Wanda Reisel

•••

Een man een man

•••

•••

•••

2013

Uitgeverij Contact

Amsterdam/Antwerpen

••

Eerste druk 2000

Derde herziene druk 2011

•••

© 2000, 2011 Wanda Reisel

Omslagontwerp Bart van den Tooren

Omslagillustratie © Dunca Daniel, 123RF

E-ISBN 9789025439934

D/2011/0108/973

NUR 301

www.uitgeverijcontact.nl

••

Van Wanda Reisel verschenen eerder:

Jacobi’s tocht (twee verhalen, 1986)

Het blauwe uur (roman, 1988)

Het beloofde leven (roman, 1993)

Baby Storm (roman, 1996)

Witte liefde (roman, 2004), Anna Bijns Prijs 2007

Tien stuks (toneel, 2006)

Die zomer (roman, 2008)

Plattegrond van een jeugd (roman, 2010)

Nacht over Westwoud (roman, 2011)

1

•••

•••

Van het Hilton naar het begin van de De Lairessestraat is het ongeveer tien minuten lopen. Eden Pendraat stond stil voor de glazen uitbouw van het Concertgebouw. Het was alsof hij net wakker was geworden en dat de voorafgaande uren uit niets anders dan droomloze slaap hadden bestaan. Hij keek op zijn horloge, een ouderwetse Omega met gouden wijzers. Het was tien voor tien. Eden had de indruk dat de secondewijzer veel trager dan anders bewoog. Hij tikte op het glas.

Hij keek rond of hij een openbare klok kon ontdekken en terwijl hij dat deed was het alsof zijn hoofd los op zijn nek zat, alsof het zweefde. Hij kon geen klok ontdekken en realiseerde zich toen pas dat hij op het kruispunt van de De Lairessestraat en de Van Baerlestraat stond maar niet wist wat hij daar deed. Het ochtendverkeer denderde langs, hij leek het niet te horen. Ik ben via een onderaardse tunnel uit een putdeksel omhoog gekropen en toen hier per ongeluk uit gekomen, dacht hij. Hij keek nogmaals rond, niet vanwege een klok, maar in een vergeefse poging om de achter hem liggende tijd te vinden, die in het niets verdampt scheen. Hij zag zichzelf vaag weerspiegeld in de glaswand van het Concertgebouw.

Hij kon niet langer op deze plek stil blijven staan en stak over. Van het glazen etalagehokje met lampen van de firma Indoor, dat zich sinds mensenheugenis op deze plek bevindt, ging vertrouwdheid uit. Eden zag alleen geen lampen, het hokje was leeg.

Er was een dofheid in zijn hoofd. Zou hij Anneke bellen? Hij probeerde zich zijn eigen telefoonnummer te herinneren maar bleef na vier cijfers steken. En wat moest hij haar vragen? Wat hij hier deed? Of hij die nacht wel thuis was geweest? Of zij soms wist of hij zijn geheugen kwijt was? Maar ik ben mijn geheugen helemaal niet kwijt, dacht Eden. Ik weet toch dat mijn vrouw Anneke heet? Anneke Kampers, geboren 15 juni 1963... getrouwd op 13 augustus 1984... op 5 februari 1985 wordt Ilja geboren... ik op 26 april 1965 in het Prinsengracht Ziekenhuis...

Eden keek schuin achter zich, dwars door de huizen heen, richting Willemsparkweg. Gewoond in de Van Eeghenstraat 102... bel en sous... vloeren zo scheef dat je knikkers kon laten rollen in de richel van de plint... Later Vondelstraat... kraakwacht met Duco...

Eden draaide zich om en keek de Van Baerlestraat in, in de richting van de Vondelbrug. Daar heb ik toch gewoond, dacht hij. Niet lang... Duuk kreeg rotzooi... Duco...

Tijden en beelden tuimelden willekeurig voor zijn ogen. Hij merkte dat hij met zijn voorhoofd tegen het koude glas van het etalagehokje geleund stond, zijn armen wijd, of hij een ijsblok probeerde te omarmen. Hij liep naar een van de telefoons wat verderop, pakte de hoorn en drukte hem tegen zijn hoofd, alleen maar om houvast te hebben. De kiestoon schrijnde in zijn oor. Eden sloot zijn ogen. In mijn hoofd zit een beest dat tegen mijn schedelwand klopt, dacht hij. Hij zit daar rood aangelopen ineengedrukt, zijn lange, dunne armen en handen boven en naast zich als een aapje in een veel te kleine baarmoeder, donkerrood als een pekingeend, smakelijk bijna, maar zijn ogen puilen uit, een schildklierlijder of een dronkenlap...

De hoorn tegen zijn oor gaf hem het alibi om tot rust te komen. De toon was opgehouden.

•••

Aan de voorkant van het Concertgebouw spelde hij het affiche van een Hongaarse componistenweek en om één minuut over tien stapte hij de draaideur van Bodega Keyzer in.

De deur werkte tegen, alsof er een vochtig dweiltje onder klem zat. Terwijl Eden zich inspande, hoorde hij in de verte het geluid echoën waarmee een staalkabel knapt.

Binnen lagen de Perzische kleedjes lui op de tafels. Hij koos het tafeltje in het midden, onder de klok, waar Duco en hij zo vaak zaten. De ober die onmiddellijk aan zijn tafel stond, veegde met een hand denkbeeldige kruimels van de pers en zette dwangmatig het peper-en-zoutstelletje in het midden van een patroontje. Eden bestelde zijn koffie en een halve glipper rosbief, ooit Duco’s favoriete broodje, belegd met rosbief, een half hardgekookt ei en dunne mayonaise daaroverheen gegoten.

Nummer één op de broodjes top tien, hoorde Eden zichzelf tegen de ober zeggen, die daarop één mondhoek optrok omdat bij een halve glipper maar een halve glimlach hoorde, waarna hij rechtsomkeert maakte.

Duuk en Eden hielden al sinds de middelbare school een broodjes top tien bij, die in al die jaren niet erg veranderd was:

•••

halve glipper rosbief bij Keyzer op 1, hamburgers van de hamburgerwagen bij het Spinoza op 2, broodje halfom en broodje warm vlees bij Van Dobben op 3 en 4, broodje kroket van Holtkamp op 5, broodje krabsalade bij de Barbarella op 6, broodje warme pastrami en broodje eiersalade bij Sal Meijer op 7 en 8, broodje filet americain bij Loekie op 9, en op 10 broodje beenham met tijmhoning bij Het Loodsje.

