Rob Waumans

De nacht van Lolita

==

==

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

© 2013 Rob Waumans

Omslagontwerp Bart van den Tooren

Omslagbeeld © Image licensed by Ingram Publishing

==

ISBN 978 90 254 4193 7

NUR 301

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013

==

www.atlascontact.nl

I’ve used hammers made out of wood

I’ve played games with pieces and rules

I’ve deciphered tricks at the bar

But now you’re gone, I haven’t figured out why

==

(E. Vedder)

1

Als jongen lag ik in bed vaak te bidden. Ik was niet gedoopt en nooit in een kerk geweest maar er moest toch iemand zijn met wie ik mijn zorgen kon bespreken? Of beter: er moest iemand zijn die mijn zorgen kon wegnemen. Het leek mij onmogelijk dat er níémand was die hier de touwtjes in handen had, dat niemand hier de ellende enigszins beteugelde. Natuurlijk was er iemand.

Ik sprak tot hem voor ik ging slapen, vouwde mijn handen, begon met Lieve God, sprak een kort dankwoord uit voor al het goede en verzocht hem mijn moeder in gezondheid te laten leven en niets wat ik koesterde van mij af te nemen.

Het maakte me rustig als ik hardop uitsprak wat ik wenste. De laatste keer dat ik dat deed, bad ik om Lou.

==

2

Het gaat te ver om te zeggen dat ik van mijn fietstochten een wedstrijd maak, maar het doet me goed als ik met kalme tred andere fietsers passeer. Op de Stadhouderskade stuur ik soepel door het drukke verkeer, ontwijk toeristen bij het Rijksmuseum en kijk naar mijn nieuwe azuurblauwe, suède schoenen. Een donkergrijze spijkerbroek en mijn getailleerde bruinleren jack maken het geheel af. Ik ben tevreden. Er zijn dagen dat ik minder goed gekleed ben. Er zijn dagen dat het donker is in mijn hoofd en er niets is om tevreden over te zijn. Maar vandaag niet en dat komt allemaal door De nacht van Lolita. Verdomme zeg, mijn eerste roman. Ik heb er vertrouwen in. Net als bij mijn korte verhaal dat enkele jaren geleden was verschenen, was er ook bij dit boek een moment waarop ik moest vaststellen of het goed genoeg was. Dat moment kwam deze ochtend, toen ik een sigaret rookte en een paar meter van mijn laptop ging staan en naar het scherm keek, als ware het een schilderij dat ik van een afstand beoordeelde. En ik wist: dit is goed. Deze vijftigduizend woorden worden misschien wel beter dan goed. Ik ben er nog niet en er moet nog veel werk verzet worden, maar ik zal de wereld De nacht van Lolita schenken zoals de wereld mij ooit Lou had geschonken.

Bij het stoplicht sta ik naast een man met een hond in zijn fietstas. De hond kijkt mij aan, zijn kwijlende tong hangt uit zijn bek. Het is lastig om na een ochtend schrijven om te schakelen naar de realiteit, het daglicht en de mensen op straat. Om naar de tong van een hond in een fietstas te moeten kijken en te moeten nadenken over basale zaken als boodschappen.

Als het groen is, stampt de man op de pedalen. De hond schrikt van de plotselinge beweging en haalt smakkend zijn tong binnen. Ik passeer ze met een stevig tempo. Op de Overtoom druk ik een neusgat dicht en snuit mijn neus over mijn schouder. Verderop zie ik de supermarkt. Ik moet remmen, afstappen en naar binnen om boodschappen te doen maar ik fiets nog even door, rechtuit, voorbij de tramhalte en dan rechtsaf.

Daar is het rode uithangbord met het logo van Jupiler, de sierlijke, gekrulde letters op de ramen. Ik zet mijn fiets tegen een boom.

Mijn stamcafé is een mooi café. Zwak verlicht en achter de lange, massieve houten bar staan tegen de achterwand flessen drank op glazen schappen. Glas-in-loodraampjes boven de deur, zoals het hoort.

