Kallie George

DE
PAARDEN
VAN
OLYMPUS

Het verloren veulen

Kijk voor meer informatie over de kinder- en jeugdboeken van de Gottmer Uitgevers Groep op www.gottmer.nl

© 2020 Kallie George

Oorspronkelijke titel: Wings of Olympus – The Colt of the Clouds

Oorspronkelijke uitgever: HarperCollins Publishers

Voor het Nederlandse taalgebied

© 2020 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV, Postbus 317, 2000 AH Haarlem (e-mail: info@gottmer.nl)

Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV maakt deel uit van de Gottmer Uitgevers Groep BV

Vertaling: Linda Broeder

Omslagontwerp: Studio Nico Swanink

Omslagillustratie: Fiona Hsieh

Zetwerk: Crius Group

ISBN 978 90 257 6835 5

ISBN 978 90 257 6834 8 (e-book)

NUR 283

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.gottmer.nl

Voor Orion, vernoemd naar de sterren.

Proloog

In een grot vol schaduwen in de donkerste diepten van de berg Olympus zat ze rusteloos op haar troon met haar vleugels om zich heen geslagen. Het was nog geen nacht, dus dat gaf haar de gelegenheid om te slapen. Maar dat kon ze niet. Iets zat haar dwars.

Iémand zat haar dwars.

Hij stond voor haar en maakte een onderdanige buiging. Alle goden en godinnen waren haar onderdanig, want zij was er al lang voordat de anderen zelfs maar waren geboren. Zij had de goden gebáárd, of in elk geval een flink deel van hen.

‘Help me,’ smeekte hij.

‘Waarom zou ik jou helpen?’ vroeg ze.

‘Nou…’ Hij reikte in zijn chiton die glom als parelmoer en overhandigde haar een veer. De veer was lang, zilverkleurig en stralend als een ster. Een veer van Pegasus, het eerste gevleugelde paard, die lang geleden was teruggetreden naar de nachtelijke hemel als een van haar sterrenbeelden. ‘Hierom.’

Peinzend bekeek ze de veer. Ze stelde zich voor hoe de hele groep eruit zou zien, hoe oogverblindend haar mantel zou zijn, veel stralender dan die van haar dochter. En hoewel ze had gezworen nooit voor iemand anders dan zichzelf te werken, was ze verbaasd over haar eigen antwoord.

‘Het zal geschieden,’ zei ze.

1

Wolken pluimden als paardenstaarten door de lucht boven de glooiende velden van Thessalië. In de verte, bij de berg Olympus, zag Pippa donkere wolken samenpakken, maar ze ging te veel op in haar taak om zich daar druk om te maken.

Ze pakte nog een steen om het gat in de muur rond het weiland dicht te maken en veegde haar handen af aan haar chiton. Ze wist wel dat ze die niet vies mocht maken, maar soms vergat ze dat. Ze zou veel liever een korte tuniek dragen dan deze chiton of die chique geborduurde peplos waar Helena haar het liefst in zag.

‘Je hoeft me niet te helpen,’ zei Baz terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde. De zon scheen nog, ook al leek er een storm op komst.

‘Ik doe het graag,’ zei Pippa. Anders moest ze naar haar les. Helena, de moeder van Baz, wilde verdergaan met hun weefles voordat ze zich met de voorbereidingen voor het avondeten moest bezighouden. Pippa tilde nog liever duizend stenen dan dat ze met haar vingers in de wol verstrikt raakte. Ze zou willen dat ze er net zo goed in was als de zussen van Baz, of dat ze het in elk geval leuk vond. Maar dat vond ze niet. En dat maakte alles alleen maar erger.

‘Tja, we zijn toch al bijna klaar,’ zei Baz. ‘Totdat het weer opnieuw moet,’ voegde hij er bedrukt aan toe.

