Eerste druk, 2020

© 2019 tekst Tom Pollock

Oorspronkelijke titel: Heartstream

Oorspronkelijke uitgever: Walker Books Ltd, Londen

Voor het Nederlandse taalgebied:

© 2020 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV,

Postbus 317, 2000 AH Haarlem (e-mail: info@gottmer.nl)

Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV maakt deel uit van de Gottmer Uitgevers Groep BV

Vertaling: Dennis Keesmaat

Omslagillustratie: © 2019 Walker Books

Typografie omslag: Studio Nico Swanink

Vormgeving binnenwerk: Crius Group

ISBN 978 90 257 7368 7

ISBN 978 90 257 7369 4 (e-book)

NUR 285

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.gottmer.nl

Voor Lizzie, de geweldigste vrouw-schuine-streep-bolleboos

Ook verschenen van Tom Pollock

Wit Konijn / Rode Wolf

INHOUD

1. De vriendelijkheid van vreemdelingen

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

2. Wie het duister niet kent

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Hoofdstuk 25

3. Heb iedereen lief, vertrouw er een paar

Hoofdstuk 26

Hoofdstuk 27

Hoofdstuk 28

Hoofdstuk 29

Hoofdstuk 30

Hoofdstuk 31

Dankwoord

Over de auteur

1

DE VRIENDELIJKHEID VAN VREEMDELINGEN

HOOFDSTUK 1

Amy

Halverwege een zin komt de kist in beweging. De loopband moet al een tijdje niet zijn gesmeerd, want om de vier woorden wordt de dominee onderbroken door gepiep dat klinkt als een ongelukkige kat die aan z’n staart langs een schoolbord wordt getrokken.

‘En dus, Heer, vertrouwen’ – IIIEEEE – ‘we uw dochter’ – IIIEEEE – ‘toe aan Uw goddelijke genade…’ – IIIEEEE

Ondanks de Symfonie van de Onwillige Poes blijft de dominee in een stug ritme voordragen.

Er gaan de hele tijd mensen dood, hou ik mezelf voor de duizendste keer voor. En de wereld draait gewoon door.

De dominee kabbelt gemoedelijk verder, en langzaam schuift de kist met mijn moeder dichter naar het vuur. Ik weet niet wat ik moet voelen. Nee, dat is niet waar. Ik weet wat ik hóór te voelen.

Verdriet.

Wanhoop.

Radeloosheid.

Dat zou een goede dochter voelen. Nee, streep ‘goede dochter’ maar door: dat zou de gemiddelde méns voelen. Helaas is het enige gevoel dat ik kan opbrengen een knagende onrust dat de thee waarmee de dominee me voor de dienst heeft volgegoten te veel zal zijn voor mijn blaas voordat ik hier weg kan komen. Als ik in mijn broek plas, zal Charlie denken dat ik dat expres heb gedaan, hij is er toch al van overtuigd dat ik een onverbeterlijke dramajunk ben. Ik probeer diepere gevoelens aan te boren, maar het is als in je tong gepord worden bij de tandarts. Ik ben verdoofd.

Wat niet echt meeslepende content gaat opleveren, hè? zegt een vals stemmetje achter in mijn hoofd.

Daar moet je zelfs niet aan denken.

Ik heb het koud, ook al stroomt het felle licht van de julizon door het glas in lood. Een kerk op een zonnige dag zou bestemd moeten zijn voor een bruiloft, niet voor… dit. Met een rilling haal ik stiekem mijn telefoon uit mijn zak en mijn trillende vingers laten hem bijna vallen. Volgens het scherm is het 11:37 uur. Ik vang een glimp op van mijn lippen, weerspiegeld in het glas.

Hm, ik ben vast nog in shock. Ze is een week geleden gestorven, Amy. Zet je eroverheen.

Bijna automatisch beweegt mijn duim. Net op tijd trek ik hem terug. Ik zweer – ik zwéér – dat ik mijn telefoon alleen tevoorschijn haalde om te kijken hoe laat het was. Maar nu ik erover nadenk, beginnen de drie ovale stoffen plakkers op de achterkant van mijn hoofd – een achter elk oor en een boven aan mijn ruggengraat – te jeuken.

Zet dat maar uit je hoofd. Je hebt beloofd dat je het niet zou doen. Niet vandaag. Charlie zou het je nooit vergeven.

Ik kijk opzij naar hem. Zijn mascara trekt druipende stalactietenschaduwen over zijn wangen. Hij kijkt me aan en probeert naar me te glimlachen. Ik glimlach terug.

De dag waarop zijn moeder gecremeerd wordt is een vreselijk moment om een belofte aan je broertje te breken.

En daarom doe ik dat niet, hou ik mezelf voor. Ik doe het niet ik doe het niet.

Ik.

Doe.

Het.

Niet.

Maar waarom heb je dan besloten de hoed te dragen? zegt het gemene stemmetje achter in mijn hoofd.

Ik besef dat de breedgerande zwarte hoed er de reden voor is dat mijn plakkers jeuken. Normaal ademen ze redelijk goed, maar tussen het vilt en de hoog opgeslagen kraag van mijn jurk worden ze gesmoord. Ik zóú de hoed af kunnen doen, maar dan zou iedereen de elektrodekussentjes ter grootte van een munt zien die aan mijn schedel gekleefd zitten.

Nu ik erover nadenk, vervolgt het gemene stemmetje, als je niet gaat streamen, waarom heb je ze vanochtend dan opgedaan?

Hou je mond.

Maar de stem heeft natuurlijk gelijk. Met mijn duim druk ik op het Heartstream-icoontje op mijn telefoon. Niet om te streamen – dat heb ik beloofd. Ik ga niet streamen, maar het kan geen kwaad om even…

O. Shit.

15.733 notificaties.

Als ik het getal zie trekt er een ijskoude rilling over mijn rug. Voorzichtig hou ik de telefoon onder de rand van de bank en ik werp een blik op de eerste paar berichtjes. Veel ervan zijn zoals altijd geweldig. Steunbetuigingen en liefs. We denken aan je, Ame; we houden van je, Amy. Je bent zó sterk, Ame; je bent zó dapper, Ame. Zet ’m op, meid, je kúnt dit.

Maar voor elk van die berichten zijn er tien als die van BeckerBrain4Life:

Laat me alsjeblieft, alsjeblieft voelen. Ik voel me zo verloren. Ik weet niet wat ik zonder mam moet beginnen!

Mam. Bij dat woord huiver ik. Ik wil in hoofdletters terugsnauwen: ZE WAS JOUW MOEDER NIET! Maar dat is het nou net, hè? Wat BeckerBrain4Life betreft had ze dat net zo goed wel kunnen zijn.

Ik scrol verder, steeds dezelfde zinnetjes.

Laat ons voelen.

Je bent het ons verschuldigd.

Laat ons voelen.

We moeten het afsluiten.

Laat ons voelen.

Laat ons voelen.

Laat ons voelen.

Mijn hand begint harder te beven, zo hard dat de tekst op het scherm een waas wordt, en even lees ik voelen als voeden.