•••

In de auto deden ze vaak wie het rijtje het snelste kon opzeggen. Eden had niet zo’n snelle tong als Duco en struikelde bijna altijd over ‘eiersalade bij Sal Meijer’. Wie af was moest voor straf opnieuw beginnen. Ademhalen verboden. 120 km/u binnen de bebouwde kom.

2

•••

•••

In suite 107 droegen jongens met achterstevoren gedraaide petjes de schilderijen binnen en plaatsten ze met de afbeelding naar de wand.

Duco Hellenberg zat met één knie opgetrokken op de bank, alleen gekleed in zijn zebraboxershort, krabde wat over zijn gladde borst en belde roomservice: een goed doorbakken hamburger en een fles Bollinger, de enige champagne die hij dronk. Het was zijn eerste maaltijd van die dag, terwijl het tegen middernacht liep. Hij had het te druk gehad met het organiseren van zijn Kunstmarkt, morgen, als de Cobra’s verkocht zouden worden. Hij liep naar een van de schilderijen en draaide de schildering naar voren. Onder leiding van Louis werden deze perfecte ‘inspiraties’, zoals Duco ze graag noemde, gemaakt. Geïnspireerd op Cobra, gisteren gemaakt en vandaag als collector’s item verkocht.

Suite 107 in het Hilton was voor dit soort zaken zijn vaste plek geworden. Morgen zouden ze komen, de doktoren uit Heemstede, de tandartsen uit Zandvoort, de makelaars uit Ouderkerk, Venlo en Helmond, om als eersten en exclusief hun keuze te maken, onder het verfijnde genot van roze Bollinger en Hiltonhapjes.

‘Kiep, met mij.’

Hij belde Moniek, de secretaresse die hij wel eens inhuurde.

‘Is de lijst compleet?’

Moniek, een ex-danseres die vroeger parttime coke dealde en nu af en toe wat losse dingetjes voor Duuk deed, hield vanaf haar etage in de Staatsliedenbuurt het afsprakenschema voor de volgende dag bij.

‘De eerste om tien uur, de laatste om halfzes. Norm is er om kwart voor tien,’ zei Moniek. Tien klanten om acht schilderijen à een ton aan te slijten. Norman Henn, een half-joodse, half-Egyptische gesjeesde kunsthistoricus die hier begin jaren zeventig was blijven hangen, trad op als Duco’s kunstkenner met Amerikaans accent, wat de zakenmannen en tandartsen van tegenwoordig vertrouwen gaf.

‘Kiep?’

‘Ja?’

‘Kom je nog even langs?’

‘Een beetje laat, Duuk.’

‘Hè toe nou... ik stuur een taxi...’

‘Nee. Zal ik je even klaarpraten…?’

Stilte.

‘Of moet ik escort voor je bellen?’

‘Nee laat maar, ik ben toch moe.’

‘O, slaap dan maar lekker, schat.’

‘Ja.’

Hij bleef nog even met de hoorn in zijn handen zitten. Hij had Moniek graag tegen zich aan gehad, om in haar oksel in slaap te vallen, meer niet. Hij wreef over zijn onbehaarde borst en streek zijn vuilblonde haar achterover.

Er werd op de kamerdeur geklopt. Een Marokkaanse piccolo reed het wagentje met het bestelde binnen. Duco pakte een briefje van vijfentwintig van de stapel op het nachtkastje naast het lits-jumeaux de-luxe en stak het in de wit gehandschoende hand van de jongen. Hij sloot de deur zacht achter zich. Duco had ineens enorme zin om ook in zo’n pak met gouden knopen te lopen: gewoon even op en neer in de bar, een sigaartje, een praatje met barman Harry, een geblondeerdje van zestig over haar paillettenkont aaien en hup, de lift weer in. Op blote voeten, welteverstaan.

Hij grijnsde en viel aan op de hamburger, die hij bij gebrek aan iets voedzamers op dit uur besteld had. Bij de eerste beet sprietste het lauwe vet op zijn borst.

3

In het telefoonhokje van Keyzer bladerde Eden in het telefoonboek. Hij moest iemand bellen. Maar wie?

Hij omklemde zijn voorhoofd met één hand en sloot zijn ogen. Hij probeerde de beelden terug te vinden. Hoe, wanneer hij er gekomen was. Wat ze tegen elkaar gezegd hadden. Hoe het gegaan was. Maar hij zag alleen het bevroren beeld van Duuk op de grond, stil, als een jongetje, in zijn zebraboxer. Hij zag bloed op de vloerbedekking, een vlek in de vorm van Afrika. Hij zag zichzelf dit zien. Er was niets te horen, alsof hij doof was.

Ik heb hem vermoord, dacht Eden, maar ik ben er zelf niet bij geweest. Ik moet hem gestoken hebben, maar hoe en hoe vaak? Met welk mes? Hij bekeek zijn handen, zijn hemd, maar kon geen bloedsporen ontdekken. Bloed in de vorm van Afrika... Maar misschien is het waanzin... misschien heb ik het alleen gedacht... heb ik een vreselijke nachtmerrie gehad en ben ik gaan slaapwandelen.

Hij wist dat dit niet waar kon zijn.

Zijn vinger rustte bij de letter F in het telefoonboek. Hij ging Babet Fesseur bellen, ooit een liefde, al was het meer dan vijftien jaar geleden. Hij vond haar tussen Fessem en Festen.

‘Met Kees,’ sprak een zware maar zachte stem.

‘Babet Fesseur aanwezig?’

‘Met wie spreek ik?’

‘Een vriend... schoolvriend... van lang geleden...’

Kees, met zeurend kind op de achtergrond, gaf na enig aandringen van Eden het telefoonnummer van haar werk. Ze heeft een kind, dacht Eden. Het toestel was in gesprek.

•••

Hij verliet Keyzer door de draaideur. Alles was intussen anders, de zon scheen, hij liep de kant van het Rijksmuseum op. Het Museumplein lag open, er waren hekken om de grote bouwput geplaatst. Eden haakte zijn vingers in het hek en keek naar de verrijzende vleugels, overkappingen en galerijen. Werkmannen met helmen op schreeuwden elkaar aanwijzingen en leuk bedoelde opmerkingen toe.

Hij moest Babet zien. Het was of zijn verliefdheid van toen al die tijd onder in zijn buik verscholen had liggen sluimeren, en nu was dat leerachtige ei opengebarsten, hij voelde de vloeistof warm tussen zijn darmen door stuwen. Het was geen lust, het was de drang om in de onmiddellijke nabijheid van iemand te zijn die hem zou begrijpen, beschermen.

