Boeken in deze serie

Deel 1 – Ottilie en de drochtenjagers

Deel 2 – Ottilie en de monstermacht

Eerste druk, 2020

© 2019 tekst Rhiannon Williams

Oorspronkelijke titel: Ottilie Colter and the Master of Monsters

Oorspronkelijke uitgever: Hardie Grant Egmont, Australië

Voor het Nederlandse taalgebied:

© 2020 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV,

Postbus 317, 2000 AH Haarlem (e-mail: info@gottmer.nl)

Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV maakt deel uit

van de Gottmer Uitgevers Groep BV

Vertaling: Sofia Engelsman

Omslagillustratie: Maike Plenzke

Omslagontwerp: Jess Cruickshank / Mark Volman

Zetwerk: Crius Group

Druk en afwerking: Wilco BV, Amersfoort

ISBN 978 90 257 7148 5

ISBN 978 90 257 7149 2 (e-book)

NUR 283

www.gottmer.nl

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Kleine vogel

Fiep stond in een plas water te slapen. Zijn oogleden trilden een beetje terwijl hij aan het dromen was...

Een jong meisje zat gehurkt in een hoekje van een ruimte vol schaduwen. Lokken ijzig bleek haar zweefden boven haar schouders, en haar handen, waarvan de ene in een vreemde hoek lag, zaten vol blauwe plekken.

Ergens buiten het zicht waren kwade stemmen te horen.

‘Waarom heb je dit voor me verzwegen?’ vroeg een mannenstem.

‘Omdat ik er niet over wilde praten!’ antwoordde een vrouw. ‘Als de mensen dit horen... het zouden weten...’ Haar woorden klonken als het geblaas van een kwade kat. ‘Ik kon het gewoon niet verdragen. Het leek een... een bewijs!’

‘Waarvan?’

‘Dat we... dat zij onze straf is.’

‘Dat wisten we al op de dag dat ze werd geboren,’ sprak de man. ‘Tien jaar kwam er niets, en toen dit, een meisje... Dat mismaakte wezen is onze vloek. Maar nu kan ze ons ten minste nog van nut zijn. We kunnen haar aan het werk zetten.’

De schouders van het gehurkte meisje in de schaduwen schokten.

Fieps ogen vlogen open. Hij keek naar zijn kleddernatte voeten en vroeg zich af hoe hij in die plas terecht was gekomen. Water zat vol herinneringen en riep altijd vreemde dromen bij hem op. Dat was een van de redenen waarom Fiep meestal niet in een plas water ging staan slapen.

Hij voelde iets aan zijn hoofd kriebelen. Een donzig spookvinkje zat ineengedoken tussen zijn hoorns.

‘Heb jij me laten slaapwandelen?’ vroeg hij.

De vogel leek geen antwoord te geven. Hij pikte alleen een dikke groene bladluis uit Fieps haar en slikte die in één keer door.

Uit alle macht probeerde Fiep zich de droom te herinneren. Hij had dat meisje weer gezien, het meisje met het zwevende haar. De vogels brachten hem telkens weer die herinnering. Hij was ervan overtuigd dat hij meer over haar wist – in sommige dromen was ze ouder – maar hij kon het allemaal niet op een rijtje krijgen.

Nooit eerder had Fiep zo veel herinneringen over dezelfde persoon gehad. Zou het misschien met de plek te maken hebben? Hij woonde al twee seizoenen in een hol, hoog in een boom, aan de oever van de rivier de Haak. Die plek had hij zorgvuldig uitgezocht: het was er veilig, niemand kon hem zien en hij had perfect zicht op het luik met de eend. Hij wachtte op iemand. Hij had haar haren bewaard, in een rugzak. Haar naam kon hij zich niet herinneren, en hij wist ook niet meer waar ze heen was gegaan. Maar ze had gezegd dat ze terug zou komen, en al die tijd had Fiep op haar gewacht.

Leo’s medicijn

Hoog in de lucht klonk gekrijs. Ottilie struikelde naar achteren, botste tegen Maestro’s flank en stuiterde van hem af, zo de modder in. Maestro draaide zich om, ontblootte zijn enorme slagtanden en blies woedend naar haar. Zijn adem rook naar gezouten paling. Ottilie kromp even ineen, maar onderdrukte de neiging om weg te duiken en zich op te krullen om haar buik te beschermen. Als ze liet zien dat ze bang was, werd Maestro alleen maar kwader.

‘Gaat alles goed daar beneden?’ riep Ed.

Ottilie rimpelde haar neus. Ed leunde over het hek, en hij probeerde duidelijk zijn lachen in te houden.

‘Wat was dat?’ vroeg Ottilie, terwijl ze overeind krabbelde en de hemel afspeurde.

‘Gewoon een uil, denk ik,’ zei Ed.

Ottilies wangen begonnen helemaal te gloeien. Ze tuurde naar de grensmuur en kon net de silhouetten van een paar jagers onderscheiden die tegen de bleke hemel afstaken. Natuurlijk was het geen drocht geweest. Dan hadden de jagers van Fiori wel alarm geslagen of hem meteen neergeschoten. Dat was hun werk. Fort Fiori was een van de drie bases in de Engte, de landtong tussen de Oskeller, het koninkrijk in het oosten, en de verlaten Lechlanden in het westen. In elk fort – Fiori, Arko en Richter – waren er jagers die de drochten moesten bestrijden om die monsters weg te houden uit de Oskeller.

Ottilie had het ook moeten weten omdat drochten heel anders waren dan natuurlijke dieren. Hoewel sommige drochtensoorten in de verte wel iets hadden van gewone beesten, leken ze vooral de spot te drijven met hoe de natuur het had bedoeld. En zodra ze in de buurt kwamen, veroorzaakten ze hevige misselijkheid. De jagers waren getraind om die drochtenziekte af te weren.

Ottilie draaide zich om naar Ed. ‘Wat doe jij hier?’ vroeg ze, geïrriteerd omdat hij haar klunzige duik in de modder had gezien.

‘Ik ben op zoek naar Leo,’ zei hij, grijnzend nu.

Ottilie fronste haar voorhoofd bij het horen van de naam van haar mentor. Het was Leo’s schuld dat ze daar met Maestro aan het stuntelen was. ‘Die is hier niet,’ zei ze bits.

Ed trok een van zijn donkere wenkbrauwen op.

‘Leo is niet tevreden over mijn prestaties,’ zei ze knorrig. ‘Dus heeft hij me hierheen gestuurd om in mijn eentje met Maestro te oefenen.’

‘Waarom sta je daar dan maar een beetje te staan?’ vroeg Ed, met een glimlach.

‘Kom je me bespioneren, of zo?’

Nu barstte Ed in lachen uit.

Vanuit haar ooghoek zag Ottilie iets verderop oefenmeester Kinnan staan, de kalende meester van de zweversluipen. Die had zeker weer naar haar lopen loeren – hopend op een nieuwe reden om de draak met haar te steken. Ottilie vermoedde dat hij gewoon verbitterd was omdat de zweversluipen een hekel aan hem hadden. Ze had zelfs een keer gezien dat Maestro hem liet struikelen met zijn staart, toen hij langsliep. Die zuurpruim met zijn gouden tand liep altijd rond met een zweep aan zijn riem, de enige reden waarom de beesten hem gehoorzaamden. Ottilie had hem die zweep nog nooit zien gebruiken, maar de zweversluipen wisten duidelijk heel goed waarvoor het ding was bedoeld.

