Dit hartveroverende, inmiddels klassieke verhaal is er een om te lezen en te herlezen. Christopher, de detective in deze ongewone detectiveroman, is een vijftienjarige jongen met een vorm van autisme. Hij weet veel van wiskunde en weinig van mensen. Hij houdt van lijstjes, patronen en de waarheid. Hij houdt niet van de kleuren geel en bruin. Hij is in zijn eentje nooit verder geweest dan het einde van de straat, maar wanneer de hond van de buurvrouw vermoord blijkt te zijn, begint hij aan een reis die zijn hele wereld op z’n kop zet.

Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht werd bekroond met verschillende prijzen, waaronder de prestigieuze Whitbread Book of the Year Award.

Olympus maakt deel uit van uitgeverij Atlas Contact

Eerste druk mei 2003

© 2003 Mark Haddon
© 2003 Nederlandse vertaling Harry Pallemans
Oorspronkelijke titel The Curious Incident of the Dog in the Night-Time
Omslagontwerp Loudmouth/Robert Adriaansen
Typografie binnenwerk Sander Pinkse Boekproductie
E-book Konvertus B.V.

ISBN 978 90 254 4992 6
NUR 302

www.atlascontact.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eenenveertigste druk, 2016, ISBN 978 90 254 3979 8.

Dit boek is opgedragen aan Sos

Met dank aan
Kathryn Heyman, Clare Alexander,
Kate Shaw en Dave Cohen

VERANTWOORDING

Undergroundlogo, behang- en stofontwerp en routekaart overgenomen met toestemming van Transport for London.

Kuoni-reclame overgenomen met toestemming van Kuoni Advertising.

Eindexamenvraag wiskunde overgenomen met toestemming van OCR.

Alles is in het werk gesteld om andere copyrighthouders te vinden, en de uitgever zal vergissingen of omissies in volgende drukken graag herstellen.

2

Het was 7 minuten na middernacht. De hond lag midden op het gazon voor het huis van mevrouw Shears. Zijn ogen waren dicht. Het leek of hij liggend op z’n zij rende, zoals honden rennen als ze in een droom denken dat ze achter een kat aan zitten. Maar de hond rende niet en sliep niet. De hond was dood. Er stak een spitvork uit de hond. De tanden van de vork moeten dwars door de hond heen de grond in zijn gegaan, want de vork was niet omgevallen. Ik besloot dat de hond waarschijnlijk met de vork vermoord was omdat ik geen andere wonden zag en ik denk niet dat je een spitvork in een hond zou steken die om een andere reden was doodgegaan, zoals bijvoorbeeld kanker, of een verkeersongeluk. Maar daar kon ik niet zeker van zijn.

Ik ging het hek van mevrouw Shears door en deed het achter me dicht. Ik liep haar gazon op en knielde naast de hond. Ik legde mijn hand op de snuit van de hond. Die was nog warm.

De hond heette Wellington. Hij was van mevrouw Shears die een vriendin van ons was. Zij woonde aan de overkant van de straat, twee huizen naar links.

Wellington was een poedel. Niet zo’n kleine poedel met een kapsel maar een grote poedel. Hij had zwart krulhaar, maar als je dichtbij kwam zag je dat de huid onder de vacht heel lichtgeel was, als kip.

Ik aaide Wellington en vroeg me af wie hem had vermoord, en waarom.

3

Ik heet Christopher John Francis Boone. Ik ken alle landen van de wereld met hun hoofdstad en alle priemgetallen tot 7507.

Toen ik Siobhan 8 jaar geleden voor het eerst ontmoette, liet ze me dit plaatje zien

en ik wist dat dit ‘verdrietig’ betekende, en zo voelde ik me toen ik de dode hond vond.

Daarna liet ze me dit plaatje zien

en ik wist dat dit ‘blij’ betekende, zoals wanneer ik over de Apollo-ruimtevluchten lees, of als ik om 3 of 4 uur ’s nachts nog wakker ben en ik de straat op en neer kan lopen en net doen of ik de enige mens op de hele wereld ben.

Daarna tekende ze nog een paar plaatjes:

maar ik kon niet zeggen wat die betekenden.

Ik liet Siobhan een heleboel van deze gezichten tekenen en ernaast schrijven wat ze precies betekenden. Ik bewaarde het papier in mijn zak en haalde het eruit als ik niet begreep wat iemand bedoelde. Maar het was heel moeilijk te zeggen welke tekening het meest leek op het gezicht dat iemand trok, omdat de gezichten van mensen heel snel bewegen.

Toen ik Siobhan vertelde dat ik dit deed, pakte ze een potlood en een ander vel papier en zei dat mensen het waarschijnlijk heel

vonden, en ze lachte. Dus verscheurde ik het eerste papier en gooide het weg. En Siobhan bood haar excuses aan. En als ik nu niet weet wat iemand bedoelt, vraag ik dat of loop ik weg.

