Morgen ben ik vrij Piet Gerbrandy

© 2010 Piet Gerbrandy

Uitgeverij Contact Amsterdam/Antwerpen

Boekverzorging Melle Hammer

ISBN 978 90 254 40183

D/2010/932

NUR 306

www.uitgeverijcontact.nl

Gezien voor het nacht werd

Vlecht

Tong

Heup

Strot

Huid

Kwab

Spier

Hand

Leest

Maar zonder breken

Van modder het lokwoord

Veer

Rib

Droom

Vuist

Lel

Long

Graat

Hars van je honing

Tegen de raarheid

Borst

Keel

Huig

Kut

Rif

Morgen ben ik vrij

Om waardigheid

Vlees

Knie

Merg

Gal

Zaad

Ontembare cicaden

Ongekuiste rotbrieven

Maag

Vlies

Blos

Arm

Stem

Schoot

Plooi

Glimpen van inhoud

Ga nu en slacht

Hart

Bloed

Kom

Lok

Wreef

Rug

Oog

Voet

Ziel

Verantwoording

Gezien voor het nacht werd

κέλεται δέ ἑ γαστήρ

Valt miskenbaar een avond waar haal je een licht voor later?

Verbidlijk de blindheid?

Hoe bril je het langst nog je blik op rimpelpoel warme mimieken?

Vijvers of ogen?

Smeult het vuur zo langzaam opdat het niet schaadt?

Vuur en intentie?

Staat het te lang op plat dak wat doet dan het vochtige water?

Vochtig water?

Vormt onder je siertuin liefde beknot wortelstokken?

Waar ziet u een siertuin?

Wat jaagt hier een wind zonder gierzwaluwvlucht in de regen?

Vlucht of inertie?

Verbrandde met vredige glimlach de maakster haar spannende kleren?

Om te vrijen of ruimte te geven?

Verdwenen gezwind aan de bosrand zij die hun vlechten ontbonden?

Verzonnen? Gezien voor het nacht werd?

Vlecht

Laat in wat volgt jouw mond vervagen uit gedachten.

Zijn kerfstok is een rasp van wrede waarden.

Al wat hij heeft gezegd gegeten en verzwegen opgetekend.

Nu is het aan je liphangers jou te negeren.

‘Eens trokken geboren uit kleileem de woorden de wijde werelden in.

Zij gingen op zoek naar tongen en lippen en longen en banden

om zinnen te stichten aan rijkdom te winnen.

Zij plantten zich roof bouwend voort op hun vinding de aardman.

Zij pasten zich aan aan de dictie van welvende vrouwen

zogen kracht uit hun vruchten.’

Dat kun je nu wel zeggen maar op grond van?

Je zonden zijn te vlezig voor vergeving.

Neem eindelijk eens op je dat je sprak en brak wat heel leek.

‘Het hele is een grafvondst na de lijm de publicatie en ontmaskerd. Het hele is een leemte in je hand.’

Tong

Hoe moe de eerste dame hoe vaal haar vacht hoe knikkend haar knieën haar verticaal bekken dat smacht naar hoger leger om veilig te baren een mensheid

van dochters met heupen en glimlach

van zonen met woedende vinding en armslag

hoe tuurt zij af haar vaaglijk beloofde savanne.

Vuistbijl grotbeeld grafgift in verschieten.

Jargon en concepten in schoot van woordblinde goden.

Staart uit over latere velden van eer en olie papaver

spelt zucht naar tarwe derivaten parische marmers.

Huivert om huizen van leem labyrinten voor dolers

langs hebdingwinkels liezen geschoren in etalages.

Ruikt beulen benauwde kantoren rook jankende melders

versperd alle uitweg naar licht en trouw lauwe regen.

Schrikt van salvo’s muziek in vermoede stegen en hallen.

Bevroedt hoe de raden de kamers de staten zich zullen

gerieven met riten bloed registers protocollen.

Torst zij celorganel tegen eeuwen der eeuwen zandstorm

mollust van knip en plak dokters bestand

telt zij tierende genen gokt zij voorlopig op winst

en baart en baart en voedt verliest en sterft

in noorderlicht

lamwit spoor van een boeing die zich boort –

Heup

Behepte wat vuren uw vezels toch angst en ontzetting.

Uw muren weren stormen die nog rusten.

U naaien geen vijanden achteloos en lachend.

De meeste van uw organen lijken intact.

Het voedsel dat men dist is niet heel giftig.

Uw vrienden zenden vriendelijke missiven.

Hoe hebbelijk mengt zich overheid in uw besognes.

Hoe grappig boeien theaterstukken uw stadsdeel.

Behepte uw angst berust op slechte wanen.

U hebt uw grammen kalmte gedwee te slikken.

Uw schreeuwlied kan subtiel gesepareerd.

Dwang is ons vreemd maar maak ons niet verdrietig.

De meeste van uw organen lijken intact.

Strot

‘Het licht wil niet uit maar een pil

maar is er geen pil die mij toedekt?

O toedek mijn wering.

Toedek mijn schild en betrouwen.’

Toedek ja die heel houdt wie nog stuk moet.

Daar liggen ineens gerangschikt uw ledematen keurig.

Linkerbeen links rechterbeen rechts

slap geslacht ertussen in berusting.

Romp vol beroemde organen.

Armen op een plaats die men zou verwachten.

Knikhoofd aan een uiteind van uw nek.

Wat houdt dit samenraapsel bij een?

Het is de zak van huid! De zak van huid!

Schud die maar eens leeg vul hem met wijn of aiolos’ winden

zie dan maar thuis te komen in de herfstnacht.

‘Maar is er dan geen pil die heimwee uitzet?’

Uitzetting die in donker hult wat breekt?

Huid

Je kies dringt kalm doch dwingend aan op geruisloze eliminatie.

Je liefje heeft zich uitgezaaid slinks en sluimert.

Je vrieskist koestert zoemend gestilde hazen.

Aanpassing van parameters

gepasseerde stationsrestauraties.

Je liefde droomt schot hagel versterving in greppel een droge.

Je hazen vrijen zich suf bij een wijze van spreken.

Je mond aast op verlichting van spuiten en tangen steriele.

Herzien van condities

verijking van stelsels metrieke.

Je brom bloeit op tot snerpen een ultrasoon boren in zijkwab.

Je drang ontaardt in zoeken van pijn die de pijn overstemt.

Op schrikt je slaap in dazen hoe wazig je turen in fik.

Verschuiving van coördinaten

heroriëntatie op jou lieve

op jou met je windbuks van ijs.

Kwab

Hoe de dingen gaan is nu bekend maar hoe ze moeten.

Eerst zal er nog kapot maar hoe ze moeten.

Dan rijst opnieuw de vraag naar hun benoeming.

Zingen facturen en gure factoren geen woorden maar daden?

Zou kunnen maar de daden zijn geblust.

U bent nog met uw derde lief. Dat uit zichzelf niet gaat.

Met milde wonden lopen vrij rond in de wereld uw zonen en dochters.

De verkoop van uw spierkracht stagneert.

Deviezen blijken vals of juist verlopen.