De loopband piept, ratelt en stopt. De deuren van de verbrandingsoven glijden dicht en sluiten mam in. Op de deuren zijn bloemen en engeltjes geschilderd.

Laat ons voelen, smeken de berichtjes. Maar er is niks om te voelen. Misschien hebben mijn volgers wel gelijk. Misschien ben ik ze inderdaad een einde verschuldigd, na alles waar ik ze in mee heb gesleept. Maar ik heb geen einde voor ze. Ik tast voorbij de onmiddellijke fysieke urgentie van mijn blaas en probeer mijn emoties te ontwaren, maar er is slechts verdoving, een gierende, door de wind geteisterde leegte.

De dominee is opgehouden met praten, en ik hoor een gedempte bons. Mijn moeder die in rook opgaat, als stapels papierwerk. Ze glimlacht vanaf haar foto op het altaar, de fijne bruine krulletjes omlijsten haar gezicht. De foto is genomen op een picknick een jaar of acht geleden, maar mam leek tot ze ziek werd geen dag ouder geworden te zijn.

Wat is er mis met me? Voel iets, Becker, wat dan ook: je moeder is dood!

Maar het lukt me niet. Volgens mij ben ik stuk. Ik zit hier in de kerk met mijn volle inbox en mijn lege hart met iedereen in de wereld van wie ik hou die huilt, en ik heb traanklieren waar een cactus trots op zou zijn. Het is verbijsterend eenzaam.

En eenzaamheid is altijd m’n zwakke plek geweest.

Ik druk op het aanstellerige icoontje rechtsboven in de app, een blauw hart met radiogolven. De elektroden achter mijn oren worden warm.

Een paar seconden later beginnen de antwoorden binnen te stromen.

Dankjeweeeeeeel!!!

Ik zit hier letterlijk te huilen. Dank je, Ame!!!

OMG zo verdoofd!!!

Zo intens, zo oprecht!!!

Ik ben misselijk.

Gekraak van hout rechts van me trekt mijn aandacht en Charlie rent naar de deur, een snik onderdrukkend. Ik had hem niet op zijn telefoon zien kijken. Had hij gezien dat ik me niet aan mijn belofte hield?

Nee, idioot, hij is van streek omdat ze net zijn moeder hebben verbrand, doe effe normaal.

Ik wurm me langs tante Juliet en ga hem achterna. Papa is ook al opgestaan, met die blik van goedbedoelde, half gemeende bezorgdheid die hij overal voor gebruikt, van een gebroken ei in het doosje tot de behandeling van ernstige brandwonden op zijn werk.

‘Laat maar, ik haal hem wel,’ mompel ik als ik langs hem loop. ‘Blijf jij maar bij de gasten.’

‘Je bent echt een geweldige grote zus.’ Hij legt een liefdevolle hand op mijn arm.

Ik geef geen antwoord. De elektroden op mijn hoofd zijn zo warm dat ik bijna verbrand.

Buiten dwingt de middagzon mijn ogen tot spleetjes. De grafstenen, bomen en relingen vormen een verblindend waas. Ik tuur om me heen.

‘Charlie?’ roep ik. ‘Lachebekje?’

‘Noem me niet zo,’ zegt een stem vanachter de deur. Ik dénk ik elk geval dat hij dat zegt. Half snikkend komt het eruit als: ‘N-hoe-oeme nie-h-so.’

‘Wat je maar wilt, Lachewiep.’ Ik duw de deur dicht en daar heb je hem, zijn stekelhaar staat schuin waar hij eraan getrokken heeft, en over de witte kraag van zijn overhemd druipt mascara.

‘Lachewiep? Wat is dat nou weer?’

‘Geen idee, Lachedikkeduitsedrollenvanger. Dat heb ik net verzonnen.’

Hij snuift door zijn tranen heen, en even denk ik dat hij gaat lachen. ‘Het is g-g-g-gewoon,’ begint hij, maar dan verslikt hij zich weer in een snik.

‘Hé, hé, ik weet het. Ik weet het.’ Ik trek hem naar me toe, hou hem een tijdje tegen me aan en voel zijn magere borst op en neer gaan tegen die van mij. Hij snikt weer, en mijn maag verkrampt. Ik kan zijn verdriet niet aanhoren. Ik kan het niet uitstaan, maar toch – het is vreselijk om het te denken, maar ik kan het niet snel genoeg onderdrukken – ben ik er ook een beetje jaloers op.

Het ironische is dat Charlie een geweldige streamer zou zijn. Hij voelt alles heel intens. Mijn verdriet daarentegen hangt als een piano aan een rafelig koord boven mijn hoofd.

‘Het is oké,’ zeg ik tegen hem. ‘Het is oké.’

‘Nuh-nuh-nuh…’ begint hij.

‘Nee, goed punt, het is niet oké,’ geef ik toe. ‘Het bevindt zich niet eens in hetzelfde heelal als oké. Als oké een ster was, zou het tientallen jaren duren voordat zijn middelmatige licht ons bereikte. Maar toch, het is niet anders en ik ben hier bij je, en ik beloof je dat ik je niet alleen laat. Oké?’

Hij klampt zich steviger aan me vast en begraaft zijn gezicht in mijn schouder. Na een tijdje verslapt zijn greep en ik laat hem zich losmaken. Hij knippert tegen de tranen, en door zijn sproeten heen lacht hij naar me. Charlie is een miniatuurversie van onze vader. Iedereen zegt dat hij als twee druppels water op papa op die leeftijd lijkt. Dat soort dingen zeggen mensen over jongens.

Niet dat de veertienjarige versie van papa ooit de deur uit zou zijn gegaan met zoveel make-up op dat het Staatscircus van Moskou zich er een maand mee op zou kunnen maken.

‘Hoe heb je het in vredesnaam voor elkaar gekregen om make-up op je óór te krijgen?’ Met mijn mouw veeg ik het weg.

‘O, ik dacht dat masc-oor-a wel iets zou kunnen worden.’ Hij poseert en houdt zijn handen als een lijst om zijn gezicht. ‘Volgens Dani heb ik heel sexy oren.’

‘Hou de seksuele fantasieën van je vriendin maar lekker voor je.’

Hij snuift zijn tranen terug en grijnst naar me. Als hij zijn hand ophoudt haken we onze vingers in elkaar.

‘Dank je, zus.’

‘Daar ben ik voor.’

‘Dat weet ik, en daarom…’ Hij valt stil.

‘Charlie?’ zeg ik, maar hij geeft geen antwoord.

Hij glimlacht nog steeds, maar ik besef dat hij niet meer naar mij kijkt. Hij staart langs mijn schouder en knijpt zo stevig in die van mij dat de knokkels kraken.

‘Wat?’ Hij klinkt niet boos, hij klinkt verbijsterd, wat nog erger is. ‘Wat doen zij hier?’

Als ik me omdraai om zijn blik te volgen voel ik mijn hart overslaan.