De wilde paarden waren nu al meerdere keren door de muur gebroken. Ze probeerden bij de oude stal te komen, die alleen nog werd gebruikt om extra hooi in op te slaan. Pippa vond het niet zo erg. Ze was dol op de wilde paarden die vrij over de zonovergoten heuvels van Thessalië draafden. Hun lijven waren klein en potig, en hun manen en staarten zaten vol takjes en bladeren.

Pippa had ze maar een paar keer gezien, toen ze uit rijden was met haar paard Zephyr, maar het was altijd een plezier om ze tegen te komen. Ze hadden geen vleugels – zoals Zef ooit wel had gehad – maar ze waren even speciaal als hij, en ze leken net zo trots.

‘Het zijn verwílderde paarden, geen wilde,’ verbeterde de vader van Baz haar graag. ‘Ze zijn jaren geleden weggelopen van een boerderij zoals deze.’

Maar voor Pippa waren ze wel wild – wild en vrij.

‘Klaar,’ zei Baz terwijl hij het laatste stuk puin op zijn plek legde.

De muur zag er hoger uit dan eerst en leek zich eindeloos langs het glooiende weiland uit te strekken. In de verte zag Pippa Zef grazen. Zijn zilverwitte staart zwaaide ritmisch heen en weer. De andere paarden stonden verder weg. Ze hielden liever wat afstand van Zef, ook al had hij nog nooit voor problemen gezorgd, zelfs niet bij de merries. Verderop stond de oikos, het huis. De zongebakken stenen lichtten goud op in het late middaglicht.

Pippa keek even naar Baz en begreep zijn trotse glimlach wel.

Toen ze met hem terugkeerde van de race op de berg Olympus en alles voor de eerste keer had gezien – de weilanden, de stallen, het grote huis met de ruime binnenplaats waar zelfs een olijfboom kon groeien – wist ze meteen hoe rijk de familie van Baz moest zijn. Alleen de rijken, de hippeis, hadden genoeg geld om paarden te houden. Ineens was ze bang geweest om zijn familie te ontmoeten. Zouden ze echt een vondeling zoals zij in huis willen nemen, een vondeling die ook nog eens een paard meebracht om voor te zorgen?

‘Ik heb al zoveel zussen. Wat maakt eentje meer dan nog uit?’ had Baz haar gerustgesteld. ‘Mijn familie zal dol op je zijn. Je kunt goed met paarden omgaan.’

Ze kon inderdaad goed met paarden omgaan. Maar mensen waren een stuk lastiger. Ze had maar twee echte vrienden: Baz, en Sophia, die de Race der Gevleugelde Paarden had gewonnen en nu bij de goden op de berg Olympus woonde.

Maar Pippa had zich geen zorgen hoeven maken. Baz had gelijk: zijn familie had haar met open armen ontvangen. Voor hen was ze geen vondeling, maar een ruiter die was uitgekozen door Aphrodite, de godin van de liefde. En Zef was een gevleugeld paard. Ook zonder zijn vleugels was hij een levende legende. Dus alles was in orde. In elk geval in het begin…

Baz haalde zijn hand door zijn donkere haar. ‘Ik zal mijn vader maar gaan vertellen dat we klaar zijn.’ Hij zweeg even. ‘Kom je mee?’

‘Zo meteen,’ zei Pippa, en ze wierp een liefdevolle blik op Zef.

Baz keek haar vermanend aan. ‘Je wilt gaan rijden, hè?’

Pippa schudde haar hoofd.

Maar natuurlijk was dat precies wat ze van plan was.

Zodra Baz uit het zicht was verdwenen, haastte Pippa zich naar de stal om een paar vijgen in haar zak te stoppen. Daar was Zef dol op. Als ze opschoot, konden Zef en zij terug zijn voor de storm losbarstte. Helena zou niet eens tijd hebben om te merken dat Pippa weg was.

Ze liep naar Zef in het weiland. Hij was even enthousiast als zij en hief zijn zilveren staart op, die wapperde in de wind. Zijn voorpluk stond ook omhoog, als een kleine hoorn. Pippa streek hem plat. Ze had geen zadeldek of teugels meegenomen. Bij Zef had ze die niet nodig.

