Eerste druk, 2020

© 2020 Wibke Brueggemann

Oorspronkelijke titel: Love is for Losers

Oorspronkelijke uitgever: Macmillan Children’s Books

Voor het Nederlandse taalgebied:

© 2020 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV,

Postbus 317, 2000 AH Haarlem (e-mail: info@gottmer.nl)

Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV maakt deel uit

van de Gottmer Uitgevers Groep BV

Vertaling: Aimée Warmerdam

Omslagontwerp en -illustratie: Emma Ringelding

Vormgeving binnenwerk: Studio Nico Swanink, Haarlem

ISBN 978 90 257 7237 6

ISBN 978 90 257 7242 0 (e-book)

NUR 285

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.gottmer.nl

MAANDAG 1 JANUARI

#GelukkigNieuwjaarVoorMij

Wist je dat je met jezelf kunt trouwen? Hoe raar/perfect is dat? Het heet ‘sologamie’ en het is een heel goed idee want:

•de enige persoon naar wie je hoeft te luisteren of die je moet tolereren ben jij,

•niemand zal ooit bij je weggaan, je teleurstellen of je pijn doen,

•en uiteindelijk gaan we toch allemaal alleen dood.

De reden waarom ik op dit moment sologamie overweeg, is niet omdat ik stiekem hoopte dat Polly op een dag met me zou trouwen (ják!), maar omdat ik allerlei belangrijke levenslessen leer door het plotselinge, onverwachte einde van onze vriendschap. En niemand kan zeggen dat ik een langzame leerling ben.

Voor zolang als ik me kan herinneren was het Phoebe en Polly, Polly en Phoebe – een dubbelster.

De een was er niet zonder de ander – BFF’s sinds onze geboorte.

En opeens, bimbam, de klok slaat twaalf, en Tristan Waarzit-de-trapper Murphy stelt de alles veranderende vraag: Polly, wil je mijn vriendin zijn? En op dat moment ben ik letterlijk uit Polly’s brein gewist.

Ik ben niet eens kwaad omdat Polly haar verstand kwijt is, ik ben kwaad omdat ik kwaad ben terwijl ik wist (en altijd heb geweten) dat dit zou gebeuren.

Ik wist het toen ze vroeg: ‘Zullen we naar de stad gaan om naar het vuurwerk te kijken?’ Terwijl ze eigenlijk bedoelde: ‘Phoebe, ga je alsjeblieft met me mee, anders lijkt het net of ik Tristan mee uit vraag, en dat wil ik niet, al komt het daar wel op neer, want het enige wat ik wil, is met hem alleen zijn, zodat we, wat het ook is wat we aan het doen zijn, naar het volgende level kunnen tillen.’

Gatverdamme!

Ik had nooit mee moeten gaan.

Polly heeft me niet eens gelukkig nieuwjaar gewenst.

Misschien omdat ze me niet kon zien, want op het moment dat de Theems in een overdreven meteorietenregen van vuurpijlen veranderde, die de belastingbetaler een vermogen moet hebben gekost, was zij alleen nog maar geïnteresseerd in Tristans mond.

In films zijn zoenscènes toch altijd heel mooi en opwindend (vooral omdat de mensen bijzonder mooi en opwindend zijn)? Nou, het leek wel of Tristan Polly’s hele hoofd wilde doorslikken.

Ik ging zowat over mijn nek.

Het enige goeie was dat het me lukte om bij het metrostation te komen, tussen de duizenden mensen door die geen stap opzij deden en allemaal de andere kant op keken, en dat ik, op de bestuurder na, om 00.08 uur de enige was die de District Line nam.

Tot morgen logeer ik bij Kate, omdat mama voor haar werk naar een crisisbijeenkomst over Syrië moest, en toen ik mezelf binnenliet, vroeg Kate meteen: ‘Wat is er met jou aan de hand?’

Ik: ‘Polly heeft nu een vriend, dus ze had mij niet meer nodig.’

Kate: ‘Ik zou je toch bij het metrostation ophalen?’

Ik: ‘Ik ben komen lopen.’

Kate: ‘Je had me moeten bellen.’

Ik: ‘Dat heb ik niet gedaan.’

Kate: ‘Verkeerde antwoord.’

Ik: ‘Sorry. En sorry.’

Kate: ‘Stuur Polly maar een bericht dat je goed thuis bent gekomen.’

Ik: ‘Dat kan haar toch niks schelen.’

Kate: ‘Stuur een bericht.’

Ik: ‘Ik ga naar bed.’

Kate: ‘Gelukkig nieuwjaar, Phoebe. Ik hou van je. Stuur Polly een bericht.’

Ik stuur haar zo ontzettend géén bericht.

02.05 uur

Polly heeft me net vanuit de metro gebeld.

Ze zei zoiets van: ‘Ik had niet door dat je wegging.’

En meteen daarna zei ze: Tristan dit en Tristan dat, je moet de groeten van Tristan hebben, OMG, Tristan en ik zijn zo gelukkig.

En ik vroeg: ‘Met wie spreek ik? Mag ik Polly even?’

Wat gebeurt er met mensen die verliefd worden?

Het is alsof er in hun hersenen kortsluiting plaatsvindt. Alsof ze een beroerte krijgen.

Het was de kloterigste oudejaarsavond in vijftien jaar.

Het was nog kloteriger dan vorig jaar, toen Polly te veel Bacardi had gedronken en over me heen kotste.

03.30 uur

Ik heb net nog wat opgezocht over sologamie, en ook al is het een ontzettend goed idee, de mensen die het gedaan hebben, sporen toch niet helemaal.

PS Polly heeft me nog steeds geen gelukkig nieuwjaar gewenst.

PPS Volgens mij worden mensen na hun zestiende gek. Polly was behoorlijk normaal tot haar verjaardag in november.

PPPS Ik zweer dat het mij niet gaat overkomen als ik zestien ben. Ik word niet verliefd, al is het ’t laatste wat ik doe... Of moet het zijn ‘wat ik níét doe’?

DINSDAG 2 JANUARI

#HetGelukkigeJaarGaatVerder

Er zijn zeven miljard mensen op deze wereld.

Dat is zevenduizend miljoen. Dus waarom, o, waarom, denkt mijn moeder dat zij zo nodig moet gaan helpen als er ergens een grote ramp heeft plaatsgevonden.

Meestal gaat het zo:

Aardbeving in Italië:

‘Het spijt me, Phoebe, ik moet weg om een paar nonnen onder het puin vandaan te halen.’
(Dumpt me bij Kate.)

Orkaan op Haïti:

‘Het spijt me, Phoebe, ik moet weg om die mensen te helpen die niet weggewaaid zijn.’
(Dumpt me bij Kate.)

