De mens kan met zijn getob en gefilosofeer weinig anders doen dan zich verschansen in een wereld van industrie, steden en treinstations, maar ontsnappen aan de wetten van de natuur kan niemand. In deze gedichten is bijna altijd een milde dreiging aanwezig, als ondertoon van iets groters dan de dichter en haar gedachtewereld. regen kosmos kamerplant is een even fabelachtige als ontnuchterende bundel, vol plichtsbesef tegenover de tijd, de ruimte en de elementen. Rebels en berustend, ridicuul en wijs, grappig en sinister. Licht verontrustende gedichten van een dichter die zich even goed thuis voelt op kosmische schaal als in het DNA van het vogelbekdier.

Anne Broeksma (Almelo, 1987) treedt regelmatig op met haar poëzie op festivals als Mooie Woorden en Lowlands. Ze schreef gedichten voor Radio 1 en publiceerde in onder meer de tijdschriften Het Liegend Konijn, Kluger Hans en Tirade. Daarnaast presenteert ze literaire programma’s in Utrecht.

‘Gedichten die mij proberen te ontglippen, gedichten die in mij vasthaken. Veel vlees om lang zoet mee te zijn!’ – Delphine Lecompte

Anne Broeksma

regen kosmos kamerplant

Uitgeverij Atlas Contact Amsterdam/Antwerpen

I

Paarse heuvels en nomaden

Jungle

De wereld

Soms zoek ik een kist

Het kleine giraffepaard

Mijn leven is opgegeten door een baan

Er piept iets in de bosjes

Zwarte lippen

Ik wil een kind

II

Feestelijke vlaggetjes voor mijn tijdbalk, mijn wereldbol

Toen de wereld nog plantaardig was

Vogelbekdier

We communiceren in slecht uitgewerkte reflexen

Een behouden avond

Lege fotolijsten

Baby op het strand

Station

Het is belangrijk om in een saaie omgeving te leven

Victoriaanse schapen

Etalage

III

Een blaf achter de huizen

Route

Wij begrepen alles

Een blaf achter de huizen

Het donker bestaat niet

Voetstappen

Nooit verdwijnen

Wat zullen wij meer zijn dan dit wit gespannen vel

Familievogels

Wereldreis

Port de Cassis

IV

Je zat op de grond voor de gordijnen en vroeg om een servetje

Oefening in eindes

Nergens wonen

Niks persoonlijks

IJstijd

Hoe je slaapt

Met een stokje in de ogen prikken

De man die tegen ziektes is

Zodra ik van mijn varkenskleur bevrijd ben

Groen

Vluchtplek

Er zijn lichten die niet doven

I

Paarse heuvels en nomaden

Jungle

Achter een plant zit een beest

dat schichtig is, het schudt de kop.

We zijn nu in de jungle van ons leven.

Er is een vrouw die dansen moet.

De armen zoeken omwegen omhoog,

het lukt de kijker niet dit te begrijpen.

Verbeeld je in een rol die past bij de omgeving.

Simpel, blootsvoets.

Het roffelhart dat nadert klinkt versleten.

De wereld

het liefst zou ik vanachter alle deuren