Ik steek mijn hand op naar Meijer, knik de barman gedag, reik hem een briefje van tien euro aan en wijs naar de sigarettenautomaat. Ik kijk naar de houten balken, het afgebladderde stucwerk daartussenin en naar de vier hanglampen die aan dunne, met stof omgeven, zwarte kettingen hangen. Ik ben hier te lang niet geweest.

‘Hier.’

Dit keer kies ik voor een pakje Camel en loop terug naar de bar. Het is nog vroeg maar ik bestel een Jupiler.

‘Zeg, krijg ik geen biertje meer van je?’ roept Meijer. Moeizaam staat hij op van zijn kruk en met zijn rechterhand glijdend over de bar loopt hij naar mij toe.

‘Luc Franzen, jongen. Hoe is het?’

‘Meijer,’ zeg ik, ‘alles gaat uitstekend. Het is goed je weer te zien.’

In een café klinkt zijn naam altijd schitterend, bijna mooier dan zijn liedjes, en ik roep zijn naam nogmaals terwijl ik zijn hand stevig vastpak.

‘Meijer!’

Prachtig.

‘Luc Franzen,’ zegt Meijer.

In bijna alle cafés in de stad is zijn muziek dagelijks te horen maar hier niet, op zijn verzoek. Meijer treedt zelden nog op. Zijn conditie is niet meer wat die was en voor het geld hoeft hij het niet meer te doen. Hij heeft, zoals hij het zelf noemt, ‘genoeg patat gebakken’.

Wat moest ik meenemen uit de supermarkt?

De barman zet een biertje op de bar, voor de lege kruk van Meijer, maar Meijer blijft bij mij staan en leunt op de bar alsof die het fundament van zijn bestaan is. Hij kijkt naar de kraag van mijn leren jack en daarna naar mijn schouder.

‘Er zit wat op je jas,’ zegt hij.

Ik kijk naar mijn schouder. Snot.

‘Fijn dat je er bent,’ zegt Meijer als hij weer op zijn kruk zit. Ik veeg het snot van mijn jas.

‘Zeker,’ zeg ik.

Het is lang geleden dat ik zo vroeg in een café zat. Ik neem een grote slok, wikkel het cellofaan van het pakje sigaretten en haal er eentje uit.

‘Waar was je de laatste tijd?’ vraagt Meijer. Ik wil beginnen over De nacht van Lolita, maar hij schuift zijn kruk naar achter, slaat zijn biertje achterover en loopt zonder mijn antwoord af te wachten naar de wc.

Mijn agent zegt dat ik een grote literaire sensatie ben en – daar moet ik eerlijk in zijn – ik denk dat hij gelijk heeft. Twee jaar geleden debuteerde ik met het verhaal ‘Reizen’ in het prestigieuze literaire tijdschrift Elftrapsraket. Het tijdschrift verschijnt drie keer per jaar en bevat twaalf verhalen van voornamelijk bekende auteurs. Slechts bij hoge uitzondering wordt een verhaal van een debutant gepubliceerd. Bij iedere verschijning besteden de kunstredacties van landelijke dagbladen aandacht aan de bundel. Mijn bijdrage in Elftrapsraket nummer 46 werd door de Volkskrant een ‘juweeltje’ genoemd, dat ‘las als een literaire slagroompunt’. Ik was ‘een eigenzinnige, nieuwe stem in de literatuur’. Ze moeten eens weten.

Mijn moeder had tientallen exemplaren van nummer 46 aangeschaft, dat ze cadeau deed aan iedereen die in haar ogen een presentje had verdiend. Ze had de bespreking uit de Volkskrant tig keer gekopieerd en aan de omslag van iedere bundel vastgeniet.

Het maakt mij intens verdrietig dat mijn moeder geld uitgeeft aan mijn verhaal. Onverdraaglijk is het.

Ik richt mijn gedachten op De nacht van Lolita. Dat is beter, het zware gevoel verdwijnt bij de gedachte aan dit geweldige boek en ik kijk het café rond. Buiten begint de middag, de zon komt tevoorschijn, de barman zet een muziekje op, een prettige jazzplaat die recht doet aan het moment zonder dat ik weet waarom.

Meijer komt uit de wc en neemt weer plaats op zijn kruk en knikt naar de barman. Hij kijkt me aan.

