-

Hij legde uit waarom bijlen dezelfde vorm hebben als sleutels.

Een oud-soldaat kijkt naar Game of Thrones, een IKEA wordt onder water gezet en bootvluchtelingen dobberen op zee. Willem de Zwijger maakt met Filips II een wandelingetje en vader kletst tot gek makens toe over de vondst van ijsmummies. Ondertussen ontvangen de bewoners van Doodstil een brief over gaswinning en heeft een clubje futen de grootste lol om hun drijfvet.

In De blanke gave bezingen verschillende stemmen een wereld die wordt bedreigd door een dalende zeespiegel en een overschot aan panda’s. Tegen de achtergrond van New Orleans, Srebrenica en de Efteling ontstaat een verhaal over een vader en een dochter. Een ontroerende geschiedenis vol humor en rake beelden, en een zee die onvoldoende wordt gehoord.

Ellen Deckwitz publiceerde eerder De steen vreest mij (2011), bekroond met de C. Buddingh’-prijs, en Hoi feest (2012), waarvoor ze het C.C.S. Crone-stipendium kreeg toegekend.

‘Meeslepende fantasmagorie… oorspronkelijk en springlevend van taal.’ – Erik Menkveld

-

Ellen Deckwitz

De blanke gave

Gedichten

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

-

© 2015 Ellen Deckwitz

Omslagontwerp Studio Rammelhemel

Omslagbeeld Vliegend hert, Albrecht Dürer

E-book Suzan Beijer

ISBN 978 90 254 4336 8

D/2015/0108/511

NUR 306

www.atlascontact.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2015, ISBN 978 90 254 4339 9

-

Voor Bertram

-

I

-

DAGJE CIRCUS

Wat gilde je toen het licht uitging

en het grommen begon.

We wezen naar de gaatjes in het tentdoek,

dat het net lichtpunten waren

en hoe achter de schermen

de beesten veilig opgesloten zaten.

’s Avonds keek je omhoog

en veranderden de sterren in gaten.

Je dommelde in, melig

om dat donker, die kooien erachter.

-

VADER

Voor iedere blauwe envelop hadden we een mannetje

als Rick, die er een bootje van vouwde dat echt kon drijven.

Als een stilte dreigde uit te dijen, rende hij al in zijn blootje

langs het tehuis. Bij elke mars strooide hij bananenschillen

als bruidsrijst voor zich uit. Zolang wij maar rechtop bleven

bestaan. Al vergaten we hem steeds vaker

bij te schenken. We lachten iedere dag een beetje later

en zelfstandiger. Als hij belde, namen we soms wel op