Wanda Reisel

Baby Storm

==

==

==

2013

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

Copyright © 1996 by Wanda Reisel.

==

isbn 978 90 254 4274 3 / nur 300

==

www.atlascontact.nl

==

Een

Het is eigenlijk een misselijk makende gedachte dat mensen in boeken altijd over de kleinzielige levens van anderen willen lezen, zodat hun eigen leven er voor even misschien iets minder miezerig uit zal zien.

Ik sloeg het boekje dat ik aan het lezen was dicht. Het was een lullig dun romannetje van iets dat zich graag schrijver wilde noemen.

Het laatste halfuur had er zich niemand gemeld. Ik vond dat alles, de balie, de centrale, het register en het bloemstuk, naar stront rook.

Ze hadden me op de receptie geplaatst. Met het grijze apparaat voor me moest ik de binnenkomende telefoongesprekken beantwoorden of naar de galeries doorschakelen. Galeries, daar bedoelden ze de winkeltjes beneden mee, in het souterrain van het hotel. Een parfumeriewinkeltje, een kappers- en manicurezaakje, het chocoladewinkeltje met de repen in Delfts blauwe wikkels, en de ‘Stropshop’ voor dassen waarmee je je op je dure hotelkamer beter kon opknopen zodat ze nooit meer wat van je zouden horen.

Achter de gele deur met het bordje ‘Parlour’ bevonden zich de sauna en de massagekamer. De manager had me snel een rondleiding gegeven. Hij rook naar after-shave en strijkgoed. Op de kaart die aan de balie hing wees hij de nummers aan die correspondeerden met de galeries. Hij tikte twee keer met een sleutel van zijn enorme bos op de marmeren balie en zei dat ik op moest nemen met ‘Hotel Rezzidens Arkeet riesepsiun’, en dat zo vrolijk mogelijk. Na een valse grijns gleed hij weg op z’n Gucci’s. ‘Riesepsiun’, zo opgewekt mogelijk. Op z’n naamkaartje stond B. Petterson.

Er kwamen niet veel telefoontjes, alleen van een Amerikaanse die eerst een afspraak wilde bij de masseur en daarna bij de kapper. Wat doorverbinden betreft ook een hele uitdaging, want ik mocht de gast natuurlijk niet verliezen tussen twee verschillende verbindingen door, wat toch gebeurde en leidde tot een afschuwelijk gezoek naar het juiste kamernummer. Ik kreeg het er heet van maar pareerde gelukkig net op tijd een pijlsnel gelanceerde grijnslach van B. Petterson, die precies op dat moment met zijn sleutels langs de balie tikte. Ik gaf hem een vette knipoog, die hij in zijn glijloop ontweek. Weekdierig reptiel.

Ik stampte onder de balie en kreeg de Amerikaanse weer aan de lijn. Er gutste iets over m’n rug. Waarschijnlijk een druppel bloed.

Vóór dit baantje werkte ik in een zaak voor dieren. Johansen, de baas, was een oude dierenopzetter. Het vak had hij van zijn vader geleerd. Hij rook altijd naar formaline en had een naar kuchje met veel los slijm. Het was afwisselend werk, want hoewel ik voor de telefoon en de administratie aangenomen was, mocht ik hem ook af en toe helpen met het prepareren van de huiden en de vachtjes. Johansen had bloeddoorlopen ogen, hij liep eigenlijk constant te huilen, maar dat deerde hem niet.

Honden waren een heel geliefde opdracht, altijd met verzwaringen in de pootjes, zodat ze niet omvielen. Heel veel mensen lieten hun honden opzetten, iets wat ik voor die tijd niet wist. De meeste mensen verlangden de dode hond in een slapende vorm. Zodat ze hem in de kamer neer konden leggen bij de bank en hem af en toe konden aaien en konden zeggen: ‘Slaap maar, braaf hondje, slaap jij maar.’ Met dat idee waren de meesten wel tevreden. Mensen laten zich heel gemakkelijk om de tuin leiden, dacht ik vaak als er weer eentje de slapende vorm had besteld. Maar ja, je noteerde de opdracht en je vergat zo’n gedachte weer.

