Rob Fleming is vijfendertig, verslaafd aan popmuziek en eigenaar van een slechtlopende platenzaak. Hij heeft bindingsangst en legt lijstjes aan van zijn ex-vriendinnen. Kortom: hij is op een cruciaal punt in zijn leven aangekomen. Wordt het zo langzamerhand niet eens tijd om volwassen te worden?

NICK HORNBY

High Fidelity

Vertaald door Anneke Bok

Olympus maakt deel uit van Uitgeverij Atlas Contact.
High Fidelity verscheen eerder bij uitgeverij Atlas.

© 1995, 2015 Nick Hornby
© 1996, 2015 Nederlandse vertaling: Anneke Bok
Oorspronkelijke titel: High Fidelity
Oorspronkelijke editie: Victor Gollancz, Londen

Omslagontwerp: Marinka Reuten
Omslagillustratie: Tzenko
E-book: Elgraphic bv, Vlaardingen

ISBN 978 90 254 4114 2
NUR 302

www.atlascontact.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de achtste druk, 2015, ISBN 978 90 467 0478 3

Voor Virginia

Toen...

Mijn Desert Island-keus voor mijn chronologische top-vijf aller tijden van de meisjes met wie het op de meest gedenkwaardige manier uitging:

1 Alison Ashworth

2 Penny Hardwick

3 Jackie Allen

4 Charlie Nicholson

5 Sarah Kendrew.

Dat waren de keren dat het echt pijn deed. Zie je je naam hier al bij staan, Laura? Ik denk dat je wel in de top-tien zal glippen, maar de top-vijf zul je niet halen. Die is gereserveerd voor het soort vernederingen en hartzeer waar jij gewoon niet toe in staat bent. Dit klinkt misschien kwetsender dan ik het bedoel, maar we zijn eigenlijk te oud om elkaar ongelukkig te maken. En dat is een goede zaak, geen slechte, dus je moet het niet persoonlijk opvatten dat je niet op de lijst voorkomt. Die tijden zijn voorbij, en ik ben allejezus blij dat ik ze achter me heb gelaten. Ongelukkig zijn betekende toen echt nog iets. Nu is het gewoon vervelend, zoals verkouden of blut zijn. Als je me echt in de ellende had willen storten, had je eerder moeten komen.

1. Alison Ashworth (1972)

’s Avonds hingen we meestal wat rond in het park om de hoek bij mijn huis. Ik woonde in Hertfordshire, maar ik had net zo goed in willekeurig welke buitenwijk in Engeland kunnen wonen. Zo’n soort buitenwijk en zo’n soort park: drie minuten lopen van mijn huis, recht tegenover een rijtje winkels (een VG-supermarkt, een tijdschriftenzaak, een slijter). Er was niets in de buurt waaruit je zou kunnen afleiden waar je was; als de winkels open waren (en ze waren dicht na half zes, donderdag na één uur, en ’s zondags de hele dag), kon je naar de tijdschriftenzaak gaan en een plaatselijke krant kopen, maar zelfs die zou je niet veel wijzer hebben gemaakt.

We waren twaalf of dertien en we hadden net de ironie ontdekt, of tenminste, wat ik later als ironie leerde kennen: we vonden dat we alleen op de schommels, de draaimolen en de andere speeltuigen die daar stonden weg te roesten konden spelen als we dat deden met een soort bewuste ironische afstandelijkheid. Daar was gespeelde verstrooidheid voor nodig (fluiten, kletsen of spelen met een peuk of een doosje lucifers deed het meestal wel), maar ook flirten met gevaar. We sprongen dus van de schommel af als hij niet hoger meer kon, sprongen op de draaimolen als hij op zijn hardst ging, en hingen aan één kant van de schommelboot tot hij bijna verticaal ging. Als je op een of andere manier kon bewijzen dat dit kinderspeelgoed in staat was om je schedel te verbrijzelen, was het ineens niet raar om erop te spelen.

Maar als het op meisjes aankwam, kenden we geen ironie. Er was gewoon geen tijd om die te ontwikkelen. Het ene moment bestonden ze niet, althans niet op een manier die ons hoe dan ook interesseerde, en het volgende moment kon je niet om ze heen. Ze waren overal, waar je ook keek. Het ene moment wou je ze op hun kop slaan omdat ze je zus waren, of de zus van iemand anders, en het volgende moment wilde je met ze... we wisten eigenlijk niet wat we daarna met ze wilden, maar iets was het, iets. Vrijwel van de ene dag op de andere waren deze zussen (een ander soort meisjes had je niet, toen nog niet) interessant geworden, verontrustend zelfs.

Kijk, wat hadden wij nou dat we eerst niet hadden? De baard in je keel, maar aan zo’n overslaande stem heb je niet veel. Het maakt je belachelijk, niet begeerlijk. En het ontluikende schaamhaar was een geheim dat strikt tussen ons en onze onderbroek bleef, en het zou nog jaren duren voor iemand van de andere sekse zou kunnen controleren of het echt zat waar het hoorde te zitten.

Meisjes daarentegen hadden heel duidelijk borsten en bovendien een nieuwe manier van lopen: armen voor hun borst gevouwen, een houding die zowel verhullend was als de aandacht vestigde op wat er zojuist had plaatsgevonden. En ze hadden makeup en parfum, steevast goedkoop spul dat ondeskundig en soms zelfs op een lachwekkende wijze was aangebracht, maar toch een nogal beangstigend teken dat er een ontwikkeling had plaatsgevonden waar wij niet bij waren geweest, buiten ons om, achter ons rug.

Met een van hen kreeg ik verkering... nee, dat is niet waar, want ik had absoluut geen inbreng in de besluitvorming. En ik kan ook niet zeggen dat zij verkering met mij kreeg: het woord ‘verkering’ deugt niet, omdat het iets van gelijkheid en gelijkwaardigheid suggereert. Wat er gebeurde was dat David Ashworths zus Alison zich losmaakte van het groepje meisjes dat zich elke avond bij het bankje verzamelde, mij uitkoos, een arm om me heen sloeg en me wegvoerde van de schommelboot.

Ik kan me niet herinneren hoe ze dat deed. Ik geloof dat het toen zelfs niet tot me doordrong, want ik weet nog dat ik me tijdens onze eerste kus, míjn eerste kus, totaal verbijsterd voelde en absoluut niet kon verklaren hoe Alison Ashworth en ik zo intiem waren geworden. Ik wist niet eens precies hoe ik aan haar kant van het park verzeild was geraakt, weg van haar broer en Mark Godfrey en de anderen, en ook niet hoe we van haar clubje waren afgedwaald, en evenmin waarom ze haar gezicht zo naar me ophief dat ik wist dat ik verondersteld werd mijn mond tegen de hare te drukken. Het hele voorval tart elke rationele verklaring. Maar al die dingen gebeurden, en de meeste daarvan gebeurden de volgende avond weer, en de avond daarop.