5

Ik trok de vork uit de hond en tilde hem op en knuffelde hem. Uit de gaten van de vork lekte bloed.

Ik hou van honden. Je weet altijd wat een hond denkt. Hij heeft vier stemmingen. Blij, verdrietig, boos en geconcentreerd. Ook zijn honden trouw en liegen ze niet omdat ze niet kunnen praten.

Toen ik de hond 4 minuten in mijn armen had gehouden, hoorde ik gegil. Ik keek op en zag mevrouw Shears vanaf het terras aan komen rennen. Ze droeg een pyjama en een ochtendjas. Haar teennagels waren knalroze geverfd en ze had geen schoenen aan.

Ze schreeuwde: ‘Wat heb je godverdomme met m’n hond gedaan?’

Ik hou niet van mensen die tegen me schreeuwen. Dan word ik bang dat ze me gaan slaan of aanraken en dan weet ik niet wat er gaat gebeuren.

‘Blijf van die hond af,’ schreeuwde ze. ‘Blijf met je gore poten van die hond af.’

Ik legde de hond op het gazon en ging 2 meter achteruit.

Ze bukte zich. Ik dacht dat ze zelf de hond ging oppakken, maar dat deed ze niet. Misschien zag ze hoeveel bloed er was en wilde ze niet vies worden. Wel begon ze weer te gillen.

Ik hield mijn handen voor mijn oren en deed mijn ogen dicht en rolde naar voren tot ik ineengedoken met mijn voorhoofd tegen het gras gedrukt lag. Het gras was nat en koud. Dat was lekker.

7

Dit is een detectiveroman.

Siobhan zei dat ik iets moest schrijven wat ik zelf zou willen lezen. Ik lees vooral boeken over wetenschap en wiskunde. Ik hou niet van echte romans. In echte romans zeggen mensen dingen als: ‘Ik ben geaderd met ijzer, met zilver en met vegen ordinair slijk. Ik kan me niet samentrekken tot de ferme vuist die gebald wordt door hen die geen prikkel nodig hebben.’1 Wat betekent dit? Ik weet het niet. Vader ook niet. En Siobhan of meneer Jeavons ook niet. Ik heb het ze gevraagd.

Siobhan heeft lang blond haar en draagt een groene plastic bril. En meneer Jeavons ruikt naar zeep en draagt bruine schoenen die elk ongeveer 60 kleine ronde gaatjes hebben.

Maar ik hou wel van detectiveromans. Dus schrijf ik een detectiveroman.

In een detectiveroman moet iemand erachter zien te komen wie de moordenaar is en die dan pakken. Het is een puzzel. Als het een goede puzzel is, kun je hem soms vóór het eind van het boek oplossen.

Siobhan zei dat het boek moest beginnen met iets wat meteen de aandacht trekt. Daarom ben ik met de hond begonnen. Ik ben ook met de hond begonnen omdat ik dat heb meegemaakt en ik het moeilijk vind om me dingen voor te stellen die ik niet heb meegemaakt.

Siobhan las de eerste bladzijde en zei dat het anders was. Ze zette dit woord tussen aanhalingstekens door die met haar wijs- en middelvingers in de lucht te maken. Ze zei dat het meestal mensen waren die in een detectiveroman werden vermoord. Ik zei dat er twee honden werden gedood in De hond van de Baskervilles, de hond uit de titel en de spaniël van James Mortimer, maar Siobhan zei dat die niet het slachtoffer van de moord waren, dat was sir Charles Baskerville. Dat kwam, zei ze, doordat lezers meer om mensen dan om honden gaven, dus als er in het boek een mens werd vermoord, zouden lezers willen doorlezen.

Ik zei dat ik wilde schrijven over iets wat echt was en dat ik wel mensen kende die gestorven waren maar geen mensen die vermoord waren. De vader van Edward van school, meneer Paulson, was bij het zweefvliegen verongelukt, maar dat was geen moord en ik kende hem ook niet echt. Ik zei ook dat ik om honden gaf omdat ze trouw en eerlijk waren, en dat sommige honden slimmer en interessanter waren dan sommige mensen. Steve bijvoorbeeld, die donderdags op school komt, moet geholpen worden met eten en zou niet eens een stok kunnen terugbrengen. Siobhan vroeg of ik dat niet tegen Steve z’n moeder wou zeggen.

1. Ik vond dit boek in de bibliotheek in de stad toen ik een keer met moeder mee naar de stad mocht.

11

Toen kwam de politie. Ik hou van de politie. Ze hebben uniformen en cijfers en je weet wat ze moeten doen. Er was een agente en een agent. De agente had een gaatje in haar panty op haar linkerenkel en een rode schram in het midden van het gaatje. De agent had een groot oranje boomblad onder zijn schoen zitten dat er aan één kant uitstak.

