Van Lucy Strange verscheen eerder:

Ons kasteel aan zee

Het geheim van het Nachtegaalbos

Kijk voor meer informatie over de kinder-en jeugdboeken van
de Gottmer Uitgevers Groep op www.gottmer.nl

Eerste druk, 2021

© 2020 tekst Lucy Strange

Oorspronkelijke titel: The Ghost of Gosswater

Oorspronkelijke uitgever: Chicken House

Voor het Nederlandse taalgebied:

© 2021 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV, Postbus 317, 2000 AH Haarlem (e-mail: info@gottmer.nl)

Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV maakt deel uit van de Gottmer Uitgevers Groep BV

Vertaling: Aleid van Eekelen-Benders

Ontwerp omslag en binnenwerk: © 2020 Helen Crawford-White

Vormgeving binnenwerk: Crius Group

Vormgeving omslag: Studio Nico Swanink

ISBN 978 90 257 7476 9

ISBN 978 90 257 7477 6 (e-book)

NUR 283

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Fred

We weten wat we zijn,

maar niet wat we kunnen worden.

Ophelia

William Shakespeare, Hamlet

Lake District, Engeland

1899

1

EEN KOUDE, NATTE OCHTEND – 21 DECEMBER 1899

Gisteravond is vader gestorven, en nu zitten we hier te ontbijten alsof er niets aan de hand is.

‘Geef je me alsjeblieft even de boter aan, lieve Agatha?’ vraagt neef Clarence.

Ik kijk hem aan, sta dan op, loop de hele eettafel langs en zet de botervloot met een klap bij hem neer. Mijn neef geeft geen krimp, maar zijn reusachtige hond gromt naar me van onder het tafellaken.

‘Brave jongen, Brutus,’ zegt Clarence grinnikend en hij houdt een worstje onder de tafel. Ik doe mijn best het monsterlijke gehap en gesmak niet te horen.

Clarence wacht tot ik weer helemaal naar mijn stoel terug ben gelopen voordat hij doorgaat: ‘En het zout?’

Wilson, de butler, staat aarzelend bij de deur. Hij schuifelt naar de tafel, maar Clarence wuift hem weg. ‘Laat maar, Wilkins.’

‘Wilson, meneer.’

‘Mijn nichtje maakt zich graag nuttig. Ja toch, Agatha? Nergens voor nodig dat jij hier blijft rondhangen, Wilkins.’

Wilson loopt snuivend de kamer uit en ik breng Clarence het zout. Ik zorg ervoor dat er niets op mijn gezicht te lezen staat, geen spoor van de kokende haat die in me opborrelt. Die voldoening gun ik hem niet. Clarence doet al zo sinds hij twee weken geleden in Huize Gosswater aankwam – speels, wreed – als een kat met een mus in zijn klauwen. Nauwelijks had de dokter verklaard dat vader ‘het einde naderde’ of neef Clarence stond op de stoep met zijn kwijlende hond en zijn krokodillengrijns. Clarence is de erfgenaam van het landgoed Gosswater. Sinds hij hier is herinnert hij me daar elke dag aan. En nu vader dood is, is neef Clarence de nieuwe graaf van Gosswater.

Hij lijkt absoluut niet op een graaf.

Ik kijk toe hoe hij zijn blonde lok uit zijn ogen werpt, een worstje aan zijn vork prikt en het tussen zijn slobberige lippen steekt. Er is niets aan Clarence’ houding, aan zijn manier van doen, wat ook maar een klein beetje adellijk is. Hij is meer dier dan aristocraat.

Brutus komt onder de tafel uit, zijn enorme kop en schouders trekken het tafellaken mee zodat het serviesgoed rinkelt. Hij is walgelijk – een en al wapperende tong, gekwijl en hangwangen. Vader zei altijd dat dieren buiten horen, dus de enige honden die ik ooit heb gezien zijn schaapshonden en jachthonden, en altijd uit de verte. Brutus sjokt naar me toe en ik verstijf.

‘Wees maar niet bang, nichtje,’ zegt Clarence grijnzend. ‘Het is hem alleen maar om je ontbijt te doen.’

‘Nou, dat krijgt hij niet.’ Ik prop het laatste stukje toast met boter in mijn mond.

Brutus blijft staan en gromt.

Ik grom terug.

Hij trekt grauwend zijn trillende lip op zodat er een rij puntige gele tanden zichtbaar wordt. Als hij een stap naar voren doet, voel ik even een steek in mijn buik van angst. Ik dwing mezelf van dat lelijke beest weg te kijken en richt mijn blik dan maar op mijn lelijke neef. Ik kauw op mijn toast, die intussen koud is geworden. Ik hoop dat Clarence kan zien hoe erg ik hem haat.

Hij kijkt terug en begint langzaam te glimlachen. Hij bereidt zich voor op een aankondiging – dat zie ik aan het zelfvoldane gezicht dat hij trekt. ‘Ik ben bang dat jij niet hier kunt blijven, Agatha,’ verklaart hij.

Eerst denk ik dat hij bedoelt: hier aan tafel, maar dan begrijp ik dat hij bedoelt: hier in Huize Gosswater. Ik zet mijn theekopje neer. ‘Ik kan niet hier blíjven?’

Clarence verslindt een hap worst. Brutus gaat weer naast zijn meester zitten en wordt beloond met een plak bloedworst. Clarence aait het gruwelijke beest over zijn slappe oren.