Toen Johansen ziek werd en de zaak dicht moest lag ik in bed en bedacht hoe mooi het zou zijn als iemand uit het vak meneer Johansen zou opzetten als hij dood was. Of mij, want in die tijd dacht ik vaak over mezelf als een slapende vorm.

==

– Ben jij de nieuwe telefoniste?

Er gingen twee telefoons tegelijk, ik keek op van m’n boekje en zag een zonnebankbruin gezicht met grote gouden oorringen, net zwarte Piet.

– Hotel Residence Arcade reception, ogenblik alstublieft, Hotel Residence Arcade reception, ogenblik alstublieft.

Door de weinige telefoontjes had ik die pauze maar ingelast om het nog wat te laten lijken. De paarse lipstick spatte van haar mond. Ik zei dat ik hier vandaag voor het eerst was en nam weer op.

– Hotel Residence Arcade, bedankt voor het wachten...

Een gast belde vanuit de binnenstad. Hij was het adres kwijt en wist niet meer hoe hij naar het hotel moest komen.

– Je hebt een professionele stem, zei ze.

– Ja, ik ben m’n hele leven al telefoniste, vanaf heel jong, zei ik en ik wilde dat ze opdonderde met d’r parelmoeren nagels. Ze vertelde dat ze van een van de galeries was. Ik sloeg m’n boekje open, brak de rug en zei dat ik ’r vast nog wel zou zien. Petterson gleed in de verte voorbij en zij blies de aftocht.

==

Vroeger waren er mensen met wie ik goed kon opschieten. Nu is dat anders. Behalve Arnold Finster is er bijna niemand die mij nog opmerkt. Je leest wel eens over mensen die plotseling verdwijnen en nooit meer opduiken. Zo erg is het met mij nog niet, maar voor mezelf ben ik al een hele tijd weg. Arnold is eigenlijk nog de enige die weet dat ik er ben. Hij denkt dat ik niet van hem weet dat hij mij al acht jaar in de gaten houdt. Maar ik weet het, en eigenlijk heeft hij mij op die manier al die tijd voor het vreselijkste behoed. En met vreselijk bedoel ik dan ook iets ergs. Dat je langzaam stikt van eenzaamheid die niemand opmerkt, dat die ouwe boa constrictor je te pakken heeft en jij met je keukenmes kunt steken wat je wilt in de dikke kronkel die om je heen knelt, maar dat die kop met giftanden je maar sissend blijft toebijten tot je zo’n geweldige kramp in je nek krijgt dat er zwarte vlekken voor je ogen dansen.

==

Op weg naar huis ging ik een boekhandel in. Dat kleine boekje had ik uit, er zaten wel een paar stukjes in waar ik om moest lachen. Ik glimlachte even naar de verkoper achter de toonbank, die een saai hoofd maar mooie ogen had, en ik stelde me voor hoe hij naakt op me zou liggen en tekeerging. Ik had geen idee wat voor boek ik uit de stapels moest kiezen, ik draaide er wel twintig om en las de achterkanten. Ik werd een beetje duizelig. Sommige mensen zijn gevoelig voor de flikkering van tl-buizen. Misschien was dat het. Ik lachte hulpeloos naar de mooie saaie boekverkoper maar hij zag me niet. Hoewel het er druk was – het liep tegen sluitingstijd – werd ik heel eenzaam daar in die boekwinkel. Ik zag sterretjes en vroeg me af of het zacht zou liggen tussen boeken. Ik griste er zo maar een van de stapel en liep naar de toonbank. De mooie jongen hielp iemand anders. Ik rekende af.

Buiten schudde ik eens flink met m’n hoofd, de sterretjes gleden naar beneden als glitter van een oude kerstkaart en ik voelde me al een stuk beter. Ik was een beroemd fotomodel. Ik hing groot op tentoonstellingen en iedereen op straat herkende me en ik moest steeds handtekeningen geven.

Dat bedacht ik wel vaker, maar het duurde nooit lang. Toen de tram er aankwam was het over.