De agente sloeg haar armen om mevrouw Shears heen en liep met haar terug naar het huis.

Ik tilde mijn hoofd van het gras.

De agent hurkte naast me en zei: ‘Zou je mij willen vertellen wat hier aan de hand is, jongeman?’

Ik ging rechtop zitten en zei: ‘Die hond is dood.’

‘Zover was ik al,’ zei hij.

Ik zei: ‘Ik denk dat iemand die hond heeft vermoord.’

‘Hoe oud ben jij?’ vroeg hij.

Ik antwoordde: ‘Ik ben 15 jaar en 3 maanden en 2 dagen.’

‘En wat deed je precies in de tuin?’ vroeg hij.

‘Ik hield die hond vast,’ antwoordde ik.

‘En waarom hield je die hond vast?’ vroeg hij.

Dat was een moeilijke vraag. Het was iets wat ik wilde doen. Ik hou van honden. Ik werd verdrietig toen ik zag dat de hond dood was.

Ik hou ook van politieagenten en wilde een goed antwoord geven, maar de agent gaf me niet genoeg tijd om het juiste antwoord te vinden.

‘Waarom hield je die hond vast?’ vroeg hij nog eens.

‘Ik hou van honden,’ zei ik.

‘Heb jij die hond gedood?’ vroeg hij.

Ik zei: ‘Ik heb die hond niet gedood.’

‘Is dit jouw vork?’ vroeg hij.

Ik zei: ‘Nee.’

‘Je lijkt er flink van ondersteboven,’ zei hij.

Hij stelde te veel vragen en hij stelde ze te snel. Ze stapelden zich in mijn hoofd op als broden in de fabriek waar oom Terry werkt. De fabriek is een bakkerij en hij bedient de snijmachines. En soms gaat het snijden niet snel genoeg maar het brood blijft komen en dan loopt de machine vast. Ik zie mijn geest soms als een machine, maar niet altijd als een broodsnijmachine. Op die manier kan ik makkelijker aan andere mensen uitleggen wat er in mijn hoofd gebeurt.

De agent zei: ‘Ik ga je nog een keer vragen…’

Ik rolde weer het gazon op en drukte mijn voorhoofd weer tegen het gras en maakte het geluid dat vader kreunen noemt. Dat geluid maak ik als er te veel informatie uit de buitenwereld mijn hoofd inkomt. Net als wanneer je overstuur bent en je houdt de radio tegen je oor en je zet hem midden tussen twee stations zodat je alleen maar witte ruis krijgt en dan zet je hem heel hard zodat je alleen nog maar dat hoort en dan weet je dat je veilig bent omdat je niets anders meer hoort.

De agent pakte me bij mijn arm en tilde me overeind.

Ik vond het niet leuk dat hij me zo aanraakte.

En toen sloeg ik hem.

13

Dit wordt geen grappig boek. Ik kan geen grapjes vertellen omdat ik ze niet snap. Hier is een grapje, als voorbeeld. Het is er een van vader.

Zijn gezicht was getekend, maar de cheque was echt.

Ik weet wat de grap hiervan is. Dat heb ik gevraagd. De grap is dat getekend drie betekenissen heeft, en dat zijn 1) met een potlood getekend, 2) er moe uitziend, en 3) ondertekend, en betekenis 1 slaat op het gezicht en de cheque, betekenis 2 slaat alleen op het gezicht, en betekenis 3 slaat alleen op de cheque.

Als ik de grap voor mezelf probeer te maken en het woord drie verschillende dingen tegelijk laat betekenen, is het net of ik drie melodieën tegelijk hoor, wat vervelend en verwarrend is en niet prettig zoals witte ruis. Het is net of er drie mensen tegelijk tegen je praten over verschillende dingen.

En daarom staan er geen grapjes in dit boek.

17

De agent keek me even zwijgend aan. Toen zei hij: ‘Je wordt aangehouden wegens geweldpleging tegen een politieman.’

Hierdoor voelde ik me een stuk rustiger, want dat is wat de politie op de televisie en in films zegt.

Toen zei hij: ‘Ik raad je dringend aan om achter in de politiewagen te gaan zitten, want als je nog eens zo’n streek uithaalt, kleine etterbak, word ik heel pissig. Duidelijk?’

Ik liep naar de politiewagen die vlak voor het hek stond. Hij hield de achterdeur open en ik stapte in. Hij ging achter het stuur zitten en sprak over de radio met de agente die nog in het huis was. Hij zei: ‘Dat ventje heeft me net een mep verkocht, Kate. Wil jij bij mevrouw S. blijven, dan breng ik hem naar het bureau. Ik stuur Tony wel even langs om je op te halen.’

En zij zei: ‘Tuurlijk. Tot straks dan.’