Cholera in de Democratische Republiek Congo:

‘Sorry, Phoebe, ik moet weg om de Derde Wereld te rehydrateren.’
(Dumpt me bij Kate.)

Ebola in Afrika:

‘Sorry, Phoebe, er is een dodelijke ziekte uitgebroken die misschien wel of misschien niet door de lucht verspreid wordt, en ik moet er echt naartoe.’
(Dumpt me bij Kate.)

Dus raad eens wat er gebeurde toen mama me vanmorgen bij Kate kwam ophalen?

Jep.

Ik wist al hoe laat het was toen ik bij haar in de auto stapte, maar ik zei niks want ik had zoiets van: als je soms denkt dat ik het je makkelijk ga maken, dan zit je er echt heel erg naast.

En toen we thuiskwamen, deed mama heel ongemakkelijk en zei: ‘Kom even bij me zitten, Phoebe.’

Ik: ...

Mama: ‘Luister, ik ben gevraagd om zes maanden naar een vluchtelingenkamp in Syrië te gaan, om te helpen met het opzetten van een medisch centrum.’

Ik: ...

Mama: ‘Ik weet dat zes maanden erg lang is, maar ik beloof dat ik voor je verjaardag terug ben.’

Ik: ...

Mama: ‘Ik heb het er met Kate over gehad en ze vindt het heerlijk als je komt.’

Ik: ...

Mama: ‘Phoebe, praat met me.’

Ik: ‘Waarover? Je hebt toch al besloten dat je gaat, dus ga maar. Doei.’

Mama: ‘Phoebe... De mensen in Syrië hebben hulp nodig, en... ik ben een dokter. Ik help mensen.’

Ik: ‘Wanneer moet ik mijn tas klaar hebben?’

Mama: ‘Morgen vlieg ik naar Ankara.’

Ik (terwijl ik de kamer uitloop): ...

Mama: ‘Phoebe...’

Ik: ‘Wát? Ik zei dat het oké was, dus is het oké.’

Mama: ‘Het spijt me, Phoebe.’

Spijt? O, LOL.

Die fase zijn we allang voorbij.

Als ik aan anderen vertel dat mama voor Médecins Internationaux werkt, zegt iedereen: ‘Wauw, te gek – je bent vast hartstikke trots.’ Maar niemand zegt ooit: ‘Wat balen dat je moeder ELKE KEER EEN PAAR MAANDEN naar plekken gaat waar BOMMEN VALLEN en IEDEREEN DOODGAAT.’

Niemand vraagt zich af hoe het voor mij moet zijn.

Eigenlijk ben ik zonder vader en zonder moeder opgegroeid, maar papa is dood, en dat is een betere reden om er niet te zijn dan mama’s eeuwige moedertheresasyndroom.

Waarom neem je een kind als je geen zin hebt om er tijd mee door te brengen?

En het zit nog in de familie ook. Toen mama ging studeren, verhuisden opa en oma terug naar Hongkong, want: ‘We zullen altijd expats blijven, dus toedeloe, en God voor ons allen.’

Ik wil nooit kinderen.

Ik wou dat ik Polly kon bellen, maar ik praat absoluut niet meer met haar.

En ze heeft me nog steeds geen gelukkig nieuwjaar gewenst.

WOENSDAG 3 JANUARI

#IkZieJeWelWeerEenKeerOfNiet

Mama heeft me vanmorgen bij Kate afgezet.

In de auto zat ze de hele tijd van: ‘Phoebe, ik weet dat dit heel slecht uitkomt. Ik weet dat de SE-weken eraan komen, en ik weet hoe stressvol dat is, en echt, als je wilt dat ik blijf, dan blijf ik. Maar zeg iets... alsjeblieft.’

Het enige wat ik zei was: ‘Je hoeft niet te blijven. En er hoeft helemaal niemand iets voor me te doen.’ En toen deed ik of ik heel nodig op mijn telefoon moest kijken.

Zodra we bij Kate waren, bracht ik mijn spullen naar mijn kamer (ik ken niemand die een eigen kamer bij zijn peettante heeft) en deed de deur achter me dicht. Ik zei mama niet eens gedag, maar dat vond ze kennelijk niet erg, want

a) ze klopte niet op mijn deur, en

b) ze trapte hem ook niet in.

Mama is in de eerste plaats dokter en in de tweede plaats moeder.

Dat heb ik altijd geweten.

En aan afscheid nemen doe ik niet meer.

DONDERDAG 4 JANUARI

#EénGroteHaarbal

Eigenlijk vind ik het niet erg om bij Kate te logeren. Als ik de voor- en nadelen naast elkaar zet, kom ik op het volgende uit:

Voordelen in het huis van Kate:

•In tegenstelling tot mama werkt Kate niet meer voor Médecins Internationaux en daarom zorgt zij voor eten, een dak boven mijn hoofd en emotionele steun.

•Ze behandelt me als haar huisgenoot, niet als een vijfjarige kleuter.

•Als ze wel eens ergens kwaad om wordt, dan moet ik mijn best doen om beledigd te zijn, want dan wordt ze zo Schots dat ik eigenlijk niet begrijp wat ze zegt.

Nadelen in het huis van Kate:

•Ik moet met de bus naar school.

•De designerkatten.

Hoe kan het nou dat ik die katten al mijn hele leven ken, maar ze nog steeds niet uit elkaar kan houden? Ik weet alleen wie wie is als ze vlak naast elkaar zitten. Net als bij Kayleigh en Melody Sessions (schooluniformen zijn verschrikkelijk voor eeneiige tweelingen).

De designerkatten zijn nog irritanter dan normaal omdat ze op dit moment:

•krols zijn, en

•absoluut het huis niet uit mogen (en dus gek worden), omdat Kate een orgie in High Barnet voor ze heeft gepland zodat ze negen weken later tegelijkertijd designerkittens krijgen.

En omdat de katten denken dat mijn kamer hun kamer is, krabben ze nu de hele tijd aan de deur om naar binnen te mogen en beginnen ze te janken omdat dat niet mag.

Dit huis is net een psychiatrische inrichting die wordt gerund door een geschifte Schotse vrouw.

Kat 1: Miauw, miauw, jank, jank, kras, kras.

Kate: ‘Mimi, Mimi, laat Phoebe met rust. Mimi, Mimi, goed zo, meissie. Ben je zo’n lief meissie?’

Kat 2: Miauw, blaas, kras, jank.

Kate: ‘Sassy, Sassy, kom maar bij mama. Goed zo, meissie. Ben je zo’n lief meissie?’

Kat 1 (krijgt een woedeaanval en gooit alles om wat los en vast zit): ...

Kate: ‘Schijt, stelletje rotbeesten. Moet ik jullie soms in de bench stoppen?’