‘Ik drink veel meer dan goed is voor een man van mijn leeftijd.’

‘Dat weet ik, Meijer,’ zeg ik.

Had hij zijn handen gewassen?

‘Ik zou willen dat het anders was. Dat ik niet hoefde te drinken.’

De barman zet twee glazen voor ons neer. Ik neem een grote slok.

‘Ik drink al zo lang, ik kan me weinig dagen herinneren dat ik niet dronk,’ zegt Meijer. Hij neemt ook een slok, veegt zijn mond af met de rug van zijn hand en begint ineens hard te lachen. Ik wil meelachen maar dat lukt niet, ik draai wat aan mijn glas en kijk naar dat van hem en zie dat het mijne leger is. Ik drink sneller dan een alcoholist.

Ik denk aan de lach van mijn oude vriend Dennis die zo aanstekelijk was dat ik automatisch meelachte.

Tegenwoordig lach ik niet meer zo makkelijk als toen.

==

3

Laat me iets over mijn woning vertellen. Ik woon in een klein appartement met een eenvoudige keuken/badkamer. De koelkast staat naast de douchecabine. Het is allemaal klein en krap, maar vooral praktisch, omdat ik zo vanuit de douche een biertje kan pakken. Naast mijn bed staat een bureau en links naast het raam heb ik een plank tegen de muur bevestigd waarop een accubak met twee goudvissen staat. De een is oranje, de andere zwart/oranje/grijs. Op de muur rechts van de vissen hangt een foto van mijn moeder waarop ze er heel gelukkig uitziet. Die is genomen tijdens een vakantie met haar zusje toen ik nog niet eens geboren was. Bij IKEA heb ik een eenvoudige, vierkante kast gekocht met zestien vakken waarin mijn boeken staan. Op sommige planken heb ik dubbele rijen gemaakt.

Iedere dag kijk ik even in de kast of de juiste boeken nog in de voorste rij staan. Zo nu en dan trek ik er eentje uit en zet hem in de achterste rij. Je zou kunnen zeggen dat het een soort degradatie is, maar zo bedoel ik het niet. Het is een gevoel, het moet.

==

Ik mag graag op de grond liggen. Plat op mijn rug. Dan voel ik mijn hart kloppen, mijn hoofd suizen, mijn rug kraken. Het is de enige houding waarin ik helder kan nadenken. Dan kijk ik naar de houten balken van mijn appartement en de witte platen daartussen en soms kijk ik er dwars doorheen. Mijn bovenbuurvrouw heeft kort blond haar, grote groene ogen en korte beentjes, maar is desondanks aantrekkelijk. Tot op heden hebben we elkaar vier keer gedag gezegd, ze spreekt met een Frans accent. Ik heb haar vaker gehoord dan gezien. De eerste keer dat ik haar hoorde, had ze seks. Het was de tweede nacht dat ik er woonde. Ik lag op tijd in bed, zo rond een uur of elf, toen het gekraak begon. Het ritmische geschuif van het bed op de vloer zorgde voor een resonantie in de constructie van het pand. Mijn hele appartement bewoog, overal klonk gekraak en gepiep. Zelfs op het aanrecht (ik moest even mijn bed uit, dronk een glas water) rinkelden de glazen. Het duurde vrij lang. De man die mijn bovenbuurvrouw neukte, slaakte een grommende brul en het gekraak stopte. Ik maak mij ernstige zorgen over de staat van het pand, dit kan niet goed zijn. Sinds die eerste keer hoor ik haar zeker drie keer per week. Het is ongelooflijk hoe vaak zij de liefde bedrijft.

Ik droom vaak dat Lou voor de deur staat en dat ik haar rondleid en we eindigen op mijn bed of in de keuken. Haar ogen, haar geur, haar gezicht, haar borsten, haar hals; allemaal in mijn kleine appartement. Maar ik moet niet te lang aan Lou denken, zeker niet als ik drink.