De agent zei: ‘Okidoki’, en we reden weg.

In de politiewagen rook het naar warm plastic, aftershave en patat.

Terwijl we naar het centrum van de stad reden, keek ik naar de hemel. Het was een heldere nacht en je kon de Melkweg zien.

Sommige mensen denken dat de Melkweg een lange rij sterren is, maar dat klopt niet. Ons sterrenstelsel is een reus achtige schijf van sterren die miljoenen lichtjaren breed is en het zonnestelsel ligt ergens aan de rand van die schijf.

Als je richting A kijkt, op 90° ten opzichte van de schijf, zie je niet veel sterren. Maar als je richting B kijkt, zie je veel meer sterren omdat je de kern van het sterrenstelsel in kijkt, en doordat het sterrenstelsel de vorm van een schijf heeft, zie je een streep van sterren.

En toen dacht ik eraan dat wetenschappers heel lang niet snapten waarom de hemel ’s nachts donker is hoewel er miljarden sterren in het heelal zijn en er sterren moeten zijn in welke richting je ook kijkt, zodat de hemel vol sterrenlicht zou moeten zijn omdat het licht vrijwel ongehinderd naar de aarde kan reizen.

Toen begrepen ze dat het heelal uitdijt, dat de sterren sinds de Oerknal allemaal uit elkaar stuiven, en hoe verder weg de sterren zijn, des te sneller gaan ze, sommige bijna zo snel als de lichtsnelheid, waardoor hun licht ons nooit bereikt.

Ik hou van dit feit. Het is iets waar je gewoon zelf op kunt komen door ’s nachts naar de hemel boven je hoofd te kijken en na te denken zonder dat je het iemand hoeft te vragen.

En als de explosie van het heelal is uitgewerkt, zullen alle sterren vaart minderen, als een bal die de lucht in is gegooid, en komen ze tot stilstand en beginnen dan allemaal weer terug te vallen naar het centrum van het heelal. En dan zal niets ons nog beletten om alle sterren ter wereld te zien omdat ze allemaal onze kant uit komen, steeds iets sneller, en dan zullen we weten dat het einde van de wereld nabij is, want als we ’s nachts naar de hemel kijken zal er geen duisternis zijn, alleen het brandende licht van miljarden en nog eens miljarden sterren, die allemaal vallen.

Alleen zal niemand dat zien omdat er geen mensen meer op aarde zullen zijn om het te zien. Waarschijnlijk zijn ze tegen die tijd uitgestorven. En zelfs al bestaan er nog mensen, dan zullen ze het niet zien omdat het licht zo fel en heet is dat niemand het overleeft, zelfs niet als ze in tunnels wonen.

19

Hoofdstukken in boeken krijgen meestal de kardinale getallen 1, 2, 3, 4, 5, 6 enzovoort. Maar ik heb besloten mijn hoofd stukken priemgetallen te geven, 2, 3, 5, 7, 11, 13 enzovoort, omdat ik van priemgetallen hou.

Zo kom je aan priemgetallen.

Eerst schrijf je alle positieve hele getallen ter wereld op.

Dan haal je alle getallen weg die een veelvoud van 2 zijn. Dan haal je alle getallen weg die een veelvoud van 3 zijn. Dan alle getallen die een veelvoud van 4 en 5 en 6 en 7 enzovoort zijn. De getallen die overblijven, zijn de priemgetallen.

De regel om priemgetallen te vinden is heel eenvoudig, maar niemand heeft ooit een eenvoudige formule bedacht om te bepalen of een heel groot getal een priemgetal is of wat het volgende priemgetal is. Als een getal echt ontzettend groot is, kan een computer er jaren over doen om uit te rekenen of het een priemgetal is.

Priemgetallen zijn handig om in codes te gebruiken en in Amerika worden ze als Militair Materiaal beschouwd en als je er eentje van meer dan honderd cijfers vindt, moet je dat tegen de cia zeggen en die kopen het dan van je voor $ 10 000. Maar het zou niet zo’n goede manier zijn om je brood te verdienen.

Priemgetallen zijn wat er overblijft als je alle patronen weghaalt. Volgens mij zijn priemgetallen net als het leven. Ze zijn heel logisch, maar je komt nooit achter de regels, zelfs al zou je nergens anders meer aan denken.

23

Op het politiebureau moest ik de veters uit mijn schoenen halen en mijn zakken leegmaken bij de balie voor het geval ik iets bij me had waarmee ik mezelf kon doden of ontsnappen of een politieman aanvallen.

De brigadier achter de balie had heel behaarde handen en had zo erg op zijn nagels gebeten dat ze hadden gebloed.