Waar ik dacht dat ik mee bezig was? Waar zij dacht dat zij mee bezig was? Als ik nu mensen op die manier wil kussen, met monden en tongen en al dat gedoe, dan is dat omdat ik ook andere dingen wil: seks, vrijdagavond naar de film, gezelschap en een gesprek, netwerken van familie en vrienden die gekoppeld worden, Hot Coldrex als ik ziek in bed lig, een nieuw stel oren voor mijn platen en cd’s, misschien een jongetje dat Jack heet en een meisje dat Holly of Maisie heet, daar ben ik nog niet uit. Maar dat wilde ik allemaal niet van Alison. Geen kinderen, want we waren zelf kinderen. Niet vrijdagavond naar de film, want we gingen op zaterdagochtend. En geen Hot Coldrex, want daar zorgde mijn moeder voor. Zelfs geen seks, vooral geen seks, godverhoede geen seks, de meest smerige en afschrikwekkende uitvinding van de vroege jaren zeventig.

Wat was dan de betekenis van het vrijpartijtje? De waarheid is dat er geen betekenis was, we waren gewoon verdwaald in het donker. Eén deel imitatie (mensen die ik in 1972 had zien kussen: James Bond, Simon Templar, Napoleon Solo, Barbara Windsor, Sid James en misschien Jim Dale, Elsie Tanner, Omar Sharif en Julie Christie, Elvis en een heleboel zwart-wit mensen waar mijn moeder naar wilde kijken, maar die wierpen nooit hun hoofd van de ene naar de andere kant) op één deel slaafs volgen van hormonen, op één deel druk van leeftijdgenoten (Kevin Bannister en Elizabeth Barnes waren er al een paar weken eerder mee begonnen), op één deel blinde paniek... er was geen bewustzijn, geen verlangen en geen genot, behalve een onbekend en tamelijk prettig gevoel in de buik. We waren diertjes, waarmee ik niet bedoel dat we aan het eind van de week onze T-shirts van het lijf rukten, alleen dat we in overdrachtelijke zin aan elkaars achterste begonnen te snuffelen zonder dat de geur ons volkomen afstootte.

Maar luister, Laura. Op de vierde avond van onze relatie liep ik het park in en zat Alison op de bank met haar arm om Kevin Bannister geslagen, en Elizabeth Barnes was nergens te bekennen. Niemand – Alison, Kevin, ik noch de seksueel oningewijde debielen die aan het eind van de schommelboot hingen – zei een woord. Ik voelde me gekwetst en ik bloosde, en van het ene moment op het andere was ik vergeten hoe ik moest lopen zonder me bewust te zijn van mijn hele lichaam. Wat moest ik doen? Waar moest ik heen? Ik wilde niet vechten, ik wilde niet in de buurt van die twee zitten en ik wilde niet naar huis. Dus richtte ik al mijn aandacht op de lege No. 6-pakjes die het pad tussen de jongens en de meisjes markeerden, en liep zonder op of om of links of rechts te kijken terug naar het alleenstaande voetvolk dat aan de schommelboot hing. Halverwege de thuisbasis maakte ik mijn enige beoordelingsfout: ik bleef staan en keek op mijn horloge, hoewel ik bij god niet wist wat ik daarmee duidelijk wilde maken of wie ik voor de gek wilde houden. Welk tijdstip zou immers kunnen bewerkstelligen dat een dertienjarige jongen zich zou afkeren van een meisje om met het zweet in de handen en een bonkend hart naar een speelplaats te lopen, terwijl hij uit alle macht probeert zijn tranen in te houden? Zeker niet vier uur op een middag in september.

Ik bietste een sigaret van Mark Godfrey en ging in mijn eentje op de draaimolen zitten.

‘Slet,’ gooide Alisons broer David eruit, en ik glimlachte dankbaar naar hem.

En dat was dat. Wat had ik verkeerd gedaan? Eerste avond: park, sigaret, vrijen. Tweede avond: idem dito. Derde avond: idem dito. Vierde avond: de bons. Oké, oké. Misschien had ik het moeten zien aankomen. Misschien had ik er om gevraagd. Omstreeks het tweede idem dito had ik moeten merken dat we in een sleur zaten, dat ik de zaak zo op zijn beloop had gelaten dat ze naar iemand anders uitkeek. Maar dan had ze toch kunnen proberen me dat te vertellen! Ze had me op zijn minst nog een paar dagen de tijd kunnen geven om het weer goed te maken!

Mijn relatie met Alison Ashworth had zes uur geduurd (de tijd tussen school en Nationwide, maal drie), dus ik kon moeilijk beweren dat ik eraan gewend was geraakt om haar om me heen te hebben en dat ik niet meer wist wat ik alleen moest beginnen. Eigenlijk kan ik me nu amper nog iets van haar herinneren. Lang zwart haar? Misschien. Klein? Kleiner dan ik in elk geval. Schuine, bijna oosterse ogen en een donkere huid? Dat zou haar kunnen zijn, maar het zou ook iemand anders kunnen zijn. Willekeurig wie. Maar als we de lijst in volgorde van gekwetstheid doen, in plaats van chronologisch, dan zou ik haar meteen op de tweede plaats zetten. Het zou leuk zijn te denken dat de tijden veranderd zijn sinds ik ouder ben geworden, dat relaties subtieler zijn geworden, vrouwen minder wreed zijn, de huid wat dikker en reacties sneller zijn geworden, en dat de intuïtie beter is ontwikkeld. Maar bij alles wat ik sindsdien heb meegemaakt, speelt nog altijd iets van die namiddag mee. Al mijn andere liefdesgeschiedenissen lijken op een verwrongen versie van die eerste. Natuurlijk heb ik nooit meer die lange wandeling hoeven maken, en mijn oren hebben nooit meer zo gloeiend van woede gezien, en ik heb nooit meer No. 6-pakjes hoeven tellen om spottende blikken en een tranenvloed te vermijden... niet echt, niet feitelijk en niet als zodanig. Maar soms voelt het alleen wel zo.

2. Penny Hardwick (1973)

Penny Hardwick was een keurig meisje, en tegenwoordig ben ik een groot voorstander van keurige meisjes, maar toen was ik daar niet zo zeker van. Ze had een keurige vader en moeder en een keurig, vrijstaand huis met een tuin, een boom en een vijver met vissen, en een keurig meisjeskapsel (ze had blond haar en had het halflange, sportieve, keurige, gezonde kapsel van een klassevertegenwoordigster), en keurig-lachende ogen en een keurig jonger zusje, dat beleefd glimlachte als ik aanbelde en dat uit de buurt bleef als wij dat wilden. Ze had keurige manieren – mijn moeder was dol op haar – en haar rapporten waren altijd keurig. Ze zag er keurig uit en haar top-vijf van popzangers bestond uit Carly Simon, Carole King, James Taylor, Cat Stevens en Elton John. Een heleboel mensen vonden haar aardig. Ze was zelfs zo keurig dat ik mijn hand niet onder of zelfs op haar beha mocht leggen, dus maakte ik het uit, hoewel ik haar natuurlijk niet vertelde waarom. Toen ze begon te huilen, kreeg ik een hekel aan haar, omdat ze me een rotgevoel bezorgde.