Zijn knieën knikten, even hing hij pijnlijk aan zijn vingerkootjes in het hekwerk.

Een jaar lang, ochtend na ochtend, had hij om acht uur staan wachten onder de luifel van de winkelgalerij op het Olympiaplein tot Babet verscheen, om even later met haar op te fietsen naar school, zijn fiets naast de hare stallend, zijn jas naast de hare hangend, met slappe thee in zijn knieën. Dan kon hij de dag aan, als ze hem maar gedag zwaaide. Tot de pauze van tien uur, als hij haar ogen weer zou zoeken, tot de pauze van halféén, als hij achter haar in de rij aansloot voor koffie in de kantine, tot... Een jaar lang was dat als zeventienjarige zijn tijdsbesteding geweest, zijn voornaamste bezigheid, zijn alles, maar spijt heeft hij er nooit van gehad. Dat hij haar nooit gekregen heeft lag gewoon in de lijn der verwachtingen. Zo’n meisje krijg je niet, dacht hij toen, daar ben je verliefd op, verder niets. Het was als een ziekte. Op Anneke was hij een week verliefd en daarna herinnerde alleen haar parfum hem aan die verliefdheid. Zij was bereikbaar, haar kon hij omarmen, zij was van deze aarde. Ze was bijna eenentwintig en wilde een kind en hij, Eden, negentien jaar oud, moest haar dat geven. Hij was nodig en dat gaf hem grond om op te groeien. En toen Ilja was geboren werd hij weer verliefd, op deze zoon van hem, op dit belangrijke dat hem nodig maakte in de wereld. Maar dat werd later minder, zoals hij vóór Anneke minder van de wereld was geweest. Hij had er altijd bij gestaan, dingen waren nooit voor hém bedoeld. Hij mocht meedoen, hij was nooit in de positie om met het voorstel te zwaaien en de anderen achter zich te krijgen. Hij liep gewoon mee, als Duuk of anderen de naam van een kroeg noemden waar ze met z’n allen heen zouden gaan. Niet dat hij als een watje beschouwd werd, Eden Pendraat was wat je noemt een stille. Maar met wat tequila op improviseerde hij de mooiste en onbegrijpelijkste gedichten. Vaak hielden de meisjes die hij niet hoefde daarvan, en zoende hij ze toch omdat Duco aan de andere kant van de tafel of de bar of de zaal Babet zoende. En eenmaal zoenend met zo’n makkelijk kusbaar meisje, zag hij uit zijn ooghoek hoe weinig willig Babet Duco zoende, hoe Duuk een filmkus ten beste probeerde te geven met gedraai en gekneed en al, maar hoe onbeweeglijk Babet eronder bleef. Babet zoende niet, die liet zich zoenen. Dansen kon ze zo goed dat Duuk alleen maar acrobatische foefjes aan haar voeten kon uithalen, die maakte een grap van zijn overgave. Babet bleef onverstoorbaar en onbereikbaar als ze danste. Maar als ze dan haar ogen opsloeg, ging haar blik altijd Edens richting uit en was die ooglach, met even de schittering van het discolicht erin, alleen voor hem. En zo was het geweest.

Het nummer van haar werk was nog in gesprek.

Een siddering van onrust ging door zijn benen. Kalm blijven, sprak Eden zichzelf toe terwijl hij het postkantoor in de Kerkstraat, waar hij gebeld had, verliet. Hij stak zijn handen diep in de zakken van zijn gabardine regenjas en keek naar hoe zijn voeten liepen. Eén ding wist hij zeker: hij moest onder de mensen blijven.

In de Leidsestraat kwam een brede man in een windjack hem tegemoet, die het voetstuk van een tuinparasol torste. Eden wist niet aan welke kant hij hem moest passeren, maakte onhandig drie schijnbewegingen. Hij verontschuldigde zich mompelend, de man siste geïrriteerd. Eden sloeg snel links af de Herengracht op.

Hier was het doodstil. Hij ontspande zijn vuisten in zijn zakken. Twee honden joegen op een eend die op de kant een wandelingetje tussen de geparkeerde auto’s probeerde en weer maakte dat hij het water in dook. Verbaasd, jaloers en gefrustreerd keken de honden de eend na en begonnen toen maar met elkaar te dollen. Speels jankend liepen ze half tegen Eden op, die met geheven armen de dieren liet passeren en zo zag dat een meisje dat juist bij de waterkant tussen twee auto’s had zitten plassen al hurkend haar broek omhoog probeerde te sjorren. Ze knikte hem vriendelijk-onbeschaamd toe. Eden wendde zijn ogen af en sloeg een steeg in. Even later passeerde ze hem op rolschaatsen, een kinderberenrugzakje op haar rug, een hand met sporthandschoen stoer in de lucht als groet.

Het donker van een bioscoop trok hem ineens aan, hij keek op zijn horloge en zag dat het pas halftwaalf was. De middagvoorstelling zou op zijn vroegst om één uur beginnen. Dat wist hij sinds hij schoenen verkocht. Eden zat sinds een paar jaar in de schoenen. Vertaler van handleidingen was hij geweest, verhuizer, barman, kaartjesverkoper, beheerder van een sportkantine en veel meer wat hij zelf allang vergeten was.

Toen Ilja pas geboren was studeerde hij nog, hij haalde zijn propedeuse Geschiedenis maar hij werd moedeloos bij de aanblik van een aankondiging op het prikbord voor een college ‘Inpoldering en bedijking van de Alblasserwaard in de zeventiende eeuw’. Lesgeven kwam sowieso niet in aanmerking, zijn ouders waren leraren en als er één ding was dat hij niet voor zijn zoon wilde zijn dan was het leraar.

Wat hij zijn ouders kwalijk nam was dat hij hun enige kind was, daar had Eden zich vroeger vaak driftig over gemaakt. ‘Je mag altijd iemand mee naar huis nemen, wie je maar wilt,’ zei zijn moeder vaak, ‘ik heb je tenslotte maar te leen.’ Hij wist nooit wat ze met dat laatste bedoelde, maar om uitleg vragen durfde hij niet, ook omdat zijn moeder ziekelijk was, vaak op bed lag en dan zachtjes kermde. Ze mochten inderdaad altijd komen, en dan keken ze in de kasten en de pannen en maakten ze krassen op de muren, die Eden zo goed mogelijk wegveegde.