Ik: ...

Mama maakt altijd grapjes dat Kate later zo’n verward kattenvrouwtje wordt, maar hallo – nieuwsflits – dat is ze dus al.

Wie brengt haar katten nou helemaal naar High Barnet om ze te laten naaien?

Er zit daar een designerkater (ook een Pers, obviously) die de designerpoezen het hele weekend gaat neuken, en dan gaat Kate de kittens voor ongeveer vijfhonderd pond per stuk verkopen.

Stel je voor dat ze er samen acht krijgen. Dat is dan vierduizend pond.

Dit huis wordt één grote haarbal.

En, o, ja: de poezen zijn moeder en dochter, en dat maakt het helemaal creepy. Stel je voor dat je een seksorgie met je moeder hebt, en dan, als je een baby van je moeders vriend krijgt, en je moeder krijgt ook een baby van hem, dan heeft jouw kind dezelfde vader als jouw broer/zus, en echt, hoe ziek is dat?

VRIJDAG 5 JANUARI

#Familie

Mama stuurde me een email vanuit Ankara over hoe ontzettend leuk de mensen van haar team zijn. Zo geweldig voor haar dat ze allemaal te gekke mensen om zich heen heeft. En ook zo leuk voor die mensen dat ze zoveel tijd met mijn moeder mogen doorbrengen. Misschien kan ik ze op een dag vragen of ze me iets over mijn moeder willen vertellen.

Nog steeds niks van Polly.

We hebben elkaar nog nooit zo lang niet gesproken. Misschien moet ik voor de zekerheid gaan kijken of Tristan de Trapper haar niet ergens tegen haar wil heeft opgesloten.

ZATERDAG 6 JANUARI

#HormonencocktailFromHell

Ik heb Polly geen bericht gestuurd.

Ik wilde vragen of ze zin had om naar Starbucks te gaan, maar toen bedacht ik dat ik me nog slechter zou voelen als ze iets zou zeggen als: ‘O, sorry, Phoebe, ik ga al met Tristan naar Starbucks, want Tristan is mijn vriendje en daarom draait alles nu om Tristan.’

16.00 uur

Dus...

Ik heb Kate’s oude geneeskundeboeken gevonden, en dat heeft mijn hele leven veranderd.

Polly blijkt slachtoffer te zijn van een chemische shitstorm in haar hoofd.

Oncontroleerbare fenylethylamine-waardes zorgen voor een persoonlijkheidsverandering. Voordat de stoffen in haar brein oververhit raakten, was ze een normaal iemand die Tristan zag zoals hij was: een loser van zestien die niet eens kan fietsen.

Maar opeens – bèng, boink, crash. Liefdeshormonen komen vrij en nu is het opeens: ‘OMG, Tristan is zo knap, Tristan is zo slim, Tristan is alles.’

Dus heb ik het volgende bedacht: voor Polly is het duidelijk te laat (mogen haar humor, haar scherpe geest en haar oneindig mooie karakter in vrede rusten), maar ik kan dus wel voorkomen dat mij hetzelfde overkomt en ik ook slachtoffer word, want ik kan het chemische proces in mijn hersenen herkennen en dus kan ik er ook op tijd iets aan doen.

ZONDAG 7 JANUARI

#DeEvolutietheorieWeerleggen

Dat Polly zich zo aangetrokken voelt tot Tristan de Trapper slaat in biologische zin nergens op.

Het schijnt dat we onbewust op mensen vallen met wie we superieure baby’s kunnen maken zodat we de genenpoel verbeteren en het menselijk ras steeds sterker en beter wordt.

Maar Tristan kan niet eens fietsen.

En nou zou dat niet eens zo erg/dubieus/problematisch zijn als hij ergens anders goed in was – in het besturen van een vliegtuig bijvoorbeeld. Maar dat is hij niet. Dus wat is er aan de hand?

En hoezo heeft Polly me al een week niet gebeld?

Misschien is er echt iets mis in haar hoofd.

PS Morgen weer naar school, en dan wordt alles vast duidelijk.

PPS Ik haat het om met de bus te gaan want dan moet ik een uur eerder opstaan dan normaal.

En bedankt, mam.

MAANDAG 8 JANUARI

#TerugNaarDeHelDieSchoolHeet

Ik ben zo laag gezonken dat ik in de pauze bij Miriam Patel en haar volgelingen moet zitten.

Ze zag dat ik in mijn eentje zat te eten en nodigde me aan haar tafel uit, alsof ze Jezus zelf was die het Laatste Avondmaal voorzat, een en al genadigheid, met haar armen gespreid.

Iedereen moest zich langs Polly en Tristan wurmen, die buiten bij de bibliotheek zaten te zoenen.

Blèrgh.

Serieus, Polly’s hormonale hersencocktail moet niet alleen heel krachtig zijn, maar ook heel erg in de war, want Tristan is smerig. Zeker vergeleken bij Polly.

Op weg naar biologie zei ik tegen haar dat haar noemenitis al op mijn zenuwen begon te werken, want normaal zou ze iets zeggen als: ‘De enige reden dat ik onthoud wat chloroplast is, is omdat het klinkt alsof het een soort lijm is, maar dat is het niet.’ En het enige wat ze vandaag tegen me had gezegd was: ‘Tristan denkt, Tristan zegt, Tristan wil...’

Ik: ‘Kun je misschien één zin zeggen zonder Tristans naam te noemen?’

Polly: ‘Je begrijpt het niet, Phoebe. Tristan en ik zijn verliefd op elkaar.’

Mijn god.

DINSDAG 9 JANUARI

#Beugelbekkie

Miriam Patel heeft nu een fluorescerende roze beugel, waar ze zielsgelukkig mee is. Ze heeft de hele dag een neplach op haar gezicht, net als die tienertrutjes van Nickelodeon die doen alsof ze twaalf zijn terwijl ze minstens achttien zijn.

Miriam Patel: ‘O, hoi, Phoebe.’

Ik: ‘O, hoi Miriam.’

Miriam: ‘Ik ben zo blij voor Polly. Jij ook?’

Ik: ‘Nou en of.’

Miriam Patel (grijnzend, omdat ze in- en inslecht is): ...

Ik (grijnzend, omdat ik zo kwaad ben dat ik me bijna verslik): ...

Ik denk dat ik urenlang met mijn broodje op schoot had kunnen toekijken hoe Polly en Tristan aan het zoenen waren. Als ik geen last van kotsneigingen had gekregen.

WOENSDAG 10 JANUARI

#Sukkel

Toen ik vanavond voor de tv hing, kwam Kate naast me op de bank zitten, en ze porde net zo lang met haar voet in mijn zij tot ik naar haar keek.

