-

Jannetje Koelewijn

HEILBRONS HEL

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam / Antwerpen

-

Waar rook is, is vuur. Cor Heilbron, topman van B4YOU, een groot internationaal voedingsmiddelenconcern, wordt verdacht van handel met voorkennis. Er is geen bewijs, maar één ding staat vast: Heilbron moet hangen. De officier van justitie die de zaak behandelt, is met zijn hoofd ergens anders. Via een relatiebemiddelaar heeft hij een nieuwe vrouw leren kennen. Intussen probeert een overmoedige journaliste de waarheid boven tafel te krijgen. Zij dreigt te worden meegesleurd in een schandaal waarvan ze de reikwijdte niet kan overzien.

Heilbrons hel is een roman over mannen met geld en mannen die de wet moeten handhaven, en wat er gebeurt als hun wegen elkaar kruisen.

-

© 2014 Jannetje Koelewijn

Omslagontwerp Roald Triebels

Omslagbeeld Hotel Lobby, 1943 van Edward Hopper; Indianapolis Museum of Art; William Ray Adams Memorial Collection

E-book Suzan Beijer

ISBN 978 90 254 4435 8

D/2014/0108/724

NUR 301

www.atlascontact.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2014, ISBN 978 90 254 4434 1.

-

Ik heb zo weinig mogelijk verzonnen en toch is dit een roman. Wie zich in een van de personages meent te herkennen: u bent het niet.

-

1

Laat in de middag, vroeg in het nieuwe millennium, een kilometer voor het Shell-tankstation langs de A2 ter hoogte van Breukelen. Lucas Pauw keek op zijn horloge, een verguld Omega-horloge dat nog van zijn grootvader was geweest, en daarna op het digitale klokje naast de snelheidsmeter op zijn dashboard. Twaalf over vijf. Tijd zat. Hij liet zijn blik van de binnenspiegel naar de buitenspiegel gaan, en vandaar verder naar rechts om te controleren of er geen medeweggebruiker in zijn dode hoek zat, gaf vervolgens het stuur een tikje in de richting van de uitvoegstrook en liet het gaspedaal los.

Strikt genomen hoefde hij niet te tanken, maar je wist nooit hoe zo’n eerste avond zou verlopen. Beter trouwens om even een plastic wegwerphandschoen aan te trekken. Bij een gelegenheid als deze wilde je niet naar benzine ruiken.

Hij haakte de slang los uit de houder, controleerde of er geen druppels aan het mondstuk hingen en stak het in de opening van de benzinetank. Terwijl hij in het handvat kneep om de pomp in werking te stellen keek hij gedachteloos naar de andere automobilisten die stonden te tanken en naar de Shell-shop, waar hij zo moest afrekenen. Het was al donker en er waaide een kille noordenwind, waardoor het binnen bij de kassa’s en de schappen met snoep en chips des te warmer en uitnodigender leek. Het licht viel in een wijde cirkel op het asfalt rond de glazen pui en scheen ook op de netten met houtblokken voor de open haard die daar lagen opgestapeld. Bij de ingang stonden emmers met in folie verpakte tulpen en chrysanten. Daarnaast: een schoolbord waarop in onhandige letters HEDEN VERSE VLAAMSE FRIET was geschreven. Rondom waren vlaggetjes getekend en in de hoeken stond afwisselend: NIEUW! LEKKER! NIEUW! LEKKER!

Hij huiverde. Hij had geen jas aan. Bij drieëntwintig liter sloeg de pomp af en hij liep naar binnen om te betalen. Het rook er naar vers brood en nog iets anders. Geen friet. Gebakken spek. Ham. De rij voor de kassa was lang. Achttien over vijf. Nog steeds tijd zat. Hij haalde zijn portefeuille uit zijn achterzak en stelde tevreden vast hoe los zijn broekband om zijn middel zat. Vijftien kilo in drie maanden. Het ging de goede kant op. Kijk nou eens naar die kerels die daar bij de counter met de warme snacks rondhingen. Ze vraten zich helemaal klem aan bamiballen en kroketten. Wat had die vent daar links nou op zijn bordje liggen? Lucas strekte zijn hals om het beter te kunnen zien. Bladerdeeg met iets erin. Rookworst. Ja, het was een halve rookworst in een goudglanzend omhulsel van gevlochten bladerdeeg, met mosterd, en mayonaise. Gadverdamme, dat zou hij dus nooit meer doen. Geen gefrituurde etenswaren meer als hij getankt had. De diëtiste had hem voorgerekend dat het op dagbasis algauw achthonderd calorieën scheelde, zo niet duizend of meer.

‘Het equivalent van een flinke warme maaltijd, meneer Pauw.’

‘Zoveel?’

‘Zoveel. En dat neemt u dus als hartig tussendoortje.’

In de auto had hij nog een appel liggen.

Eenentwintig over vijf. Waarom schoten ze niet een beetje op bij de kassa? God, kijk nou, die vent. Hij kauwde nog op de laatste hap van zijn rookworst en het meisje achter de counter reikte hem al een grote puntzak met friet aan. Leuk kind trouwens. Aardig gezichtje. Vond die vent ook, want hij lachte naar haar. Vrachtwagenchauffeur, wedden? Dat vettige haar, die laag op de heupen hangende spijkerbroek met de verkeerde schoenen eronder. Nee, dan zíjn schoenen. Zwarte brogues. Leren zolen. Smal en elegant. Ze zou hem niet op een slechte smaak betrappen. Ze zou meteen in de gaten hebben dat hij zich op een onnadrukkelijke manier uitstekend wist te kleden.

Zijn maag knorde. Hij was aan de beurt om te betalen en toetste zijn pincode in. Zouden ze uit eten gaan? Wat als ze het zo gezellig zouden hebben dat ze de tijd vergaten en pas om een uur of acht, halfnegen op zoek zouden gaan naar een restaurant? Het kon wel halftien worden voordat ze het voorgerecht kregen. Een of ander liflafje.

Friet was minder erg dan een kroket. In feite was friet gewoon aardappel met wat plantaardige olie. Geen verzadigde vetten, geen rood vlees. Hij zou aan dat meisje vragen of ze er niet te veel zout op wilde doen. En geen mayonaise. Drie minuten voor halfzes, hij moest wel gaan opschieten.

‘Hoe lang moet ik wachten als ik een portie friet bestel?’

‘Het is al klaar, meneer. Een grote of een kleine?’

‘Een eh… grote. Niet te veel zout.’

‘Zit er al op, meneer. Ik kan het er niet meer af halen. Mayonaise? Pindasaus? Uitjes?’

Ui mocht. Ui was groente. Ui zonder saus zou niet blijven plakken. De snippers zouden van het frietje af rollen op het moment dat hij het in zijn mond wilde steken. Op zijn das. Gegarandeerd.

‘Meneer?’

‘Mayonaise en uitjes, graag. Niet te veel.’

Heet, heet, heet. God, wat was dit lekker. De friet vroeger als ze met Koninginnedag naar de kermis op de Dam gingen. Hij zag zichzelf zitten, met zijn broers en zijn zusje, op de trappen van het Monument. Pa deelde de bakjes uit, kleine porties, zonder mayonaise, want dat gaf maar geklieder. Ieder jaar sloeg hij een van de kinderen over. Gewoon. Willekeurig. Een van de kinderen kreeg geen friet, want het leven was ook onrechtvaardig.

‘Kunnen jullie er vast aan wennen.’

Toen hij voor het derde achtereenvolgende jaar het kind was dat werd overgeslagen, was hij gaan huilen, met zijn hoofd op zijn knieën, zijn armen eromheen geklemd. Bleke blote knieën, want het was na Pasen en dan droeg hij zijn korte broek. Zijn vader boos natuurlijk.

‘Wat is dat voor komedie, jongen. Je lijkt wel een kleuter.’

Hoe hij ook zijn best deed om te stoppen, het lukte hem niet.

‘Lucas. Kijk me eens aan.’

‘Waarom word ik altijd overgeslagen, pa?’

Zijn vader was naast hem gaan zitten. ‘Als je het rustig tegen me gezegd had, Lucas, dan had ik misschien mijn hand over het hart gestreken. Maar dat gejank van jou, ik ga dat niet belonen.’

Hij liep naar de wc om zijn handen te wassen. De vrachtwagenchauffeur van daarnet kwam naast hem staan en grijnsde naar hem in de spiegel.