De laatste paar jaar zat hij in de schoenen, handgemaakte Engelse schoenen die hij als een ouderwetse vertegenwoordiger met een koffer aan huis verkocht. Soms zat er flink wat tijd tussen twee afspraken en dan ging hij tussendoor naar een film. ’s Middags waren de bioscopen meestal leeg, Eden begreep niet hoe het mogelijk was een bedrijf draaiende te houden zonder publiek, maar aan de andere kant was er niet veel voor nodig, voor één of voor honderd bezoekers was dezelfde handeling vereist. Hij was er blij om en vaak voelde hij zich gelukkig in het donker van een bioscoop, waar hij verlost was van regen of andere narigheid van buiten en waar de mensen tenminste voor even hun mond hielden.

Eden had volstrekt niet het idee dat hij gearresteerd kon worden. Niemand had hem die ochtend het Hilton binnen zien gaan, hij was ook niemand tegengekomen toen hij wegging, herinnerde hij zich nu. Dat kon natuurlijk niet, iemand zal hem gezien hebben, al was het maar uit de verte. Maar, hield hij zichzelf voor, er was niets te zien geweest, een man van begin dertig in een gabardine regenjas, met bruin krulletjeshaar verliet een groot hotel. Wat was daar voor bijzonders aan? Dat was niemand opgevallen, hij was er zeker van.

Zijn behoefte om naar een bioscoop te gaan leek dus niet zozeer te maken te hebben met ‘van het straattoneel verdwijnen’, eerder wilde hij bewegingloos de tijd doorkomen, zodat hij niet telkens bij een telefooncel hoefde te bedenken dat hij met Babet wilde spreken. Hij zou Kees kunnen bellen en hem het adres van haar werk vragen, maar dat kon altijd nog, als het toestel nog uren in gesprek zou blijven, of als hij ten einde raad was bijvoorbeeld.

Op het Spui kocht hij bij Athenaeum Nieuwscentrum een krant om te zien welke films er draaiden. Op een terras werden de stoelen buitengezet en Eden, wiens oog gevallen was op een artikeltje op de voorpagina waar bericht werd over een pasgeboren baby die onderkoeld op de wc van een bioscoop gevonden was, stak over zonder te kijken en werd bijna omvergereden door een brommerkoerier, die slingerend zijn weg vervolgde. Op het terras merkte hij plotseling hoe snel zijn hart bonsde, alsof het zojuist begrepen had wat er had kunnen gebeuren (ziekenhuis, gebroken kaak, een oog uit de kas). Eden concentreerde zich op de krant en probeerde zich voor te stellen hoe een meisje of vrouw tijdens een bioscoopvoorstelling met weeën naar de wc verdwijnt, daar een kind eruit poept, zich weer aankleedt en de prachtige liefdesfilm uitziet waaraan ze begonnen was. Het bloed zat op de wanden van de wc, meldde het artikeltje. Niemand had iets gehoord, het kind maakte het goed.

Hij zag het van pijn vertrokken gezicht van Anneke toen Ilja werd geboren en hij herinnerde zich de misselijkmakende golven van medelijden, opwinding en wanhoop, die hij zo goed mogelijk probeerde te verbergen door naar de kalende kruin van de jonge gynaecoloog te staren, die zacht en zakelijk aanwijzingen aan Anneke gaf. En Anneke die om haar vader, die huisarts was, riep en Edens hand bijna stukkneep, en de tranen die zijwaarts uit Edens ogen leken te springen toen Ilja er eenmaal uit was en het uitbrulde waarbij zijn tongetje net zo hard trilde als zijn piemeltje.

‘Koffie?’

Hij keek naar de ober boven hem en kneep zijn ogen tegen het zonlicht. Eden knikte. Een vrachtwagen belemmerde het uitzicht over het plein, de chauffeur laadde ruw de biervaten uit. Vreemd genoeg waren het ineens deze anders zo gewone dingen − terras, zonlicht, bierwagen, krant − die Eden een gevoel gaven dat hij nog nooit eerder had gehad. Dat hij op zijn plek was, ja zelfs dat hij tot de wereld behoorde. De ober bracht hem de koffie met een glaasje water erbij. Eden deed zijn boordknoopje los.

Na een minuut of vijf was hij dat merkwaardig gelukzalige gevoel alweer kwijt en drong het idee dat hij van de straat moest zich sterker op. De bioscoop, de trein, een hotel in, dacht hij. Hij kon op dit moment blijkbaar slechts uit die drie mogelijkheden kiezen. Hij rekende af en liep via het Rokin naar het station. Halverwege belde hij Babet nog eens, kreeg iemand aan de telefoon die zei dat ze lunchen was. Hij liet zijn naam niet achter.

Op de ligfeestjes die bij Duco thuis plaatsvonden had hij graag naast haar gelegen. Duco’s vader was doorlopend op reis of gewoon weg, dus konden ze altijd bij Duuk terecht. Het was een dure stadsbungalow in Buitenveldert waar tot een uur of drie ’s middags alleen Bertie, de oude Duitse huishoudster, rondwaarde, die opruimde, Duuks avondeten klaarmaakte en in opdracht van de oude Hellenberg op vrijdagmiddag honderd gulden onder een bronzen Degaskopie op het dressoir in de gang schoof. Er was een salontafel die als je hem uitklapte in een dranktafel met neonlicht erin veranderde en er zat ook altijd drank in. Bertie vulde zonder morren aan.

Op die ligfeestjes, die direct na schooltijd begonnen, werd eerst de luxaflex van de zitkamer dichtgedraaid, dan werden de matrassen uit de logeerkamer gehaald, de nieuwste bandjes opgezet, joints gerold, cola gemixt met alles wat er voorradig was en zakken chips geplunderd. Het groepje wisselde telkens van samenstelling, maar bestond meestal uit een stuk of acht. Er werd zo snel mogelijk gelegen en onder het genot van de drank, stuff, muziek en chips brak in het donker het grote vozen aan, het uiteindelijke doel van een ligfeestje. Er gebeurde nooit veel. Er werd getongzoend, wat aan kledingstukken geplukt en handen verdwenen een eindje in broeken en onder T-shirts, maar de meesten moesten zo rond een uur of zes toch weer naar huis om te eten. Eden bleef graag hangen en dan schoof Duuk Berties stoofpot de wc in en bestelden ze Indiaas of lieten pizza’s brengen en ouwehoerden ze nog wat over muziek en keken naar films op tv. Later werden die pizza’s voor oesters en sushi verruild, maar dat was veel later.