==

Meijer trad enkele weken geleden op tijdens een jubileumfeest van een bekende presentator. Het was live op televisie. Op subtiele wijze wil ik Meijer complimenteren met zijn optreden maar het lukt me niet de juiste woorden te vinden en ik frunnik wat met een bierviltje. Trouwens, het is goed zo. Het gaat erom dit soort mensen het gevoel te geven dat het over hen gaat, dat ze belangrijk zijn, maar er moet niet te veel bewondering in de woorden doorklinken. Thuis heb ik twee cd’s van hem. Ze waren ooit van Dennis, ik heb ze van zijn broer gekregen toen we samen zijn kamer leeghaalden. Meijer zingt veel over de liefde en wat die doet met een man. In een van zijn liedjes zingt hij:

==

Kom dan bij me,

Slaap in mijn armen.

Want ik weet, dat alleen jij,

Mijn hart kan verwarmen.

==

Dat klinkt eenvoudig, infantiel bijna, maar zo bedoelt hij dat niet. Bij dit soort teksten moet je even nadenken. Wat hij daar zegt, is dat hij alleen van iemand kan houden als hij slaapt. Dat bij bewustzijn de liefde zich stukken minder makkelijk laat zien dan in zijn slaap.

Meijer zit ontspannen op zijn kruk, kijkt recht voor zich uit, naar buiten, met zijn handen in elkaar gevouwen en neuriet een deuntje.

==

Ik draag geen horloge. Niet om een statement te maken, maar omdat mijn pols geen horloge verdraagt. Ik krijg rode, jeukerige bulten over mijn hele onderarm. Goud, zilver, aluminium of plastic: ik krijg uitslag.

Tegenwoordig draag ik de tijd in mijn broekzak. Ik gok eerst hoe laat het is voordat ik op mijn telefoon kijk. Het gaat mij doorgaans goed af, het gebeurt zelden dat de werkelijke tijd meer dan twintig minuten afwijkt van mijn vermoeden.

Nu weer. Ik denk dat het vijf over twaalf is en de klok op mijn telefoon wijst twaalf uur aan. Ronduit opmerkelijk.

‘Waar was je de laatste tijd?’

Het doet mij goed dat Meijer de vraag opnieuw stelt.

‘Geschreven,’ zeg ik en wrijf even over mijn wang, eindig met mijn vingers bij de punt van mijn kin. Ik voel me ineens sterk, ga wat rechterop zitten en neem een slok van mijn derde biertje. Ze gaan er lekker in. Ik verwacht een vraag van Meijer, over wat ik schrijf bijvoorbeeld, maar die komt niet.

De barman trekt uit de vloer achter de bar een luik open, zet er een haak tussen en knipt een lichtje aan dat een rare gloed over hem legt. Hij stapt op het trappetje dat naar de kelder onder het café leidt en verdwijnt onder de vloer.

Koolzuurbelletjes stijgen op, recht op mij af. Als ik te lang in mijn glas kijk, word ik duizelig. Zwijgend kijkt Meijer naar zijn handen die op de bar liggen. Even denk ik aan mijn vader en ik wil opstaan en weglopen, mijn fiets van het slot halen en, hup, naar de supermarkt, maar ik blijf zitten en neem weer een slok. Ik weet niet wat te zeggen, kan mijn gedachten niet helder krijgen. Het zou goed zijn om even op mijn rug te liggen. Plat op de houten vloer van het café, kijken naar de houten balken en de lampen. Mijn kop vrij maken.

Heb ik mijn fiets wel op slot gezet?

4

In het café ruikt de wc naar schoonmaakmiddelen en ik besef dat ik liever de oorspronkelijke geur van urine ruik dan de geïmiteerde frisheid van citroen. Al tientallen jaren wordt hier authentiek gepist en met een scheut gif is daar niets meer van te ruiken. In de kracht van deze onnatuurlijke middelen, gemaakt in grote, machtige fabrieken, ligt een arrogantie besloten die mij doorgaans boos maakt.

Maar dit keer niet, ik blijf kalm.

Ik plas, kijk naar mijn pik. Naar het beeld van mijn pik en die straal en ik zie er heel even een schilderij in. Een moment lang is het niet mijn geslacht dat ik zie maar iets wat los van mij staat. Als ik klaar ben, trek ik door en vergeet het beeld. Ik ben verdomme geen schilder. De pik wordt weer van mij, ik ruik de chemische citroenlucht, knoop mijn broek dicht, was mijn handen en kijk in de spiegel. Ik denk aan Meijer, die enkele meters verderop aan de bar zit.