Dit is wat ik in mijn zakken had

1. Een zakmes met 13 functies, waaronder een draadstripper en een zaag en een tandenstoker en een pincet.

2. Een stukje touw.

3. Een stuk van een houten puzzel dat er zo uitzag

4. 3 korrels rattenvoer voor Toby, mijn rat.

5. £ 1,47 (dit bestond uit een munt van 1 pond, een munt van 20 pence, twee van 10 pence, een van 5 pence en een van 2 pence).

6. Een rode paperclip.

7. Een huissleutel.

Ik droeg ook mijn horloge en ze wilden dat ik dat ook inleverde, maar ik zei dat ik mijn horloge om moest houden omdat ik precies moest weten hoe laat het was. En toen ze het probeerden af te pakken gilde ik en mocht ik het om houden.

Ze vroegen of ik familie had. Ik zei van wel. Ze vroegen wie dat was. Ik zei dat het vader was, maar dat moeder dood was. En ik zei dat het ook oom Terry was, maar dat die in Sunderland zat en de broer van vader was, en dat het ook mijn grootouders waren maar dat 3 van hen dood waren en dat oma Burton in een tehuis zat omdat ze dement was en dacht dat ik iemand op de televisie was.

Toen vroegen ze het telefoonnummer van vader.

Ik zei dat hij 2 nummers had, eentje thuis en eentje van een mobiele telefoon en ik gaf ze allebei.

Het was prettig in de politiecel. Het was bijna een perfecte kubus, 2 meter lang bij 2 meter breed bij 2 meter hoog. Er zat ongeveer 8 kubieke meter lucht in. Hij had een raampje met tralies en aan de overkant een metalen deur met vlak boven de grond een lang smal luik om bladen met eten de cel in te schuiven en wat hoger een luikje waardoor de politie naar binnen kon kijken om te zien of de gevangenen niet waren ontsnapt of zelfmoord hadden gepleegd. Ook was er een bankje met zachte bekleding.

Ik vroeg me af hoe ik zou ontsnappen als ik in een verhaal zat. Het zou niet meevallen omdat ik alleen maar m’n kleren had en m’n schoenen waar de veters uit waren.

Ik besloot dat het beste plan zou zijn om op een heel zonnige dag te wachten en dan m’n bril te gebruiken om het zonlicht op een stuk van m’n kleren te concentreren tot dat in brand vloog. Dan zou ik ontsnappen als ze de rook zagen en me uit de cel haalden. En als ze niets zagen kon ik op de kleren plassen en ze zo doven.

Ik vroeg me af of mevrouw Shears tegen de politie had gezegd dat ik Wellington had vermoord en of zij de gevangenis in zou gaan als de politie ontdekte dat ze had gelogen. Want als je leugens over mensen vertelt heet dat Laster.

29

Ik vind mensen verwarrend.

Dat is vooral om twee redenen. De eerste reden is dat mensen veel praten zonder woorden te gebruiken. Siobhan zegt dat het een heleboel verschillende dingen kan betekenen als je één wenkbrauw optrekt. Het kan betekenen ‘ik wil seks met je doen’ en het kan ook betekenen ‘wat je net zei vind ik heel dom’.

Siobhan zegt ook: als je je mond dichtdoet en hard door je neus uitademt, kan dat betekenen dat je je ontspant, of dat je je verveelt, of dat je boos bent en dat hangt dan af van hoeveel lucht er uit je neus komt en hoe snel en van de vorm van je mond als je het doet en hoe je zit en wat je net daarvoor hebt gezegd en honderden andere dingen die te ingewikkeld zijn om in een paar seconden door te hebben.

De tweede reden is dat mensen vaak beeldspraak oftewel metaforen gebruiken als ze praten. Dit zijn voorbeelden van metaforen:

Ik schrok me een hoedje.

Hij sprong uit zijn vel.

Ze was zijn oogappel.

Het was een draak van een film.

De hond had het loodje gelegd.

Het woord metafoor betekent iets van de ene plek naar de andere dragen en het komt van de Griekse woorden μɛτα (dat van de ene plek naar de andere betekent) en Φɛρɛιν (dat dragen betekent) en het is als je iets beschrijft door een woord te gebrui- ken voor iets wat het niet is. Dit betekent dat het woord metafoor een metafoor is.

Ik vind dat het een leugen zou moeten heten want een draak lijkt niet op een film en mensen krijgen geen hoedje als ze schrikken. En als ik zo’n uitdrukking voor me probeer te zien, raak ik alleen maar in de war want als je een appel in iemand z’n oog ziet heeft dat niets te maken met of je iemand heel aardig vindt en daardoor vergeet je waar het eigenlijk over ging.

Mijn naam is ook een metafoor. Die betekent Christusdrager en komt van de Griekse woorden χριστος (dat Christus bete- kent) en ϕɛρɛιν en het was de naam die Sint-Christophorus of Christoffel kreeg omdat hij Jezus Christus een rivier over droeg.