==

Ik kan geen twee dingen tegelijk. Ik bedoel, ik kan een heleboel dingen tegelijk, maar niet twee tegenstrijdige dingen. Ik ben zo iemand die zijn tas laat rollen terwijl-ie een beetje goedzakkerig de weg aan het wijzen is aan een half idiote toerist. Ik wilde een keer een pannekoek uit de lucht op een bord opvangen. De flap werd omhoog gegooid, ik stond klaar met het bord, maar op het laatste moment ving ik het ding toch maar liever met m’n handen en liet het bord vallen. Daarom wil ik ook geen kinderen. Ik ben bang dat ik ze kapot laat gaan.

Beste Arnold, ik weet dat je me nu al acht jaar in de gaten houdt omdat je zo vreselijk verliefd op me bent, niet dat het mij iets kan schelen, maar je moet wel aan je gezondheid denken, kom maar eens op de thee...

Zulke briefjes liet ik thuis rondslingeren, want hoewel het tot nu toe niet gebeurd was wist ik dat Arnold een keer bij me zou inbreken als ik er niet was. Eén keer heb ik met lipstick op de spiegel geschreven: Beste Arnold, ik ben niet verliefd op je, maar kijk gerust rond. Dat heeft er twee maanden gestaan, ik moest m’n tanden tussen de letters door poetsen, wat wel grappig was. Zelfs met Jif was het er moeilijk af te krijgen.

Ik heb eens met een jongen geslapen die zei dat hij zo graag klaarkwam, maar hij kwam niet klaar. Dat vond ik raar en daarom ben ik midden in de nacht weggegaan terwijl hij lag te snurken, want dat kon-ie wel.

Twee

M’n hele leven heb ik baantjes gehad die om halfnegen ’s ochtends begonnen en m’n hele leven heb ik het gehaat om vroeg op te moeten staan.

B. Petterson ziet er zo fris uit dat ik hem eens flink door de kreukelmachine zou willen halen. Hij staat wijdbeens in de hal en tikt met de sleutelbos tegen zijn dij. Eenmaal achter de balie haal ik het boek dat ik gekocht heb uit m’n tas. Het heet Harde mist en het is geschreven door ene Dulcie Kitts, een negerin van Saba. Ze heeft een goeie kroeskop op de achterkant en ze kijkt je heel brutaal aan. Oké Duls, laat me wat beleven! Maar ik kan me niet concentreren, want ik maak me zorgen. Arnold heeft de zak gisteren niet gehaald. Toen ik vanochtend de deur uitkwam stond-ie er net zo bij als ik ’m er gisteravond neergezet had. Lang geleden heb ik eens een vriendje gehad dat gek was op Griekse verhalen. Die ging elke vakantie naar Kreta of Samos en zeurde m’n hoofd blauw met al die mythen. Ik kon nog geen aardappel schillen of hij begon over Jason en het gulden vlies. Maar door hem kende ik wel de ingewandslezers, die uit het bloederige binnenste van dieren de toekomst voorspellen. En dat was precies wat Arnold deed met mijn zak. Elke week als ik ’s avonds mijn vuilniszak buitenzette, kwam Arnold ’s nachts langs om hem stilletjes mee te nemen. Hij keerde de zak vast op een paar kranten op z’n keukenvloer om. Tussen koffiedrab en ouwe kip pluisde hij m’n leven uit en hoopte te midden van die stank van schillen en ouwe visgraten een mededeling van mij te vinden. Het is heel raar als je uit het raam kijkt en je ziet iemand die je kent in je vuilniszak rommelen, de zak weer dichtknopen en ’m op z’n rug meenemen. Het is vreemd om mensen die je kent iets te zien doen, terwijl ze jou niet kunnen zien.

