-

H.C. ten Berge

Cantus Firmus

GEDICHTEN 1993-2013

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

-

© 2014 H.C. ten Berge

Omslagontwerp en verzorging e-book Suzan Beijer

ISBN 978 90 254 4287 3

e-ISBN 978 90 254 4328 3

D/2014/0108/543

NUR 306

www.atlascontact.nl

-

Oesters & gestoofde pot

2001

-

ZONDER MAREN

-

De laatste modernist

Hij wilde bij maanlicht vulkanen bestijgen

maar dronk een glas wijn bij het vuur.

Hij dacht zich op jacht in het schemerige noorden

maar stond in een sneeuwbui van meeuwen op pas geploegd land.

Hij moest nog een meesterwerk scheppen

maar viel in slaap bij muziek van Ooitweer en Voorheen.

Hij droomde een mes in de strot van de poolvos

maar priemde een balpen door kringlooppapier.

Hij tartte het weer en de wereld, verachtte de god van de vader

maar zag dat ook zijn naam stilaan verdween.

Hij strooide ze rond, explosies van kleuren, vermetele beelden,

maar hoorde blasfemische echo’s vol spot.

Hij wist zich op weg naar de hemel

maar stuitte op plaksterren aan het plafond.

Hij dacht aan een lichaam volleerd in de liefde

maar lag naast een lijf dat niks wou.

Hij schiep zich een ijstijd, massale sterfte, beelden van leegte

en bijtende kou op de rand van haast niets,

Maar onbegrensd, in zoiets als een ruimte

die iedereen huiverend mijdt.

Hij zocht wat hij vond: het kleinste detail en het grote gebaar,

een zin die versmolt, een beeld dat bevroor –

Elk woord lag volmaakt in de mond

maar verkleumd zocht een hand naar de hand van een vrouw.

O, dat er een eind aan kwam!

De laatste modernist te zijn

die z’n ziel aan een ijzige demon verpandt.

-

Neem de canope uit de kast

Dichters zijn goed voor de dood;

Niemand leest hun verzen

Totdat iemand het ergens begeeft

En geen kwartier krijgt om zijn laatste adem

Zwartomrand te openbaren.

Neem de canope uit de kast,

Het overschot heeft niets meer in de hand.

Wie hem liefhad of nastond, citeert

In de krant een uitgebeende strofe

Van zo’n oude dichteres die als kind ooit

Duizend doden stierf en toen, in duisternis,

De poëzie uitvond.

Sindsdien slijpt ze haar regels van albast,

Versnijdt het riet in voor- en tegenspoed.

Alom gezien en aangehaald

Treedt ze het hiernamaals vastberaden tegemoet.

Ze troost desnoods de dood, ze geeft

Het levend gebeente weer moed; haar rouwklacht

Net een hoed die altijd past.

Neem de canope, maak een amulet:

Vis en vogel en berijmd gebed.

Wat is het dat de lezenden ontroert? De stem

Van een Chinese nachtegaal?

Een kraai wier keel wordt dichtgesnoerd?

Ze zit nu al een poos bij God op schoot;

Maak voort, aanvaard haar troost –

Neem de canope uit de kast:

De vaas, het ingewand, de transparante

Stilte van albast. Omzwachtel

En bewaar het overschot bij een gebalsemd visje

In een kist of doos.

-

De laatste sprong

Voor Bert Schierbeek, in memoriam

De koorddanser danst niet, hij staat maar

op eenzame hoogte.

Hij trilt en trilt niet,

hij ziet en ziet niet

Hoe de ruimte zijn opwachting maakt,

hoe de afgrond een handreiking biedt.

De koorddanser danst niet, hij eet

met zijn oog wat hem dreigt te verslinden.

In balans op het wiegende touw

poogt hij de ruimte met voeten te treden.

Benen stokken halverwege. Onverwacht

komt hij de engel tegen, wenkend

Op het platform aan de overkant. Onder het dak

grimast een vrouw in glitterpak aan de trapeze.

De koorddanser danst niet, hij neemt slechts

stofjes waar die blinkend voor de lampen zweven.

In de diepte: zaagsel, zand, een schemerwit publiek

dat zijn stilstand weghoont en veracht.

Zijn blik al afgewend, de ziel bevroren

in het licht van een verloren eeuwigheid.

Vrouw en engel reiken hem de hand:

hij lacht terwijl hij traag een radslag maakt

Naar gene zijde; wentelend door het stof

ontwaakt hij in het droombeeld van een ander leven.