Het moeten er drie- of misschien zelfs wel vierhonderd zijn. De meesten dragen witte t-shirts met een opdruk van een slordige houtskooltekening van een vogel, de strepen van het ornithologische figuurtje helemaal trillerig omdat het zestienjarige meisje dat het getekend had zo in de war was dat haar hand alle kanten op ging. Eerlijk gezegd kun je me dat knullige kunstwerk niet kwalijk nemen: het was de dag waarop we te horen kregen dat de ziekte van mijn moeder niet meer te genezen was.

Door dat t-shirt, plus het feit dat ze allemaal hetzelfde kapsel hebben – kortgeschoren zodat de plakkers maximaal contact kunnen maken, net als dat van mij –, zien ze eruit alsof ze allemaal uit dezelfde gevangenis voor goths komen. Ik zie veel donkere kringen onder ogen. Dat verbaast me niks. Dit moet de harde kern zijn, die sinds donderdag alles bijgehouden heeft, wat betekent dat ze de laatste paar dagen amper geslapen hebben.

‘Amy!’ roept een magere jongen op de voorste rij. ‘Wat moeten we nu?’

Ik maak mezelf los uit Charlies greep en loop naar ze toe. Ik voel me duizelig van afgrijzen. Ik háát het dat ze hier zijn, en in een flits van verschrikking besef ik dat ik nog steeds stream, dus ze wéten dat ik dit voel, maar als ze het al gemerkt hebben lijken ze er niet mee te zitten. Hoopvol kijken ze me aan.

‘Wat nu?’ vraagt de jongen nog een keer als ik de reling bereik. Hij is zo lang dat hij eruitziet alsof hij mee zou moeten buigen in het briesje. ‘Wat moeten we nu?’

Hulpeloos spreid ik mijn handen. ‘Ik wou dat ik het wist.’

‘Maar…’ stamelt hij. ‘Maar…’ Het lijkt alsof hij niet weet hoe hij de zin moet afmaken.

Ik kijk om me heen naar de andere gezichten. Een paar ervan huilen of hebben net nog gehuild, rode ogen staren me geschokt aan – of dwars door me heen.

Jullie weten wat dit was, wil ik zeggen. Ik heb nooit tegen jullie gelogen. Ik heb jullie nooit gedwongen me te volgen, om van me af te streamen. Zoek het zelf maar uit – dat moet ik ook.

Ik wil kil zijn, maar dat lukt me niet omdat ze – in zekere zin – ook net hun moeder hebben verloren.

‘Luister,’ zeg ik, ‘bedankt allemaal voor…’

‘GORE AASGIEREN!’

Met een ruk draai ik me om. Tante Juliet beent naar het hek van de kerk, met haar handtas als een middeleeuwse knots boven haar hoofd. (Omdat ik die tas eerder voor haar gedragen heb weet ik dat hij een geweldig wapen zou zijn. Hij weegt evenveel als een babyolifant.) Pap hobbelt achter haar aan.

‘Is niks dan heilig?’ roept ze. ‘Jezus, dit is een huis van gebed, hatelijke ellendelingen – toon een beetje respect!’

‘Maar Juliet…’

Mijn tante draait zich om zodat ze de spreker – een klein rond meisje met een bril links in de groep – te zien krijgt.

‘Wie is dat? Wie heeft je verteld hoe ik heet? Wie heeft je toestemming gegeven om mijn naam te gebruiken? Wie ben jij, kleine snotaap? Dit is een besloten. Rouwdienst. Voor. Familie.’ Ze spuugt elk woord afzonderlijk uit. ‘Smerige ramptoeristen. Niemand heeft jullie uitgenodigd!’

‘Maar… neem me niet kwalijk, mevrouw Rice… zij heeft ons uitgenodigd.’

Ik verstar. De vinger van de lange jongen wijst in mijn richting.

‘Hé,’ protesteer ik, ‘dat is niet waar. Ik heb nooit gezegd…’

Maar ik kan mijn zin niet afmaken, want nog terwijl Charlie achter me zijn tranen opsnuift, komt hij als een adder in beweging. Met een vreselijke blik vol achterdocht schiet hij naar voren en rukt de zwarte hoed van mijn hoofd. De plakkers op mijn hoofd sissen een beetje als ze in de lucht afkoelen.

‘Dat heb ik niet gedaan,’ begin ik. Ik wilde zeggen dat het niet mijn bedoeling was geweest, maar dat is niet waar. Het is niet zo dat ik vanochtend ben uitgegleden en in een emmer neurogeleidende hoofddeksels ben gevallen.

Papa en tante Jules staren me aan. Ze hebben vrijwel dezelfde uitdrukking. Hoe kon je zo dom zijn? Dat is al erg genoeg, maar het is niks vergeleken bij de blik op Charlies gezicht.

‘Je had het beloofd.’ Hij zegt het zo zacht dat ik hem amper kan verstaan.

Hij laat de hoed naast een grafsteen in het gras vallen en rent weg, naar de kerk. Ik wil achter hem aan gaan, maar papa gaat voor me staan, en door zijn kalme stem merk ik niet hoe stevig hij mijn armen vastpakt.

‘Laat hem maar even, lieverd.’

Ik kijk achterom. Vierhonderd gezichten kijken me aan boven vierhonderd kraaienshirts. Ik stop de stream, maar toch zie ik in elk van die gezichten mijn eigen spijt weerspiegeld.

Als de taxi aankomt bij ons huis is onze auto nergens te bekennen. Toen papa ‘voorstelde’ dat ik in mijn eentje een taxi zou nemen ‘om je broertje een beetje ruimte te geven’ ging ik daar niet tegen in. Het was een uur rijden door Londen en ik denk dat Charlies blik me tegen de tijd dat we aankwamen levend gevild zou hebben.

Terwijl ik in de auto zat probeerde ik alles uit mijn hoofd te zetten door de stream van Lance Yalta te volgen. Lance is dan misschien wel een groot kind dat veel te bruin is en spierballen heeft die puur voor de sier zijn, hij is niet voor niks de grootste naam op Heartstream. Zijn laatste update was om acht uur ’s avonds in St. Lucia, waar hij dan wel zal zijn, op zijn jacht. Het gerucht gaat dat hij dat gratis had gekregen – de sponsors kunnen geen genoeg van hem krijgen.

Ik drukte op het paarse playback-icoontje en voelde mijn plakkers warm worden terwijl via de servers van Heartstream 7 gigabyte van Lance’ opgenomen emoties binnenkwamen. Ik werd overspoeld door dankbaarheid. Ik voelde de Caribische zon op mijn blote huid en de fris-zoute geur van de oceaan tintelde in mijn neusgaten. Ik zág de felle zon niet, noch hoorde ik het zachte gekabbel van de golven – Heartstream bespaart bandbreedte door beeld en geluid weg te laten, aangezien gewone virtual reality daar beter in is – maar dat betekende dat ik mijn ogen open had en een uitgemergelde streamer in een kraaienshirt met tranen in zijn ogen langs de kant van de weg zag staan, en opeens voelde Lance’ zonovergoten zelfingenomenheid als onvergeeflijke tijdverspilling. Ik stopte de playback. Dat is het probleem met Heartstream. Het kan je zo’n beetje elk gevoel bezorgen, maar het kan er niet één wegnemen.

