Koen van Wichelen

Krokodillentranen

==

==

2013

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

© 2013 Koen Van Wichelen

Omslagontwerp Herman Houbrechts

==

ISBN 978 90 254 4071 8 / NUR 301

==

www.atlascontact.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013

Voor Nadia, Lucas en Jelena

Met mijn excuses voor het nachtelijk getokkel

Een van de moeilijkste dingen in het leven is je realiseren dat iets aan het aflopen is.

Arsène Wenger

1
Gazettenpraat

Voor hem, als voorzitter met de langste staat van dienst in de Liga en man van de oude stempel, waren tradities en rituelen heilig en dus zat Roman Kerkorian, beter bekend als ‘de President’, op die zonovergoten zaterdagochtend eind augustus net als voor elke thuiswedstrijd van zijn geliefde Racing FC – de voetbalclub die hij al ruim drie decennia met kundige doch staalharde hand regeerde – voor een veeleer symbolische dan wel noodzakelijke knipbeurt in een van de versleten bruinlederen zetels van kapsalon Tony.

Al sinds jaar en dag speelde zich hier tijdens het voetbalseizoen om de twee weken exact hetzelfde tafereel af: de President werd om 10 uur stipt voorgereden; kapper Tony kapte en babbelde er vrolijk op los; de President zweeg, nipte af en toe van zijn koffie verkeerd en las de krant. Op het voetpad voor het kapsalon keken enkele tientallen in groen-gele voetbalshirts gehulde Racing-fans in devote stilte toe. Zo wil de traditie het.

Maar ondanks het stralende weer was de sfeer die ochtend niet echt vrolijk, laat staan devoot; eerder bedrukt, ja zelfs een beetje grimmig. Een boomlange, kale supporter met een ringetje in zijn oor en een enorme Racing till I die-tattoo op zijn bovenarm wilde door de deuropening naar binnen kijken en werd kordaat terechtgewezen. De omstaanders floten en joelden. Dan begon de kale supporter ritmisch in zijn handen te klappen. De andere supporters volgden zijn voorbeeld. ‘We love you Racing, we do!’ riep de kale knikker; ‘We love you Racing, we do!’ antwoordden de anderen. ‘O Racing we love you!’

Groen-gele sjaals gingen massaal de lucht in. De ramen van kapsalon Tony trilden. De woede en agressie hingen voelbaar in de lucht. Eén verkeerd woord, één verkeerde beweging was nu voldoende om de boel te doen ontploffen. En dat allemaal omdat het fiere Racing nu al voor het tweede seizoen op rij niet wegraakte uit de kelder van de klassering, en dat lokte steeds meer gemor en onvrede uit bij de verwende achterban. Na de zwaarste thuisnederlaag in de Racing-geschiedenis – een kansloze 1-6-pandoering tegen United twee weken eerder – bereikte de frustratie bij de fans een hoogtepunt. Na de wedstrijd kwam het tot relletjes in de binnenstad en de President ontving anonieme doodsbedreigingen. Sindsdien liet hij zich dag en nacht bewaken door twee lijfwachten.

==

Die ochtend had het duo kleerkasten in maatpak strategisch postgevat voor de deur van het kapsalon. De kale supporter draaide zich grijnzend naar hen om. ‘WE LOVE YOU RACING, WE DO!!’ brulde hij recht in hun gezicht. Druppels spuug spatten op de blitse zonnebril van een van de lijfwachten. De kale supporter hield een hand achter zijn oor. ‘We love you Racing, we do!’ riepen de andere supporters. ‘O Racing we love you!’ De lijfwacht gaf geen krimp en veegde met een papieren zakdoekje zorgvuldig de spiegelglazen van zijn zonnebril schoon.

Kapper Tony legde zijn haartrimmer neer en keek door het raam naar de joelende meute op straat.

‘Warm hè, President?’ zei hij. ‘Ik vraag me af waar dat onweer blijft waar ze al dagenlang over spreken.’

Hij blies enkele haartjes weg uit de hals van de President.

‘We klagen altijd over de regen maar nu zouden we veel geld geven voor een stevige stortbui.’

Aan de manier waarop de President even één wenkbrauw optrok, wist Tony meteen dat die niet in de stemming was voor flemerige praatjes.

De President sloeg woedend met zijn hand op de krant.