1996

-

Spreeuwen in het stadsmoeras

Bij toverslag

luidruchtig opgevlogen; kwetterzieke

spreeuwen

zwermen

tussen beuken en kastanjes,

jagen de verschrikte

zangers uit de hagen,

suizen pijlsnel

naar omlaag –

Scheervlucht over het riet,

wind van duizend vleugelslagen,

duizend zenuwlijders vliegen onberispelijk door het zomeravondlicht.

Onzichtbare signalen, oorverdovend

overleg;

een slingerend lint vanuit de lucht

opeens weer neergestreken –

Glans van parels in de rietkraag;

diep gebogen wiegen stengels

het gewicht van duizend rusteloze spreeuwen

Lang gekeken, meegevlogen –

Op een ochtend

alles weg.

-

Sturnus vulgaris

Knikkend tussen halmen voortgeschreden,

larf en sprinkhaan achterna.

Visje weggegrist

uit dwergstern-snavel.

Zoekt een slakkenrijk dieet

dat hij in een zucht verteert.

Tegelpoeper, bessen-

snoeper, kersendief.

Lastpak die zijn kruit lukraak verschiet.

Wordt verdreven en vervloekt,

maar is niets mee aan de hand –

Loopt met tic en vliegt geducht,

maakt een groepsreis richting zuid.

Zingt tot aan zijn laatste snik, hecht

dus danig aan het leven.

Is na twee jaar opgebrand

of neergeschoten op de vlucht.

Niemand die hem mist?

Ja, ik!

-

Liefde, ooit

Met wie zwierf hij langs de branding, door het bos?

Ziet hij de gestalte die ze was? Is hij nog degene

die ze niet meer onbeschreven las?

De wreedheid van haar woorden op het slingerpad;

het koude voorjaar, de verkropte bloesempracht.

Was zij wel degene die hij zich verbeeldde,

was hij niet het wezen dat zij toen voor ogen had?

Het onzekere gebaar dat alles heelde –

Waren het haar meisjes-soepele passen? Was het

soms een oogopslag, een hand aan het gevlochten haar?

Eensklaps de verstrengeling op het smalle pad;

het niet meer te ontwarren kluwen van hun lichaamsdelen.

Witte sluiers in het bos; nevel kroop langs ruwe stammen

naar de top, en verder; wel een nacht lang

stonden ze daar tegen elkaar gedrukt tussen de sparren.

Uur na uur vervloog de droom te leven

in een heden zonder duur of plan.

Zeerook loste zich in maanlicht op.

De radeloosheid van hun kussen, de verstoorde

vlucht van lijf en leden –

Hij met zijn te groot verlangen.

Zij met stukgekuste lippen en ontvlochten haar.

Zeedorp, 1998

-

Curriculum vitae

Overal gezworven maar nergens geweest

Iedereen gezien en niemand gesproken

Armslag gevraagd maar geen ruimte gekregen

De toekomst vergeten en vroeger ontkend

Aan tepels genipt maar kaapwijn gedronken

◀Altijdgeluk of Allesverloren▶

Vrouwen bemind en geen onraad geroken

De waarheid geproefd maar de leugen gegeten

Morgen is ergens en gister voorbij

Woorden geslikt maar nooit iets geweten

Twee in het gras en twee in het koren

Verder terug komt steeds dichterbij

Geurige meisjes en jongens die stonken

◀Geen tijd om te voelen of zin om te horen▶

Morgen was ergens en gister voorbij

Omringd door verraad maar niets in de smiezen

Allen omarmd en niemand doorstoken

Ieder geweerd maar altijd gezongen

De hand overspeeld en de neus vaak gestoten

De vingers gebrand maar de pijn steeds verdrongen

Onrust gestookt en liefde bedreven

De lippen gesprongen maar vrede beleden

Tot de tanden gewapend en toch naar de kloten

Gelokt door een stem, verminkt door verliezen

De zinnen gestokt en versneden het leven

Krijgt hij het zonder gemaar voor het kiezen

◀De hals in de strop of het duistere heden▶

-

DE CYCLOOP

‘nam ik het roer aan, nam het over van de nacht

waarin ik voer’

In een avondlijke droom, eind december 1993, bevond ik mij in een verregend Haarlem, waar ik, rondogige, als een geveltoerist aan de donkere zijde van de Vleeshal heimelijk naar binnen werd geloodst, onwetend van de ooggetuige die mij daar had opgemerkt. Een eeuwigheid later, na mijn terugkeer van de duistere zolders van een vleselijk heelal, stond de getuige er nog steeds; alsof iemand hem ervoor betaalde. Hij sprak mij, Arges, aan en eiste een verklaring. Terwijl de regen opnieuw met koude wellust uit de hemel gutste, nam ik hem als een lezer onder drie ogen en smeedde een verhaal dat ik – in ruil voor zijn discretie – in een derderangs bodega aan de Grote Markt vertelde.

