-

Op het eerste gezicht zit er iets geruststellends in de manier waarop de dichter Geert van Istendael naar de wereld kijkt. Nauwkeurig neemt hij de dingen waar, laat de taal de dingen ook beminnen. Maar telkens weer sluipt een lichte onrust de gedichten binnen. Soms ingegeven door het tastbare: ‘Het slijk der aarde is mijn zaligheid’, soms door de geest: ‘Ziedaar zijn ziel. Geen commentaar.’

Net zo nauwkeurig als Van Istendael de dingen bekijkt, luistert hij naar mensen. Het levert gedichten op van een wonderschone, melancholieke, aardse tragiek. Nee, de berusting uit de titel is schijn. Van Istendael geeft de moed voorlopig niet op.

Geert van Istendael (1947) is schrijver, vertaler, essayist en dichter. Van hem verschenen onder meer Het Belgisch labyrint, Arm Brussel, Mijn Nederland en de dichtbundels Taalmachine en Sociale zekerheid.

‘Geserreerdheid wordt gecombineerd met een vertederd ironische verhaaltrant. Het resultaat onthult een zeldzaam complexe, innemende eenvoud. Geert van Istendael is een dichter die aandacht verdient.’ – Annemarie Musschoot

‘Van Istendael wil best zo nu en dan een ladder beklimmen, een hoge toren desnoods, maar zijn plaats is op de grond, waar nog genoeg te doen is. Van Istendael is een dichter op wie je kunt bouwen.’ – Piet Gerbrandy, De Groene Amsterdammer

-

Geert van Istendael

Het was wat was

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

-

© 2015 Geert van Istendael

Omslagontwerp Melle Hammer

E-book Suzan Beijer

ISBN 978 90 254 4517 1

D/2015/0108/528

NUR 306

www.atlascontact.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2015, ISBN 978 90 254 4516 4

-

... appeler

tout ce qui risque de se perdre

s’il s’endort.

PHILIPPE JACCOTTET, ‘Le travail du poète’

-

Mijn erf verkilt Het eerste vlies op plassen

Wind trekt aan De wolken scheuren Vlagen

hagel duiken Zwart in tegenlicht valt

op straat en struiken wit Van welke heks

zou dit het teken zijn Een vrachtwagen sluipt nader

kruipt voorbij vervaagt Gesmoorde vloeken

Een huif van heiligheid verbergt de schuur

de hagendoorn het hek de grote kruinen

De kraaien laten snode plannen varen

Beschutsel hoopt zich op Geduld Geduld

Hier binnen ruilt de schemering de dingen

het zoutvat voor een zwam de keukenkast

een oude vrouw die rouwt Verzet geen voet

er gaapt een afgrond in de tegelvloer

De velden in de verte zijn niet meer

de muren zakken zienderogen weg

Zoek op en tel de vrienden die ons resten

kool wortel ossenstaart een pot met vet

de dekens borstrok brandewijn Zij zijn

trawanten in dit jaargetij De teken

verstenen in de heg de waterratten

verglazen in de put de moestuin is

een dodenhuis dakloze kerk de boomgaard

Wij kameraden stoken ketters vuur

geen vijand durft te naderen Ons beschermt

een hoog bestuur van noordenwind en neerslag

De kookpot borrelt Laat de damp