‘Paljas! Dikke jan mijn kloten!’

Tony zette verschrikt een stap achteruit en keek naar het rood aangelopen gezicht van de President in de spiegel.

‘Oei, President, u zo vroeg op de dag al zo opwinden, dat is niet goed voor uw hart,’ zei hij.

De President gromde. Hij wees naar een foto in de krant.

‘Het is niet te geloven wat die zeveraar weer allemaal uitkraamt.’

Op de foto in de krant keek een man vriendelijk in de lens. De voorzitter van DWB (Daring White Boys) zag eruit als een gezellige, goede huisvader; een brave buurman die vrolijk fluitend je kat uit de hoogste boom haalt. Maar de President wist wel beter. Hij liet zich niet bedotten door het communicantengezicht. Als geen ander wist hij dat het gevaar meestal uit onverwachte hoek komt. De kop boven de foto luidde: VOORZITTER DWB VOL ZELFVERTROUWEN VOOR DERBY: ‘RACING HEEFT BESTE TIJD GEHAD’.

‘Ach President, trek het u niet aan,’ suste Tony.

De President gromde opnieuw.

’s Avonds stond de stadsderby tussen Racing FC en aartsrivaal DWB op het programma (de President noemt DWB steevast ‘de aarsvijand’) en dat werd meer dan ooit een gevecht met het mes tussen de tanden en de scheenbeschermers, want Racing moest absoluut winnen om uit de degradatiezone te blijven. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan nu het traditionele kleine broertje DWB na vier speeldagen tot ieders verrassing met het maximum van de punten mee op kop van de Liga stond. Racing kon dit seizoen nog niet winnen en telde slechts drie schamele punten, goed voor een troosteloze veertiende plaats in de klassering. De voorzitter van DWB deed daar natuurlijk graag nog een schepje bovenop. Na jarenlang als sympathieke doch volkomen ongevaarlijke underdog op subtiele en soms minder subtiele manier vernederd en gekleineerd te zijn, was nu eindelijk zijn moment van weerwraak aangebroken. En daar hielpen de kranten met plezier een handje bij want geen nieuws verkoopt beter dan het dramatische verhaal van een onaantastbaar gewaand instituut dat van zijn sokkel dondert. Racing FC was een gewond dier en daar lustten de huurmoordenaars van de pers wel pap van.

De voorzitter van DWB schoot met scherp in het kranteninterview. Zijn analyse van de crisis bij rivaal Racing liet aan duidelijkheid niet te wensen over.

‘Rampzalige transfers en een rampzalig beleid, of beter gezegd: géén beleid. Hoog tijd dus voor de oude krokodillen in het Racing-bestuur om eindelijk de eer aan zichzelf te houden en op te stappen.’

De President gooide de krant op de grond.

‘Ik word doodziek van die onderkruiper zijn lelijke smoel!’ brieste hij.

‘Voorzitterke van mijn voeten. Pas maar op of ik stop je dubbelgeplooid in mijn achterzak. We zullen eens zien of je dan ook nog zoveel praatjes hebt, onnozelaar.’

Dat de voorzitter van DWB het over oude krokodillen had, was geen toeval. Een van de bijnamen van Roman Kerkorian was namelijk ‘de Oude Krokodil’. Iedereen wist dat hij daar een bloedhekel aan had. Van oude krokodillen maken ze handtassen, zei hij altijd. En hij was niet van plan om te eindigen als een sacoche.

Met het klimmen der jaren waren de legendarische driftbuien van selfmade man Roman Kerkorian niet bepaald in hevigheid afgenomen, integendeel. Als zoon van vluchtelingen uit Turkmenistan begon hij kort na de Tweede Wereldoorlog met paard en kar groenten en fruit te verkopen in De Stad Waar Het Altijd Regent. Straatventer Kerkorian was altijd een straatvechter gebleven. Na de dood van zijn vader werd hij op zestienjarige leeftijd plots kostwinner van het gezin, en die harde leerschool heeft hem getekend. Vlees kwam er ten huize Kerkorian zelden of nooit op tafel. Ze hadden één houtkachel en geen stromend water. Kerkorian ging zich één keer per week douchen in het plaatselijke zwembad. Hij wist dus wat het was om geen nagel te hebben om je gat mee te krabben. ‘Voor niets gaat zelfs de zon niet op’ was een van zijn favoriete uitspraken. Tientallen jaren hard labeur in combinatie met een uiterst gewiekste koopmansgeest brachten hem aan het hoofd van een machtig zakelijk imperium RKC (Roman Kerkorian Company). RKC heeft vertakkingen in onder andere vastgoed (de bouw & verkoop van huizen en appartementen), logistiek (transportfirma’s) en horeca (hotels en restaurants). Voetbalclub Racing FC was eigenlijk niet meer dan een uit de hand gelopen hobby.