Ze sprong op zijn rug, een beweging die kracht kostte maar inmiddels vertrouwd voelde. En daar gingen ze.

Ze reden langs de velden met gerst en olijfbomen die goud en groen naast de rivier groeiden. Langs de wijngaarden, waar de wijnranken net begonnen uit te lopen. Langs de andere boerderijen die oplichtten in de laatste zonnestralen. Al snel bereikten ze het dorp en de agora, de marktplaats, waar de klanken van een luit door de lucht galmden en waar slaven en bedienden met handelaars en marktlui onderhandelden over de prijs van kaas, olijven, brood en eieren. Kinderen renden lachend voorbij. Ze duwden hoepels voor zich uit met stokken en trokken elkaar voort in speelgoedwagens. Maar toen ze Pippa en Zef zagen, bleven ze staan staren en fluisteren. Iedereen in het dorp kende haar en Zephyr, het gevleugelde paard zonder vleugels.

In de verte zag Pippa de tempel ter ere van Zeus, de koning van de goden. De tempel stond op een heuvel in het midden van het dorp, maar alleen de orakels en de priesters mochten er naar binnen.

Even later liet Pippa het dorp achter zich en reden ze weer door het platteland, waar de weg overging van keien in een zandpad.

De zon verwarmde haar wangen en ze ademde de zoete, frisse geur in van aarde en water, paarden en hooi, met het geluid van de kabbelende rivier op de achtergrond. Bij het horen van Zefs klepperende hoeven en zacht zwiepende staart glimlachte Pippa tevreden. Ze zou alles voor hem doen.

Ze drukte haar benen tegen zijn flanken en spoorde hem aan snel langs de hut van het oude vrouwtje Leda te galopperen. Leda hield alles in de gaten met een blik zo scherp als die van Argos, de veelogige reus. Als ze Pippa zag langsrijden, zou ze dat meteen aan Helena doorgeven. Er woonden wel meer oude vrouwtjes in het dorp, maar geen van hen was zo chagrijnig als Leda. Niemand wist iets over haar, behalve dat je beter uit haar buurt kon blijven. Ze stak haar neus graag in andermans zaken, maar ze hield haar eigen verleden goed verborgen, net zo goed als haar haar onder haar himation, de wollen mantel die ze altijd droeg als ze de deur uitging.

Na een tijdje kwamen Pippa en Zef bij een tweesprong. Het ene pad leidde naar het volgende dorp, het andere naar de heuvels.

‘Naar de heuvels,’ besloot Pippa. Ze had de bossen in dit gebied uitgebreid verkend, en de weg naar de heuvels was het mooist.

Ze wist dat ze eigenlijk terug zou moeten gaan, maar hoe eerder ze dat deed, hoe sneller haar lessen weer zouden beginnen. Als ze nu een les miste, zou ze die morgen moeten inhalen. Daar was geen ontkomen aan.

Ze greep Zefs manen steviger vast. Hij snoof en bewoog zijn schouders op zijn unieke manier, waardoor Pippa zich afvroeg of hij nog steeds zijn vleugels probeerde te spreiden. In de eerste paar weken nadat hij zijn vleugels was verloren, had ze hem goed in de gaten gehouden om te kijken hoe erg hij het vliegen miste. Het was nu twee jaar later, en hij leek nog steeds gelukkig.

Maar was zij dat ook?

Voordat ze hier verder over na kon denken, galmde er een luide klap door de lucht, die de grond liet trillen. Donder.

Pippa keek naar de hemel. De dikke, donkere wolken hingen nu recht boven hen, waardoor het bijna nacht leek, maar dan zonder sterren. Er klonk nog een donderslag, zo luid dat Pippa ervan schrok. Zef verstijfde en spitste zijn oren.