Hij heeft me nog geen antwoord gegeven. Hij neemt er de tijd voor. Hij geniet hiervan.

‘Hoezo kan ik hier niet blijven, Clarence?’

Hij kijkt weer op met nog steeds die glimlach op zijn gezicht. ‘Huize Gosswater is nu van mij, Agatha. Jij vertrekt morgen.’

Ik vertrek?

‘Waar heb je het over, Clarence? Dit is mijn thuis. Ik dacht...’

‘Wat dácht je?’ Hij zwaait met zijn vork in het rond. ‘Dat ik mijn twaalfjarige nichtje hier bij me in huis zou willen, als een soort lastig huisdier?’

Brutus klapt zijn slobberkaken op elkaar – die rol is al vergeven.

Uit het landhuis weg? Ik weet niet wat ik moet zeggen. Iets in me rafelt als wol uit elkaar. Eerst vaders dood en nu dit... Huize Gosswater is het enige thuis dat ik ooit heb gehad, en ik kan de keren dat ik buiten de muren van het landgoed ben geweest op mijn vingers en tenen tellen; dat stonden vader en moeder maar zelden toe.

Clarence zit als een gier in elkaar gedoken met halfgesloten ogen naar me te grijnzen: zonder een greintje vriendelijkheid, zonder een greintje mededogen. ‘Het spijt me dat ik je dit moet vertellen, nicht Agatha...’

Het ziet er anders helemaal niet uit alsof het hem spijt.

‘Maar ik heb nog meer slecht nieuws.’ Uit de zak van zijn jasje haalt hij een document dat er belangrijk uitziet. Het lakzegel is verbroken. Als Clarence de vellen papier – opzettelijk langzaam – openvouwt, vang ik een glimp op van het Asquith-familiewapen boven aan de eerste bladzijde.

Vaders testament, dat kan niet anders...

Clarence likt zijn lippen, die alweer de neiging tot glimlachen vertonen. ‘Het blijkt, Agatha, dat de graaf en gravin eigenlijk niet je echte ouders waren. We wisten natuurlijk al dat het landgoed naar mij zou gaan, omdat ik de rechtmatige mannelijke erfgenaam ben, maar dit nieuws – dít nieuws – betekent dat jij, mijn liefste nichtje, wettelijk helemaal nérgens recht op hebt! Geen vastgezet kapitaal, geen jaargeld, geen penny!’

Hij wacht tot ik iets zeg, maar mijn stem doet het niet meer. Mijn keel is droog en zit dicht. Ik voel het bonzen van mijn hart tot in mijn vingertoppen.

Hij houdt het papier omhoog zodat ik het kan zien – alsof ik het van deze afstand kan lezen. ‘Nog even voor de duidelijkheid, Agatha: dit document verklaart dat jij onwettig bent. Jij bent niemand.’ Hij grinnikt. ‘En je vertrekt morgen. Om precies te zijn...’ Hij zwijgt weer even en geniet van het dramatische moment. ‘Ik heb geregeld dat je door je echte vader wordt opgehaald.’

Dat komt zo hard aan dat ik hem eerst alleen maar met stomheid geslagen aanstaar. Het is alsof hij me met een pistool heeft neergeschoten: peng. Eerst... niets, maar dan trekt de pijn heel langzaam door me heen. Mijn echte vader? Waar heeft hij het over?

Clarence veegt zijn vette gezicht af aan zijn servet, zwaait triomfantelijk met het testament terwijl hij overeind komt en stopt het dan veilig terug in de zak van zijn jasje. Hij slaat tegen zijn been om Brutus te roepen en samen lopen ze glunderend van leedvermaak de kamer uit.

Als ik kon zou ik hen het zilveren pepervaatje achterna smijten, maar die opwelling blijft ergens in me steken en mijn arm beweegt niet. Ik blijf alleen aan tafel achter, met de lege borden en de koude thee, en de wetenschap dat ik niet meer lady Agatha Asquith van Gosswater ben – en dat ook nooit ben geweest. Volgens neef Clarence heb ik nu geen thuis meer, geen familie, geen geld, geen titel...

En morgen word ik aan een wildvreemde meegegeven.

2

De rest van de dag ben ik bezig mijn spullen in te pakken, met een overdonderd en versuft gevoel, zo verwarrend is het allemaal.

Dit kan niet echt zijn, Agatha, zegt mijn hoofd. Er moet ergens een vergissing zijn begaan. Er gebeurt vast wel iets om het tegen te houden... Maar de uren gaan voorbij, er gebeurt niets om het tegen te houden en mijn handen gaan door met kleren opvouwen alsof ze zich bij dit belachelijke noodlot hebben neergelegd.

Ik leg mijn lievelingsboeken op een stapeltje – een paar van Dickens, Robert Louis Stevenson, de Brontës, mijn Complete werken van Shakespeare met het dunne goudkleurige leeslint op de plek waar ik in Hamlet ben gebleven. Ik zoek mijn handwerktas met de half afgemaakte merklap met het familiewapen van de Asquiths. Die merklap gooi ik in de haard, maar daar heb ik meteen spijt van en ik trek hem snel, voordat hij vlam vat, van de kooltjes af. Ik veeg hem schoon, rol hem weer op en stop hem in de tas terug om mee te nemen. Je geeft niet op, Agatha, zegt mijn hoofd. Zelfs al moet je morgen uit Huize Gosswater weg, dat is niet voorgoed. Dat kán niet...