Ik: ‘Wát?’

Kate: ‘Waarom heb ik Polly nog niet gezien of gesproken? Als jij bij me bent, komt ze in het weekend altijd hier.’

Ik: ‘Dat heb ik je al gezegd. Ze heeft iemand gevonden die ze leuker vindt. En hij heet Tristan.’

Kate. ‘O. Oké...’

Ik vertelde dat Polly nog niet eens wist dat mama naar Syrië was en dat ze me nog steeds geen gelukkig nieuwjaar had gewenst, en dat Tristan zo’n beetje alles had verpest wat Polly en ik hadden, en dat hij er altijd bij is en altijd aan haar zit, en dat ik haar nooit meer alleen te zien krijg. En dat hij dus niet eens kan fietsen.

Kate zei alleen maar: ‘Wat een sukkel.’ En toen zette ze een van de designerpoezen op mijn schoot en zei dat ik haar moest aaien omdat je je dan vanzelf beter gaat voelen.

Is niet waar.

DONDERDAG 11 JANUARI

#NeeBedankt

Ik had mezelf vanmorgen buitengesloten en moest na school naar Kate’s kringloopwinkel om de sleutels op te halen.

Behalve vanwege Pat, die ik al mijn hele leven ken en aan wie ik zo lang als ik me kan herinneren een hekel heb, heb ik nog een probleem met de kringloopwinkel: de meeste kleren die ze verkopen, zijn van iemand die is doodgegaan. Familieleden hebben die kleren, plus de inhoud van het huis van de overledene, in een vuilniszak gepropt en die midden in de nacht voor de deur van de winkel gezet (en we weten allemaal wat er gebeurt als er vuilniszakken voor de deur van een winkel of een huis staan: ongedierte, kots, urine).

Je moest hun verzameling bric-à-brac eens zien (bric-à-brac is een mooi woord voor ‘ouwe zooi die niemand wil hebben’). Zoals:

•een oude beker van het koninklijk huwelijk met een vervaagde afbeelding van prinses Diana met een enorme onderkin (smerig),

•peper-en-zoutstel van Arsenal (gewoon troep),

•vingerhoedje met ibiza erop (wát?),

•een doos kerstzeepjes uit ± 1971 (ranzig).

En, last but not least, mijn favoriet, en echt een koopje, voor maar drie pond:

•een uitgedroogde en toch nog opgeblazen kogelvis met plastic googly-ogen erop geplakt (waarom?).

Toen ik binnenkwam zei ik: ‘Yes!’ Omdat Patty niet achter de toonbank stond, maar een jongen met het downsyndroom, die een paar jaar ouder was dan ik.

Hij zei geen gedag dus zei ik ook niets, wat volgens mij oké was omdat het een kringloopwinkel is, en niet Lush, waar de verkopers meteen midden in je gezicht staan te hijgen.

In de gang naar het magazijn hoorde ik Kate en ik dacht dat ik direct door naar achteren kon lopen. Maar toen ik achter de toonbank langs liep, hapte de jongen naar adem en schreeuwde keihard: ‘Kate! Klant!’

Mijn hart stond stil (serieus) en ik draaide me met een ruk om, wilde iets tegen hem zeggen, wat dan ook, maar toen we elkaar aankeken, schreeuwde hij (nog veel harder): ‘Kate! Klant!’

Ik: ...

Hij (nóg harder): ‘Kate! Klant! Kate! Klant!’

Ik: ‘Hou je bek!’

Hij: ...

Toen kwam er uit het magazijn een meisje in een schooluniform, met de blauwste blauwe ogen die ik ooit heb gezien, en ze keek me aan alsof ze zeggen wilde: Hoorde ik jou tegen iemand met het downsyndroom zeggen dat hij zijn bek moet houden? En ik keek haar aan met een blik van: Ja, inderdaad, waarom zou ik iemand discrimineren vanwege zijn handicap?

En toen zei ze tegen hem: ‘Gaat het, Alex?’ En tegen mij: ‘Kan ik je misschien ergens mee helpen?’ En ik zei dat ik voor Kate kwam, en ze keek opeens naar me alsof ze alles van me wist, en ze zei meteen: ‘Ben jij Phoebe? Ik ben Emma. Kate is achter – wil je doorlopen?’

Ik knikte, maar ik had nog geen stap gezet of Alex schreeuwde weer: ‘Kate! Klant!’ En echt, dit keer was het zo hard dat al die ouwe bric-à-brac stond te trillen.

Ik verstijfde, en Emma vond dat kennelijk ontzettend grappig, want ik zag dat ze op haar lip moest bijten om niet in de lach te schieten waar ik bij stond.

Ik (tegen Alex): ‘Moet dat zo hard?’

Alex: ‘Ik ben Alex.’

Ik: ‘Dat weet ik.’

Alex: ‘Hoi. Leuk je te ontmoeten.’

Ik: ...

Alex: ‘Wie niet gezien wordt, moet worden gehoord.’

Emma (knikkend): ...

Ik: ...

Er viel toch niet aan Pat te ontkomen, bleek, want ze was achterin bij Kate. Kennelijk deed ze geen kassawerk meer omdat ze nu een meer ‘administratieve functie’ had (bric-à-brac prijzen).

Ze bekeek me van top tot teen, zoals altijd, en het was duidelijk dat ze duizend dingen had aan te merken op:

•mijn haar,

•mijn gezicht,

•mijn schooluniform, en

•mijn hele bestaan.

Ik zei alleen: ‘Pat.’ En zij zei alleen: ‘Phoebe.’

Kate probeerde me over te halen om te blijven en te helpen, maar ik zei: ‘Nee, bedankt, ik heb het druk’ (leugen).

Ze vertelde dat Emma en Alex echt heel leuk zijn, en, zei ze, zou het niet geweldig zijn om nieuwe vrienden te maken? Maar ik antwoordde: ‘Dank je, maar ik heb geen vrienden nodig, want – je weet wel. Les geleerd. En trouwens: je weet wel... Pat.’

PS Op weg naar de uitgang zei Emma heel aardig: ‘Leuk om je een keer gezien te hebben, Phoebe’, wat me in de war bracht, want hoe ik tegen Alex had gedaan, was misschien – achteraf gezien – niet zo heel leuk.

PPS Volgens mij ben ik sociaal gestoord.

VRIJDAG 12 JANUARI

#TweeMaten

Nu we niet meer hoeven te jagen voor ons eten, zijn sommige mensen zelfs te dom om hun eten te kopen, en als je het mij vraagt kan het niet anders dan dat dit consequenties heeft voor onze evolutie.

Ik zag een vrouw in de supermarkt die een woedeaanval kreeg toen haar werd gevraagd om de zelfscankassa te gebruiken.

