het spiegelende scherm van de gloednieuwe iMac, raakte niets of niemand hem.

==

Maar goed, Margaret was dus niet online. Wat moest hij nu doen?

Jimmy had niet eens door dat hij al drie rondjes door de kamer had geslenterd voordat hij halt hield bij de meterslange glazen schuifpui. Hij staarde naar buiten. De heldere Californische zon weerkaatste in het niervormige zwembad waar hij in geen maanden in gezwommen had.

‘Wat kan ik doen?’ Hij stelde zich de vraag voor de zoveelste keer, ditmaal hardop. ‘Zal ik in de tuin puppies met een cricketbat doodmeppen?’ (dat kon niet meer ongezien). ‘Zal ik een marsreep uit de kut van een doorgesnoven veertienjarige groupie peuzelen?’ (vroeger kwamen ze niet eens op het idee om hun verhaal aan het eerste het beste tabloid te verkopen). Zou hij zich in de gigantische slaapkamer aftrekken op de HD homevideo van Angelina en Brad met die enorme neger? Jammer, zijn lul was inmiddels zo gevoelloos van het overmatig geruk en dito cokegebruik dat klaarkomen er al weken niet meer van was gekomen.

==

Als hij zou willen zat hij in een paar uur op Saint Barth. Of in Parijs, of desnoods op Ibiza. Als hij zou willen dan begon hij aan een nieuw nummer. Of maakte hij een olieverfschilderij in de stijl van De Kooning. Hij zou ook Keanu kunnen bellen om samen wat te kloten. Hij had gehoord dat Deppie ook in de buurt was, dus wie weet konden ze met z’n drieën... Hij verwierp het idee zo snel als het was opgekomen. Te veel onrust, te veel gedoe, en vooral te veel paps. Altijd en overal: de paparazzi. Zodra hij de poort uit reed zouden ze hem volgen, overal en altijd. Elke stap die hij deed legden ze vast, de hyena’s. Met z’n allen achter hem aan, in een wilde, door geld en gossip voortgestuwde colonne voertuigen, hi-speed chasing over de I-80, niets ontziend, iedereen van de snelweg duwend om toch maar vooral dat ene, coverwaardige plaatje te kunnen schieten. En als dat niet zou lukken, dan maar ’n foto van Jimmy die uitstapt bij de In-N-Out Burger op Gayley om een number three combo te bestellen.

Hij kon van alles, maar wilde niets en wat hij zou willen, dat kon niet. En daar werd hij gek van, want dan was er ook nog het moeten. De verplichting. De Ten City Tour die zou volgen op het verschijnen van zijn nieuwe album. Het album waar hij nog niets aan had gedaan, behalve alle dwingende suggesties verwerpen die hem door anderen werden aangereikt. Want artistieke vrijheid, daar ging het hem om, en dat was hem beloofd en zwaar bevochten door zijn manager die de onderhandelingen voor de vijfjarige verbintenis met de labelbazen had gevoerd.

==

Telefoon. Speak of the devil.

‘Hi Carl. Dacht net aan je.’

‘Jimmy, ik denk dat ik binnenkort iets voor je heb. Iets speciaals. Meer zeg ik niet.’

‘Blond, twaalf jaar, met groene ogen en drie tieten? Net melktandjes gewisseld. Is dat het?’

‘Nope. Niets van dat al. Het is speciaal, en meer zeg ik niet. Behalve dat het goed voor je is.’

‘En wat goed voor mij is, is goed voor jou, nietwaar, Carl?’

‘Zo is het. Overmorgen gebeurt het. De chauffeur pikt je op om halftwaalf, Jimmy, zorg dat je dan klaarstaat. We gaan met iemand lunchen die ik niet wil teleurstellen. En jij ook niet. Echt, deze wil je niet teleurstellen.’

‘Oké. Ik zal klaarstaan. Enne, Carl?’

‘Ja, jongen?’

‘Kun jij iemand nog even door dat Wikipedia-artikel laten gaan? Een of andere trol heeft er weer aan zitten kloten. Ze zeggen nu dat mijn moeder Oostenrijks was, maar ze kwam uit Duitsland. Een of andere trol vindt het nodig om dat elke keer aan te passen.’

‘Ik zal het doen, jongen, we gaan ermee aan de slag.’

‘O, en Carl?’

‘Ja?’

‘Laat die limo maar zitten. Ik rijd liever zelf.’

‘Prima, jongen, prima. Doe jij maar zoals jij het wil. Ik geef je bestemming wel door aan je PA.’

==

2

Zoals bijna alles in LA was ook de het-is-hier-altijd-mooi-weerbelofte een mythe: het regende er pijpenstelen. De limochauffeur, vanzelfsprekend een Latino, wachtte hem buiten op met het naambordje. Ditmaal hadden ze zijn naam goed gespeld: Mr. Dirk Vader. Eigenlijk was zijn voornaam Diederik, maar die Amerikanen moesten elke keer lachen als hij zich voorstelde. ‘Dee-Dee-Rick? Wow, that’s an interesting name!’ Het had een jaar of drie geduurd voordat hij doorkreeg wat ze daarmee bedoelden. Het was hun manier om te laten blijken dat ze iets volslagen belachelijk vonden. Dutch drugspolicy? Interesting. Gratis ziektekostenverzekering? Interesting. Legal prostitution? Very, very interesting.