Als de donder zo machtig klonk, moest Zeus wel in de buurt zijn. Pippa speurde de hemel af naar een bliksemschicht, naar een glimp van een vleugel of een hoef. Maar ze zag niets. Geen spoor van Zeus of zijn gevleugelde ros Ajax, de winnaar van de vorige Race der Gevleugelde Paarden.

Pippa zuchtte terwijl Zef met gespitste oren verderliep naar de weiden vol bloemen en stenen. Wat zou ze graag weer een gevleugeld paard zien. Haar enige aandenken was één veer van Zefs vleugels die ze had bewaard. Dat had ze afgekeken van Zeus, die een veer van zijn eerste gevleugelde paard Pegasus op zijn mantel droeg.

Wat leek de race alweer lang geleden. Ze wist niet zeker of Zef het vliegen miste, maar zij deed dat wel.

Dat geheim had ze aan niemand verteld, zelfs niet aan Baz. Hij zou het toch niet begrijpen. Baz wilde niet op de berg Olympus blijven. Hij had zijn familie te erg gemist. Bovendien was er niets aan haar gevoelens te doen. Baz en zij waren van de berg en de gevleugelde paarden verbannen. Dat was hun straf omdat ze hadden valsgespeeld door op de ochtend van de race van paard te wisselen.

En het was onmogelijk om nog een keer voor de Race der Gevleugelde Paarden te worden uitgekozen, niet alleen omdat ze was verbannen, maar ook omdat de race maar één keer in de honderd jaar werd gehouden. Misschien zou haar dochter – nee, haar kleindochter… Maar dat betekende dat Pippa moest trouwen, en dan was ze nog meer tijd kwijt aan weven, koken, wassen en alle andere dingen die vrouwen hoorden te doen. Alle dingen die ze nooit had geleerd omdat ze geen moeder had. Ze beet op haar lip. Dit was de reden dat Helena haar lesgaf. Baz kreeg ook les, maar dan van een privéleraar die hem leerde lezen en schrijven.

Pippa stelde zich voor hoe boos haar vriendin Sophia zou zijn over dit verschil. Sophia was dol op boeken en leren. En nu ze als halfgodin op de berg Olympus woonde, kon ze lessen volgen met de jongens. Ze kon de jongens zelfs lesgéven.

Soms vroeg Pippa zich af of de zussen van Baz echt zo blij waren met hun plaats in het leven. Zo niet, dan lieten ze dat niet aan Pippa merken. Maar Astrea, de jongste, hield bijna net zoveel van paarden als zij en speelde vaak in de stal, tot ongenoegen van Helena.

Pippa zuchtte en reikte in de zak van haar chiton naar haar munt. Dat was haar enige aandenken aan haar ouders, die haar als baby hadden achtergelaten. De munt was van zilver, met een afbeelding van een gevleugeld paard. Pippa had lange tijd gedacht dat het een obolos was, een munt die je kreeg als je voor dood werd achtergelaten, zodat je de overtocht naar de Onderwereld kon betalen. Maar Aphrodite, Pippa’s beschermvrouwe tijdens de race, had gezegd dat het een geluksmunt was. Dat bewees dat er van Pippa was gehouden, maar het benadrukte ook dat ze anders was. Eigenlijk had ze moeten eisen dat Aphrodite meer over haar ouders zou achterhalen. Waarom hadden ze haar achtergelaten? Maar je kon niets van de goden en godinnen eisen. De goden en godinnen deden wat ze wilden.

Net als nu. Wat was Zeus van plan?

De wolken joegen boven Pippa’s hoofd, woester dan ze ooit had gezien. Toen de eerste regendruppels vielen, prikten die op haar huid.

Vreemd, dacht Pippa.

Ze stak haar tong uit om de druppels te proeven, maar trok hem meteen weer terug. Dit was geen gewone regen. Het smaakte zout!