Maar ondanks die status van alom gerespecteerde tycoon was de President nooit vergeten waar hij vandaan kwam: de straat. En ondanks zijn intussen gezegende leeftijd was zijn overlevingsinstinct nog steeds intact. Zelfs op zijn negenenzestigste schopte Kerkorian nog wild om zich heen als hij zich in het nauw gedreven voelde. En dan kon je maar best niet te dicht in zijn buurt komen.

Toen kapper Tony voorzichtig de krant wilde oprapen die Kerkorian op de grond had gegooid, zette de President er grommend zijn voet op.

De supporters op het voetpad waren afgedropen. De twee lijfwachten stonden rustig een sigaretje te roken. Ze hadden hem zonet even stevig geknepen, maar nu was er geen vuiltje meer aan de lucht. De straat en het voetpad lagen er volkomen verlaten bij. Even was het zo stil in het kapsalon dat je het gezoem van de airco kon horen, tot de ringtone van ‘Viva la Vida’ van Coldplay brutaal de rust verstoorde.

Kerkorian draaide zich om naar zijn trouwe luitenant en rechterhand Peter Krieger, die al de hele kapsessie op zijn BlackBerry zat te tokkelen.

Krieger haalde zijn telefoon achter zijn rug vandaan en keek Kerkorian schuldbewust aan. ‘Sorry, President,’ zei hij. ‘Bruno Campion aan de lijn. Hij heeft al enkele keren gebeld. Het is dringend, zegt hij.’

‘Dringend, mijn oor. Wat is Campion zijn probleem? Kan hij zijn schoenveters niet zelf knopen? Ik ben zijn babysit niet. Kan jij het niet regelen, Krieg? Jij bent tenslotte de general manager van Racing.’

‘Sorry, President. Campion vraagt uitdrukkelijk naar u. Hij wil u spreken en niemand anders.’

‘Campion heeft helemaal niets te willen! Momenteel telt maar één ding: vanavond winnen tegen DWB. De rest interesseert me niet. Maar goed, geef hem maar even door. Dan ben ik het snelst van die zagevent zijn gezeur verlost.’

Kerkorian trok ongeduldig het laken dat Tony zorgvuldig rond zijn hals had geknoopt van zich af en nam de gsm aan.

‘Met Kerkorian.’ Hij drukte de gsm tegen zijn oor en sloot zijn ogen met een pijnlijke grimas.

Bruno Campion was al zeven jaar de gevierde en gevreesde spits van Racing. Was de gevreesde spits, inderdaad. Want het kanon van Campion stond al een eeuwigheid droog wegens slepend kraakbeenletsel in de knie. Daardoor was hij vorig seizoen amper aan spelen toegekomen en ging ook zijn voorbereiding op het nieuwe seizoen de mist in. Pas sinds enkele weken kon Campion pijnvrij trainen. Intussen was zijn vervanger in de spits, de Poolse international Włodek Kubiński, de vaste eerste keuze geworden van Racing-coach Carlo Tarzotti. Zolang Campion niet honderd procent wedstrijdfit was, wilde Tarzotti hem niet opnemen in de basis. Zelfs op de bank was er geen plaatsje voor Campion. Hij moest de levensbelangrijke clash tegen DWB dus vanaf de tribune volgen. ‘En dat, President,’ zei Bruno, ‘is een totaal gebrek aan respect.’

Kerkorian wreef met zijn duim in zijn ogen.

‘Respect, mijn reet, Bruno. Tarzotti heeft honderd procent gelijk. Je bent absoluut nog niet topfit en je hebt nul komma nul matchritme. Het heeft geen zin om nu te forceren. Anders riskeer je dat je knie finaal naar de kloten is. Ik weet het, het is niet makkelijk, maar we moeten geduld hebben.’