==

De natte highway, de aanhoudende motregen en de slaphangende bladeren van de palmbomen gaven de stad een treurig aanzicht. Zo, in dit schraalgrijze licht, zag Hollywood eruit als elke andere verlopen metropool. Vlak, plat, ontdaan van alle glamour, Dirk vond het prima. Onder deze omstandigheden was hij zelf juist op z’n best. Ze hadden hem in het Chateau Marmont willen stoppen, maar dat vond hij een brug te ver. Hij had moeten aandringen op een normalere, bescheidener plek. Het werd de Sunset Tower, om toch maar vooral niet te ver te zijn van de plaats waar het zich allemaal zou afspelen. Hij was er klaar voor. Op de slaapkamer van z’n suite opende hij zijn reistas, de enige bagage die hij bij zich had. Het ritueel kon beginnen. Voorzichtig haalde hij het fotolijstje uit de fluwelen doek. Anders dan je zou verwachten zette hij het ding niet op het nachtkastje naast het kingsize bed, maar op het dressoir ertegenover. Hij knielde voor het lijstje, z’n hoofd naar beneden, alsof hij... Alsof de drie personen op de foto terug zouden kijken, en konden zien hoe hij boete deed, schuld beleed. Iedereen beweerde dat hij er niets aan had kunnen doen, maar voor Dirks gevoel was dat niet zo. Natuurlijk had hij er alles aan kunnen doen. Maar nu niet meer. Zo zat hij daar, geknield, minutenlang, bewegingloos, deemoedig, voordat hij langzaam overeind kwam, en naar de badkamer liep. Hij vermeed in de spiegel te kijken. Z’n biologische klok vertelde hem genoeg. Hij wist hoe hij er, in weerwil van de firstclassvlucht, uitzag. ‘Wees blij dat je Indo bent,’ zei zijn moeder vroeger regelmatig. ‘Die zien er altijd goed uit, al zijn ze nog zo moe.’ Geconcentreerd ritste hij z’n toilettas open en haalde er het kleine flesje desinfecteermiddel uit. Hij sproeide wat van het kleurloze spul op een van de dikke katoenen gastendoekjes, en liep terug de suite in. Tegen elke prijs probeerde hij direct contact tussen zijn huid en de afstandsbediening te voorkomen, door eerst omzichtig het apparaat met het doekje vast te pakken. Voorzichtig boende hij de knopjes, een voor een, de zijkant, de onderkant, de bovenkant waar het infrarood oog zat, en pas toen durfde hij het plastic aan te raken. Alleen al het idee... Het was altijd een sluitpost, dat wist hij. Stofzuigen, het bad schoonmaken, een chocolaatje op het schone beddengoed, daar wisten ze wel raad mee in hotels. Maar die afstandbedieningen, dat was een ander verhaal. Die zagen ze over het hoofd, terwijl hij zeker wist dat iedere man, iedere kerel die in z’n eentje in zo’n kamer verbleef, naar bepaalde pay-tv-kanalen keek. En dan na gedane zaken, met dezelfde hand de remote zou pakken om het toestel uit te zetten of verder te zappen. Hij had dat zelf vroeger ook gedaan. Vroeger, toen hij nog, toen alles nog goed was, toen alles nog functioneerde.

==

3

Natuurlijk was Jimmy de afspraak gewoon vergeten, maar dat deed er niet toe. Er was altijd een helper, een agendabewaker, een assistent-PA die hem eraan zou herinneren. Hij had geen reet zin in de afspraak die Carl had gemaakt, en heel eerlijk gezegd wist hij niet eens wie hij ging ontmoeten, laat staan met welk doel. Maar als Carl, die rare uitgenasjte rotjood, zei dat het goed voor hem was, dan deed Jimmy het. Meestal in ieder geval. Al zeventien jaar.

==

Het voordeel van het slechte weer was dat de paps minder mooie plaatjes konden schieten zodra hij de Tesla met grote vaart door de poort van de oprijlaan de weg op manoeuvreerde. Het licht was beroerd. Meestal wisten ze precies wanneer hij vertrok. Een tijdlang had iemand van de huishouding grof geld verdiend door ze te tippen waar hij heen ging, en hoe laat hij vertrok. Sinds het ontslag van de major domus was het een stuk beter gesteld met z’n privacy. Afgezien van het handjevol verregende, maar nog steeds keihard gillende pubermeisjes zag hij alleen de rare Chinees die hem dag en nacht stalkte in een opgevoerde Hummer staan, die prompt de achtervolging inzette. Jimmy gaf nog eens een dot gas, hoewel je daar in zo’n elektrische kar eigenlijk niet van mocht spreken. De PA had zijn bestemming van tevoren in het navigatieapparaat geprogrammeerd, dus hij hoefde zich uitsluitend te concentreren op het verkeer. Hij keek in de achteruitkijkspiegel en zag dat de Chinees gezelschap had gekregen van twee collega’s. De eerste NewsChopper draaide ook al rondjes boven hen, en ongetwijfeld zou er ter hoogte van Beverly Hills nog eentje bij komen. Toen Jimmy voor het eerste rode stoplicht gas terugnam, schoof de Hummer direct naast hem. Zodra hij stilstond zag hij hoe de Chinees uitstapte, z’n Nikon vlak bij zijn zijraampje op hem richtte en begon te schieten. Klakklakklakklak... Stsjik Stsjik Stsjik Stsjik Stsjik Stsjik... Great balls of fire! Hij zag helemaal niets meer, één grote wazige, gele vlek, dat was het. Op de tast zocht Jimmy het knopje van de raambediening.