Maar er speelde meer, besefte ze. Haar broer Wallie was degene die was uitverkoren om drochtenjager te worden, en niet zij. Ze had haar haren afgeknipt en zich voorgedaan als Ot, Wallies oudere broer uit de Moerasholen, maar die maskerade had ze nog geen jaar volgehouden. Toen haar bedrog was ontdekt was Ottilie bang geweest dat ze zou worden verbannen uit de Engte, ver bij Wallie vandaan. Maar ze was voor straf ingedeeld bij de schoffels van Fort Fiori, een groep jongens die mislukt waren als jager en die alleen nog goed genoeg waren om drochtenbotten te begraven. Dus dat had ze gedaan, totdat ze Leo had gered van een gigantische kappabark. Toen had ze eindelijk toestemming gekregen om de eerste vrouwelijke drochtenjager van de Engte te worden. Maar na alles wat er was gebeurd had de angst om te worden weggestuurd haar nooit helemaal verlaten.

Toen ze bij de jagers terugkeerde, was ze niet echt hartelijk ontvangen. Het was haar goed duidelijk gemaakt dat veel mensen het maar niets vonden dat ze nu officieel jager was. Kinnan was een van hen. Hij vond niets leuker dan haar te zien falen – en er dan commentaar op te leveren. Maar nu Ed erbij was, hield hij zich toch maar een beetje in.

‘Ik heb geprobeerd hem op te zadelen, maar hij gooit het zadel er steeds weer af,’ zei ze, met een boze blik op de zilvergrijze zweversluip. ‘En hij heeft me gebeten.’

Ed fronste zijn wenkbrauwen. ‘Echt waar?’

‘Ja. Nou, nee. Niet echt. Hij deed zijn kaken om mijn arm heen en liet me toen weer los, maar de boodschap was duidelijk.’

Ed lachte weer.

‘Leo wist dat het zo zou gaan!’ zei Ottilie boos, terwijl ze Maestro met haar schouder opzijduwde. ‘Hij wist dat Maestro me niet in de buurt zou laten komen als ik alleen was!’

‘Waarschijnlijk wel, ja.’

Ottilie gromde, en Maestro gromde mee, net zo gefrustreerd als zij. Ze porde hem met haar elleboog in zijn flank, en hij ontblootte zijn tanden weer. Ze keek hem recht aan en verdronk bijna in die enorme, vlammende ogen.

‘Weet je waar hij is?’ vroeg Ed.

Ze knipperde met haar ogen. ‘Wie? Leo? Nee. Waar heb je hem voor nodig?’

‘Vollies zoekt hem. En ik vraag het aan jou, omdat jij meestal bij Leo bent.’

‘Ja, helaas wel,’ bromde ze.

Ed glimlachte. ‘Nog maar twee seizoenen te gaan. Dan ben je ook van hem verlost.’ Hij knikte naar Maestro.

Hoewel Ottilie pas sinds kort weer mocht jagen, was haar rekrutenjaar al voor de helft voorbij. Aan het einde van de winter zouden zij en haar vrienden hun ordeproef afleggen. Daarna zou Leo niet langer haar mentor zijn en zou Ottilie, als ze bij de vliegers werd ingedeeld, een eigen zweversluip krijgen.

‘Was het maar zover.’ Ze wierp een blik op Maestro en voelde zich meteen schuldig. ‘Wat wil Vollies eigenlijk van Leo? De zon is nog niet eens op.’ Ze gebaarde naar de roze gloed die langs de ochtendhemel omhoog kroop.

‘Hij heeft vanmorgen zijn controle gemist,’ antwoordde Ed, een beetje bezorgd.

Het was nu bijna een maand geleden dat Leo was belaagd door de kappabark. Ottilie had hem net op tijd gevonden. Als ze iets later was geweest, had het monster waarschijnlijk niet alleen zijn been geplet. De oplappers, de genezers van het fort, hielden zijn herstel scherp in de gaten en controleerden hem dagelijks. Maestro, die ook gewond was geraakt, was allang hersteld. Zweversluipen genazen wonderbaarlijk snel, en het rafelige litteken op zijn flank was alweer bedekt met ruige vacht.

‘Vollies moet een hobby zoeken. Ik word echt misselijk van zijn gedweep met Leo,’ zei Ottilie. Haar woorden klonken onvriendelijker dan de bedoeling was.

Ed fronste zijn voorhoofd. ‘Gaat het wel? Je klinkt niet echt vrolijk.’

‘Ik ben net gebeten door een zweversluip,’ zei ze, terwijl ze haar blik afwendde. Ze wilde niet praten over haar slechte humeur, en wat daar de oorzaak van was.

‘En dat is alles?’ drong Ed aan.

Nee, dat was niet alles. Bij het ontbijt was Igor Trikke expres tegen haar op gebotst, waarbij hij iets zeer onvriendelijks in haar oor had gemompeld. En het was niet de eerste keer dat zoiets gebeurde.

‘Ik ben net wakker, en Maestro heeft me gebeten. Verder is er niets,’ zei ze, en ze dwong zichzelf om Ed aan te kijken. Ottilie had geen zin om hem de waarheid te vertellen. Dan zou hij gaan denken dat ze het allemaal niet aankon, of dat hij haar moest beschermen.

Tegen lunchtijd was Ottilies stemming nog niet veel beter. Ze kon het gewoon niet opbrengen om naar de eetzaal te gaan. Het waren niet alleen Igor Trikke en Kinnan die haar dwarszaten; ook Myra Mot en Gracia Moravek grepen elke kans aan om haar iets gemeens toe te sissen. De waarheid was dat Ottilie er nauwelijks van kon slapen, en dat het huilen haar vaak nader stond dan het lachen.

Vastberaden om haar dag niet helemaal te laten verpesten besloot ze een dutje te doen en daarna gewoon opnieuw te beginnen. Maar toen ze de deur naar haar slaapkamer opendeed zag ze meteen dat het haar alweer niet meezat – Leo stond tegen het kozijn geleund.

Boos keek Ottilie hem aan.

‘Jij ook goedemiddag,’ zei Leo.

‘Wat doe jij hier?’ snauwde ze, terwijl ze dacht aan haar arm die tussen Maestro’s kaken vastgeklemd had gezeten.

Leo trok zijn wenkbrauwen op. ‘Wat ben jij in een slecht humeur.’

‘Wat heeft Ed gezegd?’

‘Niets,’ zei Leo, en hij stak bezwerend zijn hand op. ‘Alleen dat je vandaag niet helemaal je dag hebt.’

‘En jij denkt dat het er beter op wordt als je bij me inbreekt?’ zei ze, terwijl ze naar binnen stampte en op haar bed plofte.

‘Ja. Kleed je aan en kom mee,’ zei hij, terwijl hij naar de deur liep. Hij weigerde zijn krukken te gebruiken, maar hij trok nog steeds met zijn linkerbeen.