Juffrouw McCarthy, de huishoudster, helpt me mijn boeken en kleren in de reiskoffer te doen. Ik loop naar de grote hangkast en haal er twee van mijn mooiste zijden jurken uit.

‘Die niet, Agatha, liefje,’ zegt juffrouw McCarthy zacht. ‘Meneer heeft gezegd dat de duurste jurken hier moeten blijven.’ Ze ziet mijn gezicht betrekken. ‘Het spijt me, liefje.’

‘Zelfs niet één zijden jurk?’

Ze aarzelt. ‘Ach, wat niet weet... Eentje dan misschien.’

Ik neem de blauwe.

‘Ja, die staat je zo goed. Misschien kun je hem morgen aantrekken?’

‘Misschien.’

Ze slaat een arm om mijn schouders en trekt me even tegen zich aan. ‘Er is niets aan te doen,’ zegt ze, ‘en waar niets aan te doen is, dat moet je verdragen.’

Hoe kan ze hier zo onderdanig in zijn? Het zo makkelijk accepteren? Ik trek me los. Juffrouw McCarthy zorgt al voor me sinds ik een baby was. Ze is meer dan een huishoudster – ze was mijn bondgenoot, mijn beschermer. Waarom beschermt ze me nu niet? Waarom vecht ze niet voor me?

‘Zeg het tegen hem!’ snauw ik. ‘Ga tegen Clarence zeggen dat het allemaal onzin is – dat ik hier thuishoor.’

Juffrouw McCarthy schudt alleen even haar hoofd. Met een zakdoek veegt ze haar ogen droog. ‘Er is niets aan te doen,’ zegt ze weer. ‘Het komt wel goed, liefje. Het komt allemaal goed, dat beloof ik.’

Maar hoe kan ze me dat in vredesnaam beloven?

Na het middageten krijgt juffrouw McCarthy opdracht naar haar kamer te gaan en haar eigen koffers in te pakken. Ik hoor een van de dienstmeisjes in de gang tegen een ander fluisteren dat Clarence ‘grote schoonmaak houdt’. Wilson, de butler, is ook al ontslagen, net als vaders persoonlijke bediende en de twee lakeien. Ze worden naar het treinstation in Penrith gebracht, en juffrouw McCarthy gaat terug naar haar familie in Ierland. De wol rafelt verder uit – alles valt uit elkaar. Als ik aan die laatste ogenblikken met juffrouw McCarthy denk, doet iets in mijn borst ondraaglijke pijn – dat ik haar omhelzing niet kon beantwoorden, dat ik haar mijn kamer uit stuurde alsof ze niet meer dan een keukenhulpje was.

Mijn handen trillen zo dat het me niet lukt de nachtpon die ik vasthoud op te vouwen. Waar ben ik bang voor? Voor alles. Plotseling ben ik bang voor álles, omdat alles zomaar opeens verandert.

Ik ga op het bed zitten en strijk met bevende vingers de geborduurde sprei glad. Mijn hart flakkert in mijn borst als een vlammetje in de wind. Deze kamer was altijd mijn cocon: ik kon de deur dichtdoen en zo de eenzaamheid buitensluiten. Er zelf voor kiezen alleen te zijn – dat is iets heel anders. Als je ervoor kiest alleen te zijn, kan de kilte van anderen je niet raken, dat heb ik gaandeweg geleerd. Dan stak ik de haard aan en kroop met mijn boek in de vensterbank. Ik tuurde naar buiten, naar het Gosswatermeer en naar de bergen in de verte – altijd hetzelfde uitzicht – in kleuren die ontbrandden en verbleekten met de wisseling der seizoenen: een volmaakt ingelijst schilderij.

Nu kijk ik rond en neem afscheid van een kamer die al aan iemand anders lijkt toe te behoren. Zelfs het patroon van het behang lijkt niet meer vertrouwd – de vliegende ganzen in reliëf op de zijden blauwe hemel. Waar vliegen ze naartoe? vraag ik me af, en de pijn in mijn borst wordt erger. Waar vlieg ík naartoe?

Omdat ik al dat vreemde hier niet meer verdraag, loop ik zonder erbij na te denken de trap op naar mijn oude kinderkamer op de bovenste verdieping. Ik zet mijn handen op de treden voor me en klim op handen en voeten – net als toen ik nog klein was. Het hout onder mijn vingers is korrelig van het stof en vuil.

Ik ben hier in geen maanden geweest. Toen ik twaalf werd, vonden vader en moeder me te oud voor een kindermeisje en het kwam er nooit van een gouvernante in dienst te nemen. Ik vond het griezelig, zo alleen hier boven – de echo van mijn eigen stem, het serviesje op tafel voor gasten die nooit zouden komen, de starende ogen in de porseleinen gezichtjes van mijn poppen.

Achter de zware deur is het bedompt en muf. Alsof je een tombe binnenkomt. Achter me op de trap dreunen voetstappen en er valt een schaduw over de stoffige plankenvloer.

‘Dus je komt even dag zeggen tegen je poppen, Agatha?’ Clarence komt de kamer binnenstampen. ‘Ja zeg, wat een fijne kinderkamer. En kijk, de tafel is al gedekt. Wat leuk!’

Hij pakt een van mijn oude poppen. Ik voel een steek van kwaadheid: daar mag hij niet aankomen. ‘Die is van mij,’ zeg ik. Ik been naar hem toe, ruk de pop uit zijn handen en klem hem tegen me aan.