‘Fucker! Wat doe je nu? Ik ben zo goed als blind, vuile spleetoog!’ gilde hij.

‘Sorry Jimmy! Het licht vandaag, niet goed. Ik moet wel flitsen!’ antwoordde de Chinees in z’n gebrekkige brabbelengels. ‘Alles oké verder, Jimmy? Waarheen ga jij vandaag? Leuke date, Jimmy?’ probeerde hij nog. Achter hun auto’s begonnen anderen te toeteren. Het stoplicht was alweer oranje. Jimmy kneep zijn ogen samen, gaf gas en spoot er zo snel mogelijk vandoor, hoewel hij door de flitsen nog steeds niet meer zag dan een witte waas. Het duurde nog ruim tien minuten voordat hij weer een beetje normaal kon zien, juist op het moment dat de splitsing van West Sunset en Marmont voor hem opdoemde. Zonder zich iets van de achtervolgers aan te trekken scheurde hij het kruispunt over en draaide het smalle oprijlaantje van het Chateau Marmont in. Jimmy stapte uit bij de entree en negeerde de ‘Hi Sir, how are you today?’-begroeting van de valetparkeerder.

‘Je hebt toch wel vaker zo’n ding gereden, mag ik hopen?’ snauwde hij de in zwart Hilfiger gestoken jongen toe.

De jongen knikte. ‘Natuurlijk, Sir. Ik ken de Tesla.’

‘Mooi zo. Ik wil namelijk geen gekut met die wagen,’ zei Jimmy, en hij slenterde de trap op, het hotel binnen.

==

Het was altijd weer afwachten wie je tegenkwam in de lobby van het Marmont. Of beter: je moest zó lopen dat men je zag, precies snel genoeg om opgemerkt te worden, maar ook weer niet zo sloom dat het duidelijk was dat je graag herkend wilde worden. Jimmy beheerste de kunst als geen ander. Hij had het Bobby de Niro een keertje zien doen, en had het daarna thuis geoefend. Het ging om de houding van je hoofd, iets schuin weggedraaid, en dan die halfferme, halfslome tred door de lobby. De linkerhand bij voorkeur losjes in de broekzak, de rechter klaar om heel langzaam met een uitgestrekte wijsvinger omhoog te steken. En dan, zodra je opgemerkt werd, even je shades afzetten, of over het randje kijken, en dan die split second wachten. Wachten tot de ander eerst knikte, en pas dan, dán teruggroeten. Met die wijsvinger. Zo ging dat in Tinseltown, en Jimmy was de meester in het opwachting maken, zoals hij eigenlijk een meester werd in al het coole dat hij waarnam, en zich vervolgens eigen maakte. Een kruising tussen een papegaai en een kameleon, tot in de perfectie.

==

Je kon veel over Carl Isaacs zeggen, maar niet dat hij ooit te laat was. Ook nu wachtte de manager hem met wijde armen op.

‘Jim-bo! Jimmy-boy!’

‘Carl...’

‘Alles goed gegaan onderweg?’

‘Ja... prima. Paar paps, niet de ergste. Alleen die ene klootzak, die Chinees begon me in mijn plaat te flitsen, Carl. Ik zeg je: die gast moet dood.’

‘We’ll take care of it, Jim. Rustig maar. Loop je mee? We hebben een hillside bungalow verderop. Ben je niet nieuwsgierig? Het wordt echt mooi man, zo meteen.’

‘Wat wordt mooi, Carl?’

‘Alles! Alles wordt mooi. Een echt buitenkansje, jongen.’

‘Laat maar zien. Ik wil alles meemaken.’

‘Je gaat alles meemaken, Jim-boy. Echt. Alles!’