Ik kan me voorstellen wat voor iemand Penny Hardwick is geworden: een keurig mens. Ik weet dat ze naar de universiteit is gegaan, het daar goed deed en een baan heeft bemachtigd als producer bij de BBC-radio. Ik denk dat ze intelligent en serieus is, soms misschien iets té, en ambitieus, maar niet zo dat je ervan gaat kotsen. Zo was ze al min of meer toen we verkering hadden, en in een andere fase van mijn leven zou ik al die deugden aantrekkelijk hebben gevonden. Maar toen was ik niet geïnteresseerd in eigenschappen, alleen in borsten, en daarom was ze niets voor mij.

Ik zou je graag kunnen vertellen dat we lange, interessante gesprekken voerden en dat we tijdens onze tienerjaren goede vrienden zijn gebleven – ze zou een fantastische vriendin voor iemand zijn geweest – maar ik geloof niet dat we ooit gepraat hebben. We gingen naar de film, naar feestjes en disco’s, en we worstelden. We worstelden in haar slaapkamer en in mijn slaapkamer, in haar huiskamer en in mijn huiskamer, in slaapkamers tijdens feestjes en in huiskamers tijdens feestjes, en ’s zomers worstelden we op diverse grasvelden. We worstelden altijd over dezelfde kwestie. Soms kreeg ik zo genoeg van mijn pogingen haar borsten aan te raken, dat ik probeerde mijn hand tussen haar benen te steken, een gebaar dat eigenlijk van een zelf-parodiërende geestigheid was: het was alsof je nul op het rekest kreeg als je vijf pond wilde lenen, en vervolgens vijftig pond probeerde te lenen.

Dit waren de vragen die jongens bij mij op school aan andere jongens stelden (een school waar alleen jongens op zaten): ‘Heb je aan haar mogen zitten?’; ‘Mocht je aan haar komen?’; ‘Hoever mocht je gaan?’ en ga zo maar door. Soms waren de vragen spottend bedoeld en werd een ontkennend antwoord verwacht: ‘Je mocht zeker nergens aankomen, hè?’; ‘Je hebt vast niet aan haar tieten mogen zitten, hè?’ Meisjes daarentegen moesten zich tevreden stellen met passievere bewoordingen. Penny gebruikte de uitdrukking ‘er aan toe zijn’: ‘Ik ben hier nog niet aan toe,’ zei ze dan geduldig en misschien een beetje droevig (ze scheen te begrijpen dat ze er op een dag – maar niet deze – aan zou moeten geloven en dat ze het niet leuk zou vinden als het zou gebeuren) als ze mijn hand voor de honderdduizendste keer van haar borst haalde. Aanval en verdediging, invasie en het afslaan daarvan... het was alsof borsten stukjes eigendom waren die onwettig door de andere sekse waren geannexeerd – ze waren ons rechtmatig bezit en we wilden ze terug.

Maar gelukkig waren er verraders, leden van de vijfde colonne, in het vijandelijke kamp. Sommige jongens hadden van andere jongens gehoord dat die een vriendin hadden die hen alles ‘liet’ doen; deze meisjes schenen soms zelfs actief mee te helpen aan hun eigen molestatie. Niemand had natuurlijk ooit gehoord van een meisje dat zo ver ging dat ze zich uitkleedde, of zelfs maar ondergoed uittrok of losmaakte. Een dergelijke collaboratie zou te ver zijn gegaan. Voor zover ik begreep hadden deze meisjes eenvoudigweg een zodanige houding aangenomen dat jongens werden aangemoedigd. ‘Ze houdt haar buik in en alles,’ merkte Clive Stevens goedkeurend op over de vriendin van zijn broer. Ik deed er ongeveer een jaar over om het belang van deze manoeuvre in te zien. Geen wonder dat ik me de voornaam (Judith) van deze buikinhoudster nog steeds kan herinneren. Iets in mij wil haar nog steeds ontmoeten.

Als je een willekeurig vrouwenblad inkijkt, lees je steeds weer dezelfde klacht: mannen – diezelfde jongetjes tien of twintig of dertig jaar later – zijn hopeloos in bed. Ze zijn niet geïnteresseerd in ‘voorspel’; ze hebben geen zin om de erogene zones van de andere sekse te stimuleren; ze zijn egoïstisch, hebberig, lomp en niet fijngevoelig. Onwillekeurig ben je geneigd deze klachten enigszins ironisch op te vatten. Vroeger wilden wij niets anders dan voorspel en wilden meisjes daar niets van weten. Ze wilden niet aangeraakt, gestreeld, gestimuleerd of opgewonden worden; we kregen een opdonder als we het probeerden. Het is dan ook weinig verrassend dat we er niet erg bedreven in zijn. Twee tot drie lange en uiterst vormende jaren kregen we zeer duidelijk te verstaan dat we het zelfs niet in ons hoofd moesten halen. Tussen de leeftijd van veertien en vierentwintig verandert voorspel van iets wat jongens wel en meisjes niet willen in iets wat vrouwen wel willen, maar waar mannen zich niet mee willen bezighouden. (Dat beweren ze tenminste. Persoonlijk ben ik dol op voorspel, voornamelijk omdat de keren dat ik iemand alleen maar wilde aanraken schrikbarend vers in mijn geheugen liggen.) Als je het mij vraagt is de perfecte combinatie die tussen een Cosmo-vrouw en een jongen van veertien.

Als iemand me had gevraagd waarom ik er zo op gebrand was aan Penny Hardwicks borsten te zitten, had ik met mijn mond vol tanden gestaan. En ik durf te wedden dat als iemand Penny had gevraagd waarom ze zo vastbesloten was me daarvan te weerhouden, ze het antwoord ook schuldig had moeten blijven. Wat had ik eraan? Ik vroeg immers niet om iets wederkerigs. Waarom wilde ze niet dat haar erogene zones werden gestimuleerd? Ik heb geen idee. Ik weet alleen dat je, als je dat zou willen, het antwoord op allerlei moeilijke vragen zou kunnen vinden in dat verschrikkelijke, door oorlog verscheurde interregnum tussen de eerste schaamhaar en het eerste gebruikte condoom.

En bovendien, misschien wilde ik mijn hand niet zo graag in Penny’s beha stoppen als ik dacht. Misschien wilden andere mensen wel liever dan ik dat ik haar zou betasten. Nadat ik een paar maanden lang op alle mogelijke bankstellen in de stad met Penny had geworsteld, had ik er genoeg van. Ik had, wat achteraf bezien onverstandig was, aan een vriend opgebiecht dat ik bij Penny niet ver kwam, en mijn vriend had het aan een paar andere vrienden verteld, en zo werd ik het doelwit van wrede en onaangename grappen. Ik probeerde het nog een laatste keer met Penny, in mijn slaapkamer, terwijl mijn vader en moeder in het buurthuis naar een uitvoering van Toad of Toad Hall van de plaatselijke toneelvereniging aan het kijken waren. Ik gebruikte een dosis geweld waar een volwassen vrouw woedend en doodsbang van zou zijn geworden, maar ik kwam geen stap verder, en toen ik haar naar huis bracht, hebben we nauwelijks meer een woord met elkaar gewisseld.