•••

Ter hoogte van de Bijenkorf veranderde Eden van plan en inzicht. Hij had geen idee waar hij met de trein heen zou moeten, de gedachte dat hij met andere mensen in een te warme coupé zou moeten zitten, deed zijn hoofd krimpen. Hij sloeg de Warmoesstraat in.

In Hotel Winston stonden allerlei jonge toeristen voor de balie. In de bar, waar Eden en Duco wel eens doorzakten en die er overdag veel minder morsig uitzag, zaten slaperige Japanners over hun rugzak gebogen en stonden Franse of Italiaanse jongens en meisjes flink te roken, geleund tegen experimentele fotografie aan de muren, want Hotel Winston deed ook dienst als galerie. Eden kon een zolderkamertje krijgen, naast de schoonmaakkasten. Het maakte hem niet uit, als hij maar een deur achter zich kon sluiten. Op weg naar boven kwam een magere Pakistaanse of Indiase jongen hem tegemoet die hem staande hield, breeduit lachte, ‘Hello, how are you feeling?’ vroeg en hem een vierkant velletje in de hand drukte:

•••

•••

MR. AMIN

Geen leven zonder problemen

Geen problemen zonder oplossing

Neem zo snel mogelijk contact op met de specialist.

Hij zal u helpen uw moeilijkste problemen op te lossen, zelfs in de meest hopeloze gevallen. Hulp bij: geluk, succes in zaken, uw carrière, liefde en trouw

tussen gehuwden en vrienden, onmiddellijke

terugkomst van uw geliefde, bescherming tegen

slechte geesten.

SERIEUZE, SNELLE EN DOELTREFFENDE AFHANDELING

Probeer uw geluk bij Mr. Amin

•••

Daarna stond hetzelfde in het Engels, met onderaan vetgedrukt:

•••

FIND HAPPINESS AND PROTECT YOURSELF FROM EVIL, THE WORLD TODAY IS CRUEL

•••

•••

Eden had het papiertje op bed gegooid en stond op een krukje uit het hoge zolderraampje te kijken naar niets en de daken.

Alles kwam hem steeds onwerkelijker voor, zelfs het laatste beeld dat hij van Duco had liep dicht, bruin als jus. Maar hij was blij dat hij eindelijk op een plek was waar hij rustig kon worden en besloot even te gaan liggen. Toen hij wakker werd uit een slaap die volgens hem niet langer dan tien minuten had kunnen duren, zag hij op zijn horloge dat het al tegen twee uur liep, hij was dus ruim een uur weg geweest.

THE WORLD TODAY IS CRUEL. Zijn oog viel op het papiertje en toen hij het omdraaide zag hij dat er met de hand ‘Today: Hotel Winston, room 48’ op geschreven stond.

•••

Beneden in de bar nog steeds dezelfde drukte, met andere gezichten, andere koffers en rugzakken. Eden bestelde een wodka met veel ijs om het doffe uit zijn hoofd te krijgen. Naast hem op een barkruk zat een beeldschoon Aziatisch meisje in een leverkleurig mantelpakje, haar tengere hand rustte op een modeblad op de bar. Ze glimlachte naar een even beeldschone, in een keurig pak gegoten Aziatische jongen met een minuscuul Schubertbrilletje en knikte traag als hij iets tegen haar zei. Eden glimlachte naar het stel en bood ze na een tijdje iets te drinken aan. Ze bestelden jus d’orange. Ze waren van Taiwan en maakten een wereldreis. Eden schatte hen niet ouder dan achttien, waarschijnlijk waren ze vijfentwintig. Ze waren een week geleden getrouwd in Tai Pei, met duizend vrienden en familieleden erbij, iedereen had bij het afscheid een Rolex-horloge gekregen. Diezelfde avond waren ze naar New York gevlogen waar ze de eerste nacht in het Algonquin hadden gelogeerd en daarna in het befaamde Chelsea Hotel. Toen naar Europa: Barcelona, Parijs en Amsterdam. Ze hadden al drie nachten in Grand Hotel Krasnapolsky doorgebracht en hoewel ze hun bagage daar hadden laten staan, wilde het paar een nacht in het hippe Hotel Winston doorbrengen. Het meisje zoog het sinaasappelsap langzaam door het rietje. Ze vertelden veel. Ze vertelden bijvoorbeeld dat ze rijk waren geworden door hun familieverhaal aan een Amerikaanse filmproducent te verkopen. Ze waren ieder afkomstig uit een machtige Chinese familie die haar wortels in de Han-dynastie had. Het verhaal, zei de jongen nonchalant, alsof hij zich er om een of andere reden ook voor schaamde, begon in de dertiende eeuw en liep tot de dag van vandaag. Hij zou Eden niet vervelen met de geschiedenis, maar het kwam neer op twee rivaliserende families en het eindigde in een bizar ongeluk, niet langer dan een halfjaar geleden, waarbij haar en zijn ouders waren omgekomen. Het verse echtpaar lachte en zei dat het een gruwelijke maar bijzondere familiegeschiedenis was en dat die rijke producent dat ook ingezien had en hun een heel goed bedrag voor al die gegevens betaald had, heel goed. En van dat geld en hun wederzijdse erfenis, want de families zelf waren schatrijk geweest, gingen zij de wereld rond. Liefst sliepen en aten ze in de allerduurste en allermodernste gelegenheden, maar zo nu en dan namen ze voor de afwisseling een kamer in een achterbuurt, ook om eens het geld van het land waar ze verbleven echt in handen te hebben en niet steeds met creditcards te betalen. Ze glimlachten weer allebei en legden Eden uit dat het maar een spel was, dat met zoveel geld het hele leven een spel was en dat het erom ging dat je je niet verveelde, vandaar deze nacht in Hotel Winston.