Er klinkt zacht gegrom vlak achter me en als ik omkijk zie ik Brutus, kwijlend en met ontblote tanden. Mijn hart krimpt ineen – ik had hem niet horen binnenkomen. Hij komt verder tot hij naast Clarence staat, en zonder mijn ogen van hem af te wenden loop ik achteruit naar de trap. Ik wilde hier gewoon nog even in mijn eentje zijn, maar dat heeft Clarence bedorven. Hij heeft alles bedorven.

‘O, moet je deze kerel zien!’ roept hij nu. Hij gaat naar mijn oude hobbelpaard en aait het over de grijsgeverfde nek. ‘Jij mag wel wat opgeknapt worden, ouwe jongen, maar je zit goed in elkaar. Ja, jij bent straks heel geschikt voor de volgende generatie Asquiths.’

Ik klem mijn vingers om de deurpost. ‘De volgende generatie, Clarence?’

Hij lacht koket. ‘Nou ja. De eerste paar jaar misschien nog niet, maar ik weet zeker dat het niet lang zal duren...’

Ik wankel even op mijn benen, misselijk bij de gedachte dat Clarence’ ellendige, zeverende kroost op mijn hobbelpaard klautert.

Clarence zwaait een been in een strakke broekspijp omhoog en laat zijn aanzienlijke gewicht op de rug van het arme paard zakken. Het oude hout kraakt. Hij pakt de rode teugels en begint een soepele galop. ‘Ik, Clarence Mallory Asquith, dertigste graaf van Gosswater, ben nu de rijkste en begeerlijkste vrijgezel in heel Cumberland! In heel Engeland, mag je wel zeggen!’ Hij mept het paard tegen de flank en brult in het vuur van zijn denkbeeldige jacht: ‘Prooi in zicht, schoonheden van me!’

Brutus gaat aan het onzinnige spelletje meedoen, hij springt en blaft van opwinding. Dan begint hij fanatiek rond te snuffelen, alsof zich in de schemerige hoeken van de kinderkamer vossen verschuilen. Clarence brult van het lachen. ‘Zoek ze, jongen – zoek ze!’

Ik kan er niet meer tegen. ‘Dit huis is in de rouw, Clarence,’ zeg ik met luide stem om boven het kabaal uit te komen. ‘Waar is je respect?’

Clarence buldert weer van de lach. ‘Ik ben de graaf van Gosswater, Agatha, en dit is mijn huis – ik kan doen wat ik wil!’

Zo makkelijk mag je hem niet laten winnen, Agatha, fluistert mijn hoofd vinnig.

Ik voel mezelf rood worden van woede. Maar wat kan ik zeggen? Wat kan ik doen? Verslagen loop ik terug naar de donkere trap. Clarence’ stem achtervolgt me tot op de verdieping eronder: ‘Zet ’m op, paardje!’ Nog een trap, twee verdiepingen lager... Naarmate het geluid vervaagt, vervaagt mijn woede ook. Er komt iets anders voor in de plaats: een kouder, kalmer gevoel, hard als diamant. Nog een trap omlaag en ik bevind me in het oog van de storm – woede, verdriet, angst en verwarring wervelen om me heen, maar hier in het hart ervan lukt het me volkomen helder te denken. Tegen de tijd dat ik de overloop bereik die uitkijkt op het atrium heb ik een belangrijk besluit genomen.

Ik ga iets meenemen.

Ik heb recht op meer dan alleen maar een paar boeken, wat kleren en de stoffige oude pop die ik in mijn hand heb. Clarence mag zeggen wat hij wil, maar ik vertik het om ‘niets’ te zijn, en ik ben beslist niet van plan van Huize Gosswater weg te lopen zonder iets waardevols mee te nemen.

Ik neem de Koningssteen mee.

Ik gun mezelf een stiekem lachje. Zonder de Koningssteen zal die beste neef Clarence merken dat hij aanzienlijk minder ‘begeerlijk’ is dan hij eerst dacht.

3

Daar zit hij, in het grote wapenschild van houtsnijwerk boven de trap, donker en glanzend als het oog van een reusachtige raaf. De Koningssteen is de grootste zwarte opaal ter wereld. Clarence heeft hem vorig jaar gekocht, zodra hij wist dat hij binnenkort de dertigste graaf zou worden. Hij heeft hem in precies dezelfde afmetingen laten slijpen als de oorspronkelijke edelsteen van Gosswater: de Koninginnesteen, een legendarische witte opaal die eeuwenlang in het bezit van de familie Asquith is geweest.

Honderden jaren geleden kregen alle landbezitters in het koninkrijk het verzoek voedsel en wijn te doneren om het huwelijk van de koning te vieren, maar bij de jonge lord Asquith was de oogst mislukt en daarom kon hij alleen maar één ei sturen van zijn troep ganzen die op de oevers van het Gosswatermeer werden gehouden. Tijdens het bruiloftsbanket van de koning viel een leger rebellen het kasteel aan met de bedoeling de koning te doden en de kersverse koningin te ontvoeren. De koning en zijn mannen waren allemaal ongewapend en een nederlaag leek onvermijdelijk, tot er iets heel bijzonders gebeurde. Het ganzenei van Asquith brak open en er kwamen honderd agressieve, volwassen ganzen uit vliegen, die de rebellen verjoegen. Uit dankbaarheid benoemde de koning Asquith tot graaf. Hij schonk hem het landgoed Gosswater en de koningin zond hem haar grootste edelsteen – een witte opaal zo groot als een ganzenei. Sinds die dag was de Koninginnesteen het symbool van de adellijke afkomst van de familie en onze trouw aan de kroon. Maar die steen is jaren geleden verdwenen – al voor mijn geboorte werd hij vermist.