‘De nacht van Lolita,’ zeg ik hardop.

Ik ben aangeschoten van die paar biertjes, breng mijn gezicht dichter bij de spiegel. Op het glas zie ik vuil, vetvlekken, krassen, mijn eigen ogen. Ik zie mijn vader.

Ik stap de wc uit, zet mijn kruk een stukje verderop, naast die van Meijer, die aan de korte zijde van de bar zit met zijn handen in elkaar gevouwen, rustend op de gewelfde rand. De barman komt weer uit de kelder, laat het luik zakken en pakt een theedoek.

Hij poetst een glas en zet het zorgvuldig terug op de glazen plank, kijkt naar buiten, neuriet mee met de zachte muziek en draait hier en daar aan een fles zodat het etiket zichtbaar wordt. Ik bestel twee biertjes. Meijer en ik tikken onze glazen tegen elkaar.

We doen allebei lang over dit biertje. Dat heb je wel eens, dat het niet sneller hoeft.

Dan begint Meijer ineens weer hard te lachen, slaat zijn arm om me heen, legt zijn hoofd tegen mijn schouder en ik lach mee. Niet om hem, maar om zijn arm om mijn nek, zijn hoofd tegen mijn schouder.

==

Later die middag vertelt Meijer een verhaal over een theatertournee in 1982. Komische anekdotes over volle zalen, vrouwen en hotelkamers. Inmiddels zitten we niet meer met z’n tweeën aan de bar, aan de andere kant van de toog zit een vrouw met een kort kapsel die ik hier wel vaker heb gezien. Ze drinkt rode wijn, rookt een sigaret, leest een krant en Meijer knikt naar haar als hij zijn verhaal vertelt. Ze kijkt af en toe op van haar krant, knikt terug, luistert mee, lacht mee. Als Meijer klaar is neemt hij een grote teug van zijn Jupiler, veegt zijn mond af en bestelt twee nieuwe. De vrouw leest weer verder. Aan een van de tafeltjes bij het raam zitten twee jonge meiden koffie te drinken. De ene heeft blonde, lange haren en de andere een kort, zwart kapsel. Ze blijven niet lang, het lijkt erop dat er iets aan de hand is. Ze hebben geen ruzie of zo, maar er ligt overduidelijk een onuitgesproken emotie aan het ongemakkelijke gesprek ten grondslag. Zonnestralen vallen het café binnen en nu pas zie ik hoeveel rook er hier hangt en ik denk aan mijn vroegere vriendinnen. Ik tel ze, dat doe ik wel vaker.

Zoals altijd begin ik met Lou, daarna via Petra en Marike naar Joyce, Jessica en Marleen en natuurlijk Bobbie. Ik denk aan de vrouwen, aan hun lichamen, aan de dingen die ik anders zou doen als ik opnieuw met een van hen samen zou zijn. Dit zijn de momenten die ik koester. Ik krijg verdomme alweer zin in een sigaret. Nooit rook ik meer dan zeven sigaretten per dag, maar nu ik hier weer zit, steek ik ineens de ene na de andere op. Het lijkt mij dat Meijer hier de oorzaak van is. Hij zit met zijn verslavingsgevoelige inslag hier een beetje mijn geest te verzieken.

Rond half vier komt Arthur. Hij draagt een mooi pak, zijn haren zijn grijs en keurig gekapt. Hij loopt rustig het café binnen, bestelt met een subtiel handgebaar een biertje, knikt naar drie jonge kerels bij de deur, wendt zich tot mij en geeft een hand. ‘Dat is lang geleden,’ zegt hij. Er hangt een prettige geur van aftershave om hem heen, de geur van oude, charmante mannen. Ik kijk naar zijn pak. Het staat hem goed, daar moet ik eerlijk in zijn, het klopt helemaal. De bekendste schrijver van ons land weet hoe hij zich kleden moet. Ik pak een sigaret uit mijn pakje Camel, biedt Arthur er eentje aan, hij weigert, ik knik zijwaarts met mijn hoofd (dan niet), steek de mijne aan en kijk naar buiten. Dan zie ik ineens het gezicht van mijn vader voor me en de manier waarop hij kan kijken. Als ik vroeger aan de eettafel naast mijn moeder zat, keek ik hem recht in zijn gezicht en telkens als hij op die manier naar mijn moeder keek, kromp mijn maag ineen. Dan wilde ik niet meer eten, dan moest ik naar de wc. Buiten mijn vader heb ik nooit iemand gezien die zoveel walging in zijn gezichtsuitdrukking kan leggen.