‘Ik ben al aangekleed.’

Leo maakte een ongeduldig geluid dat haar deed denken aan een jankende hond. ‘Trek je jagerskleren aan, bedoel ik. We gaan op pad.’

‘Waarom?’

‘Omdat je nummer zesenzeventig bent op de ranglijst, en ik weet waar we een troep noppo’s kunnen vinden.’

Even voelde Ottilie iets van opwinding. Noppo’s waren zeldzame drochten waarmee je een heleboel punten kon scoren. Ze was er wel een keer één tegengekomen, maar nooit een hele troep. Deze verleiding was te groot.

De jagers kregen punten voor elke drocht die ze velden. Sommige soorten, zoals kriffies, die bloeddorstige kraaien, waren maar één punt waard. De drocht waarmee de hoogste score ooit was behaald was de gruwelijke kappabark geweest. Die had honderdvijftig punten opgeleverd. Aan het einde van het jachtseizoen werden de jagers met de hoogste totaalscore tot kampioen van hun niveau uitgeroepen, en dat was een enorme eer.

Ottilie droomde ervan om ook kampioen te worden. Als dat lukte, zou iedereen haar serieus moeten nemen. Dan zou ze eindelijk worden beschouwd als een echte drochtenjager, en misschien zouden er dan ook andere meisjes mogen jagen.

Maar rekrutenkampioen worden was een bijna onmogelijke opgave. Het was haar dan wel gelukt om in een paar weken tijd haar positie flink te verbeteren, maar ze had nog een lange weg te gaan. Toen Ottilie weer tot de jacht was toegelaten, hadden ze haar bijna al haar punten afgepakt. Daardoor moest ze haar rekrutenjaar opnieuw beginnen met een achterstand van twee seizoenen en een plekje helemaal onderaan de ranglijst.

In het begin, toen Leo nog lang niet beter was, had Ottilie de leiding gehad als ze samen op jacht gingen. Ze had elke dienst een recordaantal punten gescoord, waardoor ze was gestegen van de zevenentachtigste naar de zesenzeventigste plaats. En als Leo echt wist waar ze een troep noppo’s konden vinden, zou ze die week zeker weer een flinke sprong op de ranglijst maken.

Ottilie hield Maestro’s kaken scherp in de gaten terwijl Leo de singel van het dubbele zadel aantrok. ‘Hoe kunnen we nou gaan jagen terwijl we niet eens zijn ingeroosterd?’

‘Ik heb geruild met Rudolf Sikkel, hij doet morgen mijn dienst,’ zei Leo, terwijl hij het riempje van de singel wegstopte.

‘Ik geloof dat jij hier meer zin in hebt dan ik,’ bromde Ottilie. ‘Ik wilde net even gaan slapen.’

Leo lachte schamper. ‘Je bent chagrijnig. Dus vrolijk ik je op.’

‘En uiteraard is punten scoren volgens jou de enige manier om vrolijker te worden.’ Ze onderdrukte een glimlach.

‘Nee, niet de enige manier,’ zei hij, terwijl hij zich in het zadel hees. ‘Maar wel de beste.’

Haar lach brak door terwijl ze achter hem in het zadel klauterde. Ze deed haar voeten in de beugels en zette zich schrap toen Maestro opsteeg. Algauw zweefden ze soepeltjes boven de boomtoppen en begonnen al die zorgen van haar af te vallen, als een sjaal die achter haar aan wapperde. ‘Nou, waar zijn die noppo’s?’

‘Bij de Junglebaai, aan de noordkust,’ antwoordde Leo. ‘Dat is een flink stuk verderop, dus als we geluk hebben, is er onderweg ook genoeg te doen.’

En ze hadden geluk.

Op hun weg naar het noorden troffen ze een krijskwartel, zes mordies, een nest prikkelpadden, talloze kriffies, een trits flammers en niet minder dan twintig springende gruwspuwers – afschuwelijke drochten die op ratten leken, en zuur speeksel hadden dat ze in je ogen spuugden.

Leo gaf de laatst overgebleven gruwspuwer een knal met zijn elleboog, waardoor de drocht wegtolde, en Ottilie schoot een pijl dwars door zijn kop. Het knaagdier viel sissend uit elkaar in stukken smeltend, borrelend vlees terwijl het neerstortte in een bosje varens.

De Oskeller naaldbomen waren inmiddels al gehuld in schemering, en de maansikkel blonk steeds helderder aan de avondhemel. Leo liet Maestro landen op een open plek bij de drooggevallen bedding van een beekje.

‘Het is al laat,’ zei Ottilie, terwijl ze nog wat pijlen uit de zadeltas haalde.

Leo gespte zijn gewonde been los en liet zich langs Maestro’s flank omlaagglijden. Hij wierp haar een mes toe, omdat ze er een was kwijtgeraakt tussen de smalle kaken van een mordie. Mordies vielen altijd van onderen aan, als een soort terriërs, maar dan in reptielvorm, en probeerden dan je voet van je enkel te rukken. Een van die monsters was opgesprongen en had, stom genoeg, gehapt op het moment dat Ottilie met haar mes zwaaide, waardoor de drocht het mes in zijn geheel had ingeslikt.

Leo keek haar grijnzend aan. ‘Wil je liever naar huis om te gaan slapen?’

‘Tuurlijk niet,’ zei ze met een glimlach.

De Junglebaai was maar een klein stukje vliegen vanaf de open plek, maar Leo vond dat Maestro even moest rusten voordat ze zich op de noppo’s stortten. Tot nu toe hadden die drochten altijd weten te ontsnappen aan de jagers. Ze waren zeer onvoorspelbaar en leken zich in alle landschappen thuis te voelen: in het dichtbegroeide woud, in de moerassen en in de bergen. En nu had Leo ze zelfs aangetroffen bij de kliffen aan de kust. Hoewel ze zich makkelijk aanpasten aan hun omgeving, was dit toch wel vreemd. Er waren twee dingen waar alle drochten een hekel aan hadden: zout en regen. De kustgebieden waren juist een toevluchtsoord voor de gewone dieren omdat drochten niets moesten hebben van het zilte water en daarom meer landinwaarts bleven.

Leo haalde een pruim tevoorschijn, gooide Ottilie er ook een toe en ging op een halfvergane boomstronk zitten, met Maestro aan zijn voeten. De helderblauwe ogen van de zweversluip zakten dicht, maar hij hield zijn kop ietsje omhoog, klaar om in actie te komen als dat nodig was.

Zo zaten ze daar een tijdje naast elkaar te zwijgen – waarschijnlijk omdat hun jacht zo voorspoedig was verlopen dat Leo geen kritiek kon verzinnen. Die gedachte maakte Ottilie aan het lachen.

‘Zie je wel, ik had gelijk,’ zei Leo. ‘Ik heb je weer vrolijk gemaakt! We zijn nog niet eens bij de noppo’s en je zit al als een idioot te grijnzen!’

‘Ik grijns niet als een id–’ Ottilie verstijfde. Ze had iets gezien, in de verte.

‘Wat is er?’ Leo stond meteen op.

Ottilie hief haar boog en richtte een pijl tussen de bomen door. ‘Er staat daar iemand naar ons te kijken.’