==

Dirk Vader, zoals altijd onberispelijk in het zwart gekleed, haalde een paar keer diep adem en bekeek hoe de deur van de bungalow openging. Hij zat nu al een tijd in dit vak, maar toch was hij er elke keer door verrast: ook Jimmy Hauser was in werkelijkheid een stuk kleiner dan hij had verwacht. Zoals hij de woonkamer van de bungalow binnenwandelde leek hij eerder een soort doorgeschoten dwerg dan een ster van wereldformaat. Ook z’n handdruk was niet bepaald het toonbeeld van kracht, eerder een slap flodderig zweetklauwtje. Vader moest zich inhouden om z’n eigen hand niet direct aan zijn broek af te vegen. Het liefst was hij direct naar het toilet gegaan om z’n handpalm te ontsmetten. Hij nam de superster nog eens goed op. (Een morsige trainingsbroek, een zijden overhemd waaraan twee knoopjes ontbraken. Een stel gouden halskettingen, niet van die dikke rappershit, maar juist fijntjes, bijna vrouwelijk. Een Ray Ban Aviator, maar dan wel vintage. En een paar Maui-slippers met daarin de best verzekerde voeten ter wereld.) Het zou geen probleem moeten zijn, zo hield hij zichzelf voor. Het kan makkelijk lukken met deze jongen, zo herhaalde hij. Hij wist dat het er nu op aankwam. Dat hij zo meteen moest vlammen. Het was showtime voor Dirk Vader, en het publiek was kritisch, ongeïnteresseerd en waarschijnlijk nog half onder invloed van slechte dope, weggespoeld met dure champagne.

‘Hi.’

‘Hi, ik ben Dirk. Dirk Vader, leuk je te ontmoeten.’

‘Likewise.’

De ster plofte neer op een van de banken in de kamer en haalde een iPhone uit zijn broekzak. Hij bewoog zijn vingers sloom over het schermpje, meer uit gewoonte dan dat hij werkelijk iets nuttigs aan het doen was.

‘Carl hier vertelde me dat je bezig bent met nieuw materiaal.’

‘Ach...’

‘Laat me eerst eens vertellen wat ik van je weet. Oké?’

‘Sure.’ Hauser keek hem niet eens aan, maar draaide zijn hoofd naar buiten, in de richting van het zwembad.

‘Je moeder was Duits. Je vader ontmoette haar in 1972 in Hannover, waar hij gestationeerd was als onderofficier bij het Britse Rijnleger. Jij werd een jaar later geboren in het hospitaal van de kazerne. Jullie verhuisden veel, en jouw manier om je aan die telkens wisselende omgeving aan te passen was muziek. Je speelde aanvankelijk trompet, maar switchte naar zang toen bleek dat je een fantastisch bereik en een bijna perfecte timing had. Toen je vader definitief werd overgeplaatst naar Engeland, deed je auditie voor Blokes. Je werd aangenomen. Door Carl hier, die je na Blokes onder zijn hoede nam en samen met je je verdere carrière uitstippelde tot waar je nu gekomen bent. Je bent vierendertig, behoort tot de topverdieners in de entertainmentbusiness. Je hebt geen vaste relatie, en ook geen vaste woonplaats. Je staat officieel ingeschreven als inwoner van Monaco, waar je een appartement hebt, maar daar heb je nog nooit een nacht in doorgebracht.’

‘Dat staat inderdaad allemaal op Wikipedia,’ zei Jimmy verveeld. Wat moest hij met deze eikel? Waarom had Carl hem hierheen gehaald?

‘Ja... wat er alleen niet op Wikipedia te lezen valt is dat je het momenteel moeilijk hebt. Dat je last hebt van depressies. Dat je geen goede nummers meer schrijft. Dat je inspiratie pats boem, foetsie is, zomaar het raam uit gevlogen. Dat je gek wordt van alle aandacht, en dat de druk om iets goeds te presteren, om je meesterwerk te evenaren, zo hoog is, dat er helemaal niets meer uit je handen komt. En ook niet meer in je slaapkamer.’

Er viel een stilte in de kamer. Een stilte die Vader goed uitkwam en die hij heel bewust in stand hield.

‘Fuck you,’ zei Jimmy lijzig en hij probeerde op te staan uit de lage bank.

‘Blijf zitten. Je mag zo weg. Maar eerst luister je nog naar wat deze man te zeggen heeft,’ zei Carl.

‘Carl, please... hoeveel psychiaters heb je nu al op me af gestuurd? Hoeveel Carl? Is dit nummer veertien? Of zeventien? En moet ik nu weer alles vertellen over...’

‘Jimmy! Dirk is geen psychiater. Ga weer zitten! Luister, Jimmy!’

‘O my God Carl, wat nu weer? Een healer, een lichaamstaalcoach, een zenboeddhistische meester die me van de coke afhelpt? Hij ziet er zo uit, Carl, een soort Tibetaanse halfbloed. No offense, eh... Dirk, maar ik zie je zo voor me, in een klooster in Lhasa.’

‘Jimmy, hou je mond!’

‘Nee, Carl, jij shut the fuck up. Ik heb genoeg van deze onzin. Echt!’

De aderen op het kale hoofd van de manager zwollen op.

‘Jim! JIMMY!’

‘Jimmy... je mag zo weg,’ kwam Vader ineens tussenbeide. Hij sprak heel rustig. ‘En ik zal het je uitleggen als je me de kans geeft. Er is niemand die je tot iets dwingt. Integendeel. Dat zal je zo meteen nog veel duidelijker worden. Maar geef me even vijf minuten. Ik zeg het niet zomaar, en al helemaal niet gemakkelijk, maar het kan je leven veranderen. Ten goede.’