Neef Clarence vond blijkbaar dat hij zonder een echte edelsteen geen echte graaf kon zijn, en kwam, nu er geen Koninginnesteen meer was, met de Kóningssteen aan.

Alsof je adeldom kunt kopen, schimpt mijn hoofd.

Ik weet niet of hij expres een zwarte opaal heeft gekocht in plaats van een witte, of dat het domweg een stomme vergissing was (Clarence kennende vermoedelijk het laatste). Het doet me denken aan het marmeren schaakspel in vaders studeerkamer – de witte koningin tegen de zwarte koning...

Schaakmat, Clarence. Stilletjes glimlachend steek ik mijn hand omhoog om de Koningssteen uit zijn holte in het schild te pakken. Maar dan komt er geluid van beneden. Als ik over de balustrade naar de grote hal gluur, die we van vader altijd ‘het atrium’ moesten noemen, zie ik een groep werklieden door de voordeur drommen. Een dienstmeisje rent hen paniekerig kwetterend tegemoet: ze moeten echt de deur bij de keukens gebruiken. De werklieden hebben het over ladders en kroonluchters. Ze komen de balzaal opknappen voor de nieuwe graaf.

De balzaal? Wanneer heeft Clarence dat geregeld? Vader is nog niet eens begraven...

Dan komt het dienstmeisje de trap op rennen, in mijn richting.

Ik ga een stukje van het schild vandaan staan en doe alsof ik alleen maar het houtsnijwerk op de eiken balustrade bestudeer. Verweven met de ineengevlochten takken en kronkelende klimop van het oorspronkelijke houtsnijwerk zitten figuren die door een modernere ambachtsman zijn toegevoegd: uilen, roodborstjes, egels, vlinders. Met mijn vingertoppen volg ik de omtrek van een vos die tussen de bladeren verscholen zit.

Het meisje maakt in het voorbijgaan haastig een reverence.

Een van de werklieden kijkt vanuit het atrium naar me op en tikt beleefd tegen zijn pet.

Dit is geen geschikt moment om de Koningssteen weg te pakken. Dat lukt nu niet ongezien.

Ik kom vanavond wel terug.

Ik wacht tot het stil is in huis – tot de laatste van de overgebleven bedienden de trap naar hun zolderkamers op zijn gegaan. Dan kom ik uit bed en loop met een kandelaar in mijn hand naar de deur. In de verte hoor ik een klok slaan – twaalf slagen galmen door de nacht...

En dan is het weer stil op de gang, die naar beide zijden als een ondergrondse tunnel in het duister opgaat. Toch loop ik niet rechtstreeks naar de trap, maar ga ik als vanzelf in de richting van de Lange Galerij. Meteen blijf ik staan. Wat bezielt me? De Lange Galerij is verboden terrein. Waarom zou ik daar in vredesnaam midden in de nacht naartoe willen? Waarom zou ik die bloederige schilderijen en holle harnassen bij kaarslicht willen zien? Maar iets trekt me erheen – een zachte stem in mijn hoofd die me lokkend roept... Mijn voeten doen nog een stap.

Agatha! waarschuwt mijn hoofd. De Koningssteen.

Ik knipper met mijn ogen.

De zachte, lokkende stem is verdwenen.

Je hebt het je verbeeld, Agatha. Je droomt.

Ik haal diep adem, keer om en loop op mijn tenen de gang door. Ik sluip langs de Rode Kamer en de Hertoginnesuite, en ontwijk de ogen van het gruwelijke portret dat daar aan de muur hangt. Mijn kaars flakkert even in een zuchtje koude tocht en schaduwen stuiven als donkere, gevederde gestalten om me heen.

Voor vaders kamer blijf ik staan. Hij is daar nog, hij ligt daar in zijn bed. Ik sta met ingehouden adem te luisteren, maar weet niet wat ik verwacht te horen. De zware eikenhouten deur zit dicht, met erachter alleen de stilte van de dood. Ik doe mijn best niet aan gisteravond te denken, maar de afschuwelijke herinnering wurmt zich naar de voorgrond – vaders magere, bleke gezicht bedekt met zweetdruppels, zijn dunne witte haar vochtig piekend tegen het satijnen sloop, zijn hand die de mijne vastklemde terwijl hij zijn mond opende om iets te zeggen en die onverstaanbare laatste woorden mompelde... Ik kon alleen maar toekijken toen de laatste, hartverscheurende adem door zijn lichaam ratelde. De dokter voelde vaders pols en schudde toen zijn hoofd.

Ik tuur in het hart van de kaarsvlam, in de hoop dat dat felle licht de herinnering wegbrandt.

Er was in zijn laatste dagen iets veranderd aan vader – toen hij me aankeek stonden zijn tranende oude ogen vol verontschuldiging. Misschien wist hij dat mijn leven weldra op zijn kop zou worden gezet. Misschien had hij alleen maar spijt dat hij niet aardiger was geweest...

Hij is er niet meer, Agatha, fluistert mijn hoofd.