De Zeesperen

De wind trok opeens aan en rukte aan de bomen, waardoor grillige schaduwen leken aan te vallen als monsters met klauwen en tanden.

Leo kwam naast Ottilie staan, met zijn kapmes in zijn hand. ‘Wat bedoel je?’ vroeg hij, turend tussen de bomen.

Hun gloeistokjes verlichtten alleen de open plek.

‘Ik zag daar iemand, tussen de bomen,’ zei Ottilie, met haar boog nog steeds in de aanslag. Ze had het angstaanjagende gevoel dat de mysterieuze figuur met de kap, die ze al twee keer eerder had gezien, vlakbij naar hen stond te loeren.

‘Dit is vaker gebeurd,’ zei ze. ‘Ook op de dag van de kappabark.’ Toen had ze niets tegen Leo gezegd, en ze wist eigenlijk niet waarom ze het nu wel vertelde. Misschien omdat hij het nu met eigen ogen zag. De mensen luisterden naar Leo – als hij meldde wat ze hadden gezien, zou niemand eraan twijfelen. Of denken dat het de fantasie van een bang klein meisje was.

Maestro staarde strak voor zich uit, met zijn oren naar voren geprikt.

‘Hij ziet ook iets,’ zei Leo, en hij deed een stap naar voren.

Plotseling was er een flits – was het de bliksem geweest? Nee. Er klopte iets niet: de flits was niet helder geweest, maar juist het tegenovergestelde, als een schicht van duisternis in het schemerdonker tussen de bomen. Ottilie schudde haar hoofd. Ze begon net te denken dat ze het zich had ingebeeld toen er luid gesuis klonk, gevolgd door het klapwieken van vleugels en een bloedstollende gil die weinig onderdeed voor de roep van de krijskwartel. Ze zetten zich allebei schrap, maar het wezen viel niet aan. Langzaam stierf het geluid van de klapwiekende vleugels weg.

‘Het was maar een drocht,’ zei Leo. Hij klopte Maestro, die zachtjes lag te grommen met zijn oren nu plat tegen zijn schedel gedrukt, geruststellend op zijn kop.

‘Ik denk het niet – kijk dan naar hem, hij is echt van slag,’ zei Ottilie.

‘Welnee. Je bent toch niet van slag, vriend?’ Leo aaide de zweversluip en fronste zijn voorhoofd. Maestro ontspande zich meteen weer onder zijn aanraking. ‘Hoogstens een beetje onrustig.’ Leo keek Ottilie aan. ‘Dus je hebt die dag ook iemand gezien?’

Ze knikte, zelf nog steeds zo gespannen als een veer. Haar zoekende ogen vonden een holle boomstronk ergens links van haar. Iets daar trok haar aandacht: één enkele druppel dikke, zwarte vloeistof die uit een barst in het uitgedroogde hout kwam. Het was moeilijk te zien, in het schemerige licht, maar het spul kwam haar bekend voor. Het leek op de olieachtige, zwarte smurrie die van de bladeren in het Welkende Woud droop.

Ze fronste haar wenkbrauwen. Dat kon niet. Die dodelijke bomenziekte verspreidde zich vanuit het hart van het Welkende Woud en kwam niet voor in andere delen van het bos. Ze wilde er net heen lopen om het spul van dichtbij te bekijken, toen ze besefte waar ze naar keek. Het was gewoon drochtenbloed. Waarschijnlijk had iemand ergens vlakbij een drocht gedood en was het bloed hier terechtgekomen. Haar angst had haar fantasie op hol gejaagd.

‘Waarom heb je dat niet gezegd?’ vroeg Leo.

‘Dat weet ik eigenlijk niet,’ zei ze eerlijk. ‘Misschien omdat ik niet wist wat ik kon vertellen en wie ik kon vertrouwen. Er was toen zoveel aan de hand.’

Ze dacht dat ze even iets van pijn over zijn gezicht zag trekken, maar hij wendde zich snel af. ‘Kom mee. Jij mag voor zitten.’

‘O, ja? Waarom?’ vroeg ze verbaasd. Sinds Leo’s been weer bijna beter was, had hij Ottilie weer naar het achterste deel van het zadel verbannen.

‘Omdat ik heb gezegd dat we op noppo’s gingen jagen om je op te vrolijken. Dus mag jij de leiding nemen.’ Hij wachtte even af en draaide zich toen om naar Maestro. ‘Ook goed, hoor. Als je niet wilt...’ Hij maakte aanstalten om op te stijgen.

‘Nee, ik wil wel!’ Ze stapte snel naar voren en sprong in het zadel, klaar voor het avontuur.

Ze vlogen verder naar het noorden, naar de Junglebaai. Ottilie herinnerde zich de eerste keer dat ze de zee had gezien. Zij en Leo vlogen toen in de bergen ten zuiden van Fiori, en tussen de bergtoppen door had ze het gezien – een eindeloos diepblauw vlak, schitterend in het zonlicht.

Ademloos had ze ernaar gestaard en zich opeens heel klein gevoeld, maar dan op een geweldige manier.

Een stukje verderop vormde een halfrond schiereiland de Junglebaai in de nu donkere oceaan, als een bezitterige arm van rotsen en grotten. Maestro vloog nu laag over enorme, bedauwde bladeren en dikke boomstammen. De bomen, die helemaal met elkaar vergroeid waren, stonden tot aan de rand van het water, dat de nachthemel weerspiegelde.

Een moment later landde Maestro op de vochtige rotsgrond, onder het bladerdak.

‘Luister,’ zei Leo.

Ottilie hoorde alleen maar het zachte klotsen van het water tegen de boomstammen.

‘De Junglebaai zat altijd vol vogels, kikkers en insecten. Alles wat geluid maakt, zeg maar,’ zei hij. ‘Daarom wist ik meteen dat hier iets nieuws was komen wonen, toen ik merkte dat het hier zo stil was geworden.’

‘Waar zijn de noppo’s?’ Ze keek om zich heen, terwijl haar hart wat sneller ging kloppen.

‘Dat is het vreemde,’ zei hij, en hij wees over het water. ‘Daar dus. Doe voorzichtig. Ik zal je laten zien waarom.’

Ottilie haalde haar boog van haar rug en dreef Maestro de lucht in. Toen ze bij de baai kwamen, kon ze in de schemering nog net een aantal hoge rotsformaties onderscheiden. Sommige stonden op zichzelf, als eeuwenoude torens die uit zee oprezen. Andere zaten nog aan de klif vast, verbonden met bruggen van ruwe rots.

‘Die noemen we de Zeesperen,’ zei Leo. ‘De noppo’s zitten in de grotten bij de baai, daar vlak achter.’

Eenmaal bij de grotten werden ze begroet door luid geloei en schel gekrijs. Bij het licht van de gloeistokjes zag Ottilie een noppo die twee keer zo groot was als oefenmeester Moors een grot uit waggelen. Het monster had een vacht vol klitten en lange, ongelijke slagtanden. De noppo stond op zijn achterpoten, zwaaide dreigend met zijn opvallend lange armen en ramde met zijn vuisten zo groot als meloenen tegen de rotswand.