De telefoon. Iemand had rot geslapen en jankte om een masseur. Ik zocht het nummer van de ‘Parlour’ en kreeg een Peter aan de lijn. Het kon om kwart over negen en of ik de nieuwe was. Ja, inderdaad. Dan mocht ik een keer per maand gratis. Jezus Christus, waar was ik in terechtgekomen? Ik wilde helemaal geen een keer per maand gratis. Ik wist niet eens wat ik met m’n leven aan het doen was. De telefoon opnemen, kon je het nog stommer bedenken? Ik had mogelijkheden, talenten vermoedelijk, en dat alles verkwanselde ik achter de marmeren balie van Hotel Rezzidens Arkeet. Ik zou sparen voor een reis naar Saba om Dulcie Kitts te ontmoeten en op de gouden Caribische stranden met haar over Harde mist van gedachten te wisselen. O, Dulcie, je voorouders waren nog onwetende slaven en jij schrijft zo maar een boek, leer me je kennen, zeg me hoe je dat voor elkaar gekregen hebt, want jij hebt je ontworsteld aan je verleden, jij wandelt met je hond Poeti over het strand van Saba en fluistert de golven je geheimen toe... Ik wist niet waar ik de woorden vandaan haalde en ook niet hoe die warme gevoelens voor Dulcie Kitts ineens ontstonden of waarom die hond nou Poeti heten moest. Waarschijnlijk had ze niet eens een hond, negers hebben geen honden, en zeker niet op Saba. Al deze gedachten wezen er in ieder geval op dat ik talenten had, waarvoor was nog niet duidelijk, maar ook dat zou op een dag aan mij geopenbaard worden, Zo Waarlijk Helpe Mij God Almachtig. En ik zwoer op de telefooncentrale door aan twee vingers te likken en ze op de vier en de negen te laten neerdalen.

B. Petterson liet zijn hele bos op het marmer neerkletteren.

– Heb je ’m gezien? vroeg hij hijgerig.

– Wie?

– De hoteldief.

– Wat?

– We hebben al weken last van een dief. Steelt alles, van asbakken tot schemerlampen.

Er zaten twee kletsnatte plekken in de oksels van zijn smetteloze overhemd. Ik wist meteen dat hij dat verzon van die hoteldief.

– Bel even met security en zeg dat hij er weer is. Hij griste de sleutelbos mee en slierde weg. Er stond helemaal geen security op de lijst dus sloeg ik Harde mist maar weer open. ‘Dit verhaal speelt zich af op acht vierkante kilometer, want zo groot is mijn eiland, dat geen eiland is maar de mond van een dode vulkaan.’ Ik vermoedde dat die vulkaan op zeker moment weer tot leven komt en dat er zich dan vreemde dingen op Saba voor gaan doen.

==

De lunchpauze is altijd een moeilijk ogenblik voor mij. Ik weet nooit wat ik in dat afgepaste uur moet doen. Ik kocht een broodje, dat ik in twee minuten ophad, en er openbaarde zich alleen maar leegte. Dus slenterde ik wat langs etalages. Ik wilde er helemaal niet aan denken maar ik vroeg me van pure verveling toch af waar B. Petterson lunchte. Misschien in de keuken van het hotel. De gedachte aan Petterson maakte me misselijk, het was een enge glibberd, en het deed ook pijn dat te moeten denken, want ik had graag een leuke collega gehad met wie ik kon gaan lunchen, wie weet dansen. Maar ik kon helemaal niet dansen, en zeker niet met B. Petterson, dus wat voor zin had het zulke dingen te bedenken? Ik begreep soms niks van mezelf, dat beangstigde me ook, alsof er geen chauffeur op de bus zat.

Beste Arnold, je hebt me wel eens verteld dat je nooit de deur uitgaat zonder de hoop mij tegen te komen. Om elke hoek hoop je mij te zien staan, dat brengt je ver, want hoop doet leven (dat laatste schrapte ik door, want dat vond ik ineens te truttig). Natuurlijk zie je wel eens een meisje staan dat een beetje op mij lijkt, en dan denk je toch dat ik het ben, is het niet? Dan bonst je hart even heel snel, maar zodra je ziet dat het een ander is, ben je weer opgelucht. Ik denk soms ook dat ik jou zie lopen met die tas die je altijd bij je hebt. Kom je nog in de dierentuin? Het zal wel niet, want je kinderen zullen nu wel groot zijn. Ik kom er zelf bijna nooit meer. Ik werk nu als telefoniste in een hotel (dit schrapte ik door, want ik wist dat hij dan alle hotels van de stad af zou gaan). Ik werk nu op een cruiseschip dat naar Saba vaart, deze brief is door een collega thuis verstuurd...