De volgende keer dat we een afspraak hadden deed ik kortaf tegen haar, en toen ze me op het eind van de avond wilde kussen, ging ik er niet op in. ‘Wat heeft het voor zin?’ vroeg ik haar. ‘Het leidt toch nergens toe.’ De keer daarna vroeg ze of ik nog wel verkering met haar wilde, en heb ik de andere kant op gekeken. We hadden drie maanden verkering gehad, wat in de vierde klas zo goed als een vaste verhouding betekende. (Haar vader en moeder hadden zelfs mijn vader en moeder ontmoet. Ze vonden elkaar aardig.) Toen begon ze te huilen, en ik verafschuwde haar omdat ze me een schuldig gevoel bezorgde en omdat ze me had gedwongen het uit te maken.

Ik kreeg verkering met een meisje dat Kim heette en van wie ik zeker wist dat ze al eens betast was en die er (een juiste veronderstelling) waarschijnlijk geen bezwaar tegen zou hebben zich nog eens te laten betasten. Penny kreeg verkering met Chris Thomson, die bij mij in de klas zat, een jongen die meer meisjes had gehad dan de rest van ons bij elkaar. Ik begreep er helemaal niets van, en voor haar gold hetzelfde. Op een ochtend, misschien drie weken na mijn laatste worsteling met Penny, kwam Thomson schaterend ons klaslokaal binnen. ‘Hé, Fleming, kleine spast. Raad eens wie ik gisteravond heb geneukt?’

Ik voelde de klas ronddraaien.

‘Jij hebt in drie maanden nog geeneens aan haar tieten mogen zitten, en ik heb haar de eerste week al genaaid!’

Ik geloofde hem; iedereen wist dat hij alles kreeg wat hij maar wilde van iedereen op wie hij zijn oog liet vallen. Ik was vernederd, verslagen, uitgespeeld; ik voelde me belachelijk en klein en stukken jonger dan deze onaangename, veel te lange debiel met zijn grote bek. Ik had het me niet zo moeten aantrekken. Thomson vormde een klasse apart als het om het onderlijf ging, en er zaten genoeg zakkenwassers in 4b die zelfs nog nooit een arm om een meisje hadden geslagen. Zelfs mijn kant van het verhaal, hoewel onhoorbaar, moet hun onvoorstelbaar wereldwijs zijn voorgekomen. Mijn gezichtsverlies viel wel mee. Maar ik begreep nog steeds niet wat er gebeurd was. Hoe was deze metamorfose bij Penny teweeggebracht? Waardoor was Penny van een meisje dat niets deed, veranderd in een meisje dat alles deed wat er te doen viel? Misschien was het beter er niet te veel over na te denken; ik wilde met niemand anders medelijden hebben dan met mezelf.

Ik neem aan dat het met Penny wel goed gekomen is, en ik weet dat het met mij wel goed gekomen is, en ik vermoed zelfs dat Chris Thomson niet de slechtste mens ter wereld is. Ik kan me in elk geval moeilijk voorstellen dat hij op zijn werk komt binnenschuiven, bij zijn bank of verzekeringsmaatschappij of in zijn auto-showroom, zijn koffertje neergooit en een collega met ranzige opgewektheid begint te vertellen dat hij de vrouw van genoemde collega heeft ‘geneukt’. (Ik kan me best voorstellen dát hij die vrouw heeft geneukt. Hij zag er toen al uit als iemand die andermans vrouwen neukt.) Vrouwen die een hekel hebben aan mannen – en er is veel om een hekel aan te hebben – moeten eens bedenken hoe we begonnen zijn en hoe groot de afstand is die we hebben moeten afleggen.

3. Jackie Allen (1975)

Jackie Allen was het vriendinnetje van mijn vriend Phil, en in een tijdsbestek van enkele maanden heb ik haar langzaam en geduldig van hem losgeweekt. Het was niet gemakkelijk. Het vergde heel wat tijd, toewijding en bedrog. Phil en Jackie kregen omstreeks dezelfde tijd verkering als Penny en ik, maar zij gingen maar door: in de giechelige, hormonale vierde klas, in de vijfde klas, die het eind-van-de-wereld was omdat je erna van school kon gaan, en in de gespeeld-volwassen serieusheid van de zesde. Ze waren ons gouden paar, onze Paul en Linda, onze Newman en Woodward, dat het bewijs leverde dat het in een trouweloze, wisselvallige wereld mogelijk was oud te worden, of op zijn minst ouder, zonder het om de paar weken uit te maken en van partner te wisselen.

Ik weet niet zo precies waarom ik het wilde verpesten voor hen en voor iedereen die er behoefte aan had dat zij verkering hadden. Je weet wat er gebeurt als je in een kledingzaak een stapel T-shirts ziet, prachtig opgevouwen en mooi op kleur, en je koopt er een? Thuis ziet het er anders uit. Het zag er alleen maar leuk uit in de winkel, realiseer je je te laat, omdat het daar zijn vriendjes om zich heen had. Nou, zoiets was het ongeveer. Ik had gehoopt dat er iets van haar waardigheid van vrouw van de wereld op mij af zou stralen als ik met haar uitging, maar zonder Phil had ze dat natuurlijk niet. (Als ik daarop uit was, had ik misschien een manier moeten bedenken om met alle twee verkering te hebben. Alhoewel, zoiets is al moeilijk genoeg om klaar te spelen als je volwassen bent; op je zeventiende was zoiets echter aanleiding genoeg om je dood door steniging op de hals te halen.)

Toen Phil op zaterdag in een herenkledingboetiek ging werken, verscheen ik op het toneel. Degenen onder ons die geen baantje hadden of, zoals ik, na schooltijd werkten, maar niet in het weekeinde, ontmoetten elkaar op zaterdagmiddag in High Street, waar we op en neer liepen. We besteedden te veel tijd en geld aan Harlequin Records en we ‘trakteerden onszelf’ (we hadden iets van het vocabulaire van onze moeders overgenomen, afkomstig uit de dagen van naoorlogse schaarste) op een filterkoffie, wat we beschouwden als het summum van Franse smaak. Soms gingen we even bij Phil langs, en soms liet hij me gebruik maken van de personeelskorting die hij kreeg. Dat weerhield me er echter niet van achter zijn rug om met zijn vriendin te neuken.

Aangezien Alison en Penny me dat bijgebracht hadden, wist ik dat het vreselijk kon zijn als het uit raakte met iemand, maar ik wist niet dat het ook vreselijk kon zijn als je verkering had. Jackie en ik voelden ons echter vreselijk op een spannende, volwassen manier. We ontmoetten elkaar in het geheim, we belden elkaar in het geheim, we vrijden in het geheim en zeiden in het geheim dingen als ‘Wat moeten we er toch mee aan?’ en praatten erover hoe heerlijk het zou zijn als we dit allemaal niet meer in het geheim zouden hoeven te doen. Ik had er eigenlijk nooit over nagedacht of dat nu waar was of niet. Daar was geen tijd voor.