Ottilie liet Maestro rondcirkelen en zag nu overal langs de klif karkassen van dieren liggen. Haar adem stokte in haar keel, en een golf van verdriet sloeg door haar heen. Ze wees op een rots die uit het water stak, met daarop het rottende geraamte van wat misschien een grote zeeleeuw was geweest.

‘Hoe komt dat daar nou terecht?’ vroeg Leo, boven het gekrijs van de noppo’s uit.

‘Ik denk dat ze het erheen hebben gesleept,’ zei ze. ‘Kijk dan – ze hebben dieren gedood. Een heleboel!’

‘Dat is wel raar,’ mompelde Leo.

Ottilie staarde omlaag naar de overblijfselen van al die kustdieren en voelde iets branden achter haar ogen. Ze legde een pijl in haar boog en mikte op de enorme noppo. De drocht dook opzij, en de pijl ketste af op de rotswand. Nog drie van die monsters doken nu op uit de grot, allemaal een stuk kleiner dan de eerste. Met ontblote slagtanden schreeuwden ze het uit, als spookachtige apen.

Ottilie raakte een van de noppo’s en doorboorde zijn afhangende schouder. De drocht verloor zijn evenwicht, verlamd door de zilte pijl, en tuimelde opzij. Ottilie had zijn hart gemist, maar ze wist nu tenminste wel dat de zilte wapens werkten.

Even leek alles stil te staan. Toen begonnen de drochten als gekken rond te springen en kabaal te maken – nog luider dan eerst, voor zover dat mogelijk was.

In een poging dichter bij hun belagers te komen sprong een van de noppo’s roekeloos op de rotsen die zich als een rij tanden uitstrekten naar de Zeesperen. Leo schoot hem meteen neer, en met een luide plons stortte hij in het donkere water.

Een voor een sprongen de andere noppo’s op de rotsen en klauterden naar de Zeesperen. De eerste die bij ze in de buurt kwam, ging loeiend en gillend aan de rand van de rotsformatie hangen. Maestro zigzagde behendig tussen de hoog oprijzende rotspilaren door, naar links en naar rechts hellend, om de maaiende armen en de vlijmscherpe klauwen te ontwijken.

Met een snerpende gil sprong een noppo van de rotspilaar, vlak boven hun hoofd. Maestro kantelde abrupt opzij, en Leo hapte naar adem. Ze grepen allebei het zadel vast, en Ottilie klemde haar kaken zo stevig op elkaar dat haar tanden er pijn van deden, terwijl de noppo ondertussen misgreep en Maestro weer terug kantelde.

Ottilie kon weer ademhalen. Leo lachte een beetje beverig en reikte naar voren om even door de vacht van de zweversluip te woelen. Maestro liet als antwoord een diep gegrom horen en bleef door de lucht zwenken en zwieren totdat Ottilie en Leo al die smerige monsters de zee in hadden geschoten.

Toen hun werk erop zat, landde Maestro vlak bij de grotten. Overal lagen karkassen, in verschillende fasen van ontbinding.

‘Die noppo’s hoorden hier helemaal niet te zijn,’ zei Leo, met gefronste wenkbrauwen. ‘En ze hebben zelfs een zeeleeuw gedood...’ Langzaam schudde hij zijn hoofd. ‘Die moet onder het zout hebben gezeten. Normaal gesproken hadden de noppo’s hem niet eens kunnen aanraken.’

Ottilie huiverde. ‘Normaal gesproken hadden ze het niet eens willen proberen,’ zei ze, terwijl ze droevig staarde naar de resten van wat misschien een meerval was geweest. ‘Vollies zei dat drochten de natuurlijke dieren nooit aanvallen. Tenzij die hen bedreigen of dwarszitten...’

‘En meestal is dat ook zo,’ zei Leo. ‘Maar de zilte wapens werkten wel, gek genoeg...’ Hij keek even op naar het iele maansikkeltje hoog aan de hemel. ‘We moeten terug – en we moeten dit melden.’ Hij gebaarde naar de karkassen.

Het was voor het eerst dat Ottilie zo’n bezorgde blik in Leo’s ogen zag. Het gaf haar een wankel gevoel, op de een of andere manier, alsof de klif onder hen heen en weer zwaaide. Snel dreef ze Maestro de lucht in. Steeds hoger vlogen ze, totdat de bomen niet meer dan borstelige schaduwen in de diepte waren. Ze liet zich kalmeren door Maestro’s ritmische bewegingen, en even voelde het alsof er geen land of zee onder hen was, er geen wereld meer bestond, er alleen nog vleugels waren en lucht en het schijnsel van de sterren.

Toen kwam Fiori in zicht, boven op de heuvel, badend in het zilveren maanlicht. Ottilie voelde Maestro even inhouden en aarzelen. Een moment later hoorde ze de geluiden die hij kennelijk iets eerder had opgepikt – allerlei klokken die door elkaar heen geluid werden, het gejank van de wakers en, toen ze dichterbij kwamen, geschreeuw vanuit het fort.

Slaper komt

Maestro landde vlak bij het fort. Een jongen met een bril kwam met zwaaiende armen op ze af gerend.

‘Er is hier een slynx!’ Het was Perry. Hijgend greep hij naar zijn ribben. ‘In het fort!’

Kille paniek greep Ottilie beet, als een koude hand in het donker.

‘Waar?’ vroeg Leo, terwijl hij uit het zadel sprong en daarbij Ottilie hard tegen haar been schopte.

‘Dat weet ik niet,’ zei Perry. ‘Ik kwam net terug van mijn patrouille, en toen zei oefenmeester Pelsing dat er... dat er iemand gewond is geraakt, en dat ze hem kwijt zijn. De elitejagers zijn nu naar hem op zoek.’

‘Hoezo, zijn ze hem kwijt?’ blafte Leo.

‘Wie is er gewond?’ vroeg Ottilie. Haar gedachten waren als bladeren die werden voortgejaagd in een storm: Wallie gewond, Wallie dood, Alba en Skip, bloed en gif en zwarte slagtanden... Hoe had een slynx kunnen binnendringen?

‘Een jager van het vierde niveau, ze hebben hem naar de ziekenboeg gebracht. Ik geloof dat het al wat beter gaat,’ zei Perry.

Ze slikte haar zucht van opluchting in en wreef over haar pijnlijke kuit. Leo gromde alleen maar en stormde naar het fort.

Ottilies angst vertelde haar dat ze naar haar slaapkamer moest rennen en de deur achter zich moest vergrendelen. Maar dat zou ze niet doen. Dat kon ze niet. Ze onderdrukte haar paniek en dacht aan Skip. Wallie wist hoe hij met drochten moest omgaan. Alba had Montie, die weliswaar niet getraind was als jager, maar gewapend was met haar moederinstinct. Maar Skip had niemand.

Ottilie schraapte al haar moed bij elkaar, klom uit het zadel en haalde een lang mes uit haar laars.

‘Meester Moors zegt dat we uit de buurt moeten blijven,’ zei Perry, terwijl hij met grote ogen naar het mes staarde. ‘De elitejagers–’

‘Kom mee, Perry.’ Ze pakte hem bij zijn arm.