-

1

Het was, zei ik, alsof ik langs staand want omhoogklom.

Jagende wolken, een wassende maan in het grauw,

Water tot de boorden, een wachtende vrouw met een sleutellantaarn.

Het was, zei ik, alsof ze mij bij een complot betrok:

Om ons heen

Een vloot van daken, rijzend en dalend, leikleurig, nat.

Het was de wind die in alles bewoog,

Het water dat overal kroop.

Een duizeling bedwongen, en verder,

Langs ijzeren trappen omhoog; vier stappen

Naar de midscheeps,

De sjorrings los, een luik geopend –

En daalden toen af in de buik van het schip…

-

2

… en daalden toen af in de buik van het schip,

Droegen niets mee, droegen vrouwen

En geiten aan boord,

Verlieten de rots van de fluisterende schimmen,

Zuchtten tersluiks, zuchtten diep, lieten wrok en gramschap

Achter, en wierpen

De last van de dag van ons af;

Zagen geen kleur, struikelden, tastten,

Werden het oog van de kou, van de nacht, in de kreunende romp

Die zich kantelend vulde met water en lucht.

Het was de nacht der nachten, verzadigd van schijnsels, geruchten,

Ankers en valrepen, flessen en touwen, geruis bovendaks.

In de nacht der nachten is elke boot een dronken boot…

-

3

… is elke boot een dronken boot

Vol liederlijke dromen en een held op zijn retour

Die zich ontkleed, ontmand, als nar met bijenwas heeft ingewreven

En de mast van een gezonken schip omarmt.

Spotzieke Sirenen, aangewit in schuimend donker op een klip;

Pseudo-Kirkè of Kalypso, straatmeid of godin, neergevlijd

en toegerust met toverhand.

In het bleke licht van nergens imiteert ze een verlokking,

Doet een lach na op het voordek,

Maakt gebaren achter een spant.

Het zwijn van alle tijden knort achter de voederbak.

Het beeld vervliegt; het oog legt zich niet vast.

Het lege ruim; een lichtflauwte die langs de ribben glijdt…

-

4

… een lichtflauwte die langs de ribben glijdt.

Zonder loodsvrouw in het ruim gebleven;

Oog en sleutelgat ineen; een geremde archivaris;

Een gekiste muis in een verkleind heelal.

Mijn blik kruipt traag omhoog, betast een welving

Van een spantbeen, rekt zich uit tot aan de gording

Waar het scheepslichaam zich sluit.

En zij? Nog kind, al vrouw? Zit zij niet stevig in het want?

Zwaaiend aan de touwen, staande voor een raam

Zingt een Griekse in het Duits

Over de schande van het bloed waarvoor men zich niet schaamt.

(O, Atride, zeg ik, welke vloek rust op welk huis?)

Donkerslag. Een zee van duisternis slaat tegen het kapgebint…

-

5

… een zee van duisternis slaat tegen het kapgebint;

Aanzwellend geruis, geklapwiek als van vogels, dode zielen

Trekken raspend langs mijn oor.

Zwemmers, roeiers lichten op.

Iemand reikhalst naar een ander die zich uit de golven tilt.

Iemand roert zich in mij, ondergronds –

‘Jij, dappere van Thasos, die blijft zwemmen,

Verdrinkend nader je de Zwarte Kust.’

Noodlottige sterren daarboven; de mythische visser;

De hengel; de kosmische haak.

‘Mijn plaats is hier tussen de roeiers’

(gehoord onder een doft) –

Stemmen en gesmoorde lachjes scheren over het water…

-

6

… stemmen en gesmoorde lachjes scheren over het water.

‘Flink geroeid: het wordt

Al dag, al nacht.’

Zie ik pseudo-Kirkè’s donkere haren op de kust?

Wordt er gemord? gemuit? gemat?

Er is onrust in het want.

Helden en godinnen worden opgedoekt of weggebracht.

(Wie geen scheeps verstaat moet niet gaan varen)

Gespiegeld leven aan de voet; geen plek om iets te lezen.