Jimmy keek naar Carl. Carl knikte bemoedigend.

‘Oké. Tijd gaat nu in.’ Langzaam zakte de megaster terug in de kussens van de bank. Wat dacht die droplul nou? Geen inspiratie? Jimmy had ineens enorme trek in een Stoli, maar besloot zijn best te doen. Hij luisterde.

==

‘Ik vertegenwoordig een organisatie,’ begon Vader, ‘die je misschien het beste kunt vergelijken met een reisbureau. Maar waar normale reisbureaus investeren in je toekomstige herinneringen doen wij het anders. Wij investeren in je toekomst zelf. Jouw toekomst als artiest, en je toekomst als mens. Wij snappen de uitzonderlijke druk waaronder jij als artiest verkeert. We weten hoe onmogelijk het is om dag in dag uit, elk uur van de dag, in de schijnwerpers te staan en weten hoe moeilijk het is om onder die omstandigheden te presteren, om de creatieve persoon te zijn die je ooit, aan het begin van je carrière, was. Wij weten dat het zoeken naar die oude ik, die getalenteerde jongen die bruist van de ideeën, die bron van invallen, die drang om iets te scheppen... Dat als die bron droogvalt, dat er vanaf dat moment iets wezenlijks in je leven ontbreekt. Dat een leven onder een vergrootglas, een leven dat op de voet wordt gevolgd door de media, geen echt leven is. Geen bron van inspiratie. Ondanks alle geld, alle luxe, alle afleiding. Maar wij weten hoe je die bron opnieuw kunt aanboren. We hebben dat eerder gedaan. Met succes, veel succes. Wij geven mensen, creatieve mensen, mensen zoals jij, hun leven terug.’

==

Jimmy deed zijn best om een gaap op te wekken, deze droplul met z’n salespitch...

‘Vertel me, Jimmy, wees eerlijk... wat zou jij ervoor over hebben om te leven zonder de druk van buitenaf? Zonder paparazzi, zonder stalkers, zonder pressure? Een leven waarin je gewoon jezelf kunt zijn, onopgemerkt, net zoals ieder ander? Een leven waar je niet Jimmy Hauser, publiek bezit, bent maar James Hauser, mens? Nou, Jimmy, wat zou dat je waard zijn?’

Vader wist het antwoord. Hij had vaak genoeg gezien hoe het verder ging zodra hij de vraag stelde. Maar deze Jimmy Hauser liet zich niet direct uit de tent lokken. En toch had Vader het al gezien. Die kleine twitch in de ogen van de superster, die minuscule, maar toch niet te missen trek in zijn mondhoek. Hij had hem. En daar, misschien na zo’n acht seconden, kwam het antwoord waar hij op rekende over de lippen van Jimmy Hauser. Halfschor zei hij het.

‘Alles.’

‘Kijk...’ zei Vader, en hij klapte de Macbook die voor hem lag open. ‘Wat je nu gaat zien is tamelijk exclusief. Wereldwijd zijn er minder dan tien mensen die deze video kennen. En dat willen we, ongeacht de verdere uitkomst, graag zo houden. Mocht je besluiten er toch met anderen over te praten, dan is dat jouw keuze. Ik denk alleen dat niemand je zal geloven. En dat is meteen de beste garantie die wij kunnen geven, Jimmy, dat wat wij doen goed is. En dat wij de enigen zijn die dit kunnen beloven én waarmaken.’

==

Even werd het laptopscherm donker en was alleen de titel ‘SUMMER 2009’ zichtbaar. Daarna werd het beeld langzaam lichter en vloeide over naar een straatbeeld. In tegenstelling tot wat Jimmy verwachtte, begon de video zonder enige vooraankondiging of inleidende muziek. Het eerste shot leek zelfs te zijn gemaakt met een iPhone of anders een heel goedkope camera, want het beeld schokte nogal. Pas na een paar seconden kon Jimmy iets uit het beeld opmaken. Hij zag een plein. Een paar boompjes, vol in blad. De cameraman pande langzaam van rechts naar links. Terrasstoelen, voor de helft bezet. Mensen in zomerkleding, maar geen Amerikanen, dat kon je zo zien. Waarschijnlijk Europa. In het midden van het plein speelden blanke kinderen met water dat omhoog spoot uit een fontein. Er speelde een zwarte man op een saxofoon. De camera zwenkte naar links, langs winkeltjes met souvenirs, een newsstand en een koffiebar. Geen Starbucks, dus het moest wel Europa zijn. Scandinavië? Zweden, gokte hij. De spelende kinderen kwamen steeds dichterbij. Links van hen stond een groepje mannen te kijken hoe op een zwart-wit geblokt stuk plein twee slecht geklede kerels met enorme schaakstukken een partijtje speelden. Rechts daarachter: een achttal lange tafels waaraan mensen zaten te eten, buiten. Op de tafels: papieren placemats die door een zomerwindje half werden opgetild. Aan de tafels: mensen die met stokjes aten. Maar deze locatie had toch niets met Azië te maken? Een kinderstoel, was dat waar hij op moest letten? Hij zag jonge mensen in rode T-shirts die af en aan liepen met witte borden en diepe kommen. Op de shirts stond Wagamama. Hij zag hoe een donkerblonde vrouw van onbestemde leeftijd het eten bracht en op tafel plaatste, waarna ze een krabbel op de papieren placemat zette, het kind in de kinderstoel toelachte, en vervolgens snel terug naar binnen ging, om even later een nieuwe bestelling aan een andere tafel uit te serveren. De camera leek haar even te volgen, maar bleef hangen op een zwarte man met een enorme buik die naast de toegangsdeur van het restaurant stond. Hij lachte vriendelijk, en leek even, heel even, expres in de camera te kijken. Knipoogde hij nou?