Ze riep: ‘Ik weiger om die dingen te gebruiken!’

Maar ik durf te wedden dat ze een kijkoperatie met ultramoderne apparatuur niet ‘zou weigeren’.

Ik wilde Polly een bericht over die vrouw sturen, maar dat heb ik niet gedaan.

PS Mama heeft me vanmiddag een whatsapp gestuurd, maar ik heb hem nog niet gelezen.

ZATERDAG 13 JANUARI

#Designerkattenhel

Uit het feit dat ik al een week met de bus naar school ga, heeft Polly afgeleid dat ik bij Kate logeer, en dus zei ze vandaag: ‘Blijft je moeder lang weg?’

Ik: ‘Ze is onderweg naar Syrië, dus geen idee wanneer ze terugkomt. Als ze terugkomt.’

Polly: ‘Phoebe, dat mag je niet zeggen! Dat kan je niet zeggen!’

Ik: ‘Ik heb het net gedaan.’

Eerlijk gezegd had ik meer van Polly verwacht. Waarom heeft iedereen toch zo’n moeite met de waarheid? Mama’s werk is gevaarlijk; dat weten we allemaal. Maar in plaats van dat toe te geven, zegt iedereen altijd: ‘Maak je geen zorgen, het gaat vast goed.’

Het overkomt altijd andere mensen, tot die ene keer.

Ik bedoel, ik vind het verschrikkelijk, maar ik steek mijn kop in elk geval niet in het zand. Mocht er iets met mama gebeuren dan ben ik emotioneel voorbereid.

Ander onderwerp. De designerkatten hebben mijn kamerdeur opengemaakt en zijn op mijn schooluniform gaan liggen.

En hoe kan het nou dat Kate geen pluizenroller heeft?

Ik had een hele rol plakband nodig om die beige designerkattenharen eraf te krijgen.

Ik zou mijn deur op slot moeten doen, maar dan denkt Kate dat ik asociaal ben (wat waarschijnlijk ook klopt en wat waarschijnlijk de ware reden is dat het idee van sologamie me aanspreekt, en waarom ik ontzettend van zelfscankassa’s hou).

ZONDAG 14 JANUARI

#GroetenUitVerweggistan

Mama heeft gebeld.

Ze is nog steeds in Ankara, waar het kennelijk steenkoud is, en ze heeft het niet naar haar zin.

Mooi.

PS Polly heeft het hele weekend geen bericht gestuurd.

Ze zette wel een nieuwe foto van haar en Tristan op Instagram, terwijl ze elkaar pizza voeren.

Iedereen schreef dingen als: ‘Ah, jullie zijn zo’n lief stel.’

Geslijm.

Tristan is walgelijk.

En Polly, wat is er mis met je? Kun je niet gewoon zelf een pizza eten, zoals normale mensen?

MAANDAG 15 JANUARI

#Hysterie

Vandaag stonden we bij de wc’s en Polly deed heel dramatisch. Ze keek naar zichzelf in de spiegel en zei toen: ‘Ik hou van Tristan. Denk je dat het nog te vroeg is om dat tegen hem te zeggen?’

Ik antwoordde: ‘Jullie hebben nu precies twee weken iets met elkaar, dus ja, dat is veel te vroeg.’

En toen werd ze serieus boos op me en zei: ‘Waarom zeg je dat nou, Phoebe? Je bent mijn beste vriendin.’

WTF is er toch met iedereen aan de hand?

Ik googelde op ‘echte vriendschap’ en kwam de volgende definitie tegen: Echte vriendschap is wanneer iemand bij een crisis een standpunt inneemt dat het beste voor jou is.

Polly zat duidelijk in een crisis, en ik koos een standpunt dat het beste voor haar was.

Echt waar, iedereen moet eens een keer ophouden.

En ik weiger te liegen over dit soort onzinnige dingen.

DINSDAG 16 JANUARI

#Designerkattenramp

De poes is ontsnapt! Nee!

Dat betekent dat ik Kate’s droom om met vervroegd pensioen te gaan heb verpest, want terwijl ik dit zit te schrijven wordt de poes waarschijnlijk gepakt door een non-designerzwerfkater.

Toen ik de vuilnisbak buiten ging zetten, liet ik de deur een milliseconde op een kier staan, en voor ik het wist, ging ze er als een gek vandoor. Ik probeerde haar nog te vangen, maar probeer maar eens een geile poes tegen te houden.

Het enige wat ik kon doen was toekijken hoe het gat van de beige designerpoes over de schutting verdween.

Neeeeeee.

Ik heb een eeuwigheid staan roepen en heb minstens een uur door de straat gelopen, maar... niks.

Dus toen Kate thuiskwam, zei ik: ‘Het spijt me heel erg , maar de poes is ontsnapt en ik kan haar nergens vinden, en ik heb echt mijn best gedaan.’

Kate: ‘O, nee. Welke?’

Ik: ...

Kate (hoofdschuddend en met haar tong klakkend omdat ze weet dat ik niet weet wie wie is): ...

Ik: ‘Het spijt me.’

Kate: ‘Je hebt het vast niet expres gedaan.’

Ik: ‘Om eerlijk te zijn denk ik dat de poes het gepland had...’

Kate: ...

Ik: ‘Niet grappig, ik weet het. Het spijt me echt heel, heel erg, Kate. Ze ontsnapte gewoon.’

Kate (met een diepe zucht): ‘Nou, er is nu niks meer aan te doen, of wel?’

Als mensen zeggen: Ik ben niet boos, ik ben alleen teleurgesteld...

Dat.

Kate zegt dat de poes pas terugkomt als ze gedekt is. Voortplantingsinstinct, kennelijk. Dus nu krijgt één poes designerkittens, en de andere gewoon goedkope nepperds.

In plaats van Chanel moeten ze Shanel heten.

PS Ik begrijp best dat dit eigenlijk helemaal niet grappig is.

WOENSDAG 17 JANUARI

#VoorwaartsEnOpwaarts

Ik voel me zo schuldig over het designerkattendebacle dat ik heb besloten zo snel mogelijk een baantje te zoeken om Kate het geld terug te kunnen betalen dat ze nu misloopt.

In een betere wereld zou de designerkat vier kittens hebben gekregen en volgens internet kost de gemiddelde platte-snuit-Pers vijfhonderd pond, wat dus betekent dat ik Kate tweeduizend pond schuldig ben. En misschien zelfs meer, omdat Kate de nepkittens waarschijnlijk niet kan verkopen, en die moet ze ook eten geven, en als ze ze niet kwijtraakt dan zou ze ze nooit:

a)naar het asiel brengen, of

b)verdrinken.