Je vraagt je af hoe hij heette voor hij Christus over die rivier droeg. Maar hij had geen naam, want dit is een apocrief verhaal wat betekent dat het ook een leugen is.

Moeder zei altijd dat het betekende dat Christopher een mooie naam was omdat het een verhaal was over aardig en behulpzaam zijn, maar ik wil niet dat mijn naam een verhaal over aardig en behulpzaam zijn betekent. Ik wil dat mijn naam mij betekent.

31

Het was 1:12 uur toen vader op het politiebureau aankwam. Ik zag hem pas om 1:28 uur, maar ik wist dat hij er was, want ik hoorde hem.

Hij schreeuwde: ‘Ik wil mijn zoon zien’, en ‘Waarom zit hij verdomme in de cel?’ en ‘Ik ben kwaad, ja, vind je het gek?’

Toen hoorde ik een politieman zeggen dat hij rustig aan moest doen. Toen hoorde ik een tijd niets.

Om 1:28 uur deed een politieman de celdeur open en zei dat er iemand voor me was.

Ik stapte naar buiten. Vader stond in de gang. Hij stak zijn rechterhand op en spreidde zijn vingers in een waaier. Ik stak mijn linkerhand op en spreidde mijn vingers in een waaier en we raakten elkaar met onze duim en vingers. Dit doen we omdat vader me soms wil knuffelen, maar ik hou er niet van om mensen te knuffelen, dus dan doen we dit, en het betekent dat hij van me houdt.

Toen zei de politieman dat we met hem mee de gang door moesten lopen naar een ander kamertje. In dat kamertje stond een tafel met drie stoelen. Hij zei dat we aan de overkant van de tafel moesten gaan zitten en hij ging aan deze kant zitten. Er stond een cassetterecorder op de tafel en ik vroeg of hij me ging ondervragen en of hij dat ging opnemen.

Hij zei: ‘Dat lijkt me niet nodig.’

Het was een inspecteur. Dat wist ik omdat hij geen uniform droeg. Hij had ook een heel harige neus. Het leek alsof twee piepkleine muisjes zich in zijn neusgaten hadden verstopt.2

Hij zei: ‘Ik heb met je vader gesproken en volgens hem was het niet je bedoeling om die agent te slaan.’

Ik zei niets omdat dit geen vraag was.

Hij zei: ‘Was het je bedoeling om die agent te slaan?’

Ik zei: ‘Ja.’

Hij kneep zijn gezicht samen en zei: ‘Maar je wilde die agent geen kwaad doen?’

Ik dacht hierover na en zei: ‘Nee, ik wilde die agent geen kwaad doen. Ik wilde alleen niet dat hij me aanraakte.’

Toen zei hij: ‘Je weet toch dat je geen agenten mag slaan.’

Ik zei: ‘Dat weet ik.’

Hij zweeg een paar seconden en vroeg toen: ‘Heb jij die hond gedood, Christopher?’ Ik zei: ‘Ik heb die hond niet gedood.’

Hij zei: ‘Weet je dat je niet tegen de politie mag liegen en dat je een heleboel problemen kunt krijgen als je dat toch doet?’

Ik zei: ‘Ja.’

Hij zei: ‘Weet je dan wie die hond wel heeft gedood?’ Ik zei: ‘Nee.’

Hij zei: ‘Spreek je de waarheid?’

Ik zei: ‘Ja. Ik spreek altijd de waarheid.’

En hij zei: ‘Goed. Ik ga je een vermaning geven.’

Ik vroeg: ‘Krijg ik dan een soort officieel papier dat ik mag houden?’

Hij antwoordde: ‘Nee, een vermaning wil zeggen dat we een aantekening maken van wat je gedaan hebt, dat je een agent van politie hebt geslagen maar dat het een ongeluk was en dat je die agent geen kwaad wilde doen.’

Ik zei: ‘Maar het was geen ongeluk.’

En vader zei: ‘Christopher, alsjeblieft.’

De politieman deed zijn mond dicht en ademde hard door zijn neus uit en zei: ‘Als je nou weer problemen maakt, kijken we in dit dossier en zien we dat je al een vermaning hebt en dat maakt het dan veel ernstiger. Begrijp je wel?’

Ik zei dat ik het begreep.

Toen zei hij dat we weg mochten en hij stond op en deed de deur open en we liepen de gang in en terug naar de balie waar ik mijn zakmes terugkreeg en mijn touwtje en het stuk van de houten puzzel en de 3 korrels rattenvoer voor Toby en mijn £ 1,47 en de paperclip en mijn huissleutel die allemaal in een plastic zakje zaten en we gingen naar vaders auto die buiten geparkeerd stond en we reden naar huis.

