-

Het zijn de nadagen van een hippe planeet, waar kantoren in brand staan, maar er vindt ook stadsvernieuwing plaats in Kwaad gesternte, het debuut van Hannah van Binsbergen. Een veelstemmige wereld waarin Sint Franciscus meespreekt, ook Baudelaire, maar vooral Hannah van Binsbergen, de slapeloze scholier die liefde in de strijd wil betrekken, maar die jaren later op het jeugdjournaal opeens ziet dat ze ‘nooit geactualiseerd’ zal worden.

Lichaam en geest zijn in volle kracht aanwezig, en staan elkaar constant in de weg. Dat is ongemakkelijk en (daarom) ook grappig. Van Binsbergen zoekt de uitersten, niet het midden. Haar werk is geëngageerd en eenzelvig. Julia is goed. Sylvia is slecht. Deze gedichten gaan over wat zwarte magie en politiek radicalisme gemeen hebben.

‘Deze gedichten zijn bezwerend, groots, angstaanjagend, grappig en doortrapt. Ik vind het een fenomenaal debuut.’ – Maarten van der Graaff

-

Hannah van Binsbergen

Kwaad gesternte

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

-

© 2016 Hannah van Binsbergen

Omslagontwerp Melle Hammer

Foto van de auteur Jelmer de Haas

E-book Suzan Beijer

ISBN 978 90 254 4810 3

D/2016/0108/731

NUR 306

www.atlascontact.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2016, ISBN 978 90 254 4781 6

-

Nu iedereen met me meekijkt kan ik eindelijk beginnen

te groeien naar de markt. Ze weten allemaal waar ik mee bezig

ben en vinden het niks: de tijd dat de postbode de arme

burger achternazat, de tijd dat de goede postbode

symbool stond voor de dood, hebben we toegestaan

te transformeren tot de nadagen van een hippe planeet.

Ik hoef mijzelf niet meer te dwingen een gezicht op te

zetten om naar buiten te gaan. Al mijn gezichten zijn bekend,

gezien in medische catalogi, besproken in ondergrondse

correspondenties, beproefd in het gebruik. Ik wil eruit

maar nergens ben ik veilig, mijn geweten is iets lichts

geworden nu ik mijzelf altijd moet zien en zien hoe ik door

iedereen gezien word. Sinds de tijd dat de PTT het embleem

was van de dood is veel vergeten dat herinnerd had moeten

blijven, nu te lezen in de levende archieven verspreid over

Europa. Ik steek mijn hand door de brievenbus, voel voor het eerst

het afscheid van mijn onverstuurde brieven.

-

Vroeger had ik iets

het was niet groot maar groot genoeg om niet verwacht te worden

het was taai en zorgde dat ik met een schoon geweten

die rooie op zijn bek kon slaan

niemand die het zag

hij zou het nooit vertellen en niemand zou mij ooit geloven

(zo onwaarschijnlijk was het niet, ik was een half hoofd groter

en duizend keer slechter opgevoed)

ik kies julia

ik kies ervoor om op te staan om 9 uur hoewel ik weet dat dat niet

enkel in mijn handen ligt

mijn voorkeur hebben mannen die op apen lijken boven

mannen die op honden lijken

ik kies ervoor om terug te gaan naar voorhistorische debatten

ik kies de dood die mij voorspeld is door een sticker

te aanvaarden met een beetje waardigheid

ik kies ervoor om daarna op te staan om 9 uur hoewel ik weet dat dat

niet enkel in mijn handen ligt

het was mijn eerste vuistgevecht

een dag tevoren had ik wel een jongen voor zijn scheen geschopt

ik was niet trots

nu wel

ik kijk hem aan – het is nu zes jaar later –

en zie dat hij het meer verdient dan ooit maar vroeger had ik iets

wat net buiten mijn handen lag en dingen voor me deed die niemand zag

-

Het feest vergeet mij

veel lichter is vergeven leegte dan

het rijkgevulde krentenbrood de krantenkop

van mijn bezwaren

ik ben achttien jaar en niet in staat tot zoveel moois

met de Russische resten van mijn eenvoud

begeef ik me in het publiek en zie al snel

mijn bondgenoten hier zijn vrienden van het kerkhof

ik dacht een feest dat mij vergeet zal mijn verwijten niet begrijpen

voor ik een overhaaste stap zet moet ik

uitgaan met een rel

de wat? hand op de baard, begrepen

de wat? de lezer als oase

gemene vlees in nieuwe hazennamen

ik draag u op handen, uw verhalen

doen mij denken aan mijn jeugd.

-

Nu is ook nu

ik weet nog niet waar ik aan werk

ik hoop dat het iets nuttigs is.

soms wed ik op honden

en mijn werk is mijn leven

u vraagt me wat vrijheid is? vakantie.

soms komt het voor dat dieren mensen blijken

en jaren in een dierentuin zich voegen naar hun rol

– iemand weet het, rost ze ’s avonds af en brengt ze in verwarring

totdat ze langzaam gaan geloven in hun leven als gorilla.

ik weet nu dat door een uitval, echte wassen kaarsen

of de plastic novenen van mijn jeugd we gaan geloven

dat alles mogelijk is

je zou bijvoorbeeld nu je vingers kunnen steken

tussen de ventilator van je leven

in de supermarkt gaan werken en dan jong en mooi je graf in rollen

je kan voorgoed het bos in rennen

een leven onder de waterval

als Caspar David Friedrich