Ze wist dat het geen zin had om op die slynx te jagen. Het was onmogelijk om die drocht te vinden in de schemerige, kale stenen gangen van het fort, waar niets knerpte of ritselde, waar geen aarde lag waarin hij pootafdrukken kon achterlaten. Maar Fort Fiori zat vol met ongewapende bedienden: meisjes die niet mochten jagen en die uitsluitend naar de Engte waren gehaald om de jagers te verzorgen en het fort te onderhouden. Slovies werden ze genoemd, en Skip was een van hen. Ottilie was van plan om naar hun afdeling te gaan, naar de zaal waar Skip met de andere slovies sliep.

Overal om hen heen waren stevig gesloten deuren. Op hun tenen slopen ze door de gangen, bang om de aandacht van de slynx te trekken. Af en toe kwamen ze een elitejager tegen, maar niemand die zei dat ze zich moesten gaan verstoppen. Geen oefenmeesters die bevelen uitdeelden. Ottilie vermoedde dat die zich in hun kamer hadden opgesloten, omdat ze dachten dat ze toch niets tegen de drocht konden uitrichten. Zoals iedereen in de Engte geloofden ze dat alleen een onschuldige – een kind – die monsters kon doden. Ottilie had echter sterk het vermoeden dat dat een leugen was. Alba en zij hadden allerlei boeken gelezen, op zoek naar antwoorden, maar hadden nooit overtuigend bewijs gevonden dat de onschuldregel op waarheid berustte. Of juist niet.

Leo was nergens te bekennen. Ottilie vroeg zich af waar Wallie en Zoef waren. Ze was die dag zo bezig geweest met haar eigen rotbui dat ze niet had gevraagd wat de anderen gingen doen.

‘Weet jij waar Wallie is?’ fluisterde Ottilie.

‘Wat?’ zei Perry. Hij boog zich bijna dubbel om zijn oor dichter bij haar mond te houden.

‘Wallie en Zoef, zijn die binnen of buiten?’

‘Wallie en Ed waren op jacht, maar misschien zijn ze teruggekomen toen ze de klokken hoorden. En ik geloof dat Zoef al binnen was.’

Ze wist niet wie er veiliger was, Zoef die opgesloten zat in zijn kamer of Wallie ergens daarbuiten in de Engte.

‘Ze zijn vast in orde,’ mompelde Perry, misschien meer tegen zichzelf dan tegen Ottilie.

De stilte drukte op haar oren, alsof ze zich diep onder water bevond. Met elke stap die ze zette, werd ze zenuwachtiger en ging haar ademhaling moeizamer. Fiori zou veilig moeten zijn. Er was geen drochtenincident meer geweest op het terrein van Fiori sinds die jukkers in het Stroomwoud, en dat was een uitzonderlijke situatie geweest – althans, dat had kapitein Lier hen verzekerd. Drochten kwamen normaal gesproken nooit binnen.

Ze waren nu bijna bij de slovieslaapzaal. Perry liep vlak voor Ottilie, maar plotseling duikelde hij naar voren en viel plat op zijn gezicht. Het versplinteren van zijn brillenglazen klonk alsof hij een trap tegen zijn tanden kreeg.

‘Perry!’ Ottilies hart sloeg over. Precies zo was Christiaan Kraai naar voren getuimeld, toen de jukkers aanvielen.

‘Het gaat wel,’ mompelde hij, terwijl hij snel opzij kroop. ‘Ik struikelde ergens over.’ Zijn stem klonk beverig, en zijn ogen waren strak op het obstakel gericht.

Bij de deur van de slovies, iets verderop, hing een lamp die een zwak schijnsel verspreidde. Ottilie richtte haar blik op de vloer voor haar. Net buiten het lamplicht zag ze iets groots op de grond liggen.

‘Argh!’ Als een angstige krab kroop Perry paniekerig achteruit. Zijn voet schoot uit en raakte iets dat met een tikkend geluid wegrolde over de stenen vloer. Het was een duim – de linkerduim van een jager, waar een gladde, bronzen ring op magische wijze nog steeds aan vastzat.

Die ringen waren hun schilden. De jagers die nog moesten leren hoe ze de drochtenziekte konden afweren vertrouwden op die stukjes metaal om te overleven als er een drocht in de buurt was. Het voelde alsof Ottilies ribben naar binnen werden gedrukt. De slaper gaat niet rond. Die woorden stonden aan de binnenkant van hun ring gegraveerd. Ze staarde strak naar het blinkende bronzen voorwerp, om de waarheid niet onder ogen te hoeven zien. De slaper, die de gestorvenen verzamelde en naar het hiernamaals bracht, ging wel rond. Die ring was van een jager, en die jager lag vlak voor haar op de vloer.

Slynxen waren slim. Ze gingen altijd eerst op de ring af. Dat had Ottilie in een beestenboek gelezen – of misschien had Leo het haar verteld. Dat wist ze niet meer.

Leo. Ottilie wankelde even op haar benen, terwijl een golf van hete paniek door haar heen sloeg. Was dit Leo, verslagen door de slynx?

Nee. De elitejagers droegen geen ringen, die hadden ze niet nodig. Dit moest een jongere jager zijn. Een rekruut, of iemand van het tweede niveau. Eén vreselijke, bibberige ademteug lang vroeg ze zich af of het Wallie was – hoewel ze eigenlijk wel wist dat dat niet kon. Zelfs vanuit haar ooghoek zou ze hem meteen herkennen.

Ottilie schudde haar hoofd en rukte haar blik los van de afgebeten duim.

Perry zat inmiddels over het lichaam gebogen. ‘Het is geen rekruut,’ fluisterde hij. ‘Ik weet niet hoe hij heet.’

‘Gaat het wel?’ Ze liep naar hem toe om hem overeind te helpen, en vreemd genoeg was het alsof ze haar benen niet meer kon voelen.

‘Ik weet niet hoe hij heet,’ herhaalde Perry.

‘Dat is logisch, Perry. Jij hebt de eerste tijd in Fort Richter gezeten –’

‘Weet jij hoe hij heet?’ vroeg hij, met wanhoop in zijn stem.

Ottilie klemde haar kaken op elkaar en keek naar het lichaam. ‘Tommie,’ fluisterde ze, met de nodige moeite. Een vlieger van het tweede niveau. Ze wist niet wat zijn achternaam was.

Hoe dan ook, ze waren daar niet veilig. Ze moesten zo snel mogelijk weg. Ottilie speurde de gang af. Haar wangen waren nat van de tranen, maar dat merkte ze niet eens. Er lag bloed bij het lichaam, maar lang niet zoveel als er had kunnen liggen. De slynx had kennelijk haast gehad.

‘Kom op, Perry, we moeten hier weg. We moeten kijken of de anderen veilig zijn.’ Ze trok hem overeind. Haar eigen knieën knikten, maar ze bleef zijn arm vasthouden, en zo liepen ze steunend op elkaar verder de gang in.

Bij de deur van Skips slaapzaal bleven ze staan, op zoek naar een teken dat de slynx nog in de buurt was. Ottilie ving Perry’s blik. Ze legde haar vingers op de grendel, maar voordat ze die kon optillen, klonk er een gil aan de andere kant van de deur.