2. Dit is geen metafoor maar een vergelijking, wat betekent dat het echt leek of twee piepkleine muisjes zich in zijn neusgaten hadden verstopt en als je een man voor je probeert te zien met neusgaten waarin zich twee piepkleine muisjes hebben verstopt, weet je hoe de inspecteur eruitzag. En een vergelijking is geen leugen, behalve als het een slechte vergelijking is.

37

Ik lieg nooit. Moeder zei altijd dat dat kwam omdat ik een goed iemand was. Maar het komt niet omdat ik een goed iemand ben. Het komt omdat ik niet kan liegen.

Moeder was een klein iemand die lekker rook. En soms droeg ze een fleecetrui met een rits van voren die roze was en er zat een klein merkje met Berghaus op de linkerborst.

Liegen is als je zegt dat er iets is gebeurd wat niet is gebeurd. Maar er is altijd maar één ding dat op een bepaald moment en een bepaalde plek is gebeurd. En er is een oneindig aantal dingen die op dat moment en die plek niet zijn gebeurd. En als ik aan iets denk wat niet is gebeurd, begin ik te denken aan alle andere dingen die niet zijn gebeurd.

Vanmorgen heb ik bijvoorbeeld Ready Brek gegeten en een warme frambozenmilkshake gedronken. Maar als ik zeg dat het Shreddies en een beker thee3 was, begin ik aan Coco-Pops te denken en limonade en pap en Dr. Pepper en dat ik niet in Egypte zat te ontbijten en dat er geen nijlpaard in de keuken was en dat vader geen duikerpak droeg enzovoort en alleen al door dit op te schrijven word ik bang en bibberig, zoals wanneer ik boven op een heel hoog gebouw sta en er duizenden huizen en auto’s en mensen onder me zijn en mijn hoofd zo vol met al die dingen zit dat ik bang ben dat ik vergeet rechtop te staan en me aan de reling vast te houden en dat ik te pletter val.

Dat is nog een reden dat ik niet van echte romans hou, omdat het leugens zijn over dingen die niet gebeurd zijn en ik er bang en bibberig van word.

En daarom is alles wat ik hier geschreven heb waar.

3. Alleen zou ik geen Shreddies en thee nemen omdat ze allebei bruin zijn.

41

De hemel was bewolkt op weg naar huis, dus kon ik de Melkweg niet zien.

Ik zei: ‘Het spijt me,’ omdat vader naar het politiebureau had moeten komen, wat niet goed was.

Hij zei: ‘Het geeft niet.’

Ik zei: ‘Ik heb die hond niet vermoord.’

En hij zei: ‘Dat weet ik.’

Toen zei hij: ‘Christopher, probeer nou niet meer in de problemen te komen, oké?’

Ik zei: ‘Ik wist niet dat ik in de problemen zou komen. Ik hou van Wellington en ik wilde hem even gedag zeggen, maar ik wist niet dat iemand hem had vermoord.’

Vader zei: ‘Steek je neus nou maar niet in andermans zaken.’

Ik dacht even na en zei: ‘Ik ga uitzoeken wie Wellington heeft vermoord.’

En vader zei: ‘Heb je nou gehoord wat ik zei, Christopher?’

Ik zei: ‘Ja, ik heb gehoord wat je zei, maar als er iemand wordt vermoord moet je uitzoeken wie dat gedaan heeft zodat de dader kan worden gestraft.’

En hij zei: ‘Jezus, het is maar een hond, Christopher, het is maar een hond.’

Ik antwoordde: ‘Ik vind honden ook belangrijk.’

Hij zei: ‘Kappen.’

En ik zei: ‘Ik ben benieuwd of de politie ontdekt wie het heeft gedaan en de dader straft.’

Toen sloeg vader met zijn vuist op het stuur en zigzagde de auto even over de stippellijn op het midden van de weg en schreeuwde hij: ‘Kappen, zei ik. Verdomme.’

Ik wist dat hij kwaad was omdat hij schreeuwde, en ik wilde hem niet kwaad maken dus zei ik niets meer tot we thuis waren.

Toen we de voordeur door waren, liep ik de keuken in en pakte een wortel voor Toby en ik ging naar boven en deed de deur van mijn kamer dicht en ik liet Toby eruit en gaf hem de wortel. Toen zette ik mijn computer aan en speelde 76 keer Mijnenveger en deed de Expert in 102 seconden, en dat was maar drie seconden onder mijn persoonlijke record dat 99 seconden was.

Om 2:07 uur besloot ik dat ik een glas sinaasappellimonade wilde voor ik mijn tanden ging poetsen en naar bed ging, dus ging ik beneden naar de keuken. Vader zat op de bank naar snooker op de televisie te kijken en whisky te drinken. Er kwamen tranen uit zijn ogen.

Ik vroeg: ‘Ben je verdrietig om Wellington?’