‘Was het lekker?’ De chauffeur klopte op zijn buik. ‘Ik kon de verleiding ook niet weerstaan, hoor.’

Kwart voor zes al. Nu had hij echt haast. Hij droogde zijn handen af en ging naar de parkeerplaats. Liep die man nou achter hem aan? Lucas keek om zich heen en drukte op de afstandsbediening om het portier te openen.

‘Audi A6. Mooie wagen.’

Lucas knikte vaag en bleef met zijn onderarm op de deur staan wachten tot de vrachtwagenchauffeur zou doorlopen. Die had zich naast de auto geposteerd en stak een sigaret op. Levensgevaarlijk om zo dicht bij een tankstation te gaan staan roken.

‘Geen Audi A8 natuurlijk, maar toch, mooie wagen.’

Wat moest die vent van hem? Lucas tastte naar zijn achterzak. Zijn portefeuille zat er nog. Hij kuchte. ‘Kan ik iets voor u doen?’

De kop van die man. Hij vond het zelf kennelijk erg grappig, want hij begon weer te grijnzen. Lucas zuchtte en duwde het portier wat verder open. ‘Als u het niet erg vindt…’

De vrachtwagenchauffeur gooide de peuk van zijn sigaret op de grond en maakte hem met een draaiende beweging van zijn schoen uit.

Zou hij er wat van zeggen?

Maar de man liep al door, in de richting van de parkeerplaats waar de vrachtwagens stonden. Hm, nou stapte hij toch in een personenwagen, een donkerblauwe Audi, een Audi A6. Nou ja zeg, wat had dit nou weer te betekenen.

Lucas startte de motor en reed stapvoets langs de andere Audi in de richting van de invoegstrook. Hij hield zijn gezicht zo strak mogelijk naar voren gericht terwijl hij zijn ogen naar rechts draaide. Een Nederlands kenteken. 54… JG… PV… Die vent stak zijn hand naar hem op. Gewoon doen alsof hij het niet zag. Nu optrekken en invoegen. Zo, dat had hij goed opgelost. Rustig gebleven. Geen onzekerheid getoond. Overwicht, daar ging het om in zulke situaties. Even het kenteken herhalen. 54 GJ… Nee… JG… Nee… GJ… PV… Verdomme. Laat ook maar. De matrixborden boven de weg versprongen. 90 kilometer, 70 kilometer, 50 kilometer. Hoe bestond het, op zaterdagavond.

Ter hoogte van de afslag Maarssen kwam het verkeer op alle rijbanen tot stilstand. Zo ver Lucas kon kijken: rode achterlichten. Het begon te regenen. Kansloos was hij. Een kansloze onderneming was het, sowieso. Hij reikte naar het handschoenenkastje en haalde er een plastic mapje met papieren uit. Achter zich hoorde hij het geluid van een sirene. In zijn spiegel zag hij de reflectie van blauwe zwaailichten. Dacht hij het niet. Een ongeluk. Hier stond haar nummer. Hij toetste het in op zijn telefoon, schakelde de handsfreemodus in, zette hem terug in de standaard en wachtte.

‘Met Simone.’

‘Met Pauw.’

‘Sorry? Ik kan u niet goed verstaan.’

Lucas haalde de telefoon uit de standaard. ‘Zo beter? Met Pauw spreek je. Lucas Pauw. We hebben een afspraak.’

‘O, Lucas, ja. Ik ben er al.’

‘Daar was ik al bang voor. Luister, het verkeer zit tegen. Ik sta vast op de A2 en ik vermoed dat er een ongeluk is gebeurd.’

‘Wat vervelend.’

‘Heel vervelend. Dus ik denk, eerlijk gezegd…’

‘Wil je afzeggen?’

‘Nee, maar ik denk dat het nog wel even kan duren.’

‘Niet erg, hoor. Ik zit hier prima.’

‘Goed, nou, mooi. Ik bel als ik in de buurt ben, maar dat kan dus nog wel even duren, hè. Je zit bij Karel V?’

‘In de lounge, ja.’

‘Weet je of ik daar kan parkeren?’

‘Er is hier wel een parkeerterrein, maar dat is geloof ik alleen voor hotelgasten. Zal ik het even voor je navragen?’

‘Graag. Dank je wel. Tot zo dan, hè.’

‘Tot zo.’

-

2

Na zeven teleurstellende internetdates had Lucas Pauw zich tot Axel de Beaumont gewend, over wie hij een verhaal had gelezen in de kerstbijlage van de Nieuwe Observator. De foto toonde een slanke man op leeftijd met een beminnelijke glimlach en iets te lang wit haar, dat schuin naar achteren was gekamd. Niet direct een type bij wie Lucas zich op zijn gemak voelde, maar in elk geval geen zwever, al had De Beaumont na zijn pensionering wel een poosje psychologie gestudeerd. Daarvoor was hij twintig jaar lang managing partner van Solid Solutions geweest, een private-equityfonds dat zich met name richtte op veelbelovende biotechstart-ups. Sinds hij zijn aandelen had verkocht was hij een man in bonis. ‘Financieel ben ik onafhankelijk,’ zei hij in het interview. ‘Voor het geld hoef ik het niet meer te doen.’

Lucas had een kort antecedentenonderzoek naar De Beaumont en naar Solid Solutions laten doen, en toen daar geen al te vreemde dingen uit naar voren waren gekomen, vulde hij op de website van De Beaumont Personal Counseling een korte vragenlijst in, waarop vrijwel onmiddellijk een uitnodiging was gevolgd voor een ontmoeting op het landgoed van de heer De Beaumont zelf.

Hij bleek kantoor te houden in het prachtig gerenoveerde koetshuis van een zeventiende-eeuws kasteel aan de Vecht, halverwege Loenen en Breukelen. Hij kwam Lucas al tegemoet lopen toen die zijn Audi nog maar net de oprijlaan op had gedraaid. Het grind knarste onder hun schoenen toen ze elkaar op de parkeerplaats achter in de tuin de hand schudden.

‘Pauw.’

‘Meneer Pauw. Wat leuk om u te ontmoeten.’

Een stem als een klok. De Beaumont hield Lucas’ hand even vast en keek hem doordringend aan terwijl hij met zijn andere hand de sjaal die hij in de gauwigheid had omgeslagen tegen zijn hals drukte. ‘Ik heet Axel. Zullen we elkaar tutoyeren?’

Halverwege het tuinpad naar het koetshuis bleef hij staan bij het bronzen beeld van een man en een vrouw die elkaar op de mond kusten. Hun lijven waren langgerekt en naakt. Hun handen waren met elkaar verstrengeld. ‘Mooi, vind je niet?’

Lucas knikte.

‘Ik weet niet hoe jij erover denkt, maar ik vind het heel mooi. Er spreekt zoveel liefde uit. Tegelijkertijd is het erotisch, en toch niet ordinair. Kijk eens hoe zij op haar tenen moet staan om met haar gezicht bij zijn gezicht te kunnen komen terwijl hij’ – De Beaumont zakte door zijn knieën en streelde beurtelings over de kuiten van de man en de vrouw – ‘stevig met zijn voeten op de grond staat en haar ondersteunt alsof ze een danseres is, een prima ballerina, een sterke en zelfstandige vrouw die ondanks haar kwaliteiten toch niet zonder…’

‘Is het van Kees Verkade?’

‘Ah, je hebt er verstand van.’ De Beaumont ging weer rechtop staan en legde zijn hand op Lucas’ onderarm. ‘Maar het is van Eric Claassen.’

‘Broek in Waterland.’

‘Briljant. Briljant. Broek in Waterland. Daar heeft hij zijn atelier. Ik ben meermalen bij hem op bezoek geweest. Verdomd aardige kerel. Ken je hem persoonlijk? Heb je wel eens wat van hem gekocht?’

Lucas schudde nee. Alsof hij daar het geld voor had. Maar dat was wel het laatste dat hij deze voormalige managing partner van Solid Solutions aan zijn neus zou hangen. Die liep intussen met zulke snelle passen voor hem uit dat Lucas hem nauwelijks kon bijhouden. Hij hijgde licht toen ze bij het koetshuis aankwamen.

‘Kom verder, kom verder,’ zei De Beaumont terwijl hij de voordeur voor hem openhield. ‘Ik heb een kleine lunch voor ons laten klaarzetten. Niets bijzonders, hoor. Gewoon een paar boterhammen.’