Het doffe was nog niet uit zijn hoofd verdwenen. Hij bood het stel nog iets aan, maar zij stonden erop hém te trakteren en hij nam nog maar een wodka en dacht aan de keer dat Duuk en hij naar Parijs liftten, ze zaten nog op het Spinoza, en hoe Duuk, die in die tijd al een spierwit overhemd tot de boord toe dichtgeknoopt aanhad met een lange zwarte overjas daaroverheen, wat hem zowel charmant als naïef deed overkomen, iets tussen een blonde orthodoxe jood en een fotomodel in, hoe Duuk dus in de Parijse metro brutaalweg vrouwen aansprak om te vragen of hij en zijn vriend die nacht niet bij ze konden blijven slapen. Vaak betrof het vitale, wat rijpere vrouwen. Terwijl hij dan zijn charmes op hen richtte, rookte Eden, die er voor geen goud bij ging staan, tegen de metromuur geleund een sigaretje, en dacht aan een fotoboek in de boekenkast van Duuks vader dat hij wel eens ingekeken had en dat Vrouwen van Parijs heette. Het lukte Duco ook nog, alhoewel het meestal om één slaapplaats ging. Omdat het zijn verdienste was bij die vrouwen in bed te raken, had Eden geen enkele reden tot jaloezie. Meerdere keren mocht hij natuurlijk de slaapzaal van een jeugdherberg vanbinnen zien, terwijl Duuk zijn kont vrolijk in Franse bedden bewoog en hij Eden dan de volgende dag met een bepaald kaliber verhalen bestookte. Duco was nu eenmaal de charmante van hun tweeën, dat was vanaf het begin van de middelbare school, toen ze elkaar voor het eerst in 1D ontmoetten, zo geweest. Eden had zich daar allang bij neergelegd.

Het glanspaar uit Taiwan vroeg of hij vanavond niet met hen uiteten wilde, maar Eden wimpelde het aanbod af. Hij zei dat hij vertegenwoordiger in Church’s, Engelse handgemaakte herenschoenen, was en dat hij vanavond bij een paar klanten langs moest. De jongen was heel geïnteresseerd – zoals een twaalfjarige onmiddellijk je Märklin-treinenverzameling wil zien – en drong aan of hij die schoenen misschien zou kunnen bekijken, en tegelijkertijd haalde hij een visitekaartje uit zijn binnenzak en schreef er hun kamernummer in het Krasnapolsky op. Of misschien kon Eden morgen met hen ontbijten en dan die schoenen laten zien? Eden zei dat hij zou bekijken wat hij voor hen kon doen en zon op een manier om van het vraaggrage stel af te komen. Ze vroegen hem nog waar ze een authentieke Nederlandse maaltijd konden gebruiken, waar het Anne Frankhuis was en waar ze op een decente manier aan cocaïne konden komen. Eden zei maar dat hij het niet wist. Ze bedankten hem omstandig, en ieder elegant gewapend met een opgerold modetijdschrift onder de arm, verlieten ze de bar, de echte wereld tegemoet.

Na deze ontmoeting en de twee wodka’s ging hij terug naar zijn kamer. Hij had een extra kussen gevonden in het smalle klerenkastje en zat met zijn hoofd rechtop in de kussens die hij half tegen de muur had gepropt. Als hij omhoogkeek kon hij in een hoek van het zolderraam een stukje lucht zien. Er koerden duiven die af en toe op het dak schuifelden, wat in het kamertje een schraapgeluid maakte, dat galmend in zijn hoofd weerklonk. Hij had het telefoontoestel op zijn buik gezet en draaide het nummer van Babets werk.

‘Walenborg, met Babet Fesseur.’

‘Babet?’

‘Met Fesseur,’ zei ze zakelijk.

‘Babet... met Eden.’ Het kwam er een beetje hees en bedeesd uit.

‘Wie wilt u spreken?’

‘Babet, je spreekt met Eden, Eden Pendraat, van het Spinoza Lyceum...’

‘Wat...? Eden?’

‘Van school...’

‘Ja! Eden Pendraat, jezus, hoe kan het?’

Haar stem was niets veranderd in die vijftien jaar. Vroeger had hij haar nooit durven bellen, haar stem klonk vertrouwd, warm zelfs. Hij voelde hoe hij bloosde en wist dat zij dat merkte, verliefdheid heeft maling aan tijd, en hij werd wat weeïg in zijn maag. Hij kneep in de hoorn, hoorde zichzelf in het mondstuk ademen.

‘Babet, ik moet met je spreken...’

Het klonk oprecht wanhopig.

Ze werkte één dag in de week bij een daklozenorganisatie in het centrum, Eden moest maar om vijf uur op de Kloveniersburgwal langskomen, dan konden ze vandaar bekijken waar ze naartoe zouden gaan, ze verheugde zich. Ze klonk opgewonden, maar waarschijnlijk verbeeldde hij zich dat alleen maar.

Eden bestudeerde zijn horloge. Er zaten minieme krasjes op het glas, krasjes die zijn vader er hoogstwaarschijnlijk niet op gemaakt had toen hij hem droeg, want een preciezer mens dan Frits Pendraat bestond volgens Eden niet. Als cadeau voor zijn late propedeuse Geschiedenis had Eden hem linea recta van zijn vaders pols gekregen. Zeker in de hoop dat hij zijn doctoraal wél binnen de gestelde tijd zou halen, dacht Eden. Het liep tegen drieën. Hij sloot zijn ogen.

De eerste overeenkomst tussen Duco en Eden was dat ze als enigen op de achterste rij zaten. En hoewel er wat tafeltjes tussen stonden was dat geen belemmering voor een enigszins samenzweerderige blik op de eerste dag in 1D, tijdens de wiskundeles van de zenuwachtige Tijtgat, die zelf kettingroker was en daarom iedereen toestond onder zijn les te roken. Onmiddellijk trok Duco uit de binnenzak van zijn jongenscolbert een bundeltje kreteks, waarvan hij er een half liggend over de tussenliggende tafeltjes aan Eden aanbood, die het dunne ding even onder zijn neus hield maar niet van plan was hem ook op te steken. Binnen enkele minuten stonk het hele lokaal naar Duco’s kretek. Tijtgat, die niet veel anders kon, zette een raam open en keerde terug naar zijn abstracte beginselen.

De door Tijtgat geprevelde wiskundige formules, de geur van de kretek en de eerste ontmoeting met Duco Hellenberg maakte dit moment tot iets wat zich diep in Edens hersenstam gehecht moet hebben, want later dacht hij op de meest onverwachte momenten aan dit nieuwe met zijn vreemde geur, en gaf hem dat het opwindende gevoel dat er van alles kon gaan gebeuren.

Duco, die geen benul had van wiskunde, nam Tijtgat vanaf die dag voor zich in en Tijtgat, die wel van drinken wist, kwam op de klassenavondjes van 1D, die zich vaak bij Duuk thuis afspeelden, even langs omdat die Hellenbergjongen weliswaar niets van wiskunde begreep, maar hij wel met hem kon filosoferen over de schoonheid van cijfers en formules. Duco had een wonderbaarlijk gevoel voor woorden, wist Eden. Hij kon met woorden verleiden, daarom lag de wereld aan zijn voeten, Tijtgat voorop. Hij matste hem drie kwartalen lang met een 6-, en Duco zorgde ervoor dat Bertie altijd een fles jenever in de koeling had liggen. Eden en hij leerden zichzelf in navolging van Tijtgat jenever drinken. In het begin moesten ze vaak kotsen, maar na een paar maanden intensieve training raakten ze eraan gewend.