2

Het begon harder te regenen. Grote, dikke druppels vormden plassen en poelen, doorweekten Pippa’s haar en dropen van Zefs manen. Pippa proefde nog eens, likte het water van haar hand om er zeker van te zijn. Zout!

Een storm gaf geen zoute regen. Er was iets mis. Ze huiverde en speurde opnieuw de hemel af naar Zeus. Maar ze zag geen enkel spoor van hem, alleen maar grote, zwarte wolken, alsof de hemel onder de blauwe plekken zat.

‘Kom, Zef. Tijd om naar huis te gaan,’ zei Pippa, en ze gaf een rukje aan zijn manen.

Maar Zef wilde niet in beweging komen. Hij had zijn oren gespitst en zijn spieren waren aangespannen.

‘Kom,’ drong Pippa aan. Maar hij keerde zich niet om om terug naar de stal te gaan. Hij deed het tegenovergestelde en stapte naar voren, terwijl zijn oren heen en weer draaiden alsof hij iets hoorde wat zij niet kon horen.

‘Nee, Zef,’ zei Pippa, en deze keer drukte ze haar benen tegen zijn flanken.

Maar haar paard wilde niet luisteren en zette nog een stap naar voren.

Krak! Het geluid sneed door de lucht en liet de grond trillen met een kracht die meer als een aardbeving dan als een donderslag voelde. Zef steigerde en Pippa viel bijna achterover.

‘Ho!’ riep ze uit terwijl ze zich naar voren boog en haar armen verwoed om zijn hals sloeg.

Zodra Zef neerkwam, stoof hij weg over het pad. Zijn hoeven vertrapten de doorweekte aarde tot modder en het kostte Pippa al haar kracht om te blijven zitten. Haar lijf gleed steeds weg op zijn natte rug en ze zag nauwelijks iets door de zoute druppels die in haar ogen spetterden. Zef galoppeerde zo snel dat hij bijna leek te zweven, alsof hij zijn vleugels had teruggevonden.

Het pad kronkelde verder langs de rivier, en al snel gingen de weiden over in een bos. Zef snelde tussen de dennen en laurieren door. Hun takken trilden in de stortregen.

‘Stop!’ schreeuwde Pippa, maar Zef leek wel een ander paard, een wild paard dat niet naar haar luisterde, dat haar niet eens kende.

Pippa wist dat Zef niet perfect was. Hij was snel afgeleid. Daarom was hij ook vernoemd naar een zefier, een licht windje, omdat hij als gevleugeld paard vaak als een briesje had rondgefladderd. Zo vastberaden als nu was hij nog nooit geweest, behalve misschien tijdens de race.

De takken scheerden over Pippa’s hoofd en sloegen haar bijna van zijn rug af.

Zo was het genoeg! Ze móést hem laten stoppen.

Pippa trok zo hard mogelijk aan zijn manen, maar Zef stoof alleen maar sneller vooruit, en deze keer kon ze zich niet langer vasthouden. Pippa gleed van zijn rug en viel omlaag. Ze maakte zich klein en landde op haar zij. Bons! Gelukkig werd haar val verzacht door de modderige grond.

Ze sprong meteen overeind. Zef was al niet meer dan een wazige zilveren stip die in de verte tussen de bomen door draafde.

‘ZEF!’ riep Pippa. Ze rende achter hem aan en sprong over takken en boomwortels. Het bos was donker en verlaten, alsof alle vogels, wilde zwijnen en andere dieren schuilden voor de storm.

Een volgende donderslag galmde door de lucht en liet de grond opnieuw trillen. Pippa greep zich vast aan een tak om niet te vallen. Een normale storm veroorzaakte geen aardbevingen of zoute regen. Dit waren de goden die hun woede uitten. Maar tegen wie? Pippa zei een gebedje en hoopte maar dat Aphrodite Zef en haar zou beschermen.

Ze was doorweekt. Haar haar drupte in haar ogen en haar chiton kleefde aan haar huid. ‘Zef! Zef!’ schreeuwde ze. De regen klaterde zo luid dat ze niets kon horen.