De paniek die over haar heen kwam was zo hevig dat het voelde alsof ze tegen een onzichtbare muur op liep. Duizelig, maar vastberaden, gooide Ottilie de deur open. Er waren minstens dertien meisjes binnen die, verdeeld over de twee verste hoeken van de slaapzaal, op een kluitje bij elkaar stonden. Ze staarden allemaal naar een bed bij de westelijke muur.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Perry, aan niemand in het bijzonder.

Skips donkerblonde hoofd kwam achter Gracia Moravek vandaan. ‘Hij is hier. Niemand is gewond. We zagen hem bij dat bed, we denken dat hij eronder zit.’ Ze klonk kalm – helder.

Perry keek vol afschuw naar het bed. ‘Hoe is hij hier dan binnengeko–’

‘Doet er niet toe,’ zei Ottilie, terwijl ze haar mes pakte.

‘Een van ons moet alarm gaan slaan,’ zei hij. ‘Ik weet niet of iemand het gegil heeft gehoord.’

Ottilie kon niet meer helemaal helder denken. ‘Ga jij maar, ik heb eerder met een slynx te maken gehad.’

Perry rende de slaapzaal uit. Pas toen het stampen van zijn laarzen was weggestorven, bedacht ze dat ze beter een van de slovies hadden kunnen sturen, zodat er twee gewapende jagers in de slaapzaal waren, in plaats van één. Maar ze kon het niet meer terugdraaien. Ze hadden hulp nodig, en snel ook.

Ze voelde iemand achter zich bewegen.

‘Geef me een mes,’ mompelde Skip.

Ottilie gaf haar het mes dat ze in haar handen had en trok een ander mes onder haar riem vandaan. Skip kwam naast haar staan, met het mes in de aanslag.

Waar wachtte die slynx nog op?

Ottilie wilde geen aanval uitlokken. Dus besloot ze daar te blijven staan, met haar mes, tussen de slynx en de slovies in, totdat de hulptroepen kwamen. Perry zou gauw genoeg bij de wachttoren zijn, en misschien kwam hij onderweg een elitejager tegen. Ze overwoog om te kijken of de slynx nog onder het bed zat en vroeg zich net af of zo’n snelle blik al genoeg zou zijn om hem uit te dagen, toen er een doffe klap klonk, gevolgd door het geratel van metaal over steen.

Ottilie draaide zich met een ruk om. Ze zag een oranje flits, en de zwiep van een donkere staart die onder een bed bij het raam verdween. Weer gilde er iemand. Een meisje aan de rand van het groepje slovies in de ene hoek greep naar haar hand. Er sijpelde bloed tussen haar knokkels door, terwijl haar vingers het stompje omklemden waar haar duim zou moeten zitten.

Ottilie voelde haar eigen bloed uit haar gezicht wegtrekken. Ze had gefaald. Ze had de slovies niet beschermd.

‘Haal haar hier weg!’ blafte Skip. ‘Haal haar bij dat monster vandaan!’

Er zat niets anders op. De ring van het meisje was samen met de slynx onder een van de bedden verdwenen, en de anderen konden hun ring niet missen. Ottilie overwoog haar eigen ring af te staan en de drochtenziekte puur op geestkracht af te weren, maar het was te riskant om zichzelf zo te verzwakken – niet dat haar aanwezigheid tot nu toe veel had geholpen.

Het gewonde meisje viel kokhalzend op haar knieën. Een meisje naast haar boog zich voorover om te helpen, maar durfde verder geen stap te verzetten, te bang om zich los te maken van de groep.

‘Haal haar weg!’ zei Skip weer.

Het meisje hing nu slap in de armen van haar vriendin, en haar bleke hand lag als een levenloze inktvis op de vloer. Haar vriendin pakte de hand en klemde die tussen haar eigen handen, in een poging het bloeden te stoppen. Het was duidelijk dat niemand zich ging verroeren, en dat het meisje binnen een paar minuten dood zou zijn. Skip haastte zich erheen.

‘Kom op, help me,’ zei ze tegen de vriendin, en samen trokken ze het meisje overeind en sleepten haar naar de deur.

Ottilie stond als aan de grond genageld, met een vreemd soort lichtheid in haar benen. Ze voelde zich wankel, alsof ze er niet echt bij was. Hoe kon ze de slovies op deze manier helpen?

‘Ga je nog iets doen?’ beet Myra Mot haar toe. Haar donkere haar hing als een rouwsluier langs haar wangen en wierp duistere schaduwen op haar gezicht. Achter de dikke lokken kon Ottilie haar ogen zien glimmen.

‘Zodra ik hem aanval, valt hij jullie aan,’ zei Ottilie.

‘Dat doet hij toch wel!’ zei Myra.

Ottilie keek naar de rode plas op de vloer, en de vingers die het heft van haar mes omklemden begonnen te trillen.

Myra gromde van frustratie. ‘Maak dat monster af, voordat hij weer aanvalt!’ Ze gebaarde wild naar het bloed op de vloer.

Ottilie bewoog zich niet. Was het inderdaad beter om op hulp te wachten? Of was ze gewoon te laf om de drocht aan te vallen?

Ondertussen veranderde er iets in de atmosfeer. Het geluid was nog zacht, maar ze hoorde ze snel naderen, voetstappen die hun kant op renden. Er was hulp onderweg. Het probleem was alleen dat de slynx dat duidelijk ook doorhad. Als een vlammende pijl schoot hij onder het bed vandaan, waardoor de slovies alle kanten op stoven.

Wat volgde was één grote chaos. Sommige slovies wisten de gang te bereiken, waarbij ze andere in hun paniek omverliepen. Myra trok het kapmes uit de hoes op Ottilies rug en ging naast haar staan, net als Skip had gedaan.

‘Spring op de bedden!’ riep Ottilie. Ze verhief haar stem om boven het lawaai uit te komen. Ze wilde de vloer goed kunnen zien.

Toen de slovies zich uit de voeten hadden gemaakt, zag Ottilie iemand in elkaar gezakt tegen de muur zitten. Vaalblond haar bedekte het gezicht van het meisje en viel over haar borstkas, waar de slierten zich vermengden met bloed en als moeraswier aan elkaar plakten.

Nu had ze echt gefaald. Ottilie was daar, in die slaapzaal, en ze had dit niet kunnen voorkomen. Maar daar kon ze nu niet bij stilstaan. Ze moest zich concentreren.

Ergens links van haar zag ze iets bewegen. Ottilie draaide zich razendsnel om en dook erop af, maar de slynx was te snel. Ze zag hem wegschieten, en omdat ze zijn bedoelingen wel kon raden wierp ze zich voor Myra, die was blijven staan en niet op een van de bedden was gesprongen.

Ottilie haalde zo hard ze kon uit met haar been. Haar laars raakte de gehoornde schedel van het monster, en terwijl ze zelf gromde van de pijn werd de slynx door de zaal weggeslingerd. Duizelig door de trap tegen zijn kop was hij heel even iets trager. Ottilie negeerde haar pijnlijke voet, legde een pijl in haar boog en schoot, net een seconde te laat. De pijl raakte de muur, want de slynx was alweer onder een ander bed weggedoken.