Ik bedank mijn chauffeur, loop knarsend de oprit op, sla de deur achter me dicht en laat mijn sleutel op het tafeltje in de gang vallen.

‘Pap?’ roep ik, voor het geval dat. ‘Charlie?’ Maar er komt geen antwoord.

Ons schamele handje foto’s en kleedjes wordt verzwolgen door het huis, zoals afdankertjes een peuter verzwelgen. Een jaar na onze verhuizing staan er nog steeds dozen. Ons leven stond al stil toen we hier aankwamen.

Ik herinner me de eerste keer nog dat ik hier kwam kijken en met de kruiperige makelaar door het lege huis liep, in gedachten dingen afvinkend op mijn grimmige boodschappenlijstje.

Een gespecialiseerd ziekenhuis in de buurt – check.

Deuropeningen die breed genoeg zijn om dat enorme mechanische bed erdoor te krijgen – check.

Badkamer op de benedenverdieping voor als de trap te veel wordt voor haar verlepte benen – check.

Andere mensen kijken bij hun eerste huis of er een tuin voor de hond is.

Ik laat mijn tas in de gang vallen, schop mijn schoenen weg en adem uit. ‘Home, sweet home.’

Het lijkt er nu stiller dan ik het ooit gehoord heb, stiller dan toen ik midden in de nacht rondsloop en de enige geluiden mijn eigen ademhaling en het gekraak van de vloerplanken onder mijn voeten waren. Ik vraag me af wat er ontbreekt…

O.

Ik snap het al. Een koppig deel van me verwachtte de stem van mijn moeder te horen die me begroette toen ik binnenkwam. En opeens is de pijn overweldigend en ze raast door me heen alsof er in mijn longen een orkaan zit opgekropt.

Ik probeer het van me af te lopen, maar uiteindelijk moet ik op de onderste trede van de trap gaan zitten, waar ik tranen van het puntje van mijn neus op de parketvloer zie spatten. Naar adem happend dwing ik mezelf om naar de in elkaar grijpende houten planken te kijken tot de lucht makkelijker binnenkomt.

Het is ook wel logisch dat het me hier overkwam, in plaats van op het kerkhof. Ik rouw natuurlijk niet echt om haar aanwezigheid in het bloemenperkje waar ze haar as zullen begraven – ik rouw erom dat ze er op elke andere plek niet meer is.

‘Kom op, Ame,’ zeg ik hardop door knarsende tanden. ‘Het is bijna tijd voor de nazit. Er is ongeveer vijfduizend ton rauwkost waar je de plasticfolie af moet halen.’ Niet echt het diepzinnigste mantra ter wereld, maar zeven keer herhaald krijgt het toch voor elkaar dat ik opsta.

Als ik naar de keuken loop wordt de stilte eindelijk verbroken door een geluid, een vertrouwd gesis. Iemand heeft de waterkoker aangezet.

‘Pap?’ roep ik weer. ‘Charlie?’

Zijn ze hier de hele tijd geweest? Opnieuw geen antwoord. Ze kunnen het ook niet zijn. Dan zou ik buiten de auto hebben zien staan. Ik krijg kippenvel, maar het is te laat – ik duw de deur al open.

‘Wil jij ook een kopje?’

De vrouw naast het fornuis draagt ondanks de hitte een donsjack. Ze giet kokend water in onze Alice in Wonderland-theepot. Ze heeft hetzelfde haar als alle streamers, zo kort geschoren dat je moeilijk kunt zeggen wat voor kleur het heeft. Aanvankelijk denk ik dat ze ongeveer zo oud als mijn ouders is, maar dan besef ik dat ze hoogstens begin dertig is, ze lijkt alleen ouder door de donkere wallen onder haar ogen. Ze ziet eruit alsof ze al wéken niet geslapen heeft.

‘Sorry dat ik niet naar de uitvaart kon komen, maar dat leek me niet echt gepast. En er was ook zó veel te doen hier.’

Ze is druk in de weer en trekt serviesgoed tevoorschijn. Er ligt een plastic tas van de supermarkt op de tafel, waar ze een doosje met geglazuurde broodjes tevoorschijn haalt. Twee ervan legt ze op een bordje. De vele schalen met worstenbroodjes, sandwiches en zelfgemaakte rauwkost die we die ochtend hadden klaargezet voor de nazit staan nog op het aanrecht, een bevoorradingspost dat wacht op een rouwend leger. Ze raakt de fólie erop zelfs nog niet aan.

‘Ik dacht dat iedereen wel van zoete broodjes zou houden.’ Ze komt op me afgekuierd en schuift het bordje naar me toe. ‘Wil je er eentje, Amy? Ik heb ze voor jou gehaald.’

Het duurt even voordat ik woorden langs het ongelovige afgrijzen krijg geperst dat mijn keel blokkeert. Ik weet niet wie deze vrouw is, maar haar gemillimeterde haar maakt me duidelijk waarom ze hier is.

‘Dit gaat véél te ver!’ brand ik los. ‘Dit is mijn húís! Je kunt hier niet zíjn!’

Ze knippert naar me. Verbijsterd en een beetje gekwetst zakken de hoeken van haar ogen naar beneden. Ik heb het gevoel alsof ik tegen een puppy heb staan schreeuwen.

‘Het is maar een kop thee, hoor.’ Ze houdt het bordje weer op. ‘En ik heb zelf iets lekkers meegenomen, ik wilde nergens van uitgaan.’

Buiten komt over het grind een auto aanrijden.

‘Dat zijn mijn vader en mijn broertje,’ zeg ik wanhopig tegen haar. ‘Je kunt hier echt niet zijn als ze binnenkomen. Luister…’ Met moeite breng ik mijn stem onder controle. ‘Als je me gestreamd hebt weet je dat dit een zware dag is geweest, maar ik kan je echt niet helpen, niet nu. Ik bedoel, ze was míjn moeder, oké? Charlie is vandaag al een keer geflipt, en als hij hier zomaar een streamer ziet, wordt hij gék.’

Ze staart me slechts aan met die donkere ogen.

Ik adem diep in. ‘Luister, sorry dat ik dit moet doen, maar als je nu niet meteen weggaat, bel ik de politie.’

‘O,’ zegt ze ontmoedigd, alsof ik haar net verteld heb dat het op haar verjaardag gaat regenen. ‘Nou ja, ik weet zeker dat die vroeg of laat toch wel komen.’

Buiten slaan autoportieren dicht. Voeten knarsen over het pad. Ik grijp naar mijn telefoon, maar stop halverwege. ‘Wacht even, wat?’

Met een verontschuldigende blik op haar vreemde, jeugdige maar afgeleefde gezicht ritst ze haar jack open. Even denk ik: heb je een doe-het-zelfzaak overvallen? Door de rits heen ontluiken kabels en ik zie buisjes met transparante vloeistof naast glazen potjes met spijkers en stalen balletjes. Aanvankelijk weigeren mijn hersens het te herkennen, zo ongerijmd is het, maar dan valt alles opeens op zijn plek. Ik heb genoeg hijgerige reportages op nieuwszenders gezien om een bom te herkennen.