Ik probeerde Phil niet al te zeer te ondermijnen; ik vond het al erg genoeg dat ik met zijn vriendin neukte. Maar het werd onvermijdelijk, want toen Jackie twijfels over hem begon te uiten, moest ik die twijfels koesteren alsof het ziekelijke jonge katjes waren, tot het uiteindelijk stevige, gezonde klachten werden, die hun eigen katteluikje hadden waardoor ze naar believen onze gesprekken in en uit konden lopen.

En op een avond tijdens een feestje zag ik Phil en Jackie dicht tegen elkaar aan in een hoekje zitten; Phil was duidelijk van streek, bleek en bijna in tranen, en ging naar huis. De volgende ochtend belde ze op om te vragen of ik zin had om te gaan wandelen. Dat hebben we gedaan en van toen af deden we de dingen niet meer in het geheim. We hebben het ongeveer drie weken met elkaar uitgehouden.

Jij zou zeggen dat dit kinderachtig was, Laura. Jij zou zeggen dat het stom van me is om Rob en Jackie te vergelijken met Rob en Laura, van midden dertig, die gevestigde burgers zijn en samenwonen. Jij zou zeggen dat volwassen overspel heel wat erger is dan tiener-overspel, maar dan zou je het bij het verkeerde eind hebben. Sinds die tijd ben ik een paar keer een van de punten van een driehoek geweest, maar de eerste punt was de scherpste. Phil heeft nooit meer een woord tegen me gezegd. Ons zaterdagse winkelgroepje wilde ook niet veel meer met ons te maken hebben. Mijn moeder werd opgebeld door Phils moeder. De sfeer op school was een paar weken ongemakkelijk.

Vergelijk en contrasteer dit eens met wat er zou gebeuren als ik er nu zo’n zootje van zou maken: ik kan naar andere cafés en clubs gaan, het antwoordapparaat aanlaten, vaker uitgaan, vaker thuis blijven, mijn sociale registers enigszins bijstellen, een nieuwe vriendenkring opbouwen (en wie ze ook mag zijn, mijn vrienden zijn in elk geval nooit haar vrienden) en elk contact met afkeurende ouders vermijden. Een dergelijke anonimiteit was toen niet voorhanden. Je had maar te nemen wat er op je afkwam.

Wat me het meest verbijsterde, was het gevoel van uitgesproken teleurstelling dat me overviel toen Jackie me die zondagochtend belde. Ik begreep er niets van. Ik had maanden plannen gesmeed voor deze overname en bij de capitulatie voelde ik niets, nog minder dan niets. Dat kon ik Jackie natuurlijk niet vertellen, maar anderzijds was ik absoluut niet in staat het enthousiasme op te brengen dat ze naar mijn idee nodig had, dus besloot ik haar naam op mijn rechterarm te laten tatoeëren.

Ik weet niet waarom. Mezelf voor het leven tekenen leek me veel makkelijker dan Jackie vertellen dat het allemaal een belachelijke vergissing was geweest, dat ik maar wat had aangeklooid. Als ik haar de tatoeage kon laten zien, hoefde ik volgens mijn rare logica niet krampachtig naar woorden te zoeken die buiten mijn bereik lagen. Ik moet erbij zeggen dat ik geen typische tatoeagejongen ben. Ik ben, en was, geen decadente, keiharde rockfanaat noch een gespierde bierzuiper. Maar in die tijd waren dat soort types bij ons op school rampzalig in de mode, en ik weet zeker dat diverse mannen die nu midden dertig zijn, accountants en docenten, personeelsmanagers en computerprogrammeurs, verschrikkelijke boodschappen uit die tijd (‘MANCHESTER U KICK TO KILL’, ‘LYNYRD SKYNYRD’) in hun huid gebrand hebben staan.

Ik wilde alleen maar een discreet ‘J images R’ op mijn bovenarm laten zetten, maar Tattoo-Victor had er niet veel mee op.

‘Wie van de twee is zij? De “J” of de “R”?’

‘ J.’

‘En hoe lang ga je dan al met dat “J”-grietje om?’

De agressieve mannelijkheid van de zaak joeg me schrik aan: de andere klanten (die allemaal verzekerd waren van een plaats in het team van gespierde bierzuipers en die onverklaarbaar geamuseerd waren door mijn aanwezigheid), de naakte vrouwen aan de muren, de sensationele voorbeelden van de geboden diensten, waarvan de meeste gemakshalve op de onderarmen van Victor waren aangebracht, zelfs Victors enigszins rauwe taalgebruik.

‘Lang genoeg.’

‘Dat bepaal ik godverdomme wel, niet jij.’

Dit trof me als een vreemde manier van zaken doen, maar ik besloot deze opmerking voor een andere keer te bewaren. ‘Een paar maanden.’

‘En ga je met haar trouwen? Of heb je haar met jong geschopt?’

‘Nee. Geen van beide.’

‘Dus jullie hebben alleen maar verkering? Je zit niet met haar opgezadeld?’ ‘Juist.’

‘En hoe heb je haar leren kennen?’

‘Ze had eerst verkering met een vriend van mij.’

‘Maar nu niet meer, zeker. En sinds wanneer zijn ze uit elkaar?’

‘Sinds zaterdag.’

‘Zaterdag.’ Hij lachte gorgelend. ‘Ik wil niet dat je moeder bij me komt mekkeren. Donder op.’ Ik donderde op.

Victor had natuurlijk groot gelijk. Ik ben zelfs vaak in de verleiding gekomen om hem op te zoeken wanneer ik geplaagd werd door liefdesproblemen. Hij zou me binnen tien seconden hebben kunnen vertellen of iemand een tatoeage waard was of niet. Maar zelfs nadat Phil en Jackie extatisch en onder veel tranen herenigd waren, werden de dingen niet meer zoals eerst. Sommige meisjes van haar school en sommige jongens van de mijne hadden het idee dat Jackie mij had gebruikt om de voorwaarden van haar verhouding met Phil wat bij te stellen, en het zaterdagse winkelen werd nooit meer als voorheen. En we koesterden geen bewondering meer voor mensen die al heel lang verkering hadden. We deden sarcastisch over ze, en zij deden zelfs sarcastisch over zichzelf. In een paar korte weken was de quasi-gehuwde staat niet meer iets om na te streven en was nu iets geworden om te minachten. Op ons zeventiende werden we al net zo verbitterd en onromantisch als onze ouders.

Begrijp je, Laura? Je zult niet zoveel veranderen als Jackie toen. We hebben het allebei al te vaak meegemaakt. We vallen gewoon terug op de vrienden en cafés en het leven dat we daarvoor hadden en laten het daarbij en waarschijnlijk zal niemand het verschil merken.