Nee, hij is er niet meer. Hij is alleen nog maar een leeg, oud omhulsel, dat daarbinnen ligt te wachten tot ze hem komen halen om hem te begraven. Morgen worden we allebei opgehaald door vreemden, vader en ik; allebei weggevoerd alsof we alleen maar dingen zijn die Clarence’ nieuwe leven in de weg staan. Woede komt als gal in mijn keel omhoog, maar dat is beter dan die verwarde gevoelens van daarnet. Het helpt me om verder te gaan – weg van de deur van vaders kamer en in de richting van de grote trap. Als ik omlaag loop naar de overloop maken mijn blote voeten geen geluid op de treden. In de alkoof staat een tafel met siervoorwerpen – vertrouwde spullen, maar in het kaarslicht krijgen ze om de een of andere reden iets vreemds: een Japanse vaas, een Arabische dolk, een koperen jachthoorn, de schedel van een aap, een asbak van zwart geblazen glas...

Een asbak van zwart geblazen glas? Het is net of ik opeens klaarwakker ben. Mijn vingers buigen zich om de asbak. Ja, ja – die is ideaal. Ik loop recht op het schild midden op de overloop af en houd mijn kandelaar omhoog zodat de Koningssteen wordt verlicht. De zwarte opaal flitst met pauwgroene vlammen. Ik ga op mijn tenen staan, rek me uit en til hem met bevende vingers voorzichtig uit de komvormige holte. Dan draai ik de zwartglazen asbak op zijn kant en klem hem stevig op de plaats van de Koningssteen. Het zal dagen duren voor Clarence merkt dat de opaal weg is. ‘Ha!’ Ik maak bijna een luchtsprong bij het geluid van mijn eigen lach. Ik voel me bezeten, vreemd. Is dit wie ik nu ben? Een bedrieger? Een dief?

Jij bent geen dief, Agatha, zegt mijn hoofd resoluut. Clarence is degene die alles van jóú heeft gestolen, weet je nog?

Ik houd de opaal, koel, zwaar en mooi, in mijn hand.

Ik ben geen dief. Ik ben lady Agatha Asquith van Gosswater, en de Koningssteen is mijn rechtmatige erfenis.

4

Ik wacht op de man die beweert mijn echte vader te zijn. De hele dag zit ik hier al in het atrium zenuwachtig te zweten in mijn stijve blauwzijden jurk, met mijn tassen en koffers om me heen. Met elk uur dat voorbijgaat, word ik woedender. Hoe durft hij me zo te laten wachten? Als de klok vier uur slaat, besluit ik dat het allemaal een gemene streek van Clarence moet zijn, maar dan hoor ik het geluid van een paard en koets op het huis afkomen. Ik sta op en loop naar de voordeur.

O... het is geen paard en koets; het is een ponywagen. Zeker een bezorging voor de keukens. Ik zie de pony om de bocht in de oprijlaan draven, langs de donkere gracht die het huis omringt. Aan de andere kant van de brug die naar het bordes leidt, blijft hij stampend staan, en er klimt een man van de wagen – een lange man met dik, donker haar. Aan zijn kleren te zien lijkt hij me een boerenarbeider van het landgoed – een varkensboer misschien. Wat doet een varkensboer bij de voordeur? Ik hoop dat hij zijn wagen verplaatst voordat mijn zogenaamde vader komt. De man blijft staan en kijkt om naar het landhuis in de mistige avondschemer. Dan ziet hij mij hier boven aan de trap op het bordes staan en blijft me aanstaren. Waarom kijkt hij zo naar me?

Ik krijg het opeens koud.

Nee. Hij kan toch zeker niet...

Om de zijkant van het huis komt neef Clarence aanlopen vanuit de tuinen. Hij huppelt zo ongeveer op de vreemde af en kan zijn opwinding nauwelijks verbergen – en dan weet ik het zeker. Hij is het. Die onverzorgde bezoeker is hier niet voor iets wat met het landgoed te maken heeft, en hij komt ook niets bij de keukens bezorgen. Hij is schijnbaar mijn echte vader.

Ik krijg kramp in mijn buik. Ik wil wegrennen. Ik wil maken dat ik in mijn slaapkamer kom en de deur op slot doen. Ik wil tegen de donker wordende hemel schreeuwen: nee, je kunt me niet dwingen weg te gaan! Maar ik ren niet weg en ik schreeuw niet; er is iets anders wat me nu in zijn greep houdt – het noodlot, misschien? Onhoudbaar als opkomend tij sleurt het me mee naar het volgende afschuwelijke moment. Ik pak mijn jas, trek hem over mijn blauwe jurk heen aan en maak met gevoelloze vingers de knopen dicht.

Clarence en de man staan met elkaar te praten. Ik versta niet wat ze zeggen. Clarence knikt en lacht met open mond, gespannen als een enthousiaste hond. De vreemde lacht helemaal niet. Ten slotte komt Clarence op een drafje de treden naar het marmeren bordes op. ‘Zo, nichtje,’ zegt hij hijgend. ‘Klaar om te gaan?’ Hij legt een hand op mijn schouder en ik verstijf. Er schuilt geen warmte in zijn gebaar – hij doet het zoals je een hand op een paard zou leggen om te voorkomen dat het wegdeinst voor het hoofdstel.

Laat hem niet denken dat hij je verslagen heeft, Agatha, fluistert mijn hoofd. Hij kan je niet zomaar je hele leven afpakken. Dit is niet het einde...

‘Ja, ik ben klaar, Clarence,’ breng ik uit.

