Boek een

De drakenprofetie

Boek twee

De terugkeer van de troonopvolger

Boek drie

Het verborgen rijk

Boek vier

Het duistere geheim

Boek vijf

De helderste nacht

Boek vijf: De helderste nacht

door

Tui T. Sutherland

Eerste druk, 2023

© 2014 tekst Tui T. Sutherland

© 2014 ontwerp kaart en kaders Mike Schley

© 2014 illustraties draken Joy Ang

Oorspronkelijke titel: Wings of Fire. The Brightest Night

Oorspronkelijke uitgever: Scholastic Press, New York

Voor het Nederlandse taalgebied:

© 2023 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV,

Postbus 317, 2000 AH Haarlem (e-mail: info@gottmer.nl)

Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV maakt deel uit

van de Gottmer Uitgevers Groep BV

Vertaling: Sofia Engelsman

Omslagontwerp: Phil Falco / Marc Volman

Vormgeving binnenwerk (pagina’s met illustraties): Marc Volman

Zetwerk: Crius Group

Druk en afwerking: Wilco BV, Amersfoort

isbn 978 90 257 7741 8

isbn 978 90 257 7742 5 (e-book)

nur 283

www.gottmer.nl

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Adalyn – wees dapper, stoer en vrolijk, en volg altijd je eigen weg

Leemvleugels

Omschrijving: dikke, gepantserde bruine schubben, soms met amberkleurige en gouden onderschubben; grote, platte kop met neusvleugels boven op de snuit

Eigenschappen: kunnen vuurspuwen (als ze warm genoeg zijn), hun adem een uur inhouden, verdwijnen in modderpoelen; zijn vaak erg sterk

Koningin: koningin Waterhoen

Bondgenoten: vechten in de grote oorlog mee met Furie en de LuchtVleugels

Zandvleugels

Omschrijving: bleekgouden of gebroken witte schubben met de kleur van woestijnzand; giftige staart met weerhaak; gespleten zwarte tong

Eigenschappen: kunnen lange tijd overleven zonder water, hun vijanden net als schorpioenen vergiftigen met hun staartpunt, zichzelf in het woestijnzand begraven om onzichtbaar te zijn, vuurspuwen

Koningin: Sinds de dood van koningin Oase is de stam verdeeld en strijden er drie rivalen om de troon: de zussen Furie, Vonk en Vlam.

Bondgenoten: Furie vecht samen met de LuchtVleugels en de LeemVleugels; Vonk heeft de ZeeVleugels als bondgenoten; en Vlam heeft de meeste aanhangers onder de ZandVleugels, en de IJsVleugels als bondgenoten.

Luchtvleugels

Omschrijving: roodgouden of oranje schubben; enorme vleugels

Eigenschappen: sterke vechters en vliegers, kunnen vuurspuwen

Koningin: koningin Karmozijn

Bondgenoten: vechten in de grote oorlog mee met Furie en de LeemVleugels

Zeevleugels

Omschrijving: blauwe, groene of turquoise schubben; klauwen met vliezen; kieuwen in de hals; lichtgevende strepen op de staart/snuit/buik

Eigenschappen: kunnen onder water ademen, in het donker zien, een enorme golf maken met één klap van de krachtige staart; uitstekende zwemmers

Koningin: koningin Koraal

Bondgenoten: vechten in de grote oorlog mee met Vonk

Regenvleugels

Omschrijving: schubben veranderen voortdurend van kleur, meestal felle tinten zoals bij paradijsvogels; kunnen grijpen met hun staartpunt

Eigenschappen: kunnen hun schubben camoufleren om in hun omgeving op te gaan, hun grijpstaart gebruiken om te klimmen; voor zover bekend geen verdedigingswapens

Koningin: koningin Flonker

Bondgenoten: niet betrokken bij de grote oorlog

IJsvleugels

Omschrijving: schubben zo zilverachtig als de maan of ijzig bleekblauw; gekartelde klauwen voor grip op het ijs; gespleten blauwe tong; uiteinde van de staart is zo dun als een zweep

Eigenschappen: kan tegen temperaturen onder het vriespunt en fel licht, spuwt een dodelijke vriesadem

Koningin: koningin Gletsjer

Bondgenoten: vecht in de grote oorlog samen met Vlam en de meeste ZandVleugels

Nachtvleugels

Omschrijving: paarszwarte schubben, met aan de onderkant van de vleugels hier en daar zilveren schubben, als een sterrennacht; gespleten zwarte tong

Eigenschappen: kan vuurspuwen, in donkere schaduwen verdwijnen, gedachtelezen, de toekomst voorspellen

Koningin: een goed bewaard geheim

Bondgenoten: te geheimzinnig en te machtig om mee te vechten in de oorlog

De drakenprofetie

Als de oorlog twintig jaar heeft gewoed…

komen de drakenjongen.