==

5

Vroeger, lang voor De nacht van Lolita, lang voor Lou mijn leven binnenwandelde en lang voor die ene dag, woonde ik zonder broertjes of zusjes met mijn ouders in een rijtjeshuis waar je er in Purmerend veel van had. Met in de achtertuin een stenen schuurtje, grenzend aan dat van de buren. Vanuit mijn kamer keek ik op de daken van die schuurtjes. Op een ochtend zag ik een voetbal op het dak van onze schuur liggen. Ik liep naar beneden, trok mijn schoenen aan, klom via de schutting op het dak en de bal was van mij. Er lagen eens een dode kat en een schoen op een van die schuurtjes, maar blijkbaar hield ook iemand anders de schuurtjes in de gaten, want ik haalde ze er niet af en ze waren de volgende dag wel weg.

Achter onze tuin lag een grasveld met een speeltuin. ’s Avonds hingen daar regelmatig Turkse jongens rond. Later kwamen er ook Nederlandse jongens met brommers en ik zag vanuit mijn slaapkamerraam dat de Nederlanders en Turken naast elkaar op de bankjes zaten en sigaretten rookten.

Toen ik ouder was en op judo zat, fietste ik iedere maandagavond langs die groep. Er zaten vaak meisjes bij en sommigen van hen zoenden met jongens die tegen hun brommers leunden. Gewoon, waar iedereen bij was en zonder zich te schamen. Ik rook de geur van de meisjes en de sigaretten en kon niet wachten tot ik ouder was.

Altijd dacht ik na over later. Over hoe mijn leven eruit zou komen te zien, wat er kon gebeuren, wat ik moest doen, wat ik moest ondergaan, wat mij zou kunnen overkomen, hoelang ik nog naar school moest, hoe ik verliefd zou worden op meisjes die me zouden verlaten. Ik dacht na over de dag dat mijn moeder zou overlijden.

In het jaar dat ik stopte met judo liep ik met mijn vriend Dennis over een bouwterrein achter onze wijk. Op de grote zandvlakte stonden lange rijen betonnen geraamten en aan de rand van het terrein lagen zandbergen die door de regen modderige hopen waren geworden waarop gras en gele wilde bloemen groeiden.

We liepen over planken en de droge stukken grond naar de betonnen skeletten die ooit huizen zouden worden en waar later gezinnen zouden wonen, waar zou worden gegeten, ’s nachts geslapen zou worden en waar kinderen ’s avonds in bed hun vaders zouden haten als hun grootste vijanden.

Op het bouwterrein zochten we naar piepschuimblokken voor een vlot, waarmee we in de sloot achter het gemaal lange tochten konden maken door woonwijken en onder duikers door, helemaal tot aan de weilanden. Er lag genoeg materiaal. Door de betonnen geraamten gierde de wind die er altijd waaide. Tussen de windstoten door hoorden we iemand huilen. Dennis keek me aan en ik keek in de verte, in de richting van de zandhopen. In de modder stond een meisje. We renden erheen en zagen dat ze tot haar knieën was weggezakt in de modder. Paniekerig wapperden haar haren in de wind en het meisje huilde met lange halen. Langzaam zakte ze dieper weg in het drijfzand. Ze was iets jonger dan ik.