De camera ging nog eens omhoog en bewoog langzaam naar voren, een restaurantruimte met lange houten tafels binnen. Kijk, daar was de vrouw die daarnet buiten had bediend. Ze bewoog naar de roestvrijstalen counter bij de open keuken, pakte een paar borden, en draaide terug de zaal in. Ze liep een beetje raar, dacht Jimmy ineens. Een beetje als een kat, met energieke passen. De camera volgde de vrouw. Je zag eigenlijk alleen maar dat ze een mooi lijf had, een goede kont, zo van achteren. Het paardenstaartje op haar hoofd slingerde heen en weer bij elke stap die ze zette, links, rechts, links... En nog steeds wist Jimmy niet waar hij naar keek, en waarom. En zelfs toen ze haar hoofd omdraaide en recht de camera inkeek had hij het nog niet door. Ze lachte en haar donkere ogen keken blij. Ze draaide opnieuw weg, en plaatste de bestelling op tafel, zette een krabbel op de papieren placemat, en wenste onhoorbaar alle mensen aan tafel een smakelijke maaltijd.

Het beeld ging langzaam op zwart.

==

‘En?’ vroeg Vader. ‘Wat vond je ervan?’

Jimmy keek hem vragend aan, en leek iets omhoog te komen.

‘Waarvan? Ik heb ze wel eens beter gezien, die films. Vond vooral dat het plot niet echt sterk was. Cameravoering, production values, waardeloos.’

‘Even serieus Jimmy. Je hebt net iets gezien. Vertel me wat je zag. Vertel het na.’

Carl knikte hem van een afstandje toe, bijna om hem aan te moedigen. Jimmy beantwoordde zijn blik met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Oké dan. Ik snap er niets van. Maar goed, als je het wil weten: ik zag een plein, in de zomer. Ik zag mensen zitten te eten, buiten. Het plein is niet hier, en ook niet in Engeland, ik denk Scandinavië of zo, of Denemarken. Dat was het wel, dacht ik.’

‘Er is je niets opgevallen, verder?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Keken mensen raar? Gedroegen ze zich anders? Was er gedoe, reuring, drama?’

‘Nee, dat heb je zelf ook kunnen zien. Het zag eruit als een hele basale eettent. Is daar wat te zien?’

‘Je bent in de buurt, maar net niet. Ik zal je helpen. De vrouw die bedient, die met het staartje in haar haar. Wat viel je op aan haar?’

‘Nice ass.’

‘Verder?’

‘Niks. Deed gewoon d’r werk. Was waarschijnlijk uit op een grote tip, kneep nog even een baby in de wang... that’s it.’ Jimmy begon te draaien op de bank. Linkerbil, rechterbil. Hij krabde een paar keer op zijn hoofd. En die rare, zwartgeklede half-Aziaat zweeg en keek hem een beetje glimlachend aan. Jimmy had er genoeg van. ‘Wat is dit voor kruisverhoor? Je zei vijf minuten! Ik zit hier godverdomme nou al minstens een kwartier naar die onzin van jullie te luisteren en te kijken naar een of ander arthousefilmpje...’

‘De opname is gemaakt vorige zomer in Amsterdam, op een plek midden in de stad. Je zag een cliënte van ons daar aan het werk. Ze heeft daar een tijdje rondgelopen en geleefd. Ze woonde op zichzelf, zorgde voor zichzelf. En dat hebben we voor haar geregeld. Een huis, een baan, een bestaan. Ze vond er rust, kwam tot zichzelf, was totaal afgezonderd van haar gebruikelijke leven. Ze heeft zich creatief opgeladen, simpelweg door een tijdje een regulier leven te leiden. Door ons gefaciliteerd, maar volledig autonoom. Nieuwsgierig? Luister zelf maar naar wat ze erover te zeggen heeft. Het is namelijk een collega van je...’

Vader klikte met een rustige vingerbeweging op de muis en startte het videofragment. Jimmy Hauser keek naar het scherm en merkte hoe zijn mond langzaam open zakte. De vrouw met het staartje begon te spreken, maar het had niet eens gehoeven. Hij zag al wie het was.