•••

Eden werd wakker en merkte dat hij had gehuild. Het kussen voelde klam. Hij bleef in dezelfde houding liggen en probeerde voor zijn geestesoog te halen wat hij gedroomd had, maar het was allemaal al vervaagd.

Hij voelde zich nog steeds triest. Het zal wel over Duuk gegaan zijn, dacht hij. Het was altijd over Duuk gegaan en nu ging het nóg over hem. Eden haalde diep adem. Het was of iets zijn keel dichtkneep. Hij geloofde niet in geesten zoals Mr. Amin van het papiertje naast zijn bed, maar misschien waren geesten niets anders dan obsessies en angsten die je naar de keel grepen.

Bij alles wat Eden ondernam, moest beslissen of deed, had hij altijd bedacht hoe Duuk het aangepakt zou hebben. Het was belachelijk, maar Eden stond erbij te kijken hoe Duco’s geest bezit van zijn leven nam. Vaak had Eden zich afgevraagd hoe dat mogelijk was, want zó karakterloos was hij nu ook weer niet, maar hij kon geen antwoord bedenken. Vanaf het moment dat hij met Anneke was, en vooral vanaf de geboorte van Ilja had hij gehoopt dat hij zich ervan ontdaan had, maar de invloed was alleen maar terloopser en tersluikser geworden. Duco had, met elk jaar dat Ilja opgroeide, meer gestalte gegeven aan de rol die hij uitermate goed speelde... die van suikeroom.

Eden staarde naar het hoekje blauwe lucht in het zolderraam en bedacht hoe weinig hij van Anneke hield. Met haar was hij omdat ze allebei met iemand wilden zijn. Zij waren elkaars eindpunt, een stip in de ruimte waarnaar je terug kon keren als je van huis weg was geweest, hun bed was slechts een plek om te slapen. Verlangen deed hij alleen naar Ilja. Anneke had toevallig van hem een kind gewild en verder niets. Het was geen romantische tijd geweest, een huurovereenkomst werd even makkelijk ondertekend als het huwelijkscontract, je dacht er niet over na, het was blijkbaar goed voor een kind om getrouwde ouders te hebben. Ze waren nu al bijna vijftien jaar bij elkaar, maar toen Ilja er eenmaal was, is zij hem langzaam onverschillig geworden. Flets werd het, als het omslag van een boek in de boekenkast dat jarenlang zonlicht had gevangen. Eén ding aan Anneke maakte hem week, het littekentje vlak boven een van haar oogleden dat elk seizoen een andere kleur aannam, van donkerpaars tot lichtgeel, en dat trilde als ze geëmotioneerd was.

Op het moment dat hij aan Annekes litteken dacht, voelde hij eenzelfde golf in zijn darmen als eerder die dag, toen hij aan zijn vroegere liefde voor Babet gedacht had. Het bereik van de menselijke emotie was belachelijk beperkt, dacht hij kwaad, niet meer snaren dan van een kindergitaartje, vier nylondraden die een van elkaar onderscheiden toon hadden: haat, liefde, vreugde, verdriet, dreunde het, maar dat was dan ook alles...

Misselijk van zijn gedachten liep hij naar de douchecel en zette de hete kraan open.

Terwijl het water over zijn hoofd en nek stroomde, bekeek hij zijn lichaam − drieëndertig was hij en geen spoor van een buikje – en ontdekte een rood vlekje aan de binnenkant van zijn rechterpols. Het voelde korrelig aan, als een net gesloten wondje, maar toen hij het wegwaste en er geen spoor van een wond te zien was, schrok hij en draaide de kraan dicht. Hij bekeek zijn andere pols, zijn onderarmen, hij veegde de condens van de spiegel en onderzocht zijn hals en gezicht zonder zichzelf in de ogen te zien. Maar andere vlekjes vond hij niet. Hij droogde zich af en begon plotseling te trillen.

Naakt liep hij de kamer in en begon zijn overhemd, te beginnen bij de manchetten, te controleren op bloedvlekken. Maar net als eerder kon hij niets vinden, ook zijn schoenen en zijn broek waren smetteloos.

Hij ging op het bed zitten en sloot zijn ogen. Een ragfijne fontein van bloeddruppels daalde op hem neer, instinctief woelde hij met een fel gebaar boven zijn haar alsof er een wolk mugjes rond zijn hoofd zwermde.

Zijn haar was nog nat toen hij bij kamer 48 aanklopte. Na een tijdje ging de deur op een kier open en het gezicht van de Indiase of Pakistaanse jongen die hij eerder op de trap had ontmoet kwam tevoorschijn. Eden liet hem het briefje zien dat hij hem gegeven had.

‘You want a session?’ vroeg de jongen en begon te stralen.

‘Yes,’ antwoordde Eden.

‘It’s twenty-five dollars.’

‘I have guilders,’ zei Eden en haalde zijn portefeuille uit zijn achterzak. Er zat een briefje van vijftig in, dat hij eruit haalde en voor de kier heen en weer wapperde.

‘Okay,’ zei de jongen, maar deed de deur weer dicht.

Eden had stemmen en gelach in de kamer gehoord, door de kier kwam een hasjwalm naar buiten. De deur ging weer open en er kwamen twee giechelende Afrikanen in goudbestikte gewaden uit. De Indiase jongen liet hem overdreven buigend binnen. Eden hoorde dat de wc werd doorgetrokken. Zijn handen drogend als een dokter, kwam er een gezette, wat oudere neger in een paarskleurig gewaad en met een kalotje op uit de badkamer. Hij glimlachte naar Eden en kwam op hem af.

‘Welkom, kom binnen, ga zitten,’ zei hij in het Engels terwijl hij Eden bij de hand nam. Het was een grotere kamer dan die van Eden, er hing nog een nevel van rook. Op de grond tegen de muren stonden minstens zes koffers open met, voor zover Eden kon onderscheiden, gewaden, ebbenhouten beeldjes en plastic zakjes erin. Eden moest op een leren poef plaatsnemen.

‘Wat kan ik voor u doen?’ vroeg de man die zich had voorgesteld als professor Halilou. Eden vroeg wat er met Mr. Amin van het papiertje was gebeurd.