‘Ik wilde je alleen maar zien,’ zegt ze. ‘Vóór het einde.’

HOOFDSTUK 2

Cat

‘VIJF!’

Tachtigduizend stemmen tellen schreeuwend mee af.

‘VIER.’

‘DRIE.’

‘TWEE.’

‘ÉÉN.’

Vier rechthoeken van licht schijnen op het pikzwarte podium: van achteren verlichte schermen. In elke rechthoek bevindt zich een silhouet van een jongen, volmaakt roerloos. Elke krul van hun haar is even vertrouwd voor me als die van mezelf (god mag weten dat ik meer naar hún gezichten kijk dan naar dat van mij). Gigantische led-schermen aan weerszijden vergroten ze uit. Mijn ogen doen zeer en ik voel mijn hoornvliezen droog worden, maar ik knipper niet. Ik wil dit niet missen.

‘NUL.’

Er daalt een suizende stilte neer: tachtigduizend fans die stuk voor stuk hun adem inhouden.

Woemp. Vuurwerk ontploft, de schermen vallen neer, het licht verblindt me en de jongens stormen het podium op en zetten ‘Saturday 3 a.m. Forever’ in.

‘Three a.m. running out into the street now, feelin’ like I’m dreamin’ but I’m not asleep now. You’re the one…’

Nick steekt ons zijn microfoon toe en met één stem brullen we terug: ‘YOU’RE THE ONE!’

‘Hearin’ church bells chime as I kiss you forever. We’ll be stoppin’ time cause I know that you’ll never not be the one.’

‘Londen!’ moedigt Ryan ons aan, alsof we dat nodig hebben. Ik heb al het gevoel dat mijn keel elk moment open kan scheuren, maar ik doe mijn best om nog harder te schreeuwen.

‘NOT BE THE ONE!’

Ryans gelukzalige grijns is onze beloning, en met zijn vingers speelt hij een wervelende korte solo, een improvisatie die ik nooit eerder van hem gehoord heb, op de zwarte Stratocaster met vlammen uit de video van ‘Cybersex’.

‘Heb je hem dat ooit eerder horen doen?’ schreeuwt Evie in mijn oor als ze mijn schouder naar beneden heeft gerukt om mijn hoofd bij dat van haar te brengen.

‘Nee!’

‘Ik ook niet! Dit is de beste dag ooit!’

Evie is zeven jaar ouder dan ik, maar haar grijns is zó die van een opgewonden klein meisje dat het onmogelijk is om niet terug te grijnzen.

Ze danst wild, een in het zwart geklede tornado van anderhalve meter hoog. Ik dein maar wat heen en weer, maar ook al ken ik het ritme even goed als mijn eigen hartslag, het lukt me niet mijn voeten op de maat mee te laten bewegen.

‘Yeah, yeah, yeah, yeah, yeah, yeah, you’re the ooooooone!’

Met een daverende drumsolo van Dion is ‘Saturday’ afgelopen, en het loopje gaat meteen over in de intro van ‘Teenage Petrol’. Evie gilt van blijdschap, want dat is haar favoriete nummer aller tijden. Ze trekt me weer naar zich toe (voor iemand die zo ongeveer even groot is als een pak melk is ze ongelooflijk sterk – dat zal wel komen door alle yoga die ze doet en het griezelige groene spul dat ze drinkt), en samen brullen we de woorden uit: ‘Burnin’ in my veins like teenage petrol, you do things to me I just can’t control.’

De muziek golft en wij golven mee. Als één grote spier trekt het publiek zich terug en zwelt weer aan. Bij elk refrein stormen we allemaal naar voren en mijn opwinding gaat over in paniek als de lichamen tegen me op botsen.

‘Pak m’n hand!’ roep ik naar Evie.

‘Wat?’

‘Pak m’n hand, zodat we elkaar niet kwijtraken!’

Ze lacht. ‘Wat ben je toch een móéder, Cat.’ Ze negeert mijn uitgestoken hand en steekt haar armen de lucht in, heftig pompend op het ritme van de drums in de bridge.

‘And, baby, fire up my ignition tonight!’

Het nummer eindigt en de lichten gaan aan.

‘Londen!’ roept Nick naar ons. ‘Het is goed om thuis te zijn!’

We brullen onze liefde terug.

‘Au!’ Ik voel vijf speldenprikken van pijn in mijn onderarm en kijk naar beneden. Evies volmaakt verzorgde nagels klampen zich aan me vast.

‘Zag je dat?’ sist ze.

‘Zag ik wat?’

‘Ze zoomden net in op Ryans handen.’

‘Ja, en?’

‘Hij draagt paarse nagellak.’

Met open mond kijk ik haar aan. ‘Búllshit.’

‘Ik zweer het op het leven van Nicks moeder, en je wéét hoeveel ik van Nicks moeder hou.’

Dat weet ik inderdaad. Als ik afga op haar Instagram is Judy hartstikke lief.

‘Ik durf m’n rechternier erom te verwedden dat Nick het ook op heeft. En met Puffy op het podium in Manchester willen ze ons ab-so-luut iets duidelijk maken.’

Ik zal het eerlijk toegeven: drie maanden geleden, toen de hele RickResource dacht dat Nick Lamb die de knuffel uit zijn jeugd had meegenomen een symbool was voor zijn onsterfelijke liefde voor zijn leadgitarist, had ik mijn bedenkingen, ook al wilde ik het echt, écht geloven. Maar dit? Paarse nagellak terwijl de eerste hitballad van de groep ‘Lover in Purple’ was? Je kunt je moeilijk voorstellen dat het niet expres is gedaan. Ik voel mijn hart stotteren.

‘Kun je het je voorstellen?’ zegt Evie. ‘Als ze er gewoon voor uitkwamen? Hier en nu? Of beter nog: als Nick gewoon naar hem toe liep en hem zoende? Volgens mij zou iedereen in dit stadion dan ter plekke dood neervallen. Zo van: dat was het dan, ik smeer ’m, dit was het hoogtepunt. Het zou een bloedbad zijn. Pure extase als vernietigingswapen.’ Haar stem zwelt aan tot een schreeuw. ‘RICK IS ECHT!’

Het wordt opgepikt als strijdkreet en echoot door het stadion. Niet iedereen hier is een Ricker, in de verste verte niet, maar in elk blok en elke rang is er minstens één groep. Er moeten hier minstens vijfduizend leden van de community zijn. Al snel scanderen we het allemaal.

‘Rick is echt! Rick is echt! Rick is echt!’

Ryan lijkt op het punt te staan verder te spelen, maar dan haalt hij zijn vingers van de hals van zijn gitaar en buigt zijn hoofd. Hij kijkt alsof hij alles in zich opneemt, ervan geniet.

‘Rick-is-echt-Rick-is-echt!’ Harder en harder, sneller en sneller, tot we ademloos over de woorden struikelen en overgaan op nog meer gillen en klappen en lachen.

Evie kijkt een beetje zelfvoldaan. Ik vraag me af wat de andere Rickers hier zouden doen als ze wisten dat het scanderen was ingezet door Teenage Petrolhead zelf, maar zo te zien komen ze daar vanzelf achter, want ze heeft haar telefoon tevoorschijn gehaald en filmt het. Later post ze het voor haar zesenvijftigduizend volgers op Twitter, en gaat met de eer strijken.