Hij dirigeerde Lucas naar een kleine keuken aan de andere kant van het koetshuis, waar op het hardstenen aanrecht twee schalen met versgebakken broodjes stonden, harde en zachte, bruine en witte, met pitten en met zaden, hoog opgetast en belegd met de fijnste soorten ham en worst, de mooiste Franse kazen. De geur alleen al deed Lucas het water in de mond lopen. Er was ook een schaal met sla en tomaten. Naast het theeblad, met twee porseleinen kopjes erop, stond een etagère met amandelkrullen en chocolaatjes.

‘Goed,’ zei De Beaumont toen hij glazen water had ingeschonken en ze tegenover elkaar aan tafel zaten. ‘Ik zal je eerst wat over mezelf vertellen. Daarna zal ik uitleggen hoe ik te werk ga en wat je van mij kunt verwachten. Mag ik je intussen wat van deze heerlijkheden aanbieden?’

Onbeleefd om nu te zeggen dat hij op kantoor al geluncht had.

‘Neem, ze staan ervoor.’

Een bruine dan, met ham, dat was minder erg dan kaas. Kleine happen. Rustig kauwen. Slokje water tussendoor. De voormalige managing director, of hoe heette dat, de managing partner van Solid Solutions nam alleen wat sla.

‘In mijn vorige leven,’ zei hij, ‘was ik managing partner van…’

‘Solid Solutions,’ zei Lucas. ‘Private equity. Biotech.’

‘Ah, je hebt je voorbereid. Verbaast me niets. Je lijkt me niet het type dat zich zomaar in een of ander avontuur stort.’

Hij glimlachte en bood Lucas nog een broodje aan. Die nam er nu een met brie. Vooruit, ook een tomaat.

De Beaumont glimlachte weer en vertelde hoe hij na zijn pensionering door een goede vriend van hem op het idee was gebracht om zijn talent voor het realiseren van deals in te zetten voor mensen die op zoek waren naar het geluk dat liefde heette en zich daarbij exclusief te richten op de happy few, want daar zat het gat in de markt. Hij zag het bij de vriendinnen van zijn vrouw die hun man waren kwijtgeraakt door een scheiding, door ziekte, een tragisch ongeval. Waar moesten zij een nieuwe partner vinden van het niveau dat ze gewend waren? En dan de hoogopgeleide vrouwen die zo op hun carrière gericht waren geweest dat ze zichzelf geen tijd hadden gegund om een partner te vinden en die, laten we eerlijk zijn, op de meeste mannen nogal intimiderend overkwamen. ‘Een serieus maatschappelijk probleem,’ zei De Beaumont. ‘Ik ben dankbaar dat ik mag bijdragen aan een oplossing. Zelf heb ik altijd zoveel geluk mogen ervaren dat het mij enorm veel voldoening geeft om in de herfst van mijn leven iets terug te kunnen doen.’

Lucas knikte. Deze vent was dus eigenlijk een weldoener. Maar hij zou hem voor dit gesprek wel zevenhonderd euro in rekening brengen, en mocht het tot een opdracht komen: tienduizend euro.

‘Mag ik je nog een broodje aanbieden?’ De Beaumont hield hem de schaal voor, maar Lucas schudde nee. ‘Sla dan? Een tomaatje? Het zijn heel goede tomaten. Ze komen van een biologische groenteteler in het Westland. Mijn vrouw en ik rijden daar elk weekend naartoe om voor de hele week groente en fruit in te slaan.’

‘Dank je. Ik heb echt genoeg gehad.’

‘Dan ga ik thee zetten. Zelf drink ik het liefst groene thee, maar ik heb ook verveine en rooibos en eens even kijken…’ De Beaumont pakte een paar weckflessen uit de oude apothekerskast naast het fornuis en bestudeerde de etiketten.

‘Gewone thee is prima,’ zei Lucas.

Maar De Beaumont luisterde niet. Hij draaide een thee-ei open en duwde er wat blaadjes in. ‘Je kunt je zeker wel voorstellen hoe blij ik ben om jou hier te hebben, Lucas. Mannen als jij dienen zich niet elke dag aan op de markt van liefde en tederheid. Als we met elkaar in zee gaan zullen we nog uitgebreid over jou en je achtergrond te spreken komen, maar voor nu wil ik je vast zeggen: je bent a dream come true, en dan bedoel ik natuurlijk: voor de vrouwen die op zoek zijn naar een man met een maatschappelijke positie als de jouwe.’

Wat zagen die amandelkrullen er aantrekkelijk uit. Eentje dan. Eentje zou hij er nemen als De Beaumont hem de etagère zo zou voorhouden. Die broodjes waren maar klein en een derde had hij afgeslagen. Vanavond zou hij alleen wat groente en kip eten. Tienduizend euro als het tot een opdracht zou komen. Nog een keer tienduizend euro bij succes. Hij zou er een lening voor moeten afsluiten, dus hij moest wel blijven opletten. Afstand houden. Ze waren geen vrienden en dat zouden ze nooit worden ook.

‘Klopt het’ – Lucas schraapte zijn keel – ‘dat je bedrijfseconoom bent?’

De Beaumont knikte terwijl hij een kaars aanstak. ‘Rotterdam. Erasmus Universiteit. Toen heette die nog de Nederlandse Economische Hogeschool.’

‘Als ik goed ben geïnformeerd, heb je je studie niet afgemaakt.’

Dat kleine zenuwtrekje bij zijn rechteroog. Die was raak. Maar De Beaumont herstelde zich snel. ‘Ach ja, de verleidingen van het studentenleven, je kent het wel. Ik heb er met volle teugen van genoten. Op een gegeven moment begon ik voor de lol wat op de beurs te handelen en binnen een jaar zat ik er tot over mijn oren in. En dan wordt het een zakelijke afweging. Wat is de meerwaarde van een bul ten opzichte van het verlies aan inkomsten gedurende de tijd die ik nog zou moeten besteden aan een paar tentamens waarvan het nut… Ik bedoel, in termen van efficiency zou het een investering zijn geweest waarvan het rendement…’

‘Toch jammer. Volgens mij blijft dat knagen, geen titel. Mensen plaatsen daar vraagtekens bij.’

‘Valt wel mee, hoor. En ik geloof niet’ – De Beaumont glimlachte naar hem terwijl hij hem een kopje thee inschonk – ‘dat ik slecht geboerd heb.’ Hij gebaarde om zich heen. ‘Nu zit je in mijn kantoor, maar waar ik woon, dat is tien keer zo groot. Bij gelegenheid zal ik je eens uitnodigen, Lucas. Mijn vrouw en ik geven regelmatig dinertjes voor leuke, interessante mensen. Niets bijzonders, hoor, we houden het altijd eenvoudig. Er zijn al een paar mooie vriendschappen uit voortgekomen. Misschien zou jij trouwens ook eens over jouw werk… Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen. In het aanmeldingsformulier las ik dat je een aantal vervelende ervaringen hebt gehad met daten via internet. Vertel eens.’

‘Nou, niet vervelend. Het werd gewoon niks.’

De Beaumont knikte. ‘En waar lag dat aan? Of laat ik je vertellen waar het aan lag. De dames die op jouw profiel reageerden waren niet van jouw niveau. Ze dachten…’

‘Over het algemeen waren het leuke, goed opgeleide vrouwen, met goeie banen.’

‘En toch keken ze vooral naar je maatschappelijke status, niet naar wie jij werkelijk bent.’

‘Nou, nee, er gebeurde gewoon niks. Soms lag het aan mij, soms lag het aan haar. Dan hadden we een leuk e-mailcontact gehad en op het moment dat we elkaar zagen…’

De laatste keer, een maand of twee geleden. Hartstikke leuke vrouw. Advocaat was ze, topadvocaat bij een van de grote kantoren. De gesprekken aan de telefoon waren zo gezellig geweest dat ze hem had uitgenodigd om bij haar thuis te komen eten. Haar blik toen ze de voordeur opendeed. Ze deed haar best om het te verbergen, maar in de split second daarvoor had hij al gezien wat ze dacht. Bij het dessert… Wat zat die De Beaumont hem nou doordringend aan te kijken, met die begripvolle ogen van hem, die warme glimlach.

‘Nou? Wat ging er dan mis, Lucas?’

‘Wat ik zeg. Er gebeurde niks.’