‘ZEF!’ riep ze nog eens.

Hoorde ze nu gehinnik in de verte?

Ze ploeterde verder langs de bomen en door de modder, tot ze opnieuw dat geluid hoorde. Het was inderdaad gehinnik, schel en wanhopig.

Was hij gewond?

‘ZEF!’ schreeuwde ze met trillende stem.

Glibberend en struikelend rende ze verder, totdat de bomen uiteindelijk minder dicht werden en ze op een open plek uitkwam.

Zef!

Pippa slaakte een diepe zucht van opluchting. Ze had hem gevonden! Hij was niet gewond. Zijn vacht glom van de regen en hij stapte rond voor een oude tempel.

Pippa had weleens gehoord van deze oude tempel voor Zeus, maar ze had hem nog nooit gezien, ondanks haar vele tochten door de heuvels. De nieuwe tempel was in het dorp gebouwd lang voordat zij naar Thessalië was gekomen.

Ooit was de oude tempel misschien indrukwekkend en imposant geweest, maar daar was niets meer van te zien. Er groeiden klimplanten en mos tussen de zuilen. De wortels van een eik hadden de stenen trap omhooggeduwd, waardoor die was afgebrokkeld. Gouden en zilveren verf bladderde van de muren. En erger nog, er was een zuil omgevallen, waardoor een deel van het dak was ingestort en in puin lag. De schade leek nieuw en was misschien wel door deze storm ontstaan.

Zef stampte en schraapte met zijn voeten terwijl hij verwoed hinnikte.

Ineens snapte Pippa waarom.

Een ander paard hinnikte terug vanuit de tempel.

3

Pippa’s adem stokte in haar keel.

Ze stapte dichterbij tot ze naast Zef stond. Het paard in de tempel was moeilijk te zien door het puin en de aanhoudende regen. Pippa ving alleen een glimp op van zilveren manen en een zilveren staart. Een wild paard, dat moest wel! De tempel was zeker ingestort terwijl hij binnen stond te schuilen. Maar hij kon zich toch wel tussen de klimplanten door naar buiten wurmen? Tenzij hij klem zat.

Het paard hinnikte opnieuw – meer een gil dit keer – en ineens wist Pippa het: hij was in paniek. Een paard in paniek kan niet meer logisch nadenken, net als een mens in paniek.

Zef keek naar Pippa en snoof bezorgd.

‘Hoe wist je dit?’ vroeg Pippa. Zefs fonkelende ogen keken haar doordringend aan, niet om te antwoorden, maar om haar te smeken.

‘Stil maar!’ riep ze naar het paard, ook al wist ze dat haar woorden niet zouden helpen. Ze moest iets dóén.

Pippa begon het puin te verplaatsen. De stenen waren nat en glibberig van de regen, waardoor Pippa ze moeilijk kon tillen. Het lukte haar om er een aantal te verslepen en opzij te rollen. Bons! Zwaar vielen ze in de modder voor de tempel. Als een stuk steen te groot was om in haar eentje te verplaatsen, hielp Zef haar en duwde hij het weg met zijn snuit.

Ondertussen praatte Pippa tegen het paard in de tempel, ook al werd ze overstemd door de bulderende regen. ‘Sst, sst,’ zei ze sussend. ‘Het komt goed.’

Uiteindelijk lukte het om een gat te maken waar het paard net doorheen paste. Pippa tuurde de tempel in, maar het was er zo donker dat ze nauwelijks iets zag.

‘Hé, kom eens hier,’ riep Pippa zo geruststellend mogelijk. ‘Je kunt er weer uit.’

Zef hinnikte zacht, alsof hij haar woorden herhaalde.

Het paard snoof. Zef snoof terug. Een kleine zilverkleurige snuit reikte naar buiten.