==

Lieve collega, ik weet niet tegen wie ik het heb, en wie er nu naar deze video kijkt, maar dat doet er ook niet toe. Mijn naam is Louise Ciccone, beter bekend als Madonna, maar dat had je inmiddels zelf ook wel gezien. Ik weet hoe je nu leeft, en hoe lastig dat kan zijn. Trust me, I’ve been there myself. De hassle, het gedoe. Mijn Amsterdamse maand was een feest, een loutering, en heel eerlijk, soms ook erg zwaar. Maar ik kan je verzekeren dat het de moeite meer dan waard was. Ik ben er een ander mens geworden. Meer kan ik er niet over zeggen, behalve dat ik het je van harte kan aanraden om zelf te ervaren.

==

Een tijdje bleef het stil in de bungalow.

‘Fuck that!’ was alles wat Jimmy kon uitbrengen, en sloeg met zijn vlakke handen op z’n dijen. ‘Dit is fake. Onmogelijk. Onmogelijk!’ zei hij hoofdschuddend en wendde zich tot Carl. ‘Toch, Carl? Dit is een goede grap, trucage. Candid camera!’

==

Zijn manager schudde glimlachend zijn hoofd. ‘Ik zei toch dat ik iets speciaals voor je had? En heb ik je ooit bedonderd of teleurgesteld, Jimmy? Nou?’

Jimmy wilde de film nog een keer zien. En daarna nog twee keer. En bij iedere vertoning lachte hij harder, bijna hysterisch. ‘No way! No way. Echt niet! Hahaaaaaa! ’t Bestaat niet. Dit is een truc. Wacht, laat me even Deppie bellen, die moet dit ook zien!’ Hij haalde zijn iPhone uit de zak van z’n trainingsbroek.

‘Leg die telefoon terug, Jimmy,’ sommeerde Vader. ‘Het heeft geen zin. Je vrienden krijgen de film niet te zien, en zullen je nooit geloven.’

‘Laat me nog een keertje zien. Madonna, fucking Madge als waitress...’

Jimmy had haar een paar keer ontmoet. Een keertje bij de Golden Globes-uitreiking, en hij dacht ook nog een keertje backstage bij de BAFTA’s in Londen. Toen was ze nog met die rare vent, die Ritchie.

‘Het bestaat wel. En als je wil kan het voor jou ook.’

‘Hoe vaak is ze herkend?’

‘Geen enkele keer.’

‘Bestaat niet! Iedereen kent haar!’

‘Iedereen denkt haar te kennen, Jimmy, dat is wat anders. Iedereen denkt jou ook te kennen. En je weet zelf hoe onwaar dat is, en daarom werkt het zo goed, Jimmy. Het magische woord is context. Niemand gelooft dat jij het bent die daar op straat loopt. Niemand gelooft dat jij daar rustig koffie zit te drinken op een terrasje. Niemand gelooft dat jij, dat Jimmy Hauser, op de markt een zak fruit koopt en een paar rollen wc-papier. De onwerkelijkheid is te groot, en precies daarom werkt het.’

‘Zijn er ooit... zijn er mensen geweest die je niet... waarvan je dacht, die is te extreem?’

‘Ehm... Weinig. Overigens, bij Madonna hadden we wel dat spleetje tussen haar voortanden gevuld. Worked like a charm. Het is een keertje gebeurd dat iemand tegen haar zei: “Hee, weet je op wie jij lijkt? Madonna!”, en toen liet ze haar tanden zien. “Madonna heeft een spleet, ik niet,” zei ze dan, en daarmee was de kous af. Echt, niemand die ook maar een tel doorvraagt.’

‘En de taal dan? Je kunt toch niet zomaar...’

‘Daarom kiezen we voor Amsterdam. Iedereen spreekt daar Engels. Of ze doen alsof ze het kunnen. Niemand in de bediening van de tent waar Madonna werkte spreekt Nederlands. Het zijn Zweden, yanks, Britten, kiwi’s. Soms backpackers, soms gewone avontuurzoekers, soms zijn ze blijven hangen in Amsterdam, maar niemand spreekt Nederlands... omdat het niet hoeft. Maar, dat moet ik wel zeggen, het is wel handig om de taal enigszins te beheersen. Het is onderdeel van de cloaking. Madonna die Nederlands spreekt? Onbestaanbaar. Dus zodra zij, of jij – als we tot een overeenkomst komen – iets in het Nederlands zegt, dan is de grootste scepticus direct ervan overtuigd dat je op z’n best een redelijke imitator bent. We gaan daar best ver in, om onze klanten dat bij te brengen.’

Jimmy groef heel diep in zijn geheugen. Amsterdam. Wat was daar ook alweer? In zijn herinnering was de stad een blur, een grijze wolk, een dikke, zoetig stinkende weednevel. Was hij daar niet out gegaan tijdens een afterparty in een of andere malle tent? Of was dat Kopenhagen? Amsterdam, peinsde hij. Hij had er een paar keer opgetreden tijdens de All You Can Eat Tour. In een raar stadion, dat wist hij nog. Iets met een schuifdak. Waardeloze akoestiek, hij kon zichzelf niet eens horen daar. Helemaal in een buitenwijk, het leek er wel een goelag, een winderig tochtgat. Maar verder? Een hotelsuite die uitkeek over een water. Of een rivier. En meisjes. Maar wie of wat... hij was het kwijt.