4. Charlie Nicholson (1977-1979)

Charlie heb ik op de HBO leren kennen: ik deed mediakunde en zij deed vormgeving, en toen ik haar voor het eerst zag, wist ik dat zij het soort meisje was dat ik had willen tegenkomen vanaf het moment dat ik oud genoeg was om meisjes te willen tegenkomen. Ze was lang, had blond, kortgeknipt haar (ze vertelde dat ze een paar mensen kende op St. Martin die omgingen met vrienden van Johnny Rotten, maar ze heeft me nooit aan hen voorgesteld), en ze zag er anders, opvallend en exotisch uit. Zelfs haar naam vond ik opvallend, anders en exotisch, want tot dan toe had ik in een wereld geleefd waar meisjes meisjesnamen hadden, en bovendien weinig interessante. Ze praatte veel, zodat je niet die vreselijke, gespannen stiltes had die zo typerend waren voor de meeste afspraakjes die ik in de zesde klas had, en als ze praatte zei ze opmerkelijk interessante dingen: over haar opleiding, over mijn opleiding, over muziek, over films, boeken en politiek.

En ze vond me leuk. Ze vond míj leuk. Zíj vond mij leuk. Ze vond me léuk. Dat denk ik tenminste wel. Dat dénk ik tenminste wel. Enzovoort. Ik heb nooit precies geweten wat vrouwen leuk aan me vinden, maar ik weet dat begeerte helpt (zelfs ik weet hoe moeilijk het is iemand te weerstaan die jou onweerstaanbaar vindt), en begerig was ik zeker: ik drong me niet op, in elk geval niet voor het afgelopen was; ik bleef nooit langer dan ik gewenst was, niet zolang ik nog gewenst was, maar ik was vriendelijk, oprecht, attent en toegewijd en ik onthield dingen over haar, ik vertelde haar dat ze mooi was en kocht cadeautjes voor haar die betrekking hadden op een gesprek dat we hadden gehad. Dat kostte natuurlijk allemaal weinig moeite en ik deed het zonder berekenend te zijn: ik vond het makkelijk om me dingen over haar te herinneren, omdat ik nergens anders aan dacht, en ik vond haar echt mooi en had mezelf er niet van kunnen weerhouden om cadeautjes voor haar te kopen en ik hoefde geen toewijding te veinzen. Het kostte totaal geen moeite. Dus toen een van Charlies vriendinnen, een meisje dat Kate heette, tijdens een lunch verlangend zei dat ze wilde dat zij iemand zoals ik kon vinden, was ik verbaasd en opgewonden. Opgewonden omdat Charlie het hoorde en het in mijn voordeel werkte, en verbaasd omdat alles wat ik had gedaan uit eigenbelang was. En toch scheen dit genoeg te zijn om me tot iets aantrekkelijks te maken. Eigenaardig.

En door naar Londen te verhuizen had ik het meisjes in elk geval makkelijker gemaakt om me leuk te vinden. Thuis kenden de meeste mensen mij, of mijn vader en moeder – of kenden iemand anders die mij of mijn vader en moeder kende – uit de tijd dat ik klein was, en daardoor had ik altijd het ongemakkelijke gevoel dat mijn jeugd elk moment openbaar gemaakt kon worden. Hoe kon je nu een meisje uitnodigen om in een café iets te gaan drinken, als je wist dat je nog een padvindersuniform in de kast had hangen? Waarom zou een meisje je willen kussen als ze wist (of iemand kende die dat wist) dat je er een paar jaar geleden nog op had gestaan dat er souvenirpatches van de Norfolk Broads en Ex-moor op je windjack werden genaaid? Het huis van mijn ouders staat vol met foto’s van mij met grote oren en rampzalige kleren, terwijl ik op tractors zit, of blij in mijn handen klap als miniatuurtreintjes miniatuurstations binnenreden. En hoewel vriendinnen deze foto’s later verontrustend schattig vonden, lag het toen allemaal te dichtbij om je op je gemak te voelen. Ik had er maar zes jaar over gedaan om van een tienjarige in een zestienjarige te veranderen. Zes jaar was toch zeker niet genoeg voor een transformatie van die omvang? Toen ik zestien was, was ik nog maar net uit dat windjack met die opgenaaide souvenirpatches gegroeid.

Charlie had me echter niet als tienjarige gekend en ze kende ook niemand anders die mij kende. Ze kende me alleen als een jonge volwassene. Toen ik haar leerde kennen was ik al oud genoeg om te mogen stemmen. Ik was oud genoeg om in het studentenhuis waar ze woonde de nacht bij haar door te brengen, de hele nacht, en meningen te hebben, in een café een drankje voor haar te kopen met de veilige wetenschap dat ik mijn rijbewijs op zak had dat het gecodeerde bewijs van mijn leeftijd vermeldde... en ik was oud genoeg om een voorgeschiedenis te hebben. Thuis had ik geen voorgeschiedenis, alleen dingen die iedereen al wist en daarom niet interessant waren om op te halen.

Maar ik voelde me nog steeds een bedrieger. Ik was net als al die mensen die plotseling hun hoofd kaal schoren en zeiden dat ze altíjd al punk waren geweest; ze waren al punk voor punk werd uitgevonden. Ik had het gevoel alsof ik elk moment ontmaskerd kon worden. Dat iemand zwaaiend met een foto van mij in windjack de kantine zou binnenstormen met de kreet: ‘Rob is een jochie geweest! Een ventje!’ en dat Charlie de foto zou zien en haar biezen zou pakken. Het is nooit bij me opgekomen dat zij waarschijnlijk een hele stapel ponyboeken en een stel belachelijke feestjurken in het huis van haar ouders in St. Albans had verstopt. Ik wist niet beter of ze was geboren met enorme oorbellen, een strakke spijkerbroek en een ongelooflijk vergaand enthousiasme voor het werk van een vent die met oranje verf om zich heen kladderde.

We hebben twee jaar verkering gehad, en elke minuut daarvan leek het of ik op een gevaarlijk smalle richel boven een afgrond stond. Ik kon me nooit op mijn gemak voelen, als je begrijpt wat ik bedoel. Er was geen ruimte om me uit te strekken en te ontspannen. Ik leed onder het gebrek aan durf in mijn kleding. Ik maakte me ongerust over mijn vaardigheden als minnaar. Ik begreep niet wat ze in die vent met die oranje verf zag, hoe vaak ze het me ook uitlegde. Ik zat erover in dat ik nooit van mijn leven iets interessants of amusants over wat dan ook zou kunnen zeggen. Ik liet me intimideren door de mannen van haar opleiding vormgeving, en ik raakte ervan overtuigd dat ze met een van hen de benen zou nemen. En ze nam de benen met een van hen.