Hij keek me lang aan en zoog lucht door zijn neus naar binnen. Toen zei hij: ‘Ja, Christopher, dat zou je kunnen zeggen. Dat zou je heel goed kunnen zeggen.’

Ik besloot hem alleen te laten want als ik verdrietig ben wil ik ook alleen gelaten worden. Dus zei ik niets meer. Ik ging gewoon naar de keuken en maakte mijn sinaasappellimonade en nam die mee naar boven naar mijn kamer.

43

Moeder is 2 jaar geleden gestorven.

Ik kwam op een dag thuis uit school en er deed niemand open, dus ging ik de geheime sleutel pakken die we onder een bloempot achter de keukendeur bewaren. Toen ik binnen was, ging ik verder met de Airfix Sherman-modeltank die ik aan het bouwen was.

Anderhalf uur later kwam vader thuis van zijn werk. Hij heeft een bedrijf en hij onderhoudt verwarmingsinstallaties en repareert ketels met een man die Rhodri heet en bij hem in dienst is. Hij klopte op mijn kamerdeur en deed hem open en vroeg of ik moeder had gezien.

Ik zei dat ik haar niet had gezien en hij ging naar beneden en begon mensen op te bellen. Ik verstond niet wat hij zei.

Toen kwam hij naar mijn kamer en zei dat hij een poosje weg moest en niet precies wist hoe lang dat zou duren. Hij zei dat ik hem op zijn mobiele telefoon moest bellen als er iets was.

Hij bleef 21/2 uur weg. Toen hij terugkwam, ging ik naar beneden. Hij zat in de keuken uit het raam te staren naar de tuin met de vijver en de schutting van golfplaat en daarachter de torenspits van de kerk in Manstead Street die op een kasteel lijkt omdat hij Normandisch is.

Vader zei: ‘Ik vrees dat je je moeder een tijdje niet zult zien.’

Hij keek niet naar me toen hij dit zei. Hij bleef uit het raam kijken.

Meestal kijken mensen je aan als ze met je praten. Ik weet dat ze daaraan zien wat ik denk, maar ik weet niet wat zij denken. Dat is net of je in een kamer met een doorkijkspiegel in een spionagefilm bent. Maar dit was prettig, dat vader met me praatte zonder naar me te kijken.

Ik zei: ‘Waarom niet?’

Hij zweeg een hele tijd en zei toen: ‘Je moeder moest naar het ziekenhuis.’

‘Mogen we haar bezoeken?’ vroeg ik, want ik hou van ziekenhuizen. Ik hou van de uniformen en de apparaten.

Vader zei: ‘Nee.’

Ik zei: ‘Waarom niet?’

En hij zei: ‘Ze heeft rust nodig. Ze moet alleen zijn.’

Ik vroeg: ‘Is het een psychiatrisch ziekenhuis?’

En vader zei: ‘Nee, een gewoon ziekenhuis. Ze heeft een probleem… een probleem met haar hart.’

Ik zei: ‘We zullen haar eten moeten brengen,’ want ik wist dat het eten in het ziekenhuis niet zo lekker was. David van school, die ging naar het ziekenhuis voor een operatie aan zijn been om zijn kuitspier langer te maken zodat hij beter kon lopen. En hij vond het eten vies, dus bracht zijn moeder hem elke dag eten.

Vader zweeg weer een tijd en zei toen: ‘Ik breng overdag wel wat als jij op school zit en dan geef ik het aan de doktoren en dan kunnen zij het aan mama geven, goed?’

Ik zei: ‘Maar jij kan niet koken.’

Vader hield zijn handen voor zijn gezicht en zei: ‘Christopher. Luister. Ik koop wel wat kant-en-klaarmaaltijden bij Marks & Spencer om mee te nemen. Die vindt ze lekker.’

Ik zei dat ik een Beterschapskaart voor haar zou maken, want dat is wat je doet voor mensen die in het ziekenhuis liggen.

Vader zei dat hij die de volgende dag zou meenemen.

47

In de bus naar school de volgende morgen zag ik 4 rode auto’s achter elkaar voorbijkomen, wat betekende dat het een Goede Dag was, dus besloot ik niet verdrietig te zijn om Wellington.

Meneer Jeavons, de psycholoog op school, vroeg me een keer waarom 4 rode auto’s achter elkaar een Goede Dag betekenden, en 3 rode auto’s achter elkaar een Vrij Goede Dag, en 5 rode auto’s achter elkaar een Super Goede Dag, en waarom 4 gele auto’s achter elkaar een Zwarte Dag betekenden, dat is een dag dat ik met niemand praat en in mijn eentje boeken zit te lezen en mijn boterhammen niet opeet en Geen Risico’s Neem. Hij zei dat ik duidelijk een zeer logisch iemand was, dus was hij verbaasd dat ik zo denk omdat dit niet erg logisch is.