Dus heb ik het volgende bedacht:

Minimumloon voor mensen onder de achttien is 4,20 pond per uur (pure uitbuiting).

2000 : 4,20 = 476,19

Ik moet dus 476 uur werken om het geld bij elkaar te krijgen.

Als ik een weekendbaantje kan krijgen van, laten we zeggen, twaalf uur, dan zou ik 50,40 pond per week kunnen verdienen.

2000 : 50,40 = 39,68

Uitkomst: Het kost iets minder dan veertig weken voordat ik Kate het geld kan teruggeven dat ik haar schuldig ben.

Dat is bijna een heel jaar. Hoezo deprimerend?

DONDERDAG 18 JANUARI

#CurriculumVitae

Ik heb mijn cv gemaakt, en het is écht indrukkend.

PHOEBE ALEXANDRA DAVIS

Curriculum Vitae

3 Rochdale Close, Wimbledon, Londen SW19 1AL

Telefoon: 07965500713, e-mail: phoebead666@gmail.co.uk

Ik ben vijftien jaar en ik ben op zoek naar een parttimebaan voor ’s avonds en/of het weekend.

Opleiding

Op dit moment zit ik in de vijfde van het Kingston College. Ik ben een briljante leerling (op Engels, tekenen en geschiedenis na).

Overig

In groep 7 heb ik mijn fietsdiploma gehaald.

In mijn vrije tijd ga ik graag naar de bioscoop.

Referenties zijn op aanvraag beschikbaar.

Ik zou mezelf niet eens een baan geven, maar goed, wat kan ik er nog meer op zetten om het indrukwekkender te maken? Ik heb nog nooit van mijn leven iets gedaan.

VRIJDAG 19 JANUARI

#DeTerugkeerVanDeDesignerpoes

De weggelopen designerpoes is terug.

Kennelijk had ze er maar 72 uur voor nodig om zich te laten naaien.

Vandaag zei Polly dat ze het gevoel had dat ze me al in geen eeuwigheid echt had gezien.

Hoe zou dat nou komen...?

Hoe dan ook, ik heb besloten om het haar niet moeilijk te maken, gezien haar hormonale disbalans, en morgenavond ga ik met haar en Tristan de Trapper naar de film.

Alleen heb ik nu het idee dat ik degene ben die last heeft van een hormonale disbalans, want waarom zou ik hiermee instemmen?

ZATERDAG 20 JANUARI

#FilmVerschrikking

Ik was belachelijk vroeg op Kingston omdat ik vergeten was dat de bus er op zondag maar een kwartier over doet en geen uur (zoals doordeweeks als ik naar school ga). Ik liep een tijdje door Bentall Centre om de tijd te doden, en wie denk je dat ik daar zag staan, vlak voor Starbucks, terwijl ze deed alsof ze met iemand aan het bellen was?

Miriam Patel.

En ze droeg het aller- allerkleinste naveltruitje dat je ooit hebt gezien, zonder jas, terwijl het buiten minstens drie graden onder nul was.

Ik (terwijl ik denk: hoezo kom ik jou opeens overal tegen?): ...

Miriam Patel: ‘O, hé, Phoebe. Ben je alleen? Ik heb met de meiden bij Starbucks afgesproken, dus als je zin hebt...?’

Ik: ‘O, hé, Miriam. Bedankt, maar ik ga met Polly en Tristan naar de film.’ (Waarom, o, waarom moest ik zo nodig ook zijn naam noemen?)

Miriam Patel (met een samengeknepen gezicht alsof ze net een hap van een citroen had genomen): ‘Echt? Je weet toch wat ze zeggen? Drie is te veel.’

Ik weet dat ze dit soort dingen alleen maar zegt om een reactie uit te lokken, en ik zou echt willen dat ik me niet zo aan haar zou ergeren, maar dat doe ik wel. Ik erger me rot aan haar en ik hoop dat ze doodvriest in haar petieterige topje.

Zoals te verwachten viel (want diep vanbinnen wist ik het natuurlijk), werd het daarna alleen maar erger. Vanaf het moment dat we hallo hadden gezegd, was het met Polly en Tristan de Trapper een en al onhandigheid. Hoe kan het nou dat twee mensen die vanaf het begin der tijden elke dag met elkaar konden praten, elkaar opeens niks meer te melden hebben?

Polly probeerde wanhopig een gesprek tussen ons drieën op gang te brengen, maar het enige wat ik in haar grote, donkere ogen zag was een onuitgesproken ‘sorry dat jij niet meer degene bent van wie ik het meest hou’.

En dat is oké.

Ik snap het.

Dingen veranderen.

Maar wat er daarna gebeurde, was echt niet oké.

Het bleek dat Polly en Tristan die film helemaal niet wilden zien, ze wilden elkaar honderdtwintig minuten aflebberen.

Het enige wat ik in mijn linkeroor hoorde, waren smakkende tongzoengeluiden, en ik durf te zweren dat ze op een gegeven moment haar hand op zijn kruis legde, wat – dus: nee!

Dat zal ik Polly nooit vergeven.

Vóór dit gedoe met Tristan was ze echt iemand anders. Ze zou me nooit meevragen en vervolgens buitensluiten. Ze was de liefste persoon die ik kende. En nu is ze zoals iedereen: egocentrisch en op zoek naar seks, seks, seks.

Toen ik thuiskwam, ging ik meteen naar mijn kamer en deed de deur achter me dicht. Kate klopte even later aan en vroeg of er iets was en of ik een poes moest aaien. Ik zei dat er niks was, maar ik denk wel dat ze doorheeft dat het niet goed met me gaat.

Ik weet niet eens wat ik erger vind: Polly die in Tristans kruis graait of het feit dat Miriam Patel gelijk had met haar ‘drie is te veel’.

ZONDAG 21 JANUARI

#MédecinsInternationaux

Mama appte uit Ankara.

Ze ziet er nu al slecht uit, en ze zijn nog niet eens in Syrië. Maar ze gaan morgen.

Ze zei dat ze niet wist wanneer ze me weer zou kunnen whatsappen. Niks nieuws en bla, bla, bla, gaap.

MAANDAG 22 JANUARI

#IkHaatDeWereld

Ik kijk nooit meer naar het nieuws.

Ik bedoel: besmettelijke ziekten is één ding, en dat geldt ook voor aardbevingen, orkanen, tyfoons, uitbarstende vulkanen, etc. Maar oorlogen?

Ze hebben drones naar Aleppo gevlogen, of misschien moet ik zeggen: naar waar Aleppo ooit was toen het nog een gewone stad was met huizen, winkels en scholen, want nu is het één grote berg puin. De stad is letterlijk platgebombardeerd.