We gaan opzij staan als een dienstmeisje en een laarzenjongen mijn tassen en koffers de brug over dragen en de vreemde ze in de wagen laadt. Op de een of andere manier lukt het me met vaste stem glashard te liegen: ‘En ik moet zeggen dat hij me een heel aardige man lijkt.’

‘Aardig?’ Clarence trekt zijn bleke wenkbrauwen op. Dan bukt hij zich naar mijn oor, en ik hoor gesputter van zijn speeksel als zijn lippen lachend uiteengaan. ‘Nee, hoor, aardig is hij niet, Agatha. Thomas Walters is niet meer en niet minder dan een ordinaire dief.’

Zijn woorden snijden door me heen, heet en koud tegelijk. ‘Een dief? Wat bedoel je –’

‘Tot ziens, Agatha!’ onderbreekt Clarence me vol leedvermaak. Hij doet alsof hij me vaderlijk omhelst en slaat me dan zo hard op mijn rug dat ik de treden af struikel en mijn ingewanden in de knoop raken bij dat plotselinge gevoel onbeheersbaar te vallen. Ik grabbel mijn waardigheid bij elkaar en kijk recht voor me uit – Thomas Walters en zijn wagen zijn silhouetten in het toenemende duister. Zo moet een veroordeelde op weg naar de galg zich voelen. Ik zet de ene voet voor de andere, de brug over en dan het korte stukje oprijlaan af naar de wagen.

De man die Thomas Walters heet, steekt me zijn hand toe om me omhoog te helpen, en ik pak hem al bijna aan, maar dan houd ik mezelf tegen. Niet alleen omdat zijn hand vuil is en ik me zorgen maak om mijn enige goede jurk – er zijn nog meer redenen. Hij is een wildvreemde en hij is – kennelijk – een dief. Zijn hand accepteren houdt in dat ik hem als mijn vader accepteer, en daartoe ben ik niet bereid.

Het lukt me om in mijn eentje op de wagen te klimmen.

Thomas Walters’ hand valt langs zijn lijf; de vriendelijke glimlach besterft op zijn lippen.

Ik weet dat ik onbeleefd ben, maar ik ga me niet verontschuldigen. Hij verontschuldigt zich ook niet omdat hij me de hele dag heeft laten wachten. En nu zit hij naast me op de wagen, en de pony draaft, en hij neemt me mee van Huize Gosswater naar mijn nieuwe thuis. Zíjn huis.

Rammelend rijden we over de oprijlaan, de hoge, harde wagenwielen gaan schokkerig en spetterend door de volgelopen sporen. De zwarte pony buigt zijn hoofd en draaft sneller, tegen de wind in leunend. Mijn hart bonkt bijna even snel als zijn hoeven.

Als we het ijzeren hek naderen, kijk ik nog even om naar het huis waar ik mijn hele leven heb gewoond, maar door de duistere magie van de schemering ziet het er niet vertrouwd uit – een kil, ontzagwekkend bouwwerk van hoge muren, sombere torens en kleine gotische torentjes. Het laatste restje winterse zonsondergang wordt weerspiegeld in de ronde ramen van de kinderkamer op de bovenste verdieping; ze flitsen als koperen munten op de oogleden van de gestorvenen. En dan zijn we het hek door en rijden we op de weg, en is Huize Gosswater uit het zicht verdwenen. Zou ik het ooit terugzien?

Thomas Walters zit kaarsrecht naast me en houdt zijn blik op de slecht zichtbare weg voor ons gericht. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar hem. Hij heeft een lange, rechte neus, een sterk voorhoofd, een fraai gebogen kaak. Zijn donkere wimpers zijn lang als die van een meisje – als de mijne. Misschien is hij echt mijn vader, denk ik een kort, verward moment, maar meteen verwerp ik dat idee – hoe zou dat in vredesnaam kunnen? Mijn hoofd moet moeite doen om alles wat er gebeurt bij te benen. Het ligt minstens een kilometer op ons achter en ploetert hulpeloos door de modder en het water.

Ik kijk weer naar zijn handen, die de natte teugels vastklemmen. Het is het soort handen dat nooit schoon wordt, hoe stevig je ze ook boent. Hij werpt een blik in mijn richting – heeft hij gemerkt dat ik hem zo zit te bekijken? Zijn gezicht krijgt nog iets somberders – de wenkbrauwen worden nors samengetrokken – haast alsof hij mijn gedachten kan lezen. Wat is hij voor man? En waar brengt hij me naartoe? Ik doe mijn best niet op de paniek te letten die als koorts door mijn lichaam trekt. Hoe verder we van het landhuis komen, hoe erger het wordt. Gaan we ver? Rijden we de hele nacht door?

Het begint te regenen. Automatisch verschik ik mijn jas zodat hij meer van mijn jurk bedekt, maar de blauwzijden rokken zijn al nat en vuil. O... mijn prachtige jurk! Ik probeer mezelf af te leiden door me op onze route te concentreren. De weg komt me vaag bekend voor – ik geloof dat hij naar het dorp Gosswater leidt, maar dat weet ik niet zeker... We zijn nog heel dicht bij het meer. Terwijl we hobbelend en klepperend door de stromende regen rijden, tuur ik naar het natte boerenland: natte schapen, natte weiden, natte stenen muurtjes. Ik kruip diep weg in mijn bontkraag. Waar we ook naartoe gaan, ik weet dat het minder groots zal zijn dan Huize Gosswater. Ik probeer me een leven zonder bedienden voor te stellen – geen meisje dat me mijn ontbijt brengt, geen huishoudster, geen butler, geen laarzenjongen.

