-

Charles Ducal

DE BUITENDEUR

Houtekiet

Antwerpen

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

-

© 2014 Charles Ducal

Omslagontwerp en verzorging e-book Suzan Beijer

ISBN voor Nederland 978 90 254 4291 0

ISBN voor België 978 90 892 4280 8

e-ISBN 978 90 254 4326 9

D/2014/0108/555

NUR 306

www.atlascontact.nl

www.houtekiet.be

-

MET ZEVEN AAN TAFEL

-

De asla

Ik ging met de asla naar buiten,

ik ging met de asla over het erf.

De staldeuren waren veranderd in ruiten,

er stonden gezichten op, nat van de verf.

Ik ging met de asla de poort door,

ik ging met de asla tot ver in het veld.

De wind kwam en as waaide over het koren,

er stak een hoofd uit, maanwit en blootgesteld

aan formules bedacht in een cirkel

waarbinnen alles gehoorzaamde aan het oog

dat van vuur was, van koolsteen en sintels

en ons bijeenhield in vrees en geloof.

Ik ging met de asla naar binnen,

ik ging met de asla over het erf.

Overal spoken en schimmen,

overal as aan het werk.

-

Jong geleerd

Zolang het donker is hoor ik

hen stappen in het plafond.

Komt de zon, dalen zij af

in mijn hoofd en leggen

iets kouds op mijn tong.

Zij komen uit grote zakken

die vader naar boven droeg.

Zij stelen de melk van de katten.

Soms kleeft aan het schaaltje

hun bloed.

Het huis is zo gekrompen

dat het in mijn lichaam kan.

Als iemand naar binnen wil

zijn de deuren verwrongen.

Er komt niemand in. Niemand.

Later zal ik van iemand houden,

zegt moeder, dat is het plan.

Dan heb ik een huis met een vrouw

en met kinderen. Die maak ik

vreselijk bang.

-

Kind

Vader is groot. Hij steekt de zon in zijn zak.

Als ik een huis bouw schopt hij zoveel sneeuw

op het dak dat het instort. Als ik wegloop

legt hij mijn voeten vast met één schreeuw.

Moeder is klein. Zij kruipt door het sleutelgat.

Als ik alleen ben zucht zij als de wind

in mijn oor. In mijn droom speelt zij poppenkast.

Haar stem past precies in mijn hoofd.

Moeder en vader zijn even sterk.

Zij raken elkaar niet aan. Als hij spreekt

is haar oog net zo hard als zijn stem.

Ik kan mij meten aan haar of aan hem.

De afstand is even hoog.

-

Aftelrijm

Als derde aan tafel,

tussen een en twee in,

die groter zijn en al weten

dat geen van ons het verdient.

Met vier aan tafel,

ieder bang voor zijn deel.

Zij zegt: er wordt niet gegeten

door wie vuile handen heeft.

Met vijf aan tafel,

wij kijken stil naar het kleed

en weten dat wie durft te praten

zijn brood heeft verspeeld.

Met zes aan tafel,

zij spreekt over arbeid en plicht.

Een ketting van schakels, zegt zij.

De dunste ben ik.

Met zeven aan tafel,

er hapert iets in het gebed.

Wij horen buiten de vogels,

de honden die lui zijn en vet.

Nu staat er een op van tafel

en legt op zijn bord een steen.

Hij gaat weg, allen volgen.

Nu zit moeder alleen.

-

Kinderleed

Als het uur slaat vliegt haar lichaam over

dat onder een steen in de grond is gestopt.

Het roept, maar kent niet langer de woorden.

Ik sta beneden, mijn mond volgepropt

met iets wat ik voor haar verbergen moet.

Spreek ik het uit, komt zij op mijn hoogte

en word ik voor ik het weet meegevoerd.

Daarom zwijg ik en kijk nooit naar boven.

Het ligt mij op de tong als iets zondigs,

een toversnoep die mijn zekerheid voedt

dat ik oud word, zeer oud, minstens honderd.

Eerst smaakte het zout, nu is het zoet.

-

Gewist

Dit is de boerderij voor zij werd afgebroken:

op een wazige vlek komt uit de gevel

een onherkenbaar gezicht.

De handen zijn met iets donkers bezig,

ik weet niet wat het is.

Het is mij ooit in de ogen geschreven,

want het kind dat erbij staat ben ik.

Zijn mond hangt open, misschien van verbazing,

misschien ook uit schrik.