Ik kijk om me heen naar de legioenen van het Rickdom. De overgrote meerderheid van de fans van The Everlasting zijn meisjes, en ik weet dat veel ervan ouder zijn dan ze eruitzien. Het grootste deel van het publiek draagt tourshirts, maar er is een vrij grote overlap met de fans die zelfgemaakte borden ophouden waarop RICK IS ECHT EN RICK + RYAN = VOOR ALTIJD staat, en fans die iets meer moeite hebben gedaan. Ik zie een bloedmooi meisje met zwart haar dat het rieten rokje uit de video van ‘Honolulu Legend’ draagt, en een andere jonge vrouw in een zelfgemaakte versie van de catsuit die Ana Alia draagt in ‘Cybersex’. Naast me is Evie vreselijk sexy in de korte regenjas met een riem uit ‘Rainin’ You’, waardoor het lijkt alsof ze eronder misschien wel niets draagt. En ik…

Ik draag een verstikkende jas van wit mohair die ik voor vijf pond gevonden heb in een tweedehandswinkel, zelfgemaakte hoeven van karton, aluminiumfolie en nagellak, manen van een uitgewoonde zwabber en zelfs een halve, met Tipp-Ex beschilderde kokosnoot over mijn neus, want mijn lievelingsnummer is ‘White Horses’.

‘Het is scháttig, Dubs,’ zei Evie in haar enorme keuken op zangerige toon tegen me, toen we ons klaarmaakten. (Ze noemt me ‘Dubs’ omdat mijn naam op internet, Wild White Horse, afgekort WWH is, of double-you-double-you-aitch. En ‘dub’ is weer een afkorting van double-you, dus twee W’s is ‘dubs’. Evies mond is soms net een menselijke zipfile.)

Ze had zelfs mijn rugzak gespraypaint als een zadel. ‘Details zijn belangrijk,’ zei ze tegen me. Kennelijk is het minder belangrijk dat het mijn enige rugzak is en ik nu hiermee op school moet rondlopen en grappen aan moet horen over ‘ritjes maken’. Ze maakte een foto van ons en postte die voordat we weggingen op haar Insta. Vijftienhonderd likes, maar de comments gingen alleen over haar.

Nick slingert zijn microfoon een paar keer rond aan de kabel en vangt hem op. ‘Oké, Londen, luister. We filmen vanavond de tour-dvd. En dat is maar goed ook, want jullie zien er ongelooflijk goed uit.’

Weer een uitbarsting van uitgelaten geschreeuw, en Nick zet de intro van ‘Cybersex’ in.

De tour-dvd? O shit, nu ik erover nadenk hingen er bij de ingang een paar posters waarop iets stond dat we door hier te zijn toestemming gaven om gefilmd te worden, maar in mijn opwinding heb ik die nauwelijks opgemerkt. Ik ben me opeens heel erg bewust van de tropische vrucht die met een elastiek voor mijn gezicht zit gebonden. Laat de camera’s me alsjeblieftmissen, denk ik. Ik kan er niet tegen om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Daar word ik nog onrustiger van dan een rups op een onbewolkte dag onder een vergrootglas.

Maar het komt wel goed, toch? Ze kiezen niet zomaar iemand. Iedereen weet dat de producers de lekkere meiden in het publiek eruit pikken. Lang en blond, of klein, donker en perfect als Evie, geen grote, rondhossende meiden met rood haar en de lichaamsbouw voor alle sporten waarvoor vrouwelijke spelers niet betaald krijgen.

Ik maak me zo druk om Kokosnootgate dat ik bijna de grote aanloop naar het refrein mis.

‘You got me spending all my time, searchin’ high and low online, looking for you-ooo-oooooooo.’

Nicks stem scheert moeiteloos langs de octaven, en alsof het een uitnodiging was deint het publiek naar voren. Ik voel mijn voeten van de grond komen en mijn heupen scheef zakken en nee nee nee nee NEE!

‘Zet me neer!’ roep ik. ‘Zet me neer. Eviiiiee!’

Maar niemand kan mijn paniekerige gegil boven Dions crashbekken uit horen, en Evie, die opgaat in haar eigen wereld, al helemaal niet. Maar ik heb handen onder mijn schouders, en handen onder mijn kont, die me optillen. Ik schop en maai met mijn armen, maar ik krijg ze niet van me af. Ik golf naar voren en weer terug op de mensenzee, onverbiddelijk dichter naar het podium toe, uitgespreid als het pronkstuk van een plechtig feestmaal. Je hebt er zojuist voor gezorgd dat je drie keer zoveel kans maakt om op de dvd te komen, denk ik als de lelijke mohairen jas omhoogschuift en mijn blindedarmlitteken toont. Ik moet mijn voeten naar beneden zien te krijgen. Ik schuif mijn kont naar achteren en begin weer rechtop te komen, maar nu grijpt een hand mijn arm, en trekt me omhoog, hoger, hoger…

… het podium op.

Het nummer is afgelopen. Het enige wat ik kan horen is de maalstroom van bloed in mijn oren. Ik kijk neer naar de hand om mijn onderarm. De volmaakt verzorgde nagels zijn paars gelakt. Vol ongeloof breng ik mijn blik omhoog, waar ik geconfronteerd word met een glimlach uit zeventien video’s en zo ongeveer één komma negen miljard covers van tijdschriften, om nog maar te zwijgen over alle posters rond mijn bed.

‘Mooi kostuum,’ zegt Ryan Richards in de microfoon. Een rimpeling van gelach echoot door het stadion. Nooit eerder ben ik er zó dankbaar voor geweest dat mijn gezicht bedekt is. Ik begin te blozen, en blozen gaat over in gloeien, en het gloeien wordt een nova. Je moet me vanuit de ruimte nog kunnen zien. Organiseer je een tournee in stadions en moet je geld besparen? Bespaar geld op verlichting door tijdens je volgende optreden Catherine Canczuk in het openbaar te vernederen!

‘Hé!’ zegt Ryan op scherpe toon. ‘Ik meen het. Het is een geweldig kostuum, het is cool.’

Het lachen houdt op alsof hij een knop heeft omgezet. Na een schuldbewuste stilte wordt er een chant ingezet: ‘White Horses!’ ‘White Horses!’ ‘White Horses!’

‘Hoe heet je?’ Ryan reikt de microfoon aan.

Ik begin te beven. Even overweeg ik te liegen. ‘C-C-Catherine,’ mompel ik. ‘Cathy. Cat.’

‘En hou jij van “White Horses”, Cat?’

Met elke cel van mijn lichaam concentreer ik me en slaag erin mijn beven over te laten gaan in een soort van knikken. ‘Smlievlingsnumr.’

‘Kunnen we “White Horses” doen, jongens?’ roept Ryan over zijn schouder.