Ik versnipperde de brief in de wc van de koffieshop waar ik ’m had zitten schrijven. Met oogpotlood schreef ik groot Kak! op de wc-deur en sloeg op de handendroogmachine die niet wilde aanslaan en toen op de grond viel. Het was één uur. De lunchpauze zat erop. Ik liep terug naar het hotel. Een hond wilde me bijten, maar ik beet terug.

De jacht op de hoteldief was kennelijk opgegeven want ik zag Petterson mismoedig in een van de fauteuils in de lobby zitten, de bos sleutels slap aan z’n riem. Ik sloop achter de balie en las.

Tegen kwart over vijf liep ik de boekhandel binnen om weer tegen de leuke saaie boekverkoper te glimlachen. Hij glimlachte terug en ik kocht meteen de Marie Claire. Het leven was simpel en de tram kwam gelukkig ook snel.

==

Ongeveer twee jaar geleden was ik erachter gekomen dat Arnold Finster een huis achter het mijne had gekocht. Ik borstelde net een eekhoorntje op dat Johansen me gegeven had omdat het met die kale plekken onverkoopbaar was, toen ik Arnold op een balkon aan de overkant zag. Hoewel het nogal een afstand is tussen onze huizen, herkende ik hem meteen. Hij zette wat dozen neer en keek naar de tuinen onder zich. Ik veegde de eekhoornhaartjes bij elkaar en gooide het plukje in de vuilnisbak op het balkon zonder naar de overkant te kijken.

In mijn vorige huis woonde ik op een zolder. Arnold kon alleen zo nu en dan vanuit een portiek staan kijken als ik de deur uitkwam of het licht uitdeed.

Er zijn dingen als oorlogen en lijken op de televisie waar je heel onaangedaan naar kan zitten kijken, en er zijn heel kleine dingen die je erg schokken, zoals de dode duif die ik vanmorgen zag. Hij was helemaal pulp waar het wiel over hem heen was gegaan met links en rechts ervan z’n vleugels, die nog in orde waren. Zo’n beeld kan me even helemaal gek en misselijk maken, tot ik alleen nog maar gal kots bij een boompje. Volgens mij is dat het dichtst dat je bij iets kan komen, zo’n duif. Alsof je eigen darmen daar platgereden liggen.

Ik heb helemaal niks met dieren, maar ze zoeken mij altijd op.

Tegen dat baantje achter de informatiebalie van de dierentuin was ik acht jaar geleden ook toevallig aangelopen. Ik moest invallen voor een kennis. Er lag een encyclopedie voor me en je moest elke vraag van de bezoekers kunnen beantwoorden. Wat eet een cheetah zoal? Wat is een medusakwal en waarom heeft de axolotl geen oogleden? Die kennis van me had zeker op een contactadvertentie geschreven want een week later vertrok ze naar de Galapagoseilanden met een bioloog. Niet lang daarna boog Arnold Finster zich met een vraag over de informatiebalie.

Drie

Het is tien voor negen als ik de telefoon opneem. Een hysterisch schreeuwende Petterson. Ik kijk op de wekker die stil is blijven staan, ik rammel ermee. Hij begint weer te lopen. Als Petterson uitgeschreeuwd is zeg ik hem dat ik er aankom en hang op.

Ik heb niets verstaan van wat hij schreeuwde. Misschien heb ik me wel twee dagen verslapen want mijn hoofd is van hout en ik kan mijn ogen nauwelijks open houden. Dat stomvervelende baantje begint me de keel uit te hangen, ik word er dement van. Ik steek Petterson met een mes in zijn boord, een klein straaltje bloed loopt langzaam naar zijn knopen. Ik draai de douchekranen open. De waterstralen maken gaatjes in mijn hoofd. Ik moet denken aan de tijd dat m’n mama me nog waste, dat ze neuriënd het lapje ritmisch over m’n rug liet gaan, dat ik aan haar gezicht zag dat ze heel ver weg was omdat ze dromerig glimlachte, maar dat ik nooit wist of dat voor mij of voor iets ver wegs was. Dat ze niet merkte dat het water koud was geworden, en ik begon te bibberen en zei dat ik het koud had, en dat ze dan altijd lachen moest, m’n mama, omdat ze vergeten was dat water in een bad kouder wordt.