Krieger fluisterde iets in het oor van de President. ‘Een momentje,’ zei Kerkorian. Hij legde zijn hand op de gsm.

‘Wat zeg je, Krieg?’

‘Al Shabab. Vraag Campion of hij nog heeft nagedacht over het voorstel van Al Shabab.’

‘Juist,’ zei Kerkorian. ‘Al Shabab.’

Campion zat in zijn laatste contractjaar bij Racing en gezien zijn leeftijd (tweeëndertig jaar) en de voortdurende onzekerheid over zijn fysieke paraatheid was het bestuur een transfer van Campion niet geheel ongenegen. Zo raakten ze van een zwaar contract af en vingen ze toch nog aardig wat geld voor een oud en versleten paard, dixit Kerkorian. Peter Krieger had de voorbije weken in alle discretie de markt afgetast, zoals dat heet, en Al Shabab uit Saoedie-Arabië was concreet geïnteresseerd om Campion per direct over te nemen. Kerkorian had moeite gehad om zijn bewondering voor de deal die Krieger uit de brand wist te slepen te onderdrukken. Transfersom, tekengeld, makelaarscommissie, vliegtuigtickets in businessclass, riante villa met privébewaking, bankwaarborg, you name it: die sjeiks lieten er geen gras over groeien, alles stond netjes op papier. Campion kon twee miljoen euro per jaar gaan verdienen bij Al Shabab. Netto welteverstaan, want volledig belastingvrij. Kortom: an offer he couldn’t refuse.

‘Ik ga niet,’ zei Bruno.

‘Gebruik nu eens even je verstand, Bruno. Als je voor drie seizoenen tekent bij die kamelenneukers, ben je in één klap binnen voor de rest van je leven, ik zou het wel weten in jouw plaats. Denk aan je familie. Denk aan je vrouw en je kindjes.’

De President was inmiddels opgestaan van zijn stoel en ijsbeerde door het kleine kapsalon. Vier passen heen, vier passen terug. Kapper Tony dribbelde achter hem aan, de kappersmantel fladderend in zijn hand.

De transfermarkt zou de volgende dag, zondag 31 augustus, om middernacht sluiten. Er was dus stilaan haast bij.

‘Ik heb geen zin om me te begraven in een zandbak,’ zei Campion.

Kerkorian pakte gedachteloos een tondeuse die voor een spiegel lag. Hij liep naar Krieger en zette die de tondeuse op de keel.

‘Geen probleem, Bruno. Het is jouw beslissing. Maar bespaar me dan je gelul over een gebrek aan respect. Toen je vorig seizoen voortdurend in de lappenmand lag en welgeteld nul keer scoorde, zijn we je altijd blijven steunen. Had je toen te klagen over een gebrek aan respect? Ik dacht het niet.’

Kerkorian rolde met zijn ogen naar Krieger en liet de tondeuse zakken.

‘Als je om god weet welke reden niet naar Al Shabab wil, mij goed. Maar val mij in de toekomst dan ook niet meer op zaterdagochtend lastig om een potje te janken over het feit dat Tarzotti je niet wil opstellen. Ook dat is dan mijn probleem niet. Ik zou er dus toch nog eens heel goed over nadenken. Praat er eens over met je manager, ga eens lekker eten met het vrouwtje. Twee miljoen netto per jaar, man!’

Kerkorian klapte de gsm dicht en gooide hem naar Krieger. Die voetballers met hun gedoe altijd, dacht Kerkorian. Zelfs op zaterdagochtend zagen ze je de oren van je kop. Ik heb geen zin om me te begraven in een zandbak, wie dacht Campion wel dat hij was?

De President keek op zijn horloge en knipte met zijn vingers naar Tony.

‘Het is goed, jongen. Stop met in mijn nek te blazen en geef me mijn jas. Ik moet naar een begrafenis.’

2
Door Hem en met Hem en in Hem

Rijen mensen hadden zich opgesteld achter dranghekken op het plein voor de kathedraal in De Stad Waar Het Altijd Regent. Auto’s reden stapvoets af en aan. Drommen mensen stonden roerloos voor een reuzenscherm waarop een zwartomrande foto van een glimlachende jonge vrouw met kuiltjes in haar wangen getoond werd. ‘Vaarwel Hannah’ stond er naast de foto. De klokken luidden dat horen en zien verging. Een buslading giechelende Japanse toeristen keek even verdwaasd om zich heen en fotografeerde toen alles wat bewoog.