Ze lieten een vrouw zonder benen zien die in een kapotte rolstoel door een straat (of wat daar van over was) naar een ziekenhuis werd gereden, wat in feite gewoon een kamer was waar mensen op houten planken op de vloer lagen.

Waarom doen we dit elkaar aan?

En dan is het op tv, en wij kijken er gewoon naar. Onder het eten.

PS Ik denk dat Polly wel doorheeft dat het gisteren geen succes was, want vanmorgen zei ze: ‘Zullen we samen lunchen?’

Maar ik zei: ‘Sorry. Geen tijd. Ik moet naar de bibliotheek.’

Ik weet niet waar ik dat vandaan haalde, en even overwoog ik om van gedachten te veranderen, maar toen ik zag dat ze Tristan wortelsticks voerde, feliciteerde ik mezelf met mijn verstandige levenskeuzes.

DINSDAG 23 JANUARI

#Onbeleefd

Ik heb plastic hoesjes gekocht voor mijn cv’s.

Kate zei: ‘Op de presentatie valt in elk geval niks aan te merken. Goed gedaan, Phoebe. En nou nog lachen als je met mensen praat.’

Mijn god.

WOENSDAG 24 JANUARI

#OpZoekNaarWerkTakeOne

Volgens mij is januari de slechtste maand van het jaar om werk te zoeken.

Niemand heeft personeel nodig.

Na school ben ik het hele winkelcentrum afgelopen, en in elke winkel zeiden ze: ‘Sorry, we hebben net al onze invalkrachten van kerst moeten wegsturen, dus we nemen nu niemand aan.’

Waarom? Wáárom?

DONDERDAG 25 JANUARI

# OpZoekNaarWerkTakeTwo

Ik ben vandaag naar Wimbledon gegaan om mijn cv-ding daar te doen.

Wat ik nodig heb is iemand die steil achteroverslaat op het moment dat ik mijn cv over de toonbank naar hem/haar toe schuif.

Wat het er niet makkelijker op maakt, is dat bijna niemand mensen van onder de zestien aanneemt, wat heel oneerlijk is omdat ik in dezelfde klas zit als al die mensen die wel al mogen werken maar dat niet willen/hoeven.

Onderweg naar huis kwam ik langs de kringloopwinkel en ik keek naar binnen of ik Kate zag, maar waarschijnlijk was ze achterin.

Alex stond weer achter de toonbank, en hij stond met Emma te praten. Er hing een verzameling overhemden op hangertjes over haar arm.

Ze zagen dat ik als een stalker naar binnen stond te gluren, en Alex zwaaide naar me. Ik zwaaide terug, en toen gebaarde Emma dat ik binnen moest komen, maar ik gebaarde terug: Sorry, ik moet gaan.

Misschien had ik even hallo moeten zeggen.

Mama appte dat er geen einde komt aan de reis door Turkije. Kennelijk is het heel slecht weer en komen hun auto’s en vrachtwagens steeds vast te zitten.

Ik schreef haar dat ik op zoek was naar een baantje omdat die stomme poes ontsnapt was.

VRIJDAG 26 JANUARI

#Afvinken

Ik heb mijn cv aan Kate laten lezen, en het enige wat ze zei was: ‘Mmm... Ja, maar: nee.’

Een half uur later mailde ze me deze:

PHOEBE ALEXANDRA DAVIS

Curriculum vitae

3 Rochdale Close, Wimbledon, Londen SW19 AL

Telefoon: 07965500713, e-mail: phoebead666@gmail.co.uk

Enthousiaste en ervaren klantenservicemedewerker die graag in een team werkt. Goede werkhouding, ambitieus, doelgericht en in staat om snel nieuwe ideeën en concepten op te pikken. Zeer gemotiveerd, initiatiefrijk en goed in staat om zelfstandig te werken. Pakt zaken effectief aan, ook onder hoge druk, en beschikt over een bijzonder organisatorisch talent. Betrouwbaar, nauwgezet en servicegericht.

Op zoek naar een parttime betrekking voor de weekenden.

Opleiding

Kingston College

Ik zit in de vijfde van het Kingston College en doe volgend jaar eindexamen in de vakken: wiskunde, biologie, natuurkunde, Engels, geschiedenis en maatschappijleer.

Werkervaring

Liefdadigheidswinkel van Kankervrij Leven, Wimbledon

Ik ben al sinds lange tijd vrijwilliger. Mijn taken behelzen o.a. het sorteren van donatiezakken, stomen en prijzen van kleding achter de schermen, maar ook het helpen van klanten in de winkel. Ik haal enorm veel voldoening uit het werken met een zeer diverse klantenkring en ik doe altijd mijn best om een goede verstandhouding met mijn klanten op te bouwen.

Referenties zijn op aanvraag beschikbaar.

Ik: ‘Ik dacht dat je niet mocht liegen op je cv?’

Kate: ‘We rekken de waarheid alleen op, Phoebe. Dat is iets anders.’

Ik: ‘Ik doe altijd mijn best om een goede verstandhouding met mijn klanten op te bouwen? Ik heb een hekel aan mensen.’

Kate: ‘Jij bent degene die de stap naar het bedrijfsleven wilt maken, pulletje, en geloof me, daar gelden bepaalde regels. Je moet het spel meespelen. Je moet hun taal spreken. Misschien is het grote onzin, maar dit is de enige manier om binnen te komen. Je moet zorgen dat zij hun vragen kunnen afvinken.’

Ik (terwijl ik naar mijn cv kijk): ‘Vragen afvinken?’

Kate: ‘Ja, verdomme. Vinkje, vinkje, vinkje.’

PS Ik weet niet of ik hun vragen wel wil afvinken.

ZATERDAG 27 JANUARI

#IncestAlert

Vandaag heb ik online naar werk gezocht, maar het kwam erop neer dat ik Emma heb ge-insta-stalkt. Ik moest aan haar denken, maar alleen omdat ik niet begrijp waarom ze daar als vrijwilliger zou willen werken. Eerst dacht ik dat ze het voor haar werkstage deed, maar Kate zei dat Emma er al maanden komt, en volgens mij duurt een werkstage maar een paar weken.

Het kostte me uren voordat ik haar op Instagram had gevonden.

Stom genoeg is haar account privé, dus het enige wat ik kan zien is haar foto, waar ze samen met een jongen op staat. Ze zijn verkleed als Luke en Leia van Star Wars, wat niet helemaal klopt, want Luke en Leia zijn broer en zus.

Ik vraag me af hoelang ze al iets met elkaar hebben.

PS Emma is een beeldschone Prinses Leia.

PPS Ik vraag me af wie die Luke is.

ZONDAG 28 JANUARI

#MijnEigenBesteVriendin

Ik vroeg Kate of zij het wel oké vindt dat mama mij altijd bij haar dumpt, en ze zei iets als: ‘Ik vind het juist fijn als je bij me bent, Phoebe. Dus ik vind het meer dan oké.’