Toen ik onder de douche vandaan kwam zag ik dat de wekker weer stil was blijven staan. Ik gooide ’m op de grond en het alarm ging af. Petterson belde, waar ik bleef. Ik liep met het wekkertje naar het balkon, sloeg er met een hamer op en liet hem in de tuin van mevrouw Zilverberg vallen.

Er zijn dingen waar ik een hekel aan heb. Bij voorbeeld aan mensen die je ’s ochtends vroeg uit je slaap bellen, of aan dingen die het niet doen, zoals die wekker, of de voordeurbel die om de haverklap kapot is, zodat je nooit weet of er nou iemand langskomt of niet. En als er dan iemand aanbelt dan blijft-ie rottig doorratelen, zodat ik ’s nachts, als een of andere idioot voor de lol heeft aangebeld, er weer uit moet om watten tussen het hamertje en de bel te proppen. Tegen die tijd ben ik al zo wakker dat het de moeite van het inslapen niet meer waard is dus ga ik koffie zetten in de keuken en op het balkon kijken hoe de zon nou weer opkomt. Soms vind ik het zo onrechtvaardig dat ik niet kan slapen, dat ik dingen in de tuin van mijn onderbuurvrouw, mevrouw Zilverberg, laat vallen. Gewoon blikjes, of oude koffielepeltjes. Mevrouw Zilverberg is een vrouw van in de tachtig die nooit gedag zegt. Niet dat ik dat nou nodig heb dat iemand van tachtig me goeiendag zegt, maar toch, het is je buurvrouw en dan nog de enige die ik van gezicht ken hier in de buurt. Want het is dan wel een lekker huis waar ik in woon, maar de mensen hier die hebben iets, die zijn zo schuw dat ze alleen maar om een hoekje van hun dikke gordijnen durven gluren. Als je daar een keer hallo tegen zegt dan kijken ze of je net een voetzoeker in hun hand hebt gedrukt. Mevrouw Zilverberg heb ik in het begin eens met haar boodschappenwagentje geholpen. Ze wilde me een gulden geven uit ’r mottige portemonnee, maar ik zei dat ik dat niet wilde omdat het een vriendendienst was. En toen keek ze me zo ongelovig aan, alsof ze nog nooit van iets als een vriend gehoord had, alsof dat woord uit een ander melkwegstelsel afkomstig was. Je begrijpt soms niet dat mensen die zelf overduidelijk eenzaam zijn, geen lachje overhebben voor een ander, daar krijg je toch gedachten van. Stik dan ook maar in die eenzaamheid van je, achterlijke ouwe tang, ik kom toch niet als ik je om hulp hoor kermen, want dat ben je niet waard, hoor je me, van jouw soort zijn er al veel te veel op de wereld. Het is al erg genoeg dat er in oorlogen burgers omkomen, want daar zitten vast leuke mensen onder, veel leukere in ieder geval dan mevrouw Zilverberg, die wat mij betreft zo als vrijwilliger naar welk front dan ook gestuurd mag worden.

==

Petterson stond in de hal te hyperen. Wat ik me wel verbeeldde. Waar ik het gore lef vandaan haalde. Of ik me bewust was van de consequenties. Ik had geen idee en ging achter de balie zitten. Eens zouden alle oceanen overlopen en het land zou overspoeld worden.

– Heb jij tampons?

Ik keek op uit Harde mist en zag een gezicht met zwarte ogen, steil bruin haar met een scheiding in het midden en een knipje opzij. Wanhopig.

– Hai, ik ben Kiki, ik doe de kamers.

Ik zag dat ze het voorgeschreven uniform van het personeel aanhad. De banden van haar schort zaten gedraaid om haar schouders.