Alle vlees is hier tot stof vergaan. Sta op! Er wordt vertuid.

‘De boot is aan: dus wegwezen.’

De trappen af, de avond in.

‘Portier, u laat dit oog met die meneer wel even uit?’

27.XII.1993 – 6.I.1994

-

CANTUS FIRMUS

-

1

Het is herfst of bijna winter,

de schilder wil het zo, bekijk het maar:

Een Seelenlandschaft zonder mensen, een verdoken buitenplaats.

Misschien een beeld om in te wonen?

◀Het land nog leeg, de ziel

toen vrij▶

laat het paneel bijna onleesbaar aan de keerzij weten.

Is het soms zo’n huis

dat men zijn leven lang met nauwelijks in te tomen

hunkering betrekken wilde?

Stammen liggen aan de bosrand

in de oksel van twee paden –

onverzaagde broden, hoog gestapeld voor het nieuwe jaar.

En juist toen iemand zei: ‘Hoor de schreeuw

van de fazant! Kerf nu de namen

in het hout dat morgen weer verbrandt’ –

zei iemand anders iets

over een vroeg banket, een laat souper, en dat

men al een eeuw of langer wachtte

in het grijze landhuis met de luiken,

daar,

tussen platanen zonder blad

waar onveranderlijk een sneeuwig licht op valt –

-

2

Is dit het huis dat er al was

voordat ik ademde? Schreef zij

een lied dat als gedroomd gedicht

in mij besterven zou?

Of schreef zij niet?

Hoe haar te benaderen? Was ik soms

een stalker die niet afliet, een

vermomde jager, of de nachtdief

die zijn intrek in haar kamer, in haar

lijfgoed en haar dagdroom nam?

Kon hij zo herwinnen

wat ik nooit bezeten had?

-

3

Nacht en witte maan: de stille

laan draagt licht en ijskristallen –

Is er geen beweging achter het raam?

Een man die mij al bijna vreemd is

zwerft daar om het huis. Elke nacht

is het alsof zij stil een luik ontsluit

en naar een schaduw wuift

die mij als altijd huiddicht op de hielen zit.

Wat hield zij toen verborgen

waar hij niets van wist?

-

4

Ja, opnieuw het spoor van een verdwijning volgen.

Zal zich ooit vervullen wat hier telkens weer begint?

Nevels aan de bosrand lokken mij de velden in.

Kijk achterom, nee kijk maar niet: het landhuis

is vervallen, roestige scharnieren, luiken

uit het lood, steengruis, houtrot, schimmel,

een verzakte trap naar het bordes.

En zij daar, ongebroken

als vitale maar ongrijpbare godin

die in een boomkruin, hoog boven de mist,

een oogverblindend lichtweb bij zonsopgang spint.

-

5

O Coleridge, hartsvriend, lotgenoot! Dit winters

huis, omringd door sparren en platanen,

roept ‘Frost at midnight’ in mij wakker:

De vorst regeert in het geheim,

Niet bijgestaan door enige wind. Het uiltje slaakte

Een luide kreet – en hoor! al weer zo luid als net.’

Je wist alles, je wist niets.

Je wist niet waar je haar moest zoeken,

of dat Asra je verliet

en dierbare collega’s je verrieden.

‘Poor Coleridge’ was je, je ontsteeg

ternauwernood de duisternissen van de dood.

Je bedronk je dagelijks aan woorden, beelden, plannen.

Je schitterde en viel, en schitterde opnieuw,

innemend & bezeten.

Je stierf van onvervulde liefde;

slikte, schonk en snoof

om wat niet was afgemaakt

nu eindelijk, en spoedig, en nog

voor je niet meer leefde te voltooien –

Om de vergeefse hunkering

en het onstilbare verlangen te verdoven.

Het is weer middernacht.

De maan hangt wit en vol in de ontbladerde platanen.

De vorst voert een geheim bewind.

Het uiltje slaakt een kreet – ‘toewíe, toewóe’…

Zuster veldmuis zoekt een toevlucht bij mijn voet.

Het duurt nog uren voor de hanen kraaien.

-

6

Had zij haar naam in hout gekerfd? Stond

ergens nog die maaltijd klaar

die wij in alle vroegte bij een opgestookt fornuis

zouden gebruiken?

Was de wereld toen aanwezig? Werd er

flink gemoord, gevochten en verkracht?

En moest ik dat berichten of bezingen

in een ongelezen eenmanskrant,

verfrommeld tussen vroege bosnarcissen

en nog ingehouden bloesempracht?