‘Woon je op een boerderij?’ vraag ik. Het is de eerste keer dat een van ons tweeën iets zegt.

Thomas Walters trekt zijn wenkbrauwen op, maar hij kijkt me niet aan.

‘Een boerderij,’ zeg ik weer, harder dan het geratel van de wielen en het gesis van de regen. ‘Woon je op een boerderij?’

Hij geeft een licht rukje met zijn hoofd.

Betekent dat ja? Dat moet wel. Tenslotte is er in de buurt van Gosswater niets anders – alleen maar boerderijen. En de meeste daarvan zijn het eigendom van vader...

Ik knipper met mijn ogen. Nee... dat klopt niet. Alles is nu anders.

Ik doe een poging mijn hele wereld te herschrijven.

De meeste boerderijen hier in de buurt waren het eigendom van de overleden graaf van Gosswater, de man van wie ik tot voor kort geloofde dat hij mijn vader was...

5

Wachten tot de rit erop zit is net zoiets als wachten tot je wakker wordt uit een nare droom. Weggedoken in mijn jas kijk ik naar de donkere, ellendige velden die voorbijkomen.

Als we bij Thomas Walters’ huis zijn, zie ik dat het nauwelijks een echt huis genoemd kan worden – het is een boerenstulp. Ik ben één keer eerder in zo’n bouwsel geweest: het had lage, vochtige plafonds en het stonk er naar houtrook. Dit huisje is ongeveer even groot als de portierswoning bij Huize Gosswater, maar het is in een lichtere kleur steen gebouwd – een bleek vierkant in de schemering met ramen van kleine ruitjes, een gebogen dak en een scheve schoorsteen.

Ik tuur naar die schoorsteen. Ik weet zeker dat ik die al eens heb gezien...

Ja! roept mijn hoofd. Gelukkig, het heeft ons eindelijk ingehaald. Als een natte hond schudt het de regen van zich af. We zijn bij dat grappige huisje op de oostelijke oever van het meer.

O, wat een opluchting! Het mag dan hebben geleken of er geen einde aan de rit kwam, maar we kunnen maar een paar kilometer van Huize Gosswater zijn gereden.

Ik heb deze boerenstulp van de overkant van het Gosswatermeer gezien. Op mijn twaalfde verjaardag maakte juffrouw McCarthy een zeldzaam uitstapje met me: we gingen theedrinken in hotel Goss Falls. Ik weet nog dat ze me dat huisje met de grappige schoorsteen aanwees: we keken ernaar door de munttelescoop op het hotelterras. En nu wordt datzelfde huisje mijn nieuwe thuis. Wat eigenaardig...

Thomas is van de wagen gesprongen. Hij gespt het tuig van de pony los en brengt het dier naar de stal: ‘Kom maar mee, George, ouwe jongen. Eerst maar ’s wat hooi voor jou klaarleggen, hè?’ Zijn stem is zacht en vriendelijk. George hinnikt zachtjes. Ik hoor het gerinkel van tuig dat aan een haak wordt gehangen en geritsel als de pony stevig wordt afgeborsteld. Er zijn nog meer geluiden, en ik geloof dat die van achter het huisje komen – geritsel, geklapper, gekwetter. Eenden misschien?

Thomas komt de stal uit en loopt in één vaart door naar de voordeur. Hij doet hem open en gaat naar binnen. Daar is het donker, maar hij steekt de lampen aan en algauw schijnt er honinggeel licht door de ramen. Er komt rook uit de scheve schoorsteen.

Ik wil ook naar binnen, uit de regen, maar ik wil mijn bagage niet hier op de wagen achterlaten. Dan bederven al mijn spullen.

‘Blijf je de hele avond daar buiten zitten?’ roept Thomas vanuit de deuropening. En nu weet ik dat ik hem heb beledigd. Dit zijn de eerste woorden die hij tegen me heeft gezegd en zijn toon is heel anders dan toen hij tegen de pony praatte. Hij komt het erf op: ‘Waar wacht je nog op?’ Er klinkt nu iets uitdagends in zijn stem. ‘Die tassen gaan zichzelf niet naar binnen brengen.’

Ik kijk om naar de stapel koffers en tassen achter me op de wagen. Hij verwacht toch zeker niet dat ík...

Hij zegt dat hij niet jouw bediende is, Agatha, zegt mijn hoofd – hoe laag jij hem ook inschat. Hij vindt jou een verwend nest dat haar hele leven nog nooit een hand heeft uitgestoken.

Ik voel me meteen opstandig worden en spring op het erf zonder op het ijskoude water te letten dat mijn kousen bespat. De eerste koffer til ik zonder enige moeite van de wagen, maar dan moet ik me inspannen om de grote reiskoffer met zijn koperen handvat te verschuiven. Thomas kijkt toe; ik ben vastbesloten het ding er in mijn eentje af te krijgen.

‘Zal ik daar even mee helpen?’ biedt hij aan.

Ik slik mijn trots in, maar dat kost wel flink kauwen. ‘Ja,’ zeg ik ten slotte zonder hem aan te kijken.

Thomas verroert geen vin. Ik kijk om. Hij heeft zijn armen over elkaar en trekt zijn wenkbrauwen op alsof hij ergens op wacht.

‘Ja. Alsjeblieft,’ breng ik uit.