Roman Kerkorian schoof de knoop van zijn stropdas losser toen zijn chauffeur zijn donkergrijze geblindeerde Mercedes 500 SEL het plein op draaide.

‘Jezus christus, wat een volkstoeloop. Het lijkt de begrafenis van Michael Jackson wel. Wat komen al die spleetogen hier trouwens zoeken?’

De President was nog niet vergeten dat Japan de verkeerde kant had gekozen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

‘Is er geen aparte ingang voor de genodigden, Krieg?’

Peter Krieger schudde het hoofd.

‘Nee, voorzitter. Ik vrees van niet. In de dood zijn we allen gelijk.’

‘Bespaar me je flauwe grappen, Krieg. Ik ben momenteel niet in de stemming. Je zou je trouwens beter concentreren op de transfer van Campion. We hebben nog tot morgenavond om van die zeurkous af te raken. Desnoods verkoop je hem aan een stel jappen, wat kan het mij schelen. Maar doe je job. Waar betaal ik je godverdomme anders voor?’

General manager Krieger keek stug naar buiten.

Schoothondje Krieger doet steeds braaf wat het baasje zegt, dacht hij. Schoothondje Krieger blaft en kwispelt met zijn staart op commando. Waf! Waf! Maar eens komt de dag dat het schoothondje zijn baasje flink te grazen neemt. En die dag zal het baasje hem tevergeefs bidden en smeken dat het maar een flauwe grap was.

De Mercedes stopte voor de kathedraal. Kerkorian opende het portier.

‘Luister je wel, Krieg? Voor 750 000 euro mogen ze Campion voor mijn part hebben in Timboektoe. Hoor je me, Krieg? 750 000, dat is mijn prijs. In één keer en vooraf te betalen. Bel de manager van Campion en zorg dat hij om vier uur vanmiddag op de club is, oké? Dan regelen we dat zaakje wel.’

‘Oké, voorzitter. Ik bel hem meteen.’

Kerkorian had het portier van zijn Mercedes nog niet gesloten of een eerste paparazzo nam hem al te grazen. De President negeerde het flitslicht en keek strak voor zich uit. Godverdomde lijkenpikker, dacht Kerkorian, waag het niet om nog één stap dichterbij te komen of de volgende begrafenis is die van jou.

==

Een zwaar ademende man met roosschilfertjes op zijn zwarte pak en witte handschoenen aan begeleidde hem naar zijn voorbehouden genummerde plaats. De kathedraal zat afgeladen vol. Wie geen stoel wist te bemachtigen, moest genoegen nemen met een staanplaats in een van de zijbeuken. Vooraan naast het altaar stond dezelfde zwartomrande foto van de glimlachende jonge vrouw met kuiltjes in haar wangen als buiten de kathedraal. Hannah Hansen was de oudste dochter van de bekende voetbalcommentator Kurt Hansen. Een week geleden verongelukte ze op amper vijfhonderd meter van haar ouderlijke woning. Op weg naar haar vakantiejob bij de lokale bakker werd ze om zes uur ’s ochtends op haar brommertje door een dronkenman geschept op een kruispunt dat ze al duizend keer veilig had overgestoken. De doodrijder pleegde vluchtmisdrijf en meldde zich pas drie dagen na het ongeval bij de politie. Hij was verblind door de laaghangende zon, verklaarde hij. Hij hoorde wel een zware slag maar had verder niets speciaals gemerkt en was gewoon naar huis gereden. Hannah was in de gracht beland en haar lichaam werd een halfuur later ontdekt door de chauffeur van een lijnbus. Ze had toen al geen pols meer. De reanimatiepogingen van de chauffeur waren dan ook vergeefs. De doodrijder kreeg pas wroeging toen Kurt Hansen samen met de moeder van Hannah een dramatische oproep deed op de televisie en in de kranten.

