-

De dochter van de schoolmeester vertelt haar zoon eindelijk wat er is gebeurd.

Hoe een Engelse bom haar broertje doodde – en de grote droom van haar vader. Maar terwijl ze praat, bekruipt haar zoon steeds sterker het gevoel dat haar verhaal over veel meer gaat dan een noodlottige zaterdagmiddag, zeventig jaar geleden. Zijn moeder overhandigt hem de sleutel van een deur die altijd gesloten was: die naar zijn eigen bestaan.

Een zaterdagmiddag is een juweel van een vertelling. Het boek is stijlvol en subtiel geïllustreerd door Ien van Laanen.

Over Ventoux:

‘Hij is erin geslaagd een grappig, slim en ontroerend boek te schrijven dat voortreffelijk in elkaar zit, met een slot dat zó intens is dat je het langzaam wilt lezen, liefst woord voor woord.’ – The Guardian

‘Op het ritme van prachtige, heldere, korte zinnen; langs tegelijkertijd hilarische en harde scènes voert Wagendorp de lezer mee. Hij slaagt erin van Ventoux een heel herkenbare roman te maken.’ **** – De Morgen

‘Ventoux is een sterke roman. Goed en helder geschreven, slim geconstrueerd en mooi verteld. Maar bovenal vertelt Wagendorp in Ventoux een verhaal. Een verhaal dat je heel graag uit wilt lezen.’ – Het Parool

-

Een zaterdagmiddag

Met illustraties van Ien van Laanen

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

-

© 2016 Bert Wagendorp

Omslagontwerp Anne Lammers

Omslagillustratie en illustraties binnenwerk Ien van Laanen

Foto van de auteur Annaleen Louwes

E-book Suzan Beijer

ISBN 978 90 254 4874 5

D/2016/0108/596

NUR 301

www.atlascontact.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2016, ISBN 978 90 254 4873 8

-

Voor Adri, mijn moeder

-

Mijn moeder heeft de woorden gevonden. De tijd heeft haar herinneringen gepolijst, afgesleten moet je misschien zeggen, zodat ze er tekst bij durft te maken. Ik zit tegenover haar, als een interviewer, dat maakt het gemakkelijker. Ik wil feiten, geen emoties; dat stelt haar gerust. Emoties hebben de feiten lang genoeg verborgen gehouden: ze is 81.

Dit is wat ze zegt.

‘Het was een zaterdagmiddag. De datum weet ik niet precies meer. Was het 24 februari? Dat zou kunnen. Het zal rond half vier zijn geweest. De bakkerij sloot om vijf uur, we moesten brood kopen voor het avondeten, en natuurlijk voor de volgende dag. Hoeveel? Dat weet ik toch niet meer, jongen. Mijn moeder gaf me altijd een briefje mee, daar stond het op. Dat briefje gaf ik aan de bakkersvrouw en dan vulde zij daarna mijn tas. Meestal ging ik alleen. Maar dit keer vroeg Bram of hij mee mocht. Misschien had hij honger, of verveelde hij zich. Wat voor weer het was? Goh, het was droog, dat weet ik wel, want als het regende mocht ik de zwarte paraplu meenemen en die had ik niet bij me. Zwaar bewolkt? Dat zou kunnen, het was februari. Ongelooflijk, dat je kunt opzoeken wat voor weer het was op 24 februari 1945. Hoe lang is dat niet geleden? Zeventig jaar!’

Ze heeft me alleen opgevoed, mijn vader is er nooit geweest. De eerste jaren was mijn opa mijn vader en toen hij overleed was ik twaalf en had ik geen vader meer nodig. Denk ik. Mijn opa was een kleine, tanige man. Hij kon me aankijken met een blik die ik later alleen heb teruggezien bij vrouwen die verliefd op me waren: intens, zoekend, vol verbazing over de heftige gevoelens die een ander mens kan oproepen.

Elke ochtend kon ik hem, als ik op mijn bed ging staan, vanuit mijn slaapkamer over het gazon naar zijn fiets zien lopen, een statige, zwarte Gazelle-herenfiets zoals ze allang niet meer worden gemaakt. De fiets stond op zijn vaste plaats, tegen het groene kippenhok aan de rand van de tuin. Mijn opa liet de bruine leren schooltas, die hij ooit van zijn zusters had gekregen toen hij het diploma van de kweekschool had behaald, in de rechterfietstas glijden. De linker was voor zijn zilverkleurige doos met boterhammen (vier, twee met kaas, twee met jam) en een appel (een golden delicious uit eigen tuin). Het vertrek van mijn opa was een ballet voor een fietser, uitgevoerd volgens een strakke choreografie.