De Beaumont knikte naar hem alsof hij het antwoord op een moeilijke vraag bijna goed had. ‘Dat is precies wat ik in mijn praktijk voortdurend tegenkom. Ik wil de woorden waardeloos of deprimerend niet in de mond nemen, maar internetdaten is niets voor jou. Het is een loterij met uitsluitend verliezers. Waarom zou je daaraan meedoen? Je wordt er nog ongelukkiger van dan je al bent. Want je bent ongelukkig, Lucas. Ik zie het aan je ogen.’

Lucas zweeg.

‘Laat me je helpen, Lucas. Ergens op deze aardbol, waarschijnlijk dichterbij dan je denkt, loopt jouw ideale vrouw rond. En ik ga haar voor je vinden. Deze zomer wandel jij met haar langs het strand in Zuid-Frankrijk. En anders wel volgend jaar zomer.’ Hij leunde wat naar voren en legde zijn rechterhand met de palm naar boven op tafel. ‘Wat zeg je ervan? Zullen we met elkaar in zee gaan?’

‘Ik hou niet zo van het strand.’ Lucas glimlachte scheef terwijl hij het zei.

Nu liet De Beaumont een goedmoedige lach horen. ‘Dat is een goeie. Een hele goeie. Rome dan? Wil je liever met haar naar Rome? Parijs? New York?’

‘Dan het liefst New York.’

Gecapituleerd. Hij kon niet meer terug. Hij had A gezegd, nu moest hij ook B zeggen. Niet laf zijn. Wat had hij te verliezen, behalve twee keer tienduizend euro plus zevenhonderd euro voor dit gesprek. En daar kwam de btw dan nog bij.

‘Dus we gaan verder?’

Lucas knikte.

‘Heel goed, heel verstandig. Ik wist het wel. Toen ik je uit je auto zag stappen wist ik het al. Deze man is stevig genoeg om zich te laten helpen. Hij is bereid om’ – De Beaumont maakte intussen wat aantekeningen op een velletje papier – ‘in zichzelf te investeren. Dertigduizend euro is niet niks, dat realiseer ik me maar al te goed. Aan de andere kant, een auto is duurder en voor je levensgeluk…’

‘Dertigduizend?’ Lucas trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ik kom niet verder dan twee keer tienduizend plus zevenhonderd voor dit kennismakingsgesprek. Met de btw erbij zou dat dan…’

‘Plus advertentiekosten. Plus reiskosten. Ik kom bij jou thuis voor een persoonlijk gesprek over wie je bent en waar je van droomt en wat jou drijft in dit leven. Als het nodig is, kom ik nog een keer. Daarna ga ik actief voor je op zoek naar een vrouw en ze wonen niet altijd naast de deur. Is het geld een probleem voor je?’

‘Geenszins.’

‘Je bent natuurlijk in dienst van de publieke zaak, of mooier gezegd, de res publica, waar ik as such groot respect voor heb, echt groot respect, Lucas, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar over het algemeen zijn het niet de best betaalde banen. Al zul je van huis uit wel… Ik bedoel, ik neem aan dat je ouders… Waar ben je eigenlijk geboren?’

‘Landsmeer.’

‘Help me even.’

‘Ten noorden van Amsterdam. Niet zo ver van Broek in Waterland.’

‘Ah, vandaar dat je Eric Claassen kent. Wat deed je vader?’

‘Onderwijzer.’

‘Aha. Hoofdonderwijzer?’

‘Onderwijzer.’

‘Goed dat hij je heeft laten studeren. Was je zijn enige zoon?’

‘Hij leeft nog, mijn vader. Ik heb drie broers en een zuster en we hebben allemaal gestudeerd. En wij’ – nu even vriendelijk naar hem glimlachen – ‘hebben het allemaal afgemaakt. Maar luister eh… Axel, ik heb meer te doen vandaag, dus ik stel voor…’ Hij keek op zijn horloge.

De Beaumont stak zijn handen in de lucht. ‘Ik begrijp het. Ik zal mijn secretaresse vragen of ze jou belt voor een vervolgafspraak.’

‘Laat haar mijn secretaresse bellen, Axel. Zij beheert mijn agenda.’

‘Uitstekend, Lucas. Uitstekend.’

-

3

Vroeg in de ochtend, de Cornelis Krusemanstraat ter hoogte van het Amsterdams Lyceum. Françoise den Tex probeerde met haar ene hand de capuchon van haar regenponcho in bedwang te houden en met haar andere hand haar fiets, wat niet lukte, want de rukwinden vanaf het Valeriusplein waren hard en haar tas, aan het stuur, was zwaar. In het kinderzitje achterop zat Bruno, die met zijn drie jaar toch algauw een kilo of vijftien woog. Om te voorkomen dat ze met fiets en al zou omvallen moest ze haar linkervoet op de straat zetten, en onmiddellijk voelde ze hoe het opspattende regenwater in haar net nog met zorg gepoetste pump sijpelde.

‘SHIT.’

‘Dat mag je niet zeggen, mama.’

‘Nee, dat mag niet, Bruno.’

‘Waarom zeg je het dan, mama?’

‘Omdat ik een natte voet heb en mijn panty is ook kapot.’ Françoise was afgestapt en keek terwijl ze haar capuchon liet wapperen en met twee handen het stuur vasthield naar de achterkant van haar enkel, waar zich een ladder had gevormd die in rap tempo naar haar knieholte klom.

‘Doet het pijn?’ Bruno leunde opzij om met haar mee te kijken, waardoor het net hervonden evenwicht van de fiets-met-kind-en-tas weer verstoord raakte en Françoise met haar volle gewicht moest duwen om te voorkomen dat ze toch nog zouden vallen. Tevergeefs. Na een paar seconden van ogenschijnlijke stilstand begon de fiets te kapseizen, eerst langzaam, toen sneller, tot Françoise alleen nog maar kon proberen hem niet met een al te grote vaart op het wegdek te laten belanden.

Gelukkig waren er voorbijgangers die het zagen gebeuren. Een jongen met een rugzak had de tegenwoordigheid van geest om Bruno, vlak voordat die bekneld zou raken tussen fiets en asfalt, onder zijn oksels te grijpen en hem uit zijn stoeltje te sleuren.

De fiets lag op straat. Françoise, met doornat haar inmiddels, sjorde haar tas van het stuur. Bruno had het op een huilen gezet. De jongen met de rugzak keek bedremmeld om zich heen.

‘Geef hem maar aan mij,’ zei Françoise.

‘Mama,’ zei Bruno terwijl hij zich snikkend tegen haar aan vlijde. ‘Ik was bijna gevallen.’

Ze streelde hem over zijn hoofdje. ‘Ja, je was bijna gevallen, maar deze grote stoere vent’ – ze lachte even naar de jongen met de rugzak – ‘heeft je gered. Geef hem maar een handje en zeg dank je wel.’

‘Gaat het?’ vroeg de jongen nog een keer terwijl hij Françoises fiets omhoogtrok. ‘Moet je nog ver?’

Ze wees naar de hoek van het Valeriusplein, waar een oud schoolgebouw stond dat sinds een jaar of vijftien dienstdeed als kinderdagverblijf. ‘We zijn er bijna.’

Tijd om terug naar huis te gaan en een nieuwe panty aan te trekken was er niet. Toen ze Bruno had afgeleverd bij het groepje voor de oudste peuters sprong ze weer op de fiets en racete door de De Lairessestraat naar het Museumplein, en vandaar onder het Rijksmuseum door naar het kruispunt met de Stadhouderskade. Kwart voor negen. Dat gejakker ook altijd. Ze had Bruno vanochtend aan Cathérine moeten meegeven. Die had het nog gezegd. ‘Zal ik Bruno ook meenemen?’

Halverwege de Spiegelstraat ging ze de Keizersgracht op en ze reed tegen het verkeer in door tot ze bij het juiste nummer was. Ze bestreed de aanvechting om haar fiets tegen de gevel te kwakken en zette hem in het rek bij het water. Haar regenponcho propte ze onder het kinderzitje. Ze trok haar jas en haar rok recht, keek niet naar de ladder in haar panty, sprong de zeven treden van het bordes op en drukte op de glanzend gepoetste koperen bel.

Hij was nog groter dan je zou denken als je hem op de televisie zag. Zijn mond, die even iets misprijzends leek te hebben, vertrok in een brede glimlach.