‘Mr. Amin? O, die had de ochtendsessies, ik doe de middag,’ zei professor Halilou.

‘Wat is het probleem?’ vroeg de professor op de man af.

Eden, die helemaal niet wist wat hij kon verwachten, moest snel bedenken hoe hij zijn vraag zou formuleren. Professor Halilou was in een fauteuil gaan zitten en rammelde met de gouden armbanden aan zijn polsen. Zijn nagels waren bijna wit.

‘Ik heb de tijd,’ zei hij zacht, ‘ik weet hoe moeilijk het is. Problemen en woorden laten elkaar niet makkelijk vangen, het zijn net stoute kinderen... Gaat het om een man of een vrouw?’

Eden twijfelde of hij eerst een vraag over Anneke moest stellen om te kijken wat de professor te vertellen had. Professor Halilou speelde met vijf langwerpige houtjes die verschillend bewerkt waren, hij schudde ze en liet ze op tafel kletteren. De Indiase jongen zat tussen twee koffers in tegen de muur geleund en keek glazig voor zich uit. De professor pakte met zijn lange vingers plotseling Edens pols vast. Hij schrok.

‘Je bent gespannen, er is iets gebeurd,’ zei de professor terwijl hij hem priemend in de ogen keek.

‘Ja,’ zei Eden, ‘mijn beste vriend is dood.’

Hij hoorde zich van een afstandje praten en op een toon die hij van zichzelf niet kende.

Professor Halilou ging druk in de weer met de houtjes, kuste ze, liet Eden ze kussen en betasten en gooide ze weer op de tafel, hij bestudeerde ze langdurig en klakte met zijn tong. Hij wilde de moord aan professor Halilou bekennen maar hij wist niet hoe het zat met het beroepsgeheim van helderzienden. Edens blik bleef haken aan het grote groene waterdichte horloge van de professor.

‘Dood,’ zei professor Halilou, ‘je vriend is dood... iemand is...’

‘Ja,’ zei Eden zacht, ‘maar wie...?’

De Indiase jongen begon nerveus heen en weer te schuiven tussen de koffers.

‘Een man...’

Eden zag professor Halilou naar het plafond kijken, hij draaide zijn ogen weg zodat alleen het gelige wit met adertjes nog te zien was.

‘Geef me iets, geef me iets van je vriend...’

Eden dacht aan het bloed op zijn pols, hij keek naar zijn horloge, geen cadeau van Duuk, het was tien over vier. Hij greep in zijn broekzakken.

‘Hier,’ zei hij, en hij legde een kleine sleutelbos op de tafel.

‘Die zilveren ring heb ik van mijn vriend gekregen...’

Professor Halilou pakte de ring met zijn pink op en hield hem in de hoogte.

‘Ring van Caïn Bana, de broedermoordenaar,’ zei de professor bevestigend, nog steeds met weggedraaide ogen, ‘de geest van de dode bezoekt je iedere dag en laat voetstappen achter in het bloed, hij is de rusteloze, elk moment dat jij rust zal hij je kwellen, hij zal je niet laten slapen, geen dag van je leven...’

‘Caïn Bana, shit man...’ zei de Indiase jongen, stond op terwijl hij dit zei en verdween naar de wc.

Eden keek professor Halilou aan. Hij sloeg zijn ogen naar Eden op en keek hem streng aan.

‘Bad, very bad,’ zei hij.

Eden sloeg zijn ogen neer.

‘Aaagh!’

Met een worp had professor Halilou de sleutelbos in een hoek van de kamer gesmeten.

‘Leg je portefeuille op tafel,’ sommeerde hij. Eden deed het onmiddellijk. De prof ging er met zijn pink in en keek hoeveel bankbiljetten erin zaten.

‘Neem het grootste biljet eruit.’

Eden haalde een biljet van honderd uit zijn portefeuille.

‘Hiervoor geef ik je de remedie, wil je die?’

Eden knikte, onder de indruk, slaafs bijna.

‘Amadou!’ schreeuwde de prof naar de wc, ‘Amadou!’

Eden hoorde doortrekken, de deur ging open. De professor praatte tegen de jongen in zijn eigen taal. De jongen liep naar een koffer waar hij tussen verschillende plastic zakjes begon te rommelen, hij trok er een uit, er zat een roodachtig poeder in.

‘Dit, onder de douche, je wast je er drie keer per dag mee. Alles! Begrepen?’ En hij maakte een kommetje van zijn hand.

De professor griste het biljet van honderd van tafel en vouwde het tot een vierkant pakketje dat hij aan de binnenband van zijn ronde petje stak. Hij stond op. De jongen gaf Eden het plastic zakje.

‘Hier!’ Professor Halilou gaf Eden zijn sleutelbos terug met een rechthoekig blaadje erbij, het leek op het blaadje van Mr. Amin.

‘Bel mij als er over twee dagen geen resultaat is.’

Hij nam Eden weer bij de hand en leidde hem naar de deur.

‘Good luck! Bonne chance!’ lachte hij. De Indiase jongen lachte ook en boog terwijl hij Eden uitliet.

Op de gang liet Eden voorzichtig de sleutelring in zijn broek zakken en las het briefje:

•••

PROFESSOR HALILOU

Bekend Afrikaans medium, vooral voor zijn

doeltreffendheid en zijn werkresultaten. Lost heel

veel van uw problemen op, zelfs de wanhopigste

zaken. Directe terugkeer van uw partner, geliefde en

brengt heel veel tederheid aan. Relatie, bescherming,

sexuele problemen en geluk in slagen van o.a.

rijexamen, studie, zaken, familieproblemen en

genezing van alle lichamelijke en morale kwalen.

Gegarandeerd resultaat in 2 dagen

U die een snel resultaat wilt, kom langs!

mobiel: 06-22085561

Betalen na resultaat

•••

Morale kwalen, dacht Eden. Hij ging de trap op naar zijn kamer, verfrommelde intussen het briefje en liet het vallen. Maar na een paar treden liep hij terug, pakte het propje en stak het in zijn zak.

In zijn kamer opende hij het plastic zakje en rook aan het poeder, dat geen enkele specifieke geur afgaf. Stof was alles wat hij rook. Het zal wel opgedroogde klei zijn, dacht hij. Hij was nooit bijgelovig geweest, daar was hij te sceptisch voor, maar zelfs sceptici hebben hun zwakke kanten. Stel dat het werkte, dacht hij, en waarom niet? Aspirine was ook maar een poedertje... Moedeloos begon hij zich uit te kleden.