Ik ben toen een tijdje de plot kwijt geweest. En de subplot, het scenario, de soundtrack, de pauze, mijn popcorn, de aftiteling en het bordje met UITGANG. Ik heb bij Charlies studentenhuis rondgehangen tot een paar van haar vrienden me betrapten en dreigden me een flink pak slaag te geven. Ik besloot Marco (Marco!), de jongen met wie ze verkering had, te vermoorden en was ’s nachts urenlang bezig om dat plan uit te werken, hoewel ik, als ik hem toevallig ergens tegenkwam, een groet mompelde en hem smeerde. Ik heb wat winkeldiefstallen gepleegd, waarvoor de precieze motivatie me nu ontgaat. Ik heb een overdosis valium genomen, maar stak binnen een minuut een vinger in mijn keel. Ik heb eindeloze brieven aan haar geschreven, waarvan ik er een paar verstuurde, en ik schreef het scenario voor eindeloze gesprekken die we geen van alle voerden. En toen ik na een paar maanden duisternis weer bij mijn positieven kwam, merkte ik tot mijn verbazing dat ik met mijn opleiding was gestopt en dat ik bij Record and Tape Exchange in Camden werkte.

Alles ging zo snel. Ik had min of meer gehoopt dat de weg naar volwassenheid lang en substantieel en leerrijk zou zijn, maar alles speelde zich af in die twee jaar. Soms lijkt het wel of alles en iedereen wat daarna kwam niet meer dan kinderspel was. Sommige mensen komen nooit over de jaren zestig heen, of over de oorlog, of over de avond dat ze in de Hope and Anchor in het voorprogramma stonden van Dr. Feelgood, en blijven de rest van hun leven achteruit lopen. Ik ben nooit helemaal over Charlie heen gekomen. Want dat was de tijd waarin zich de belangrijke dingen afspeelden, dingen die me maken tot wie ik ben.

Een paar van mijn favoriete nummers: ‘Only Love Can Break Your Heart’ van Neil Young; ‘Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me’ van de Smiths; ‘Call Me’ van Aretha Franklin; ‘I Don’t Want to Talk About It’ van ik-weet-niet-wie. En dan hebben we nog ‘Love Hurts’ en ‘When Love Breaks Down’ en ‘How Can You Mend A Broken Heart’ en ‘The Speed Of The Sound Of Loneliness’ en ‘She’s Gone’ en ‘I Just Don’t Know What To Do With Myself’ en... sommige van deze nummers heb ik sinds ik zestien of negentien of eenentwintig was gemiddeld eens per week beluisterd (driehonderd keer in de eerste maand en daarna af en toe nog eens). Dat kan toch niet zonder enige schade achter te laten? Natuurlijk word je zo iemand die als een pudding in elkaar zakt wanneer het helemaal misgaat met de eerste liefde. Wat kwam er het eerst, de muziek of het verdriet? Luisterde ik naar muziek omdat ik me verdrietig voelde? Of voelde ik me verdrietig omdat ik naar muziek luisterde? Maken al die platen je tot een melancholicus?

Mensen maken zich zorgen over kinderen die met geweertjes spelen en over tieners die naar gewelddadige video’s kijken. We zijn bang dat zich een soort cultuur van gewelddadigheid van hen meester maakt. Niemand maakt zich zorgen over kinderen die duizenden – letterlijk duizenden – songs beluisteren over gebroken harten, afwijzing, pijn, verdriet en verlies. De ongelukkigste mensen die ik ken, op het romantische vlak, zijn degenen die het meest van popmuziek houden, en ik weet niet of popmuziek de oorzaak is geweest van dit ongelukkig-zijn, maar ik weet wel dat ze langer naar die droevige songs hebben geluisterd dan dat ze hun ongelukkige leven hebben geleid.

Maar goed. Dit is dé methode om geen carrière te plannen: a) maak het uit met je vriendin, b) stop met je opleiding, c) ga in een platenzaak werken, d) blijf de rest van je leven in platenzaken. Je ziet wel van die foto’s van mensen in Pompeji en dan denk je: raar toch, één snel potje dobbelen na de thee en dan versteen je, en zo zullen mensen je de komende paar duizend jaar herinneren. Stel dat het het eerste spelletje dobbelen van je leven was? Stel dat je het alleen maar deed om je vriend Augustus gezelschap te houden? Stel dat je op dat moment net een briljant gedicht of zoiets had gemaakt? Zou het dan niet vervelend zijn dat mensen je herinneren als een dobbelaar? Soms kijk ik naar mijn winkel (want ik heb de afgelopen veertien jaar niet stil gezeten! Zo’n tien jaar geleden heb ik geld geleend om mijn eigen zaak te beginnen!) en naar mijn vaste zaterdagklanten, en dan weet ik precies hoe de inwoners van Pompeji zich moeten voelen, als ze iets zouden kunnen voelen (hoewel het er bij hen nou net om gaat dat ze dat niet meer kunnen). Ik ben voorgoed verstard in de houding van een winkelier, omdat ik in 1979 een paar weekjes niet helemaal tof was. Het had erger gekund, denk ik. Ik had het eerste het beste rekruteringskantoor van het leger kunnen binnenstappen, of het dichtstbijzijnde abattoir. Maar dan nog, ik heb het gevoel dat de klok twaalf heeft geslagen toen ik een raar gezicht trok, en dat ik nu door het leven moet met deze vreselijke grimas op mijn gezicht.

Uiteindelijk hield ik op met het versturen van brieven, een paar maanden later hield ik ook op met ze te schrijven. Ik had nog steeds fantasieën waarin ik Marco vermoordde, hoewel zijn imaginaire dood steeds sneller kwam (hij krijgt heel even om het tot zich te laten doordringen en dan WHAM!); ik nam wat afstand van de perverse, trage varianten. Ik begon weer met mensen naar bed te gaan, hoewel ik al die affaires als nep beschouwde, eenmalige gebeurtenissen die niets konden veranderen aan mijn deerniswekkende zelfbeeld. (En, net als James Stewart in Vertigo, had ik een ‘type’ ontwikkeld: kortgeknipt blond haar, artistiek, verward en praatziek, wat tot een paar rampzalige vergissingen leidde.) Ik dronk niet meer zoveel, ik luisterde niet meer met dezelfde morbide fascinatie naar teksten. (Een tijdlang beschouwde ik ongeveer elk nummer waarin iemand iemand anders verloor als griezelig relevant, en omdat bijna alle popmuziek hierover gaat en ik bovendien in een platenzaak werkte, werd ik voortdurend als door de bliksem getroffen.) Ook bedacht ik niet meer van die dodelijk scherpe opmerkingen die Charlie van wroeging en zelfverachting over de grond moesten doen kronkelen.