Pippa floot zachtjes en stak haar hand uit. Het kleine paard zette een stap terug de schaduw in. Pippa herinnerde zich de vijgen die ze voor Zef had meegenomen. Ze haalde er eentje tevoorschijn en hield hem voor de opening.

Zef snoof gretig.

‘Niet voor jou,’ berispte ze hem.

Ze wachtte geduldig, en uiteindelijk verscheen de zilveren snuit weer, gevolgd door de rest van het hoofd. De neusgaten sperden zich open, groot en rond als twee drachme-munten, en de oren draaiden wild heen en weer. De ogen waren diep, dromerig zwart, nog zwarter dan die van Zef, al leek dat bijna onmogelijk. Het paard snuffelde, en heel langzaam kwam hij met zijn snuit naar haar hand.

Zijn snuit voelde zacht, zo zacht als wolken.

‘Kom,’ spoorde Pippa hem aan. Heel voorzichtig stapte het veulen – want het was nog maar een jonge hengst – de tempel uit, als zonnestralen die over een weide glijden.

Vanwege de striemende regen en wind trilde het veulen over zijn hele lijf, van zijn lange benen en knokige knieën tot aan zijn…

Pippa hapte naar adem.

Vleugels. Er rezen twee vleugels op van zijn rug, spichtig en zilverkleurig, met gouden spikkels die glinsterden als een sterrenhemel. Ze waren half opgevouwen, als broze waaiers, maar ze waren enorm. Regendruppels vielen van de lange veren en vormden plassen rond zijn hoeven.

Gevleugelde paarden hoorden niet buiten de berg Olympus rond te dwalen. Dat was een regel. Daarom was Zef op weg naar beneden zijn vleugels kwijtgeraakt. Lang geleden, toen de jonge Bellerophon eropuit was gegaan om een held te worden, had hij Pegasus met een gouden hoofdstel getemd. Maar toen hij op het gevleugelde paard naar het paleis van de goden probeerde te vliegen, was hij bijna te pletter gevallen. Bellerophon werd benoemd tot de onsterfelijke stalmeester van de berg Olympus. Sindsdien had geen enkel gevleugeld paard nog voet op sterfelijke grond gezet.

Tot nu.

Het paard was niet groot, ondanks zijn enorme vleugels. Hij was nog niet volgroeid, maar ook niet pasgeboren. Hij was een jaarling, te oud om nog bij zijn moeder te drinken, maar te jong om alleen te zijn. Nu was hij niet meer alleen. Zef boog zijn hoofd en snuffelde opnieuw voorzichtig aan het veulen.

Ineens dacht Pippa weer aan de muur rond het weiland. Hoe vaak waren de wilde paarden daar nu al doorheen gebroken? Misschien deed een van de merries dat met een reden: om Zef te bezoeken. Dat was de enige verklaring. En dat verklaarde ook waarom Zef zo graag wilde helpen. Dit was zijn zóón.

En zijn zoon had pijn.

Pippa’s hart bonsde wild. Ze voelde een golf van liefdevolle beschermingsdrang.

De linkervleugel van het veulen zag er vreemd uit. Hij hield hem dichter tegen zich aan dan zijn rechter. Hij was gewond. Was hij geraakt door een vallende steen?

‘Het komt goed, kleintje,’ zei Pippa. Ze kon hem hier niet achterlaten, ze moest hem mee naar huis nemen. Hij had een goede maaltijd nodig – gemalen gerst met bonen – en iemand die zijn gewonde vleugel zou verzorgen. Het stortregende nog steeds.

Pippa had geen leidsel bij zich, maar ze droeg wel een riem om haar middel, een lang, smal stuk stof dat haar chiton op zijn plek hield. Ze maakte de riem los en knoopte een simpele lus.

Het veulen deed een stap terug, dus Pippa haalde nog een vijg uit haar zak.

Ze liet de vrucht op de drassige grond vallen. Het veulen snuffelde en stapte snel naar voren om de vijg op te peuzelen. Zijn oren kwamen omhoog.