==

Plotseling brak Carl in in het gesprek. Zomaar, out of the blue zei hij: ‘En Michael? Vertel ons eens over het gedoe met Michael. Je hebt me dat verhaal nooit goed verteld, Dirk.’

Vader wist dat de vraag zou komen. Hij had zich erop ingesteld, en goed voorbereid. Hij schraapte zijn keel, keek even door het half verduisterde venster naar buiten. Die deal, die fucking deal die niet was doorgegaan, waardoor hij minimaal twintig miljoen mis was gelopen.

‘Het gedoe met Michael...’ herhaalde hij. ‘Wij onderwerpen al onze klanten aan een serie tests. Het is niet zo dat we je zomaar onvoorbereid op pad sturen. We hebben daar een hele eigen staf voor. Trainers, experts, verzorgers. Een heel prepteam. Michael was zo goed als klaar om aan de trip te beginnen. Hij zou overigens niet bij dat restaurant draaien; we hadden een plek in een parkeergarage voor hem, als receptionist bij Hertz. Dat leek hem beter, en ons eerlijk gezegd ook. Maar ja, toen kwam de familie. De medische staf was volgens hen niet goed genoeg, of weet ik veel wat eraan mankeerde. Nou ja, in ieder geval, die arts van ons was niet zwart, die van hen wel. Volgens de familie, en dan vooral volgens Joe was Conrad Murray de beste arts ter wereld. Nou, dat hebben we geweten. Michael zou op 1 juli vertrekken. Een week daarvoor was het afgelopen...’

‘Plausibel...’ mompelde Carl, zonder dat Jimmy wist wat hij daarmee bedoelde. Een paar tellen zei niemand in de bungalow iets.

‘En als het misgaat? Als er iets gebeurt?’

‘Je krijgt een tracking device. In principe ben je op jezelf aangewezen. Je doet alles zelf, je zorgt voor jezelf, en dat zal soms lastig zijn. Maar we weten waar je bent, en als je ons nodig hebt, dan weten we je te vinden. Dat staat trouwens ook in het contract.’

Jimmy keek nog eens om zich heen, wreef over zijn stoppelbaard.

‘Dat device, wat is dat precies?’

‘Je mag kiezen tussen een implantaat of een armband. De meesten kiezen voor een band. Het zijn dezelfde dingen die ze gebruiken voor mensen met huisarrest. Zij het dat jij natuurlijk geen huisarrest hebt, maar gewoon vrijuit kunt bewegen. Maar laten we er ook niet al te moeilijk over doen. Het is een extraatje, een vangnet. Voor noodgevallen.’

==

Jimmy was nog steeds in de war. Hoofdschuddend keek hij naar buiten, naar de grauwe lucht, de donkergroene palmbladeren, de natgeregende terrassen en de druipende wijnranken die door de regen zo zwaar waren geworden dat ze de pergola waar ze aan vastzaten deden doorbuigen. Het verhaal dat hij net had gehoord en gezien was zo ongeloofwaardig... maar tegelijkertijd ook aannemelijk. En hoe langer hij erover nadacht, des te aantrekkelijker, spannender en geiler het hem leek. Een tijdje geen gedoe. Een normaal leven.

‘Rumspringa,’ mompelde hij. Niemand leek het te horen, behalve Vader.

‘Wat zei je?’ vroeg hij.

‘Niets,’ antwoordde de ster geschrokken. Het leek alsof hij betrapt was en probeerde de aandacht op iets anders te vestigen. ‘Maar hoe kun je zoiets verborgen houden?’ vroeg hij. ‘Zeker in een stad als Hollywood blijft niets langer dan een week geheim. De paps, ze zullen me missen.’

‘Had je al eens eerder over ons gehoord?’ vroeg Vader. Jimmy wist dat het een retorische vraag was. Hij rekte zijn armen boven zijn hoofd totdat hij de botjes in zijn schouders hoorde knakken.

‘En nu? En wat nu verder?’ vroeg Jimmy.

‘Next steps? Denk erover na,’ antwoordde Vader. ‘Je hoeft nu niets te beslissen. Laat het maar bezinken. Ik ben nog even in town, Carl heeft mijn nummer. Ik kan elk moment langskomen. Ik hoor het wel.’

‘En wat kost het?’

Het was een vraag die Jimmy nooit stelde, eentje die nooit relevant was. Geld speelde geen rol, het was een abstract begrip, net zoals zuurstof, en al net zo onopgemerkt in grote hoeveelheden voorhanden. Maar nu, ineens wilde hij het weten.

‘Daar ga ik nu niets over zeggen. Behalve dat het goedkoper is dan wat je aan het begin van dit gesprek tegen me zei.’

Vader wist dat hij nu zijn sterkste troef moest uitspelen. En dat was precies wat hij deed.

‘Je zei: ik heb er alles voor over. Het zal niet goedkoop zijn, maar het levert je de meest waardevolle ervaring uit je leven op. Gegarandeerd.’