‘Ah, dat is waar ook.’

‘Dag meneer Heilbron, ik ben…’

‘Ja, dat weet ik. Kom binnen. Zo te zien kun je wel een handdoek gebruiken. Dirk? Dirk! Waar hang je uit, man.’

Er klonk wat gestommel achter een deur aan het eind van de gang en daar kwam een geheel in het zwart geklede magere oude man tevoorschijn. Over zijn rechterarm lag een wit servet gedrapeerd.

‘Meneer.’

‘Dirk, wijs deze jongedame eens even de gastenbadkamer. En kijk of er voldoende handdoeken hangen.’

‘Tot uw dienst, meneer.’

Zonder een woord te zeggen liep Dirk voor haar uit de trap naar het souterrain af en duwde een deur open waarop in krullerige letters WATERCLOSET was geschilderd. Ze depte zo goed en zo kwaad als het ging haar gezicht en haar benen droog, veegde de zwarte strepen onder haar ogen weg en liep, haar rok nog een keer rechttrekkend, terug naar de gang.

Dirk ging haar voor naar de bel-etage en liet haar binnen in de salon aan de grachtzijde. Het parket. De tapijten. Het behang waarop minnekozende herders en herderinnetjes waren afgebeeld. Het met engelen beschilderde plafond. En dan dat schilderij boven de schoorsteenmantel. De fluit spelende jongen, de viola da gamba op de achtergrond – het leek wel een Judith Leyster. Françoise zette een paar passen naar voren om het beter te kunnen zien en op dat moment hoorde ze naast zich, in het halfduister, een kuchje.

‘Van wie denk je dat het is?’

Ze liet niet merken dat ze geschrokken was. ‘Is het een Judith Leyster?’

‘In één keer goed. Heel knap. Hoe wist je dat?’

‘Ik heb kunstgeschiedenis gestudeerd.’

‘Ah, kunstgeschiedenis. Interessant. En dan toch in de journalistiek verzeild raken.’

‘Het kan verkeren.’ Ze glimlachte naar hem en veegde met de muis van haar hand nog een druppel regenwater bij haar oor vandaan.

‘Bredero!’ Heilbron begon triomfantelijk te lachen. ‘Jaha! Ik ken mijn klassiekers. Gerbrand Adriaenszoon Bredero, de beroemde vaderlandse dichter en toneelschrijver.’ Hij zette een gedragen stem op. ‘Al ziet men de lui, men kent ze niet.’ Daarna klonk hij weer gewoon. ‘Dat kun jij je ter harte nemen, eh…’

‘Françoise,’ zei Françoise. ‘Françoise den Tex.’

‘Françoise. Als je het interessant vindt, Françoise,’ – hij sprak haar naam overdreven Frans uit – ‘dan zal ik je zo een rondleiding door dit pand geven, al moet ik bekennen dat ik hier niet mijn bijzonderste werken heb hangen. Die hangen in mijn huis in Blaricum. En dan heb ik in Frankrijk ook nog het een en ander, maar dat is allemaal laatnegentiende-eeuws spul, voornamelijk impressionisten.’

‘Ik begrijp,’ zei ze, ‘dat u hier niet permanent woont?’

‘Dit is mijn pied-à-terre, voor als ik een paar dagen op mijn hoofdkantoor in Amsterdam moet zijn. Wil je koffie? Dirk? Dirk!’

Dirk was er meteen en knikte bij elke opdracht die hem gegeven werd. Koffie, water, sinaasappelsap, croissants, boter, jam. Even later kwam hij terug met een serveerwagen waarop ook nog een mandje met appels en druiven stond, en een rieten kip die tussen haar vleugels twee gekookte eieren droeg. Hij nodigde Françoise met een handgebaar uit om aan tafel te komen zitten. Toen de koffie was ingeschonken zei Heilbron dat hij kon gaan.

‘Zo,’ zei hij tegen Françoise. ‘Waar kwam je ook al weer voor?’ Zijn gezicht was uitdrukkingsloos, misschien een beetje verveeld.

‘Een interview,’ zei ze.

‘O ja. Waarover? Wat was de aanleiding ook al weer?’

‘Uw afscheid van B4YOU en het feit dat u daarna bijzonder hoogleraar wordt…’

‘… aan de Universiteit Twente. Ja, dat klopt. Ik ben daar per 1 augustus benoemd tot hoogleraar corporate finance and risk management. Dat zal ik combineren met een aantal toezichthoudende taken die ik de afgelopen maanden heb aanvaard. Ik word onder andere president-commissaris van de KC Bank en van Hammingen International. Dat wist je?’

Françoise knikte. ‘Ik had uw secretaresse gemaild dat ik u daar graag over zou interviewen en dat ik het ook wilde hebben over uw jeugd en uw studietijd en hoe u uw carrière bent begonnen.’ En over uw vrouw, die er volgens de roddelbladen vandoor is gegaan met haar zangleraar. Maar dat zei ze er niet bij.

Heilbron tikte met een lepeltje op zijn ei en begon het te pellen. ‘Ik praat alleen over mijn werk,’ zei hij. ‘Nooit over mijn privéleven.’

Ze deed of ze hem niet gehoord had. ‘Ik zou willen weten hoe u voorzitter bent geworden van de raad van bestuur van B4…’

‘CEO. Chief executive officer. Je moet het wel goed zeggen.’

‘De CEO van B4…’

‘Dat maakt nogal wat uit, hè. Weet je het verschil? Een voorzitter is de primus inter pares in een collegiaal bestuur en de CEO is de baas.’ Hij legde de schilfers van de eierschaal een voor een op het schoteltje van zijn koffiekopje. ‘Ik ben de baas van B4YOU, de moedermaatschappij van het op twee na grootste voedingsmiddelenconcern ter wereld, en de enige die wat over me te zeggen heeft is de president van mijn raad van commissarissen. En die steunt mij in al mijn beslissingen, wat verstandig van hem is, want onder mijn leiding is de beurswaarde van de company meer dan verdubbeld, ik zeg: meer dan verdubbeld, en de potentie om binnen enkele jaren de number one van de wereld te worden is volop aanwezig. Wat wil je nog meer van me weten? Wat spreken we trouwens af over de tekst? Ik wil wel controle hebben over wat je opschrijft.’ Hij knikte naar het notitieblok dat Françoise naast haar bord had gelegd.

Ze zette haar ellebogen op tafel en liet haar kin op haar samengevouwen handen rusten. Ze glimlachte naar hem.

‘We kunnen het ook niet doen.’

‘Wat bedoel je?’

‘Geen interview. Als u geen zin hebt om iets over uzelf te vertellen, moeten we het gewoon niet doen.’

‘Hoe kom je daar nou bij? Natuurlijk ben ik bereid tot het geven van een interview, al is het maar omdat die jongens in Twente het zeer op prijs zullen stellen als de nieuwe hoogleraar zich op positieve wijze profileert in de media. Alleen wil ik wel vetorecht. Als de tekst me niet bevalt…’

‘Nee,’ zei Françoise, ‘daar begin ik niet aan.’ Ze legde haar handen in haar schoot.

Er viel een stilte, die pas werd doorbroken toen Dirk binnenkwam om te informeren of alles naar wens was.

‘Alles onder controle, Dirk. Je kunt gaan.’

Dirk tikte tegen de rand van een denkbeeldige pet en trok de deur geruisloos achter zich dicht.

‘Goed,’ zei Heilbron, ‘laten we dan maar eens kijken hoever we komen. Stel jij de vragen? Of zal ik gewoon maar beginnen.’ Hij schraapte zijn keel, omvatte zijn kin met zijn linkerhand en sloeg zijn ogen op naar het plafond. ‘Na mijn studie elektrotechniek in Delft, toen nog de Technische Hogeschool, ofwel de TH, thans de Technische Universiteit, ofwel de TU, ben ik gaan werken bij…’

‘Hoe was u op school?’ vroeg Françoise.

‘Wat bedoel je?’ Er klonk iets van irritatie door in zijn stem. ‘Je bedoelt hoe ik op de TH was? Wat voor cijfers ik haalde?’

‘De middelbare school bedoel ik. Wat voor jongen was u?’

‘O ja. Nou, ik was zo’n jongen die nooit te veel deed, want dat leek me niet efficiënt. Dus op mijn eindexamenlijst had ik voornamelijk zessen staan en in Delft…’

‘Hbs of gymnasium?’