==

Omwille van zijn immer scherpe, kritische commentaar was Kurt Hansen tegelijk een van de meest geliefde en gehate players in het voetbal. Hansen zei ooit live op televisie tegen Kerkorian dat hij ‘een versleten krokodil rijp voor de oudemannetjeszoo’ was. Kerkorian stapte toen razend van woede midden in de uitzending op. ‘We spreken elkaar nog wel, klootzak!’ had hij geroepen. Dat was ruim tien jaar geleden. Sindsdien hadden ze geen woord meer met elkaar gewisseld. Hansen had de uiterst irritante gewoonte om over voetbal te praten alsof hij hoogstpersoonlijk de edele balsport had uitgevonden. Zijn fans roemden zijn bevlogen, messcherpe analyses; zijn tegenstanders noemden het tenenkrullende praatjes van een blaaskaak. Maar toen ruwe bolster Hansen op die onzalige zondagochtend door twee agenten uit zijn bed werd gebeld en in slippers en badjas vernam dat zijn negentienjarige oogappel een uur geleden verongelukt was, kwam zijn minder gekende blanke pit boven. Hij stoof naar de plaats van het ongeluk en nam Hannah in zijn armen. De inderhaast toegesnelde buurtbewoners en toevallige passanten zullen nooit het beeld vergeten van de wanhopige, ontroostbare vader die steeds opnieuw de blonde haren van zijn dode dochter streelde. Gelukkig waren er op dat vroege uur nog geen paparazzi op pad om dit hartverscheurende tafereel te fotograferen, en dus stond een dag later een foto van een lachende Hannah met kuiltjes in haar wangen op de voorpagina van alle kranten.

==

Zodra de President op maandagochtend het nieuws gelezen had, belde hij naar Peter Krieger.

‘Heb je het gehoord?’

‘Ja, voorzitter,’ zei Krieger. ‘Ze is verongelukt. Ik hoorde het gisterenmiddag al van coach Tarzotti.’

‘En waarom laat je mij dan niets weten? Ik heb het godverdomme net op mijn nuchtere maag in de krant moeten lezen. Ik ben altijd de laatste die van iets weet.’

‘Sorry, voorzitter. Maar ik dacht dat u niet wenste gestoord te worden de dag na een wedstrijd. En die Hansen is ook niet bepaald uw beste vriend, dat weet toch iedereen?’

‘Die Hansen mag de grootste windbuil ter wereld zijn, zijn dochter is wél net verongelukt, begrijp je?’

‘Ik begrijp het, voorzitter.’

‘Hou toch op, idioot. Jij begrijpt er helemaal niets van. Je zou wel anders piepen mocht je zelf kinderen hebben. Heb jij het privénummer van Hansen? Geef het me even, dan bel ik hem op.’

‘Oké, voorzitter.’

Kerkorian ademde enkele keren diep in en uit voor hij het nummer intoetste. Hij dacht aan de verschrikkelijke pijn die Kurt Hansen nu moest voelen en aan de woede die door hem heen bliksemde toen Hansen hem indertijd een oude krokodil noemde. Hij zocht naar de woorden die hij zou zeggen tegen de man die hij meer dan tien jaar niet gesproken had en die net zijn dochter verloren had.

‘Hallo.’

‘Hallo. Met Roman Kerkorian. Spreek ik met Kurt Hansen?’

‘Nee, die is er niet. U spreekt met Thomas, zijn zoon.’

‘Dag Thomas, sorry dat ik stoor, kan ik je papa even spreken?’

‘Sorry meneer. Dat zal niet gaan. Mijn vader is er even niet. Kan ik een boodschap doorgeven?’

‘Ja, dat is goed. Zeg aan je papa dat Roman Kerkorian gebeld heeft. Zeg hem dat ik hem later zal terugbellen. Zeg hem dat ik hem veel sterkte toewens en dat ik enorm met jullie allemaal meeleef.’

‘Oké meneer, ik zal het doorgeven. Bedankt voor het telefoontje. Goeiedag nog.’

==

Sinds de dood van zijn vader meer dan vijftig jaar geleden had de President geen traan meer gelaten en dat was hij ook vandaag niet van plan. Toen de priester vooraan in de kathedraal de armen theatraal ten hemel hief, keek Kerkorian strak voor zich uit. De show is begonnen, dacht hij.

‘Door Hem en met Hem en in Hem zal Uw Naam geprezen zijn,’ dreunde de priester.