Dion draait met zijn drumsticks en rolt met zijn ogen. Stef kijkt opzichtig om zich heen, alle kanten op, behalve die van Ryan, en stemt fluitend zijn basgitaar. Maar allebei lachen ze. Het is voor een menselijk wezen met functionerende hormonen biologisch onmogelijk om Ryan Richards iets te weigeren. Nick gaat op een versterker zitten en pakt een akoestische gitaar. Dit nummer zingt Ryan zelf.

‘I dreamed last night, I rode a white horse, rode a white horse to the ocean.’

Hij steekt de microfoon uit naar het publiek en krijgt uit volle borst antwoord.

‘And the white-crested waves, they crashed in the caves, but there was never a sound of you.’

Het is dan misschien een nogal onbekende albumtrack, zo te zien kent iedereen hier elk woord ervan, en ik ben in verlegenheid gebracht en dankbaar en doodsbang, en o, geweldig, nu huil ik en kom ik zéker op de dvd, om nog maar te zwijgen over vijfduizend filmpjes op YouTube en ik krijg geen adem door de kokosnoot, maar ik ga nog liever dood dan dat ik hem afdoe en ze mijn gezicht laat zien, en jézus, wat hou ik toch van m’n fandom.

En dan laat ik mezelf gewoon wegdrijven op de oceaan van hun stemmen: ‘I rode my white horse to a secret city, the streets were paved with stars, but wherever I ride, I know I’ll decide to stay wherever you are.’

Als de laatste flarden van het nummer wegsterven, kom ik weer tot mezelf. Door de euforische mist rond mijn hersens boort zich een enkele verlammende gedachte.

O shit.

Evie gaat woest zijn.

Wild kijk ik om me heen, op zoek naar haar, en probeer in de menigte te zien wat haar uitdrukking is. Vanuit mijn ooghoek zie ik een U-vormig lijntje van zwarte inkt onder de mouw van Ryans shirt uit piepen.

Oké, denk ik. Ja, het is een rotstreek, en het is egoïstisch, maar dat zou wel eens mijn uitweg kunnen zijn. Met een lichte huivering van schuldgevoel pak ik m’n telefoon en neem een foto, vlak voordat Ryan zich omdraait en zijn hand naar me uitsteekt alsof hij me bij een bal uit een koets helpt. Ik stap van het podium af en vecht tegen de neiging om ineen te duiken bij de blikken van fans om me heen. Ik wurm me door het publiek heen tot ik weer naast Evie sta. Haar glimlach kan door porselein snijden zonder dat te breken.

‘Holy shit,’ zegt ze. ‘Wat een mazzel, bitch.’ Ze klinkt speels, maar haar ogen hebben een harde blik. Dat had zij moeten zijn, denkt ze. Zij ziet er leuk uit. Zij ziet er sexy uit. Zij zou er niet drie keer voor nodig hebben gehad om haar eigen naam te zeggen. Ik slik de verontschuldiging in die zich automatisch in mijn mond vormt. In plaats daarvan hou ik mijn telefoon met de foto van Ryans onderarm naar haar op.

‘Evie, kijk.’

Geërgerd richt ze haar blik naar beneden. ‘Waar kijk ik naar?’

‘Ry heeft een nieuwe tattoo.’

Ze staart naar het scherm en ik weet dat zij hetzelfde denkt als ik toen ik het zag.

‘Is dat de bovenkant van een hangslot?’ zegt ze zacht.

Ik weet niet precies wanneer een hangslot online het officiele symbool voor Ryan en Nicks liefde voor elkaar is geworden, maar al snel was het fandom vergeven van de hashtag ‘hangslot’ en hangslot-emoji’s.

Evie staart me alleen maar aan. Ik druk op AirDrop en de foto vliegt naar haar telefoon. Alvast een goedmakertje.

‘Wil je hem niet zelf posten?’ Ze klinkt achterdochtig.

‘Jij hebt veel meer volgers. Jij bent Teenage Petrolhead – het betekent meer als het van jou komt.’

Dat laat ze zich geen twee keer zeggen. Nog geen minuut later verschijnt op Twitter en RickResource: Breaking: Ryan negeert het verbod van management op een intieme tattoo. #hangslot #RickIsEcht. Als ik vier minuten later tijdens ‘Camden Town Blues’ even check heeft het al meer dan duizend retweets en is #hangslot opnieuw trending. Evie lacht weer. Ze springt op en neer en slaat haar armen om me heen en we leunen allebei naar achteren en brullen zo hard als we kunnen ‘Rick is echt!’ en de knoop in mijn borst komt een beetje losser te zitten, want na een tricky moment zijn we weer vrienden. Ik hoor hier thuis.

Dat is wat mensen niet begrijpen aan het fandom. Ze denken dat wij geloven dat Ryan en Nick iets hebben omdat het idee van twee lekkere jongens samen opwindend is, of omdat het een of andere vreemde manier is om controle over hen uit te oefenen. Maar het gaat niet om de jongens. Niet echt. In Rick geloven is waar we ’s ochtends voor uit bed komen, het helpt me bepalen wie er een goede vriend zal zijn, het zorgt ervoor dat een grap zó leuk is dat we onze thee uitproesten, en nog grappiger omdat gewone stervelingen hem niet snappen. Het is wat ons een community maakt, het is wat ons óns maakt.

Het is het allerkostbaarste ter wereld.

‘Londen!’ schreeuwt Nick aan het einde van ‘Lover in Purple’. ‘Ontzettend bedankt! Tot gauw!’

Ik kreun. Twee uur kunnen nog niet voorbij zijn.

We blijven en schreeuwen om nog een toegift (ze hebben er al twee gedaan), maar deze keer gaan de schijnwerpers van het stadion aan. Een golf van teleurstelling trekt door het publiek, maar uiteindelijk begeven we ons naar de uitgangen.

Evie grijnst naar me. Ze druipt van het zweet, maar op een fotomodel-in-een-sportbeha-sexy manier, niet het verdronken-eekhoorn-zweterig dat mohair, springen en de hitte van tachtigduizend opeengepakte lichamen mij hebben gemaakt. ‘Beste avond óóit.’

‘De beste.’

Ze laat me haar telefoon zien: de tweet met de tatoeage van het hangslot is inmiddels elfduizend keer geretweet. @RickofTheLight, een andere beroemde fan, heeft de officiële accounts van Ryan en Nick getagd en smeekt hun het te bevestigen, en ze zegt dat hun liefdesverhaal het enige is waarvoor ze leeft.

‘Kom bij mij logeren,’ zegt Evie. ‘Dan bestellen we pizza en volgen we het draadje op Twitter.’

Zo te zien zijn mijn vijf minuten van roem me vergeven. Ze glundert bij het vooruitzicht een hele nacht door te halen, waarbij we door de antwoorden vlooien, de beste theorieën zoeken en die uitvergroten en kletsen over de fanfiction die we eromheen kunnen verzinnen. Het is verleidelijk. Ik heb een paar van de beste nachten van mijn leven op die manier doorgebracht.

‘Klinkt goed…’ Ik blijf staan en klop op de achterkant van mijn rugzak. ‘Shit.’

‘Wat?’

‘M’n tasje. Hij zal wel uit m’n rugzak gevallen zijn toen ik op het publiek werd getrokken.’