– Ik ben ineens zo ongesteld geworden.

Ik rommelde in m’n tas.

– Bedankt, zei ze, griste het ding uit m’n hand en vloog naar de wc in de hal op ’r lange blote benen.

Kiki is een stille. Als we op een bank aan het water een broodje eten zegt ze in dat uur misschien twee zinnen.

– Ik zie het ongeluk van de mensen boven hun hoofden dansen.

Ik vraag hoe ze dat kan zien, maar ze haalt alleen haar schouders op en neemt glazig een hap van haar broodje. Ze studeert iets, daar zal het wel aan liggen. Misschien dat ik haar eens aan Arnold voorstel. Ik moet een beetje aan m’n lijn denken en gooi m’n broodje voor de eenden. De lunchpauze is om. We slenteren terug naar het hotel. Een stel Texanen komt net aan met de taxi, ze hebben witte cowboyhoeden op.

==

Arnold komt uit de bakker, we botsen bijna tegen elkaar aan.

– Nee maar.

Hij zegt het zonder verbazing. Zijn borstelige wenkbrauwen steken boven het montuur van zijn bril uit. Het is al weer een tijd geleden dat ik hem in de buurt ben tegengekomen. Hij klemt een heel gesneden witbrood tegen zijn borst, waardoor het ingedeukt wordt. Ik zie een zweetdruppel langs zijn slaap glijden, zoals altijd wanneer hij me ziet. Ik heb meteen met hem te doen, zou ’m wel met een lapje willen afnemen en z’n gezicht op een bedje van mos willen leggen en ’m toedekken met een geblokt dekentje en zingen: Zoeteke, zoeteke, slaap nu maar zacht...

– Ja, ik moest een brood hebben, zegt Arnold en hij plet het verder.

– Ik ook, zeg ik, hij kijkt me nu bijna smachtend aan en ik kan het niet langer aanzien, het lijkt of hij zijn adem de hele tijd inhoudt als hij naar me kijkt. Ik maak een stom gebaar naar de winkelstraat waar we in staan.

– Ik moet gauw door want ik krijg gasten, lieg ik en ik denk aan de muizen, maar dat was in mijn vorige huis dus bedenk ik snel dat Kiki en de jongen van de boekhandel bij me komen eten, dat ze me prijzen om die heerlijke Indiase curry die ik gemaakt heb en dat we op het balkon met glazen in de hand naar de tuinen staren, met z’n drieën, een beetje lachend over dit en dat van het werk, een kwinkslag over Petterson, en de saaie jongen van de boekwinkel met z’n mooie ogen zou vragen of we het nieuwste boek van die en die al hadden gelezen en ik zou antwoorden dat ik het wel had zien liggen maar het nog niet gekocht had en hij zou er dan over beginnen te vertellen zodat ik intussen kon kijken naar hoe grappig eigenlijk het haar achter zijn oren gekruld zat en de verleiding voelde hem daar te strelen zodat hij heel even lief naar mij glimlachte en we plotseling vlak boven ons een bliksemflits zagen en meteen daarna de ozon roken.

Arnold hield nog steeds zijn adem in en knikte me met gesloten ogen toe dat ik toch vooral op moest schieten en mijn kostbare tijd niet door hem moest laten verdoen. Hij pakte het brood nu in zijn andere hand, maar omdat het middengedeelte helemaal slap was geworden knakte het in tweeën.

– Tot ziens lief kind, zei hij met gesloten ogen, hij draaide om zijn as en liep met stijve benen weg, voordat ik iets terug kon zeggen.

Vier

Vannacht de perfecte moord op Petterson beraamd. Iets met een pittig blok ijs. De details blijven vooralsnog geheim.