De slovies die op dat bed zaten, kropen boven op elkaar. Ze gaven geen kik meer.

Ottilie wenkte Myra naar voren, en samen schoven ze het bed opzij. De slynx vloog eronder vandaan en sprong als een kat op ze af, waardoor de slovies op het bed ernaast in paniek wegstoven. Ottilie smeet haar boog op de vloer. Het was te gevaarlijk om te schieten met zoveel mensen om haar heen.

De voetstappen op de gang klonken nu luid als donderslagen. Igor Trikke rende naar binnen, gevolgd door Ham Snelle en Perry. Ham ging recht op de slynx af, die nu op de rand van het bed balanceerde. Het monster sprong meteen op zijn hoofd af. Ham bukte, waardoor hij een springplank vormde voor de drocht, die naar de andere kant van de zaal vloog. Igor haalde uit met zijn hamer, raakte de slynx en slaagde erin hem uit balans te brengen. Hij rolde om en stond onmiddellijk weer op zijn poten. Meteen stak Ottilie op hem in met haar mes. Ze haalde zijn vlees open, maar de wond was niet diep genoeg. Heel even verdween de slynx uit zicht. Iedereen in de zaal verstijfde.

Myra’s diepe stem verbrak de stilte. ‘Gracia!’

De slovies weken uiteen waardoor Gracia Moravek zichtbaar werd, die naar haar onderarm staarde met iets van verwondering in haar vreemde, lichte ogen, terwijl linten van bloed omlaag kropen uit de beet in haar arm en op de vloer dropen.

Op dat moment viel de slynx Myra aan. Hij was nu trager, en er druppelde zwart bloed op de vloer uit de wond die Ottilies mes had veroorzaakt. Perry dook voor Myra, zwaaiend met zijn kapmes. Er klonk een suizend geluid en toen een bonk, waarna de gehoornde kop van de slynx over de vloer rolde en aan Gracia’s voeten bleef liggen. Heel even bleef hij intact, voordat het vlees eraf smolt en er niet meer overbleef dan wat kleverig bot en plukken ruwe, oranje vacht, die eerst dofbruin werden, toen grijs en uiteindelijk onder hun ogen verschrompelden tot zwartgeblakerde hoopjes.

De duistere uren

‘Volgens mij krijg je geen dubbele nachtpunten als je een drocht binnen doodt,’ zei Igor Trikke. ‘Wat jammer nou, Noël.’

Ottilie keek hem recht aan en spuugde op de vloer, vlak voor zijn voeten. Dat was niets voor haar, maar het beeld van de slovie die op een brancard werd getild, met haar hele borstkas aan flarden, tolde nog door haar hoofd. Daarom leek het haar wel een gepaste reactie.

‘Nou, nou, Schoffie, zoiets doet een dame toch niet?’ spotte Igor. ‘Ik zou maar snel een schort aantrekken en die troep opruimen.’

Ottilie knarste met haar tanden, maar zei niets, omdat Perry haar aandacht trok. Hij stond tegen de muur geleund, zijn bleke gezicht besproeid met inktzwart bloed. Hij zag er beroerd uit, en ze was bang dat hij was gebeten of gekrabd. Slynxen waren voorzien van een uiterst smerig gif, en hun beet kon dodelijk zijn. Ham en Myra hadden Gracia dan ook snel naar de ziekenboeg gebracht, nadat de slynx haar arm had opengereten.

Ottilie liep naar Perry en pakte zijn pols. Zijn oogleden hingen halfdicht.

‘Gaat het wel?’ vroeg ze zachtjes, alsof hij een angstig dier was dat ze uit zijn schuilplaats probeerde te lokken.

Hij gaf geen antwoord.

‘Perry, ben je gewond?’ Haar stem sloeg over.

Hij schudde zijn hoofd en slikte moeizaam. ‘Het is zo anders daarbuiten... jagen, bedoel ik. Zo anders dan dit – als je mensen moet beschermen, moet proberen ze te redden.’

‘Maar je hebt ze gered,’ zei ze. ‘Dankzij jou leeft Myra nog.’

‘Maar dat meisje’ – zijn ogen schoten naar de met bloed besmeurde muur – ‘en die jongen op de gang...’

‘Dat had je niet kunnen voorkomen. Je was hier niet eens, toen...’ Ottilie kon de zin niet afmaken. Zij was er wel geweest, en ze had niets gedaan. De slaapzaal begon om haar heen te draaien, en haar blik werd wazig, maar ze vermande zich snel. Perry trok het niet. Ze moest hem helpen.

Nu pas drong tot haar door dat Perry nooit eerder iemand had gezien die door een drocht was toegetakeld. Ze herinnerde zich de afschuwelijke dood van Christiaan Kraai, hoe geschokt ze was geweest, en pakte troostend Perry’s hand. Bijna had ze die impuls onderdrukt, een gewoonte die stamde uit de tijd waarin ze voor een jongen doorging.

‘Maar hoe is die slynx hier binnengekomen?’ klonk de stem van oefenmeester Vollies op de gang.

Ottilie wilde vooral weten hoe hij langs de grensmuur had kunnen komen. Ze keek vol verwachting naar de deur, alsof Vollies ze dat ging vertellen zodra hij een voet over de drempel zette.

Kapitein Lier beende naar binnen, met meester Vollies op zijn hielen. Vollies was helemaal rood aangelopen, en zijn huid glom alsof hij al uren nerveus aan het zweten was. Kapitein Lier zag er een stuk kalmer uit. Hij droeg zoals gewoonlijk zijn blauwe jas, maar zijn mond was een strakke, dunne lijn boven zijn zwarte baard. Zijn opgewekte grijns was nergens te bekennen.

‘Dat kan ik u wel vertellen,’ zei Myra Mot, die achter de mannen aan ook weer binnenkwam. Ze zag eruit alsof ze elk moment kon ontploffen van woede. Dat vond Ottilie niet zo vreemd, want zo zag ze er vaker uit. Maar ze vroeg zich wel af waarom Myra niet in de ziekenboeg was gebleven, bij Gracia.

‘O, ja?’ snerpte meester Vollies op schrille toon.

‘Ja,’ zei Myra, met vlammende ogen. Ze leek er geen enkele moeite mee te hebben om zo te praten tegen een oefenmeester en een commandant. De commandanten waren bijna de hoogsten in rang – alleen gouverneur Adderfat, de baas van Fort Fiori, stond nog boven hen. Kapitein Lier was een van de drie Fiori-commandanten en werd kapitein genoemd omdat hij altijd alle ceremonieën leidde. Ottilie vermoedde dat hij zichzelf die titel had toebedeeld.

Kapitein Lier keek Myra nu strak aan. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij kalm.

‘Tommie kwam kijken of alles goed was met Herta,’ zei Myra. ‘Vlak nadat hij was vertrokken hoorden we iets op de gang, dus ging Herta even kijken. Ze zag hem op de vloer liggen, rende terug en deed snel de deur dicht, maar kennelijk was dat monster toch al naar binnen geglipt.’ Haar stem was een en al verwijt.

‘Wie is Hert–’ begon meester Vollies.