-

Onno Kosters

Vangst

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

-

Van lyriek tot readymade, van elegie tot epos: in Vangst spreken Johannes de Doper en Nausikaä de koningsdochter, dalen we af in de Onderwereld en bewonderen we de paaldanskunsten van bio-informaticus Hanka Venselaar. Het vlees vergaat (‘Wie zich aan eigen pootjes ophangt / wordt niet het zwijn dat hij zich waant’), de lust ontspoort (‘Mijn kousenband / knapt, mijn borsten bollen, ik. ben. nat’), en de aarde wordt ontstegen (‘Als kroon op het werk welt meesterlijk / het ravissante hoofd’). De dichter van Vangst is visser én vis.

Onno Kosters is de auteur van Callahan en andere gedaanten, De grote verdwijntruc en Anatomie van het slik. Hij is vertaler van Samuel Beckett, Adam Foulds en Seamus Heaney en won met het gedicht ‘Doe-het-zelf’ de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd 2012.

‘Deze gedichten nodigen je uit erin te verdwijnen.’ – Piet Gerbrandy, de Volkskrant

‘Onno Kosters is een op en top moderne dichter, die zijn ogen en oren wijd open houdt voor wat er om hem heen gebeurt.’ – Philip Hoorne, Poëziekrant

-

© 2014 Onno Kosters

Omslagontwerp Melle Hammer

E-book Suzan Beijer

ISBN 978 90 254 4416 7

D/2014/0108/789

NUR 306

www.atlascontact.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2014, ISBN 978 90 254 4415 0

-

Wat kun je meer doen dan je uiterste gebrek aan best?

-

I ¦ Het vlees en de val

-

Buikspek met sjalotjes (Recept voor één persoon)

Wie zich aan eigen pootjes ophangt

wordt niet het zwijn dat hij zich waant.

Buikspek spettert in de pan

bakt hier en daar een beetje aan

(zwarte randjes met de geur van parmaham)

sjalotjes als paarlen stuiten píng

en als je doorschept póng

van bakplaat naar stuurboord,

die niet te zuinige scheut wijn

werkt als een kalfslap op het zwijn dat maaltijd werd

nu geen illusies meer verspreidt.

Dit is mijn kookeiland.

Wie zich met zo’n malle koksmuts tooit

is niet vanzelf de chef die hij zich toont:

keukenprins die onversaagd met aanzetstalen zwaait

die appels boort en slagroom klopt

z’n zelfgepote piepers jast, de eigen boontjes –

terwijl de oven overzichtelijk blijft

het aanrecht een dansvloer

de keuken een balzaal van armslag

die hem naar een voorspoedig maar altijd voortijdig

einde van een uitverkochte avond walst.

Wie zich in zelfverzonnen sterren hult

wie zich maar mondjesmaat

aan de wetten van het werkblad houdt

wie moleculair kookt maar aan zijn toko geen menukaart hangt

ziet zichzelf hologig als de timer eensklaps gaat

aan de bodem van het raam

waar gebakken voor werd staan

proeft na verloop van tijd alleen

de eigen ingekookte nieren nog.

Engel op een tong die zich, uitbollende leverkaas

lillend dan naar buiten wringt.

Wie niet van des braadslees zijde wijkt

maakt pas een pan dat het een leven is.

-

Door

Ik herinner me

het geluk van de schommel

het sprongetje

de val maar dat je daar –

ik herinner me

toastjes met eendenpaté

en cranberrysaus

vier uur ’s nachts

volgend jaar

morgen

na mijn dood of na die –

ik herinner me dat ik klaarstond

de klok stil- en de wereld

verderging

zonder dat hij verderging

je niet –

ik verderging

zonder dat de klok

stilstond

dat ik me herinnerde

dat ik verderging

de schommel stokte

de val brak

de wereld

dat ik klaar, verder, niet, daar.

-

Château Papillon (Rondleiding)

Ik denk van niet nee, ofschoon het dagen kan aanhouden

en zich ontpoppen tot zekere gesteldheid, tic, tik (tok)

knik, kink, hersenkronkel die je de openslaande deur uit zwiept

losschietend meertouw dat je het openstaande raam uit slaat.

Ik denk van niet nee, al zijn de nachten onvermoeibaar

is de dichter onverstoorbaar, zo daar op zijn balkon

op zijn tablet pingelend. (In de kamer achter hem

de kandelaar op tafel, de boeken die wel weten hoe het is.

Lichtdronken motten twerken hoorbaar om de kandelaar op tafel,

knisteren.) Ik denk van niet nee, hoewel het uit de hand kan lopen

in spontane verjaars- en vechtpartijtjes zo ’s avonds

na het eten met een fles wijn half om. Ik weet het niet nee.

Ik denk van niet tenminste. Rug naar de kamer gekromd, buikje rond.

Weten hoe het is tussen haakjes. Maar verder? Ik heb niet eens een balkon.

-

Een knip

Ik had het met mijn kapster

over het leven en de dood.

Pal tegenover mij, zo zonder bril

een vreemde: een ijsberg

glinsterend verbrijzeld in een

ademhalend haarvangschort

dat hem is omgegord; een Dalek

maar een geenszins kwaadgevooisde.

Een nek die meebewoog, mijn kop

een pol met kluit en al eraan erop.

De kapster doet haar werk.

In de verte maar dichtbij en

zo nimmer te bereiken tegelijk:

het dienstdoen van haar lippen

aan haar na-ijlende stem

aan de klaarte van haar lach.

Was ik de zon, dan zij de aarde,

onbeschroomd een baan zich

rond mij warend, de handen

die het mes hanteerden steels

mijn wanhoop wegmasserend

mijn warhoofd weer voor even

snoeiend, loot na loot. Haar

helderheid een warmtebron

de mijne overstijgend

terwijl wij het daar hadden

over het leven en de dood.

Over generaties en de

dingen die dan doorgaan.

Ik houd haar hand vast als ik

afgerekend heb, een fractie langer

dan zij de mijne.

-

Marsman (Salto mortale)

Het wordt tijd de gordijnen uiteen

te schuiven, clichés te vermijden, ze

haakje voor haakje uit de oogjes te lichten

de gepantserde ruiten open te smijten

ze uit de kozijnen te schuiven

ze zorgvuldig met die (of beter

met andere) gordijnen aan schouders

en armen te rijgen, uit de doolhof

van je flight deck de stap op de richel

die in de gevel zich aanbiedt te zetten

en nog een

clichés te vermijden, met ferme slagen