Kiki heeft bekend dat ze verliefd is op haar geologieprofessor. Ze volgt hem overal. Hij is nota bene vijftig. Ze vermoedt dat hij alleen woont want hij bezoekt hoeren. Ik heb haar gevraagd hoe ze tijd voor dat volgen heeft als ze ’s ochtends de bedden in het hotel opmaakt, ’s middags naar college gaat en ’s avonds moet studeren. Ze zegt dat de liefde ervoor zorgt dat een dag meer dan vierentwintig uur duurt. Onbegrijpelijk. Ik vraag me af of Arnold ook van die lange dagen maakt. Die is ook al bijna vijftig. Ik ben nog nooit verliefd geweest, niet écht, geloof ik. In ieder geval niet zo erg dat ik iemand naar de hoeren volg.

Ik stook een vuurtje op mijn balkon en rooster een visje aan een stuk ijzerdraad. Het vel knettert. Een visseoog knalt uit z’n kas en springt de tuin van mevrouw Zilverberg in. Het hete vel schuif ik van de vis en plak het op de balustrade. Ik probeer een brokje van de graat te plukken, en met enig trekken lukt het. Het smaakt naar vlakgom. Ik vraag me af waarom uitgerekend ik het smerigste visje ter wereld moet treffen. Alles stinkt en ik trap het vuur uit.

Kiki vertelt dat haar professor Huug heet. Huug Spuug zeg ik. Ze kijkt boos. Ze zegt dat ik niet aardig ben. Ik zeg ook dat ik niet aardig ben en ik gooi m’n halve broodje voor een paar zwanen. Ik begin te vertellen dat mijn mama ook verliefd was. Niet op mijn papa maar op meneer Hekster. Meneer Hekster was de vioolleraar. Hij maakte zuigzoenen in haar hals. Dan zei ze tegen mijn papa dat dat van het vioolspelen kwam. Mijn papa begreep niks van vioolspelen, hij vond alles maar onzin, en zeker meneer Hekster. Hij heeft heel grove handen, mijn papa, want hij heeft vroeger in de bouw gewerkt. En met die handen brak hij op een dag de hals van de viool af. Hij schreeuwde dat hij dat deed omdat hij anders mama’s nek op die manier zou breken, en daar stond-ie met twee stukken viool en wat verwarde snaren ertussen. Mijn papa was een onhandige man en mijn mama was niet verliefd op hem.

Ik vraag me af hoe je op de verkeerde verliefd kan worden. Ik ben geloof ik net als mijn papa, ik begrijp niks van de liefde.

Meneer Hekster en mama zijn getrouwd en papa heeft zich in de duinen voor z’n kop geschoten. Zijn bloed lag op het zand. Ik was elf, ik heb dat niet gezien. Later zeiden ze dat het niet om mama en meneer Hekster was, maar om iets op de zaak. Mama schrijft me soms een brief uit Palma, waar ze met meneer Hekster woont. Ze zijn altijd bruin, van dat haatbruin. Met meneer Hekster is mama heel anders dan met papa. Als ze hier zijn moet ik eerst een kalmeringsmiddel slikken voordat ik ze in een restaurant kan ontmoeten. Meneer Hekster zit altijd aan het sluitinkje van mama’s ketting te frummelen, dat doet hij heel nonchalant en zij vindt het geloof ik wel prettig dat hij dat doet. Behalve dat ze zo smerig bruin zijn, zijn ze heel lief tegen elkaar. Maar het beeld van papa die zich voor z’n kop schiet, zit ertussen. Ik kan daar niks aan doen. Hoewel meneer Hekster heel aardig tegen me is en me altijd extra geld geeft, kan ik niet begrijpen dat hij, en niet papa, daar tegenover me zit. Hij doet alles zo gemakkelijk, alsof de zelfmoord van papa helemaal niets voor hem betekent, alsof het niet eens gebeurd is. Dat is een van de grote raadsels geloof ik, dat ik maar niet begrijpen kan dat sommige mensen doorgaan met wat ze doen terwijl er vreselijke dingen zijn gebeurd. Eigenlijk begrijp ik zelf ook niet waarom ik nog door kan gaan na de dood van papa. Een soort van doorleven kan ik me nog wel voorstellen, maar trouwen en in Palma gaan wonen, daar kan ik me eigenlijk niks bij voorstellen. Daarom zijn mama en meneer Hekster schimmen voor me. Misschien ben ik er daarom zelf ook een.