Passanten attendeerden mij op plicht

en verantwoordelijkheid; ze wezen

met berookte vingers naar het oosten, naar het zuiden.

Ze bezaten een kompas, ze zeiden iets

over een straf bewind. Een krachtig standpunt. Wapens.

Doden voor de goede zaak.

Het regende, er was slecht zicht. Ze fietsten

met geheven hoofden verder.

Ik luisterde niet vaak.

Alleen wormen, kevers en narcissen stonden aan mijn kant.

De padden sliepen nog aandachtig,

diep verscholen in een opgewaaide bladerrand.

-

7

Donkere ogen, lang bruin haar, soms opgestoken.

Het voortvluchtige lichaam onvindbaar

in kamers waar zij toen en zo-even nog was.

Een geur (onmiskenbaar de hare), een afdruk in stof,

een deur die aanstaat, tocht in een ijzig portaal.

De ketel op tafel (geschuurd en zelf gelapt), een potlood (geen

briefje) is alles wat rest.

De onttakelde ruimte, het wormstekig hout, de planken

vloer sinds lang niet geschrobd.

Waar eens een tas lag, een boek

en de pop uit haar jeugd,

doet een rat zich tegoed

aan wat er door wie ook

is achtergelaten.

-

8

Als iemand wist wat het betekende

te wachten

was zij het

was hij het.

Als iemand wist hoe het alleen gelaten lichaam

zijn stilte doorstond,

hoe men doorwaakte nachten

bezwoer

of in het stof op de grond

een smalle voetafdruk

(icoon van een afwezigheid)

ervoer,

was zij het

was hij het.

-

9

Beurtelings afgereisd

om weer terug te komen.

Het gemis in koude sterrennachten.

Al wat onbereikbaar werd gedacht.

Misschien was het wel nooit begonnen,

misschien werd er iets afgesloten

dat alleen uit bittere passie was hernomen.

Dat alleen in de verbeelding had bestaan.

-

10

Dat zij hem ooit,

dat zij hem op het haardkleed, in de gloed

van het fornuis haar naam zei

en iets onverstaanbaars fluisterde,

terwijl de winternacht een ijsbloem in het venster etste

en zij eenmaal, eenmaal openbloeide, eenmaal

zich ontvouwde

en dat niemand zag hoe hij zichzelf in haar verloor

en zij hem tot zich nam

maar al verdwenen was

toen hij uit de herinnering aan haar omarming opstond

als de ontroostbare die het oneindige zoekt.

-

11

Zwijgend leefde zij met de seizoenen,

vreemd gesloten als het huis dat ze bezat.

Woorden trokken krom en kropen in de naden.

Hoe zij zich verborg terwijl haar lichaam bloeide,

hoe haar geest verkleumde en hem schuwde.

Wat hij aanzag voor een raadsel

bleek een leegte.

Kon haar gezicht wel iets verraden

dat de muren niet hadden gehoord?

-

12 ◀soggetto cavato▶

Zomers stond hij soms als vreemdeling in de oprijlaan,

deed drie stappen naar opzij en verdween tussen de struiken.

Hij keek als iemand die het huis niet kende.

Het schemerde bleekwit achter de bomen,

orgelend gelach dreef door de tuin, de wind droeg

flarden van pianoklanken, iemand speelde

een nocturne voor het open raam.

Een rode parasol, een kinderstem op het gazon

bij de libellenvijver.

Gasten lagen in het gras:

een oom met motorfiets, een vijftal uitgelaten auto-neven

(haring en makreel op verse kranten, flessen

bier zo aan de mond gezet).

’s Winters stond hij soms als vreemdeling in de tuin.

Vuistdik spiegelijs lag op de vijver

waar geen kikkers meer en geen libellen.

Een blauwe vis tussen wat ingevroren kroos,

een kale wildernis daarachter.

De lucht van brandend hout trok in zijn kleren.

(Behalve dat was er niet veel te stoken.)

Geraniums stierven af. De luiken knarsten op de pennen.

Wekenlang van niemand iets te horen.

Vogels op de voederplank, een magere vos bij het gebroken kelderraam.

‘Het was een zaak van overleven,’ zei hij later

tegen niemand in het bijzonder.

‘Wij waren op een haar na uitgevroren.’

-

13

Hij zag van achter een raam de ochtendzon bloedrood

en laag boven een veldhek staan.

Berijpte draden blonken fel in brem en hazelaar

(zou de laatste weer gaan bloeien?).