Toen vroeg ik of ze het oké vond dat mama op weg is naar Syrië, of all places, en ze zei: ‘Jouw moeder is mijn aller-allerbeste vriendin, en ook al ben ik het niet altijd met haar eens, ik sta altijd achter haar. Begrijp je wat ik bedoel?’

Nee, dat begrijp ik niet.

En dat zeg ik niet omdat ik dwars wil liggen.

MAANDAG 29 JANUARI

#InYourFace

Miriam Patel nodigde me uit voor het feestje van Jacob, dit weekend, en omdat ik op dat moment naast Polly en Tristan de Trapper stond (die nu één entiteit zijn omdat ze letterlijk aan elkaar vast zitten), zei ik: ‘Ja, dat lijkt me héél leuk.’

Later zei Polly dat ze dacht dat ik een hekel aan feestjes had, maar ik zei: ‘Nee, helemaal niet.’

Wat keihard gelogen is, want als ik ergens een hekel aan heb, dan zijn het feestjes.

DINSDAG 30 JANUARI

#SorryGeenSorry

Vandaag praatte Miriam aan één stuk door over Jacob; dat ze met elkaar naar bed gaan, maar officieel geen stelletje zijn, en dat dat voor hen helemaal oké is.

Ook al wil ik het niet toegeven, misschien heeft ze wel een punt, want waarom zou je zoals Polly moeten doen – de hele tijd: ‘Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je’, alsof je gestoord bent? Misschien heeft Miriam gewoon zin in seks. We zijn niet allemaal hetzelfde.

Toen zag ik dat er een halve pijnboompit tussen haar beugel zat, maar ik zei niks tegen haar en liet haar zo naar het lokaal gaan. Terwijl ze een aardrijkskundepresentatie moest geven.

WOENSDAG 31 JANUARI

#Delirium

Vanavond kreeg ik een appje van mama en ze vroeg: ‘Hoe is het met Polly?’ Ik antwoordde: ‘Hersendood, onder invloed van oestrogeen en als gevolg daarvan lijdend aan een delirium.’ En mama schreef: ‘O, niet zo gemeen, Phoebe. Dat is toch leuk voor haar? Wacht maar tot jij voor iemand valt.’

Ik zei alleen: ‘Ik zal nooit voor iemand vallen.’

Wat een domme uitdrukking is dat, voor iemand vallen.

Alsof je in een kuil valt of zoiets.

Misschien moeten mensen uitkijken waar ze lopen.

DONDERDAG 1 FEBRUARI

#WorstNightmare

Ik zei tegen Kate dat ik was uitgenodigd voor Jacobs feestje en ik hoopte dat ze zou zeggen dat ik niet mocht gaan, maar ze zei natuurlijk: ‘Wat ontzettend leuk! Als je wilt kan ik je brengen en ophalen.’

Ik zei dat ik de bus wel zou nemen omdat het toch niet laat zou worden. Laten we eerlijk zijn: hoe sneller ik weer weg kan, hoe beter.

Ik heb niks om aan te trekken, en wat ik heb zit onder de kattenharen.

Ik haat mijn leven.

VRIJDAG 2 FEBRUARI

#consumentisme.com

Februari is begonnen en nu rent iedereen weer naar de winkel vanwege de onzin die Valentijnsdag heet. Volgens mij hebben ze Valentijnsdag in het leven geroepen zodat mensen in de winter niet doodgaan van verveling.

Na de winteruitverkoop heeft iedereen zoiets van: ‘En wat nu?’

En daar is: Sint-Valentijn. En daar gaan we weer, lekker geld uitgeven aan onzinnige troep, bonbons in de vorm van een hartje in plaats van de Kerstman, en te dure, domme kaarten.

Ik zag zelfs een valentijnskaart met daarop: VROLIJKE VALENTIJN, LIEVE SCHOONZUS.

Waar slaat dát nou op?

O, en omdat er liefde in de lucht zit, gaat de veel minder geile moederpoes van de ontzettend geile ontsnapte dochterpoes op reis om een nummertje te maken.

Kate heeft besloten alleen haar naar High Barnet te brengen omdat de andere zo goed als zeker ongewenst zwanger is en een seksweekendje kost ongeveer 500 pond per poes.

Ik vraag me af of je aandelen designerkattensperma kunt kopen, want dat zou Kate dan moeten doen.

Of eigenlijk zou ik dat moeten doen.

ZATERDAG 3 FEBRUARI

#PartyHell

Ik wist dat Jacobs feestje stom zou zijn, en dat was het ook.

Ik had al een hekel aan feestjes, maar als mensen er één groot zoengebeuren van maken, helemaal.

Vanavond hebben we dat spelletje gedaan dat ze ‘Seven minutes in Heaven’ noemen, maar waar het op neerkomt is: zeven minuten op de wc.

Miriam Patel (gekleed alsof we de derde week van een hittegolf ingaan en met haar blik duidelijk op mij gericht): ‘Ik wil alleen even zeggen dat niet iedereen in deze kamer zestien is en dus niet iedereen wettelijk gezien oud genoeg is om seksueel actief te zijn. FYI, dat wil zeggen: geslachtsgemeenschap hebben.’

Ik (gekleed in echte kleren): ‘Geslachtsgemeenschap. LOL.’ (Want wie gebruikt dat woord?)

Miriam Patel (met een dodelijke blik in haar ogen): ...

Ik (gezien haar torenhoge fenylethylamine-waardes): ...

Anyway, uiteindelijk zat ik dus zeven minuten op de plee met Travis Monahan.

Het was geloof ik wel oké, niet dat ik OOIT seks met hem zou willen hebben, want ten eerste ken ik hem eigenlijk niet en ten tweede: waarom zou ik zomaar met iemand naast de wc-pot willen zoenen? Maar we vinden alle twee Doctor Who leuk, dus hadden we het over de laatste afleveringen en we waren het erover eens dat ze geweldig zijn.

Toen we naar buiten kwamen, was het duidelijk dat er geen sprake was geweest van seks/zoenen, en de enige die de rest van de avond nog iets tegen me zei was Annie, die ook geen vrienden heeft, alleen denk ik dat zij nog iets tragischer is dan ik omdat zij vanaf het begin af aan geen vrienden heeft gehad, en zij wordt alleen op feestjes uitgenodigd omdat ze drank meeneemt (en niemand weet hoe ze daaraan komt, wat het spannend maakt en daar houden mensen van).

We zaten samen op de bank en keken toe hoe het ene na het andere gelukkige stelletje in de wc verdween en er zeven minuten later weer uitkwam.

Gaap.