Dennis keek om zich heen en rende weg. Ik kon niets doen, bleef daar maar staan. Het meisje en ik keken elkaar aan en even vertraagde de tijd, ging de wind een moment liggen en staarde ik naar haar met modder besmeurde gezicht en haar gele trui waar een konijn met grote blauwe ogen op stond. Toen kwam Dennis aangerend met een plank en met korte, felle, vastberaden bewegingen legde hij het stuk hout in de modder, pakte mijn hand, zette een stap, liet mijn hand los en liep langzaam naar het meisje toe. Na vier stappen reikte hij zijn hand naar het meisje. Ze pakte zijn hand en Dennis trok haar in één beweging naar zich toe. Stevig drukte hij het meisje tegen zich aan, liep terug over de plank naar het droge stuk en zette haar op de grond. Snikkend rende het meisje op haar sokken over de vlakte, door het hek en weg was ze.

Haar laarzen werden door het drijfzand verzwolgen en ik wist dat het meisje later als ze groot was, ze zich Dennis zou herinneren. Mij zou ze vergeten.

Zo was het nou eenmaal: ik was een jongen om te vergeten.

==

6

Meijer zit vlak naast me, ik ruik zijn lichaamsgeur. ‘Elke dag word ik een klein beetje gelukkiger,’ zegt hij.

‘Mijn vrouw is tien jaar dood, jongen. Tien jaar. En ik heb fouten gemaakt die een man niet zou moeten maken. En elke dag dat ik leef, brokkelt er een stuk van ons af. Elke dag dat ik leef vergeet ik een beetje meer hoe ze eruitzag, hoe haar stem klonk, hoe ze rook. Het duurt niet lang meer voordat ik straks langer zonder dan met haar heb geleefd.’

Buiten fietst er een rood lichtje voorbij.

‘En die gedachte, jongen. Die gedachte, hoe ondraaglijk ook, geeft me lucht.’

Ik kijk naar buiten, naar de avond, en denk aan vroeger, dat ik in bed lag en aan niets anders kon denken dan aan later. Dat ik nooit aan iets anders kan denken dan aan Lou.

==

‘Op jou, Gertrude Stein!’ zegt Arthur en hij keilt zijn biertje achterover. Hij draait zich naar mij toe, brengt zijn gezicht bij het mijne en fluistert in mijn oor: ‘Vergeet niet dat dwaasheid een van de eerste levensbehoeften is.’ Ik knik. Hij bedoelt het vast goed.

Wat later die avond vertelt hij ons dat de vroege lente niet lang meer zal duren.

‘Nog een paar dagen, dan kunnen de handschoenen weer aan,’ zegt Arthur. Hij verkondigt het, als een boodschapper, niet alleen aan Meijer en mij, maar ook aan de rest van de aanwezigen. Volgens Arthur zal de temperatuur over enkele dagen weer gaan dalen. Over een paar dagen steekt de wind op, wordt de as in mijn gezicht geblazen en de kou mijn woning in gejaagd als ik in het open raam een sigaret zit te roken. Ik neem een slok, steek een sigaret op en kijk via de spiegel naar het gezicht van Arthur die, net als Meijer, opnieuw een heel vanzelfsprekende aanwezigheid in mijn leven is geworden. Het is half twee als ik naar huis fiets. De nacht is helder. Ik kijk naar de sterren. Mijn vader is nergens te bekennen. Ik zing een liedje van Meijer.

==

Kom dan bij me,

Slaap in mijn armen.

Want ik weet, dat alleen jij,

Mijn hart kan verwarmen.

==

Bijna thuis. Niet vergeten de vissen te voeren.

==

Ik heb nog nooit kunnen vaststellen met wie mijn bovenbuurvrouw telkens in bed ligt. Een maand of drie nadat ik in mijn appartement was getrokken, zag ik een grote neger in het trappenhuis. Een knappe vent. Een groot, sterk lichaam, goeie kop. Maar ik weet niet of hij degene is die mijn bovenbuurvrouw neukt. Zonder precies te weten waarom lijkt het erop dat het niet telkens dezelfde man is die bij haar op bezoek komt. Het ritme, maar ook de geluiden die zíj maakt, verschillen per keer. In ieder geval was de grommende brul die ik de allereerste keer had gehoord niet iedere avond te horen. Soms wel, maar dan weer wekenlang niet. Hoe dan ook, mijn bovenbuurvrouw blijft meerdere keren per week mijn appartement door elkaar schudden.