‘Vogels, bloemen, veld en licht,’ wist hij

dat iemand had geschreven.

‘Die komen hun smart wel vlug te boven

als de winter zwicht.’

Hij neuriede met al zijn kleren aan –

‘Als hem die tijt vernuwen sal

Verquicken alle dinghe.’

De wind bleef oost.

De kou hield aan.

Hout werd schaars.

Er was geen brood.

Diep verdoken in hun vachten jassen

wachtten zij de maartse bloesems af.

‘Ik ga hier weg,’ zei ze. ‘Blijf jij maar

zingen zonder mij.

Ik kan uit stro geen gouddraad spinnen.’

-

14

Droge takken los geschoffeld in het onderhout;

dode vingers in de ochtend, knappende

geluiden aan de bosrand

waar zonet een damhert stond.

Lichte damp uit een gekeerde bladerhoop.

Stoofhout naast een zwart fornuis gestapeld;

twijgen op het rooster en de stroken van een krant

waar hij met haar vergeten aansteker

de brand in stak.

-

15

Haar lichaam was een stille herberg op het land.

Men zag haar zelden buiten.

Zij was schoonheid die haar schuwheid cultiveerde.

Zij was de knappe weduwe die dorpen ver

in dranklokalen werd besproken.

Zij verbloemde haar verschijning

onder capes en omslagdoeken.

Haar lichaam was een stille herberg op het land.

-

16

Nooit boog zij zich over zijn slapend hoofd,

opdat haar blik de zijne niet verwarmde

als hij zou ontwaken.

Ze had geen tranen en geen zweet.

Haar geuren stalde ze in zijn geheugen.

Haar lippen vormden kreupele zinnen.

Ze was niet wie hij zag.

Haar geest bleek een ontruimde zaal

zonder bekladde wanden.

Wat ze verzweeg

lag als een slapend onheil in hem opgeslagen.

Het leven ging

zoals het meestal gaat (wist hij pas later):

Er was geen peilloos verlangen

maar de lege oogopslag van het verraad.

-

17

Ooit boog hij zich over haar slapend hoofd

opdat zijn blik de hare zou verwarmen

als zij ging ontwaken.

Zweet en tranen moesten zich

met die van haar vermengen.

Hij wilde dat haar bloed

hem zou besmeuren.

Hij proefde met zijn ogen

wat zij hem niet gaf.

Geuren sloeg hij op in zijn geheugen.

Haar mond sprak slechts in halve zinnen.

Wat verzwegen werd

zou naar een doodskus op de lippen smaken.

Zij dacht:

Het was zijn droom nog eenmaal samen voor het vuur te liggen.

(Dat heb ik nooit begrepen)

Mijn lichaam is het doorgangshuis van een ontheemde.

Zij dacht:

Genot aan pijn ontleend

is wat ik wilde.

(Dat kon hij mij niet geven?)

-

18 ◀soggetto cavato▶

Nog eenmaal samen bij het vuur te liggen,

uur na uur en dag na dag

om na een ommezien van honderd jaar

weer voor het huis te staan

zoals het eens door iemand werd gemaakt.

De dag was mild, de avond

bracht een transparante nevel.

Oude vrienden worden voor de laatste, voor

de eerste keer die eeuw verwacht.

De kamers zijn hersteld, er is

een gloed in het fornuis, de kleden

voelen warm aan onze voeten.

Er is geschrobd, geschuurd, behangen;

er is een wandtapijt en een provisiekast.

Een keur aan wijnen en gerechten

staat op houten schragen langs de muur.

Het uur is bijna vol. Gedempte stemmen.

Iemand stoot de luiken naar het maanlicht open.

Men verdringt zich voor het raam,

Een sluier van blauw licht daalt over de gezichten.

Honderd maal hebben de vrienden van het huis daar stilgestaan.

Iemand rinkelt met de glazen

en morst wijn.

Het is de stenen gast die ongevraagd

achter hun rug begint te zingen.

Wat hij zingt gaat over

geld en cyberspace en virtuele

dingen. Hij is de meester der misleiding, maffiose

makelaar in maatkostuum: alles kan hij kopen,

maken, breken. Met de moker van zijn macht

wil hij maan en sterren en het bouwwerk van

de geest neerhalen.

Hij paait mensen voor één nacht.

Het huis met de platanen laat hij morgen slopen.

Wat ijl was en vergeefs als

liefde doet niet meer terzake.

Al wat hier verdoken leefde wordt nu weggevaagd.

-

VIER EXERCITIES

-

Tegen