‘Hbs natuurlijk. Ik ga toch geen overbodige dingen leren? Na de lagere school werd ik wel uitgenodigd voor het gymnasium, maar ik vroeg aan de leden van de toelatingscommissie wat het voordeel daarvan was. Ze zeiden dat mijn basis breder zou worden en dat het gepuzzel met Griekse woordjes mijn abstractievermogen zou vergroten. Nou, mijns inziens wordt je abstractievermogen effectiever gestimuleerd door het oplossen van wiskundige vraagstukken, al kan ik me voorstellen’ – nu glimlachte hij minzaam – ‘dat jij daar anders over denkt. Heb jij gymnasium gedaan?’

Françoise knikte. ‘En dat had u als jongetje van twaalf zelf bedacht?’

‘Nou, het kan zijn dat daar achteraf wat interpretatie bij is gekomen. Misschien dat het op die leeftijd vooral luiheid was. Maar luiheid’ – hij had zijn bord van zich weggeschoven en leunde op het tafelblad – ‘leidt tot efficiency en is in die zin een goede eigenschap. Het gaat er in het leven om dat je je energie goed weet te richten en dat je de dingen doet die je verder brengen. Je moet je krachten niet verspillen aan zaken die geen waarde toevoegen. Al moet ik erbij zeggen dat ik graag las. Nog steeds trouwens. Als ik tijd heb.’

‘En u verzamelt schilderijen.’

‘Dat is iets anders. Dat weet jij ook, als kunsthistorica. Investeren in kunst, mits van topkwaliteit, is een efficiënte manier om je vermogen veilig te stellen en in waarde te laten toenemen. Wat dat betreft kun je het vergelijken met investeren in vastgoed. Heb je nooit overwogen om de kunsthandel in te gaan? Dan had je nu niet in de regen op de fiets hoeven te zitten. Misschien had je dan wel een mooie baan gehad in een van die leuke galerietjes daar verderop.’ Hij gebaarde in de richting van de Spiegelstraat.

Een antwoord leek hij niet te verwachten. ‘Mijn vader was kolenboer. Hij handelde in kolen en petroleum. Mijn tak van sport was het niet. Ik wist al heel jong: dat nooit. Het was steeds harder werken voor steeds minder geld, want de mensen stapten massaal over op gas. Ik bedoel, we hadden het niet slecht thuis, we woonden netjes, maar het was niet te vergelijken met hoe mijn vriendjes woonden van wie de vaders goeie functies in het bedrijfsleven hadden.’

‘Waar woonden uw ouders?’

‘Mijn ouders? Die kwamen allebei uit Drenthe, Hoogeveen.’

‘En toen u klein was?’

‘Bennebroek. Dat ligt vlak onder Heemstede en Aerdenhout. Je mag me trouwens best tutoyeren, hoor. Ik heet Cor. Dus toen ik moest beslissen wat ik zou gaan studeren, dacht ik: het moet iets zijn waarmee ik een goede start kan maken. Ik heb economie overwogen, maar later dacht ik: daar kan ik me te weinig mee onderscheiden. Jongetjes met hbs-a konden ook economie studeren, en ik had hbs-b. Zo is het elektrotechniek geworden. Het interesseerde me geen bal en ik ben er alleen maar doorheen gekomen met keihard doordouwen, soms wel vierentwintig uur achter elkaar als ik tentamens had, want ik was ook lid van het corps en ik werd voorzitter van de senaat, en dat kostte allemaal verschrikkelijk veel tijd, en op een gegeven moment had ik er al een baan bij, want anders kon ik het collegegeld niet betalen. Ik werkte voor een reclamebureau en daar heb ik’ – Heilbron leunde ontspannen naar achteren – ‘verschrikkelijk veel mogen leren. Reclame en marketing waren in die jaren wat nu internet is. Booming business. En ik was erbij. Ik onderzocht voor een sigarettenfabrikant waarom alle mannen Caballero rookten. Caballero was toen hét merk. Dus ik ging kijken: om welk type man gaat het? Wat wil hij tot uiting brengen? Waarom wil hij geen sigaret met filter? En wat bleek? Een sigaret met een filter… Wil je nog koffie? Ik wil nog wel een kop koffie. Dirk? Dirk!’

Er gebeurde niets.

Heilbron stond op en trok met een ruk de deur open. ‘Dirk!’

Niets.

Hij vloekte binnensmonds en haalde zijn telefoon uit zijn broekzak. ‘Dirk! Waar zit je nou, man. Ik ben hier met een gast en we willen nieuwe koffie. Wat zeg je? Oké, oké.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Maar schiet dan wel een beetje op, ja?’

Hij ging weer zitten en schonk zichzelf bij uit de pot die op tafel stond.

‘Tot hoe laat hebt u de tijd?’ vroeg Françoise.

‘Cor, hè. Ik heet Cor. En ik heb nog wel even, hoor. Dat is het grote voordeel van deze fase van mijn leven. Ik bepaal mijn eigen agenda, voor zover die tenminste niet gedicteerd wordt door de beurskoersen. Goed, een sigaret met een filter was toen net zoiets als een auto met een automatische versnelling. Als je stoer was, wilde je hard kunnen optrekken. Als je een sigaret opstak, brak je eerst het filter ervan af. Dat was non-conformistisch. Dan was je een man die zijn vrijheid en onafhankelijkheid koesterde. En dat heb ik toen aan mijn opdrachtgever gerapporteerd. Ik zei: als je de hegemonie van de Caballero wilt doorbreken, moet je niet je product verbeteren. Nee, je moet je imago verbeteren. En dat geldt voor alles in het leven. Hoe de mensen tegen je aankijken. Kun je het een beetje bijhouden?’

Hij zweeg even en Françoise voelde hoe hij haar in zich opnam. Toen ze van haar notitieblok opkeek glimlachte hij naar haar.

‘Nou?’

‘Ja,’ zei ze.

‘Mooi zo. Na mijn studie ben ik bij De Veth Vleesproducten gaan werken, waarvan ik later door middel van een managementbuy-out de grootste aandeelhouder ben geworden, waarna we door middel van een reversed take-over door de Vaccasus Food Group een beursnotering kregen en we… Maar ik loop op de zaken vooruit. Ik ben dus begonnen bij De Veth, waar ik al snel in een lijnfunctie zat, en daar heb ik ook weer verschrikkelijk veel mogen leren.’

Hij stond op en begon met zijn handen in zijn zakken door de kamer te ijsberen. Françoise volgde hem met haar ogen. Een meter vijfennegentig, minstens. Kwastjes op zijn instapschoenen. Donkergrijze broek, waarboven zijn buik licht uitpuilde. Heilbron bleef stilstaan bij de haard en bestudeerde gedurende enkele seconden de fluit spelende jongen. Toen ging hij weer zitten.

‘Wat heb je toen geleerd?’ vroeg Françoise.

‘Hoe je moet kijken naar het gedrag van mensen in een organisatie. Wat kunnen ze? Hoe doen ze het? Hoe werken ze samen? Wat is de cultuur? Dat klinkt soft, maar later in mijn carrière heb ik eindeloos veel overnames gedaan en ik weet dat je heel goed op dat soort dingen moet letten. Voor het succes van een onderneming is het gedrag van mensen op de werkvloer essentieel. Ik herhaal: essentieel. Ik heb toen ook geleerd dat je werknemers het best kunt vergelijken met onkruid in het voorjaar. De numbers one groeien het hardst, maar iedereen heeft zijn maximum en soms blijkt dat iemand toch niet het vermogen heeft om de tragere groeiers onder controle te krijgen. En dan moet je als leider de moed hebben om te zeggen: die man gaat eruit. Mensen op de werkvloer moeten een baas hebben waar ze tegenop kunnen kijken.’

‘En u… jij…’

‘Ik heb altijd een natuurlijk overwicht gehad. Mijn moeder zegt dat ik als driejarige al de leiding nam bij spelletjes met andere kinderen. Ze accepteerden mijn gezag als vanzelfsprekend.’

‘Leeft ze nog?’

‘Wie? Mijn moeder? Ja hoor, zij leeft nog. Mijn vader niet meer, maar zij is er nog. Ze woont sinds enige tijd wel in een verpleeghuis, want hier’ – hij tikte tegen de zijkant van zijn hoofd – ‘is ze niet meer helemaal in orde. Ach ja, zo gaan die dingen. Ik heb het geluk gehad dat ze me altijd in alles gesteund heeft. Mijn moeder heeft altijd een grote bewondering voor mij gehad.’