Kerkorian had al zijn hele leven een bloedhekel aan die holle frasen. Hij geloofde niet in hogere machten, niet in de hemel en nog minder in de hel. Hij geloofde in zichzelf, in de kracht van een stel stevige vuisten en in de macht van geld. Als je doodging, groeide er gras op je buik en daarmee basta. Als veertienjarige werd hij al kwaad van al die prietpraat over het eeuwige rijstpap vreten met gouden lepeltjes. Toen hij dat aan zijn moeder zaliger duidelijk maakte, gaf ze hem een klap om de oren. ‘Wijsneus! Als je vader dit hoort, ben je nog niet jarig. Dan maakt hij je af als een dolle hond.’ In plaats van braafjes naar de mis te gaan, ging Kerkorian stiekem balletjes trappen en sigaretten roken op een pleintje achter de school. Als zijn diepgelovige vader vroeg hoe de dienst geweest was, had hij zijn antwoord klaar. ‘Vervelend! Goed dat ze enkele keren met de geldschaal rondgingen of ik zou in slaap gevallen zijn.’ En met dat grapje was de katholieke kous af voor Kerkorian junior.

‘Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld...’ zeurde de priester.

Flikker toch op, pezewever, dacht de President. Die zeemzoete praatjes brengen Hannah echt niet terug. Door de schuld van een straalbezopen hooligan zitten wij hier nu met zijn allen een potje te janken. Door zijn schuld, door zijn schuld, door zijn godverdomde grote schuld.

Terwijl steeds meer mensen een zakdoek bovenhaalden, werd de President steeds nijdiger. Hij had zin om recht te springen en zijn woede uit te schreeuwen. Hij keek naar de betraande gezichten rond hem en hij beet zo hard op zijn tanden dat ze kraakten.

‘Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt, maar spreek en ik zal gezond worden...’ zei de priester met een gepijnigd gezicht.

Kerkorian vroeg zich af welke pilaarbijter deze bullshit ooit bedacht had. Ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt? De nagel op de kop, ja, dacht hij. Je kan nu maar best uit mijn buurt blijven. En als je mij een klap op mijn ene wang geeft, dan bied ik je mijn andere wang niet aan, vergeet het, echt niet. Als je mij slaat, dan sla ik minstens dubbel zo hard terug. Dan ram ik je simpelweg in elkaar. Als er zoiets als een opperwezen bestaat en als die God het beste met ons voorheeft zoals hier beweerd wordt, dan had Hannah nog geleefd en dan had Hij mijn vader indertijd niet laten creperen als een dolle hond.

==

Kurt Hansen zat bewegingloos vlak naast de lijkkist. Zijn vrouw legde haar hand voorzichtig op de hand van Kurt. Hun vingers vlochten zich langzaam in elkaar. Dan legde hij zijn hand op de hand van de opgeschoten jongen naast hem. De jongen boog voorover en Hansen legde een arm rond zijn schouder. De jongen deed hetzelfde zonder op te kijken. Zo bleven ze minutenlang zitten. Kerkorian kreeg een krop in de keel en zijn ogen werden heel even een heel klein beetje glazig.

Ondanks de zomerse temperatuur gingen er koude rillingen door de kathedraal toen drie vriendinnen van Hannah enkele van haar favoriete liedjes zongen en verhalen vertelden over vroeger. Over hoe vrolijk en ongedwongen Hannah in het leven stond. Over hoe graag ze haar vake en haar moeke en haar kleine broer Thomas zag. Over de toekomst die haar toelachte tot een stomdronken wegpiraat die onzalige zondagochtend haar guitige glimlach brutaal van haar gezicht veegde.

Toen de drie meisjes op fluistertoon ‘Somebody That I Used to Know’ van Gotye zongen, hield niemand van de aanwezigen het nog droog. Op één man na. De President staarde naar een glasraam boven het altaar. Een man met een snor en een lange baard stond met geheven armen voor een massa geknielde mensen. Wat Kerkorian opviel, was de trieste, angstige blik in de ogen van Jezus en de mensen. Niemand lachte, niemand keek vrolijk. Het enige wat straalde was de gouden stralenkrans rond het grote rode bloedende hart in de borst van Jezus.

==

Now and then I think of when we were together

Like when you said you felt so happy you could die

Told myself that you were right for me

But felt so lonely in your company

But that was love and it’s an ache I still remember

==