Ik zorgde er wel voor dat ik me nooit te diep in werk of relaties begaf: ik was ervan overtuigd dat ik elk moment een telefoontje van Charlie zou kunnen krijgen en dan direct in actie zou moeten komen. Ik heb er zelfs over getwijfeld of ik wel mijn eigen zaak moest beginnen, alleen voor het geval Charlie met me naar het buitenland zou willen gaan en ik dan niet snel genoeg zou kunnen verhuizen; huwelijk, hypotheek en vaderschap waren uitgesloten. Ik was ook realistisch: van tijd tot tijd werkte ik Charlies leven bij en stelde ik me een hele reeks rampzalige gebeurtenissen voor (Ze woont met Marco samen! Ze hebben samen een huis gekocht! Ze is met hem getrouwd! Ze is zwanger! Ze heeft een dochtertje!), alleen om mezelf alert te houden; gebeurtenissen die een hele reeks bijstellingen en omkeringen vereisten om mijn fantasie levendig te houden. (Ze kan nergens heen als ze uit elkaar gaan! Ze kan écht nergens heen als ze uit elkaar gaan en ik zal haar financieel moeten ondersteunen! Het huwelijk zal haar wakker schudden! Als ik het kind van een andere man opneem, zal ze inzien wat een geweldige man ik ben!) Er was geen nieuws waar ik niet mee uit de voeten kon. Er was niets wat Marco en zij konden doen dat me ervan kon overtuigen dat het niet zomaar een fase was die we doormaakten. Voor zover ik weet zijn ze nog steeds bij elkaar, en vanaf vandaag ben ik weer ongebonden.

5. Sarah Kendrew (1984-1986)

De les die ik van het debâcle met Charlie heb geleerd, is dat je moet weten in welke gewichtsklasse je zit. Charlie was voor mij te hoog gegrepen: te mooi, te slim, te geestig, te veel. Wat ben ik? Middelmatig. Een middengewicht. Niet de slimste vent ter wereld, maar zeker ook niet de stomste: ik heb boeken gelezen als De ondraaglijke lichtheid van het bestaan en Liefde in tijden van cholera, en ik geloof dat ik ze begrepen heb (ze gingen toch over meisjes?), maar ik vond ze niet echt goed. Mijn top-vijf van lievelingsboeken aller tijden: Het grote slapen van Raymond Chandler, Rode Draak van Thomas Harris, Sweet Soul Music van Peter Guralnick, Het Transgalactisch Liftershandboek van Douglas Adams en iets van William Gibson of Kurt Vonnegut waarvan ik de titel ben vergeten. Ik lees de Guardian en de Observer, en ook de New Music Express en de duurdere muziektijdschriften. Ik zie er niet tegenop naar Camden te gaan om ondertitelde films te gaan zien (top-vijf ondertitelde films: Betty Blue, Subway, Tie Me Up! Tie Me Down, The Vanishing, Diva), hoewel ik meer van Amerikaanse films houd. (Top-vijf Amerikaanse films, en dus de beste films die ooit zijn gemaakt: The Godfather, Godfather Part II, Taxi Driver, Goodfellas en Reservoir Dogs.)

Ik zie er redelijk uit. Als je aan de ene kant van het spectrum van uiterlijk schoon laten we zeggen Mel Gibson zet en aan de andere kant bijvoorbeeld Berky Edwards van school, wiens groteske lelijkheid legendarisch was, dan zit ik, denk ik, net aan Mels kant. Een vriendin heeft eens gezegd dat ik een beetje op Peter Gabriel lijk, en hij is toch niet een van de lelijksten, vind je niet? Ik ben van gemiddelde lengte, niet mager, niet dik, geen afstotelijke gezichtsbeharing, ik ben schoon op mezelf, draag vrijwel altijd een spijkerbroek en een T-shirt en een leren jack, behalve in de zomer, als ik het leren jasje thuis laat. Ik stem Labour. Ik heb een stapel klassieke komedies op video: Monty Python, Fawlty Towers, Cheers en zo. Meestal begrijp ik wel waar feministen zich druk over maken, maar niet de radicale.

Het geniale, als ik het zo mag noemen, is dat ik een heleboel middelmatigheid tot een compact geheel weet te combineren. Je zou zeggen dat er miljoenen mannen als ik zijn, maar dat is feitelijk niet zo. Een heleboel mannen hebben een onberispelijke smaak op muziekgebied, maar lezen niet; een heleboel mannen lezen, maar zijn echt dik; een heleboel mannen staan sympathiek tegenover het feminisme, maar hebben een belachelijke baard; een heleboel mannen hebben Woody Allens gevoel voor humor, maar lijken ook op Woody Allen. Een heleboel mannen drinken te veel, een heleboel mannen gedragen zich als een idioot als ze achter het stuur zitten, een heleboel mannen vechten of scheppen op over geld of gebruiken drugs. Dit soort dingen doe ik allemaal niet. Als ik goed val bij de vrouwen, is dat niet vanwege mijn deugden, maar vanwege de schaduwkanten die ik niet heb.

Zelfs dan moet je zorgen dat je niet in te diep water verzeild raakt. Dat was me met Charlie overkomen; na haar was ik vastbesloten dat dat me nooit meer zou gebeuren, en tot ik Sarah ontmoette, spartelde ik dus maar wat rond in het ondiepe. Charlie en ik pásten niet bij elkaar. Marco en Charlie pasten bij elkaar. Sarah en ik pasten bij elkaar. Sarah was gemiddeld aantrekkelijk (niet zo groot, slank, mooie, grote bruine ogen, scheve tanden, schouderlang donker haar dat er altijd uitzag alsof het geknipt moest worden hoe vaak ze ook naar de kapper ging), en ze droeg min of meer dezelfde kleren als ik. Top-vijf aller tijden van popsterren bestond uit: Madness, Eurythmics, Bob Dylan, Joni Mitchell en Bob Marley. Top-vijf aller tijden van films: National Velvet, Diva (jazeker!), Gandhi, Missing en Wuthering Heights.

En ze was ongelukkig, in de ware betekenis van het woord. Ze was een paar jaar ervoor in de steek gelaten door een soort mannelijk equivalent van Charlie, een knaap die Michael heette en die iets bij de BBC wilde worden. (Het is die dilettant nooit gelukt, en we waren blij met elke dag dat hij niet op radio of tv verscheen.) Hij was het belangrijkste wat ze ooit had meegemaakt, net zoals Charlie dat voor mij was, en toen ze uit elkaar gingen, had Sarah mannen een tijdje afgezworen, net zoals ik vrouwen had afgezworen. Het had iets om samen de boel af te zweren, onze afkeer van de andere sekse samen te voegen en tegelijkertijd met iemand het bed te delen. Onze vrienden waren allemaal stellen, onze carrière had enigszins vaste vorm aangenomen en we waren bang om de rest van ons leven alleen te blijven. Alleen mensen met een bepaalde instelling zijn op hun zesentwintigste bang om de rest van hun leven alleen te blijven. Wij hadden die instelling. Het leek veel later te zijn dan het was, en na een paar maanden trok ze bij mij in.

We konden geen kamer vullen. Ik bedoel niet dat we te weinig spullen hadden: ze had ladingen boeken (ze was lerares Engels) en ik had honderden platen, en de flat is toch al niet erg ruim. Ik woon hier al meer dan tien jaar, en meestal voel ik me als een tekenfilmhond in een hondehok. Ik bedoel dat we geen van beiden luid genoeg of sterk genoeg waren, zodat ik me er, als we samen waren, van bewust was dat alleen ons lichaam ruimte innam. We straalden niets uit, zoals sommige stellen kunnen.