Opeens werd hij onrustig, alsof hij zich iets herinnerde wat hij vergeten was. ‘Ik vind het gezellig om met je te praten, eh…’

‘Françoise.’

‘Françoise. Leuke naam trouwens. Françoise.’ Hij keek haar met samengeknepen ogen aan. ‘We hebben het heel gezellig zo samen, maar ik zie dat het al over elven is en ik moet… Zal ik je anders nog even een kleine rondleiding door dit pand geven? Of nee, ik heb een beter idee. We hebben nog wel het een en ander met elkaar te bespreken, dus ik stel voor dat jij vandaag of morgen weer even contact opneemt met Megan. Je kent Megan?’

‘Je secretaresse.’

‘Dat is mijn secretaresse, ja. Zij kan een nieuwe afspraak voor je maken. En als het je niet te veel moeite is, kom dan naar mijn huis in Blaricum. Lijkt je dat wat? Dan zal ik je laten zien wat voor een prachtige schilderijenverzameling ik daar heb.’

-

4

Driehonderd meter daarvandaan, dertien dagen later, een door tl-buizen verlichte vergaderkamer op de eerste verdieping van een naoorlogs kantoorgebouw aan het Singel bij de Munt. Willem Berkhout, Bill voor zijn collega’s, trok gehaast zijn jasje uit en hing het over de leuning van zijn stoel. Daarna duwde hij zijn overhemd terug in zijn broek, trok zijn riem wat strakker, haalde een hand door zijn haar en liep met de energieke tred van een man die regelmatig een halve marathon rent naar de koffieautomaat op de gang. Om 07 punt 03 uur had hij al in de bus naar Amsterdam gezeten, half versuft door zijn jetlag, en nu verlangde hij hartstochtelijk naar een dubbele espresso.

Hij drukte op de bovenste knop en checkte intussen zijn sms-berichten. Marike. Altijd Marike. Ze verwachtte dat ze vier minuten te laat zou zijn. ‘Maandagochtend en regen, maar ik sta al voor de parkeergarage.’ Hou daar dan ook rekening mee. De secretaresse van Godefroij vroeg of hij na de vergadering bij Godefroij op de kamer wilde komen. ‘Uurtje of negen, is dat haalbaar?’ Dat lag eraan. ‘Zdr we klr zn,’ sms’te Bill terug. ‘Hou je op de hgte.’ Die vrouw zat alle dagen om halfacht op haar post en die moest toch ook uit Bussum komen. Waarom kwam er geen koffie uit dat apparaat?

Zonder te kijken drukte hij nog een keer op de knop en sms’te naar Marike dat ze vrtn vrgr van huis mst gaan.

Geen koffie.

Een ferme klap op zijn schouder. Een hese stem op een halve meter afstand van zijn linkeroor.

‘Bill! Jongen! Ben je blind?’

Mickey.

Mickey trok een gele post-it van de koffieautomaat en wapperde ermee voor Bills gezicht. ‘Kun je het zelf lezen? Of moet ik je helpen? Deze machine is buiten gebruik. Alle machines zijn vandaag wegens onderhoud buiten gebruik. Als je koffie wilt, dan zul je je moeten vervoegen op de bovenste verdieping, alwaar Godefroij himself handmatig koffie heeft gezet met het laatste filterapparaat dat in dit gebouw en de wijde omgeving te vinden was, en hij serveert er pitmoppen van Kwekkeboom bij, dus sowieso kan ik je aanbevelen om…’

‘Mickey?’

‘Ja, Bill?’

‘Alsjeblieft.’

‘Sorry. Echt hoor, sorry. Nou even zonder grappen. Zal ik boven een kan koffie gaan halen? Ik denk niet dat wij de enigen zijn die daar behoefte aan hebben.’

‘Graag.’

‘Hoe was je dienstreis naar de States?’

‘Zal ik je nog wel vertellen.’

‘Jetlag?’

‘Nogal.’

Mickey knikte begripvol en legde zijn hand tegen Bills rug. ‘Ik ga koffie voor je halen. En ik zal je eerlijk zeggen, Bill, ik vind het allemaal onwijs spannend. Net een film. Vannacht was ik er zo opgewonden over dat ik bijna niet kon slapen.’

‘Begrijp ik. We gaan er serieus naar kijken.’

‘Dan ga ik nu koffie halen.’ Mickey zette een paar passen in de richting van de trap, maar halverwege draaide hij zich weer om en probeerde Bills blik te vangen. ‘Wat vind je ervan?’

‘Waarvan?’

‘Wat ik je gemaild heb.’

‘Dat kan ik niet op voorhand zeggen, Mickey. Ik wil eerst de feiten kennen.’

‘Vannacht lag ik terug te denken aan Operatie Lederhosen, weet je nog? Acht man van de FIOD op de beursvloer, politie erbij, laptops open en binnen drie minuten hadden ze de computers van Van Maaskant & Brak leeggetrokken…’

‘Ga koffie halen, Mickey. Het is acht uur en ik zie dat Hans al binnen is. Hé, daar is Marike ook. Toch gelukt?’

Ze was buiten adem en hing met nijdige gebaren haar jas aan de kapstok.

‘Verdomme, Bill,’ zei ze.

‘Ook goedemorgen.’

‘Ja, wat is dat nou.’

‘Wat bedoel je?’

‘Ik kan de kinderen toch niet ’s morgens om halfzeven aan hun lot overlaten.’

‘Ik heb ook kinderen.’

‘En een vrouw die voor ze zorgt.’

‘Ik moet je teleurstellen, Marike. Mijn vrouw is lerares Nederlands op een vmbo-school, niet de gemakkelijkste kinderen, en ze gaat net als jij elke ochtend de deur uit, maar dan op tijd. Wij hebben het gewoon goed geregeld.’

‘O, hou op, Bill.’

Marike drukte haar handen tegen haar oren en liep met driftige passen de vergaderkamer in. Daar smeet ze haar tas op tafel en rukte een stoel naar achteren. ‘Ik héb het goed geregeld, maar als mijn man al weg is en de oppas komt te laat, dan zal ik toch echt moeten wachten. En nou ga je verdomme niet tegen me zeggen dat ik een andere oppas moet nemen. Zij stond ook in de file, ja! Is er al koffie?’

‘Fiets,’ zei Bill. ‘Bus. Trein. ’t Is maar een idee, hoor.’ Dat gelúl van die lui altijd als ze ergens binnenkwamen. Het stond weer he-le-maal vast vanochtend, geen doorkomen aan.

Ophouden nu. Hij was chagrijnig. Hij had een jetlag. Hij had nog steeds geen koffie gehad. Waar bleef Mickey? Ah, daar was hij. Die joviale grijns. Dat leverkleurige pak. Geel overhemd eronder, groene stropdas erbij, ja hoor, tuurlijk, doe maar lekker gek. Wat had die jongen toch weinig gevoel voor verhoudingen. Kon maar niet onder ogen zien dat hij, Willem Berkhout, Bill voor zijn collega’s, het niveau van beurshandelaar allang ontstegen was terwijl hij, Mark Stroop, Mickey voor zijn collega’s, was blijven steken in die sfeer van toffe jongens onder elkaar van het Rokin en het Damrak. Bestond niet eens meer, die wereld. De brokers, de runners, het roepen en schreeuwen – het was allemaal in een paar jaar tijd verdwenen en vervangen door computers die vele malen sneller met elkaar handelden via internet, en bovendien geruisloos. Nou, hij miste het niet. Valse romantiek was het, dikdoenerij om te verbloemen dat ze de hele dag niets anders deden dan gokken, gokken, gokken. Goed, nu gokten de computers, wat waarschijnlijk gevaarlijker was, maar wel cleaner. Niet dat gebrál.