Evie haalt haar schouders op. ‘Nou ja, hij is weg.’ Zij kan tien designertasjes kwijtraken en dat doet haar niks. Percentueel gezien zou het slechts een afrondingsfoutje zijn, en hoe dan ook, ze zou er alleen maar meer kopen.

‘Het was een verjaardagscadeau van mijn moeder, ze vermóórdt me. Ik moet terug om hem te zoeken.’

Vol twijfel kijkt Evie naar de stroom fans op weg naar de uitgang. ‘Succes.’

Ik trek m’n neus op. ‘Wacht maar niet op me.’

Evie lacht. ‘Maak je maar geen zorgen, dat doe ik niet. Weet je zeker dat je blijft?’

‘Als ik wil dat m’n huisarrest vóór de menopauze voorbij is, moet ik het op z’n minst proberen.’

‘Meer pizza voor mij dan.’

Evie laat zich meevoeren naar de uitgang, en even later wordt ze door elkaar verdringende lichamen aan het zicht onttrokken. Als ik me weer omdraai naar het podium hoor ik verheugd gegil – ‘Oh my god, ben jij Teenage Petrolhead?!’, en ik weet dat ze zich vermaakt.

Heel overdreven speur ik de grond af naar mijn gevallen tasje, en ik gebruik het licht van mijn telefoon als zaklamp, maar ik ga te snel om nauwkeurig te kijken. Met een gevoel van opwinding in mijn buik moet ik me inhouden om het niet gewoon op een rennen te zetten.

Met mijn hoofd naar beneden loop ik op tegen wat aanvoelt als een muur gehuld in fluorescerend polyester.

‘De uitgang is die kant op, mevrouw,’ bromt de bewaker, en hij wijst langs mijn schouder. Hij heeft een stem als een voorbijrazende trein.

Mijn keel is kurkdroog, mijn handen zijn klam en ik moet plassen, maar ik slaag er net in er één woord schor uit te krijgen. ‘Hangslot.’

Een tijdje staart hij me aan.

Het heeft niet gewerkt, denk ik. Het was allemaal een grap.

Maar dan rolt hij met zijn ogen, zucht en stapt opzij. ‘Voorbij het gordijn en dan de eerste links,’ bromt hij, ‘en dan de tweede deur rechts.’

‘Bedankt!’

‘Whatever.’

Ik loop de treden aan de zijkant van het podium op en ga door de zwarte gordijnen. Erachter opent zich onder een stellage als een mond een gang. Die loop ik snel in, voortgejaagd door een mengeling van angst, woede en behoefte. Ben ik te laat? Heb ik me niet snel genoeg door het publiek heen gewurmd? Is er nu iemand anders? Mijn huid tintelt.

Een magere vrouw loopt snel langs me heen, met om haar hals een wapperend pasje, maar ze stelt geen vragen. Links van me is een gang, en die ga ik in. Rechts van me kom ik langs een ongemarkeerde deur, maar daarna is er een eeuwigheid aan lege gang. Voor de tweede keer in evenveel minuten verlies ik de moed, tot ik verderop in de gang een bocht zie en vlak om de hoek een tweede deur.

Ik breng mijn vuist omhoog en terwijl ik me schrap zet om als de verkeerde persoon opendoet de krochten van het stadion in te vluchten, klop ik aan.

De deur zwaait open. Hij glimlacht naar me. Niet de lach van covers en video’s, zijn echte. Hij heeft zijn shirt uitgetrokken, en ik voel een lichte rilling aan de binnenkant van mijn dijen als ik naar zijn borst en schouders kijk, nog nat van het zweet door de felle lampen op het podium. Ik zie nu ook de hele tatoeage op zijn rechteronderarm: geen hangslot, maar een oneindigheidsteken. ‘Voor de eeuwigheid,’ had hij tegen me gezegd. ‘Ik wil er nooit niet meer toe doen.’ Daar had ik om moeten lachen, en ik was geschrokken van mijn brutaliteit. Hoe kon híj er nou ooit niet meer toe doen?

‘Ik zat op je te wachten.’

Volgens mij word ik het nooit zat om die stem die woorden te horen zeggen.

‘Ik kan…’ Ik besef dat ik hijg, ik moet harder gerend hebben dan ik dacht. ‘Ik kan er niet bij dat je…’

Maar ik kan mijn zin niet afmaken, want Ryan Richards onderbreekt hem met een zoen.

HOOFDSTUK 3

Amy

Ik herinner me de eerste keer nog dat iemand op het internet me bang maakte.

Nadat mijn moeder er gillend op had aangedrongen (je zou nooit gedacht hebben dat ze het met een derde long minder moest doen) was ik in een weekend langs mogelijke universiteiten gegaan. Het was gekkenwerk, naar Edinburgh via Durham en dan weer terug via York en Leeds naar Bristol, en dat allemaal in twee dagen, een wervelstorm van formulieren en brochures en onbekende gezichten, een reis door enorme victoriaanse hallen, langs beelden van victoriaanse mannen met monumentale snorren, die een universiteit ontelbare sommen geld cadeau hadden gedaan die ze geroofd hadden van al even ontelbare mensen die ze hadden verslagen in naam van, nou ja, Victoria.

Ik voelde me net een zombie toen ik bij Temple Meads uit de trein stapte. De banen zonlicht die schuin door het glas straalden verblindden me, en ik moest mijn ogen toeknijpen.

Daar was ze, opvallend door haar roerloze verschijning te midden van de kleurrijke werveling van lichamen en tassen en geklets.

Ik had online de nodige haat over me heen gekregen. Laat me een vrouw zien met meer dan vijfh onderd volgers en ik laat jou een vrouw zien die hatelijke shit over zich heen gestort heeft gekregen door losers met anonieme accounts. Ik had foto’s van brandende bussen en bloedende baby’s op mijn feed gekregen wanneer ik het lef had gehad om in het openbaar ook maar enige vorm van een mening te verkondigen, maar niets daarvan had me angst aangejaagd, me tot-op-het-botverkilde angst bezorgd, niet zoals dit nerveus ogende meisje met haar paarse kortgeschoren haar en te dikke oogschaduw.

Ik wist dat ze hier voor mij was, nog voor ik haar hoorde roepen.

‘Amy!’

Ik herinner me de fladderende mottenvleugels in mijn borst toen ik naar haar probeerde te lachen. Ik vroeg haar hoe ze wist waar ik zou zijn – ik had op geen van mijn accounts over mijn reis gepost – en ze vertelde me over al het speurwerk dat ze had verricht, de manier waarop ze niet alleen mijn feeds had doorgespit, maar ook die van Charlie. Waar ze allemaal naar geraden had gebaseerd op de tijd van het jaar, de telefoontjes die ze in mijn naam had gepleegd naar de spoorwegmaatschappij om mijn tickets nog een keer te bevestigen, tot aan de stoel en het treinstel toe. Ze straalde van trots en wilde dat ik onder de indruk was, ze verwachtte dankbaarheid voor haar toewijding.

‘Nu we toch vrienden zijn…’ zei ze.