Marike was gaan zitten en had het druk met haar papieren, Hans stond nog te bellen en Mickey schonk met veel overbodige bewegingen de koffie in. Bill leunde met zijn voorhoofd tegen het raam, lekker koud, en staarde naar buiten, over de Bloemenmarkt, waar de eerste toeristen al met opgestoken paraplu’s tussen de tulpen en de hyacinten liepen te scharrelen. Zijn tijd bij de Nationale Agrobank. Ze wilden daar niet achterblijven in de vaart der volkeren en hadden ook een dealingroom opgetuigd, en om die te vullen lokten ze de beste performers met geld en grote beloften van het Rokin weg. Hem ook. Hem als een van de eersten. In die tijd reed hij nog in een Porsche. Tweedehands weliswaar, maar toch, een Porsche. Het binnenkomen ’s morgens. Computer aan, slok koffie, daar meldde Parijs zich al. Hi, hi, looking for a call USD/put/FRF, strike 6.1700… Toen had je nog Franse francs. Hij doet ze een voorstel, seconde later, Parijs weer. Ok, mom plse, cust is busy, so will revert asap, keep this warm for me. Klant druk? Welnee, klant belt tien andere banken om te kijken of hij ergens een betere prijs kan krijgen. Nu even doorpakken. 0.08, now or never. Kijk, die taal begrijpen die alpinopetten. Lovely, thanks and byebye. Seconde later, Londen op het scherm. Hi, hi, looking for…

Bills vader was hartchirurg. Hij had Bill een keer meegenomen naar een operatie.

‘En, jongen? Wat vond je ervan?’

‘Een chaos, daddy. Wat een smeerboel. En dat gesnauw van jullie.’

Zijn vader kwaad. ‘Je begrijpt er niks van.’

Bill kwaad. ‘Alsof jij begrijpt wat ik doe. Maar er wel een mening over hebben, hè. Je vindt het stompzinnig. Zeg het dan. Stompzinnig. Maar we hebben het wel over twaalfhonderd miljard omzet per dag, hè. Per dag. Twaalfhonderd miljard.’

‘Bij de Nationale Agrobank?’

‘Nee, daddy. Over de hele wereld.’

Weer die hese stem, deze keer bij zijn rechteroor. ‘Bill?’

‘Ja, Mickey. We gaan beginnen.’

‘Niet erg, hoor, Bill. Heb ik ook wel eens gehad, dat je zo moe bent dat je staande kunt slapen.’

‘Ik ben niet moe. Ik heb een jetlag.’

Iedereen zat nu, Hans en Mickey tegenover Marike, die het nog steeds druk met haar papieren had, en Bill aan de korte kant van de in een U-vorm geplaatste formica tafels. ‘Goed,’ zei hij. Zijn stem klonk groggy. Hij schraapte zijn keel, nam een slok van zijn koffie en begon opnieuw. ‘Goed. We zijn hier bij elkaar om de bevindingen te bespreken die jullie hebben geformuleerd naar aanleiding van jullie onderzoek naar…’

Hans onderdrukte een geeuw. Mickey zat te spelen met een ballpoint en staarde voor zich uit.

‘Mickey.’

‘Ja, Bill.’

‘Begin maar.’

‘Waar zal ik beginnen?’

‘Bij het begin, graag.’

‘Leopard Entertainment,’ zei Mickey. ‘Een lauwe beursdag. Jij was net naar de States, Bill, en opeens krijg ik een melding dat er tegen de markt in een ongebruikelijk grote order voor Leopard Entertainment is geplaatst. De hele sector is zo bewegingloos als een mummie in een eh… sarcofaag, maar Leopard maakt een leuk sprongetje. Nog geen uur later: weer een sprongetje. Dus ik denk: waar komt de appetite voor die tent opeens vandaan? Niks in het nieuws dat het kan verklaren en ik kan niet goed uitleggen waarom, Bill, maar mijn onderbuikgevoel…’

‘Bespaar me je onderbuikgevoel.’

‘…zegt me dat hier iets niet klopt. Dus ik bel investor relations van Leopard en ik vraag: is er iets wat wij niet weten en wel zouden moeten weten? Nee hoor. Niks wat zij konden bedenken. Ook niet in de nabije toekomst? Iets ophanden misschien? Nee, nee. Ja, het bevreemdde hen ook. Ze vonden het heel raar en ze zeiden dat ze er geen verklaring voor hadden. Dus ik loop naar Hans en Marike’ – Marike keek op en knikte naar hem – ‘en ik leg hun voor wat ik heb waargenomen en Marike zegt…’

‘Laat mij maar zeggen wat ik zei,’ zei Marike. ‘Ik zei: dat gaan we uitzoeken.’

Mickey knikte. Hij wilde doorpraten, maar Marike was hem te snel af.

‘Lang verhaal kort.’ Ze begon voor te lezen van het vel papier dat voor haar op tafel lag. ‘De eerste order is geplaatst om 09 punt 13 uur, de tweede om 10 punt 05 uur.’

‘Bij wie?’ vroeg Bill.

‘Bij de KC Bank in Amsterdam, telefonisch vanuit…’

‘Door wie?’

‘Wacht nou even, Bill. Er zijn die ochtend in een doodstille markt binnen een uur twee orders voor Leopard geplaatst, allebei bij de KC Bank, allebei telefonisch, wat suggereert dat er een samenhang is, maar het punt is wel’ – Marike schoof wat heen en weer met haar papieren – ‘dat het vanaf twee verschillende locaties is gebeurd door twee verschillende personen van wie we niet weten of ze voor zichzelf handelden of in opdracht.’

‘Getapet?’

‘Ja, de gesprekken staan op tape.’

‘Binnenland? Buitenland?’

‘Een in Nederland, een in Frankrijk.’

Bill knikte en stond op om zichzelf nog een keer koffie in te schenken.

‘Goed. Ga verder, Marike. Ik kan niet zeggen dat ik al erg onder de indruk ben.’

Er zat iets meewarigs in de blik waarmee ze hem aankeek. ‘Je hebt het nieuws niet gevolgd?’

Shit, welk nieuws.

‘Ik vermoed,’ zei Marike, ‘dat het in Amerika ook all over the place was. Reuters had het als eerste.’

Hij knikte vaag.

‘Leopard is vorige week vrijdag voor drie punt één miljard dollar overgenomen door Grizzzly.’

‘En?’

‘De maandag daarna zijn die twee pakketten Leopard weer verkocht met een koerswinst van ruim acht ton.’

Mooie rit. ‘Door wie?’

‘Dat zijn we nog aan het uitzoeken.’

‘Dezelfde personen die de kooporders hadden gegeven?’

‘Dat weten we dus nog niet.’

‘Oké.’ Bill dronk zijn bekertje koffie leeg en pakte zijn tas. ‘Nou, mooi. Dan hoor ik graag weer van jullie als jullie daarachter zijn. Waar zijn die verkooporders geplaatst?’

‘Bij de KC Bank,’ zei Marike. Ze wisselde een blik met Hans. Mickey zat te kijken alsof hem zijn snoep was afgepakt.

‘Jezus, Bill,’ zei Hans. ‘Je mag wel wat enthousiaster zijn.’

‘Ja, natuurlijk. Sorry, jongens, ik heb mijn dag niet helemaal. Volgende keer trakteer ik jullie op een saucijzenbroodje, dat beloof ik, en voor dit moment’ – hij stond op en trok zijn jasje aan – ‘neem ik afscheid van jullie, want Godefroij zit boven op me te wachten.’

Bij de deur van de vergaderkamer draalde hij even. ‘Goed werk, Mickey, Marike, Hans…’

Hij wilde zeggen dat hij trots op ze was, maar voelde dat de woorden niet soepel uit zijn mond zouden komen.

-

5

Godefroij stond bij het raam naar buiten te kijken, een groot en donker silhouet tegen een grauwe hemel, maar toen hij Bill hoorde binnenkomen, draaide hij zich meteen om en stak zijn hand naar hem uit. ‘Daar hebben we Willem Berkhout. Een heel goede morgen, Willem.’

Dat rare dunne stemmetje, uit die enorme borstkas. ‘U ook goedemorgen, meneer Godefroij.’

‘Etienne. Ik heet Etienne. Kom verder.’

Godefroij gebaarde naar de twee met zachtblauw ribfluweel beklede fauteuils die schuin tegenover elkaar bij het raam stonden. Op het glazen bijzettafeltje stond een trommel met koekjes, het deksel lag ernaast. Er stond ook een asbak, met op de rand een smeulende sigaret. Godefroij pakte hem op en kneep zijn ogen dicht terwijl hij diep inhaleerde. Toen hij weer uitblies vroeg hij of Bill er bezwaar tegen had als hij rookte.

‘Nee hoor, natuurlijk niet.’