Als de grond is doordrenkt met tranen en bloed…

komen de drakenjongen.

Het ZeeVleugel-ei ligt in water verzonken.

Het NachtVleugel-ei wordt je geschonken.

In de bergen tref je het grootste ei,

dat geeft je er een LuchtVleugel bij.

Het LeemVleugel-ei, rood als drakenbloed

vind je als je in de modder wroet.

En uit zicht van de koninklijke rivalen

wacht het ZandVleugel-ei tot je het komt halen.

Drie koninginnen die vlammen en branden.

Twee zullen sterven, maar één zal veranderen

en inzien dat buigen voor een hogere macht

haar vleugels van vuur geeft, met al hun kracht.

Vijf eieren, in de helderste nacht uitgekomen,

vijf draken die het oorlogsgeweld intomen.

Uit duisternis zal het licht weer stromen.

De drakenjongen komen…

Proloog

Twintig jaar eerder…

Het is bijna onmogelijk om van een draak te stelen, vooral van een koninklijke draak met een paleis, bewakers en heel hoge muren.

Zo probeerde koningin Oase zichzelf gerust te stellen terwijl ze door de donkere gangen snelde, vuurspuwend om te kunnen zien waar ze liep.

Bijna onmogelijk, en in elk geval heel erg stom.

En toch had ze dat vreselijke voorgevoel…

Er was iets mis. Er was echt iets aan het rondscharrelen in haar paleis. Met haar buitengewoon scherpe ZandVleugel-oren had ze gepiep opgevangen, alsof er ergens muizen verstopt zaten, en misschien ook het gerinkel van munten.

Maar muizen stalen geen schatten.

Dus wat was het dan wel? Of had ze het zich ingebeeld? Ze was abrupt wakker geworden uit een diepe slaap, alsof iemand haar in de borst had gestoken met zijn giftige staart. Het leek onwaarschijnlijk, maar… ze ging voor de zekerheid toch maar even haar schatten controleren.

De ZandVleugel-koningin stormde een hoek om en botste tegen twee van haar dochters op, Vlam en Vonk.

‘Au,’ klaagde Vlam, terwijl ze met een grimas achteruitsprong. ‘Moeder, je stond op mijn poot.’

Vonk zei niets, maar stapte opzij om plaats te maken voor de koningin. Met haar donkere ogen volgde ze elke beweging die Oase maakte, op die verontrustende manier van haar. Vanaf het moment waarop Vonk uit het ei was gekropen had Oase het geweten: dat dit de dochter was die haar zou doden. Haar oudste dochter Furie was groter en sterker dan Vonk, maar met haar kon Oase het best vinden, tot op zekere hoogte. Ze zaten op één lijn, al begreep Oase niets van Furies obsessie voor het verminken van dieren. En het was heel eenvoudig om Furie af te leiden: als je haar iets griezeligs gaf, verdween ze naar haar kamer om daar dagenlang te blijven.

Maar Vonk leek voortdurend bezig de minuten te tellen tot haar moeders dood, en zo was ze als klein draakje al geweest – sinds tot haar was doorgedrongen dat ze zelf koningin zou worden als ze haar moeder doodde.

Nou, daag me maar uit, dacht Oase vol minachting, terwijl ze Vonk dreigend aankeek. Ik vermorzel je als een kever, en dat weet je.

‘Vanwaar de haast?’ vroeg Vonk gladjes, alsof ze de vijandigheid in haar moeders blik niet opmerkte. ‘Is er een koninklijke crisis? Laat me raden – Sintel heeft weer geprobeerd ervandoor te gaan met zijn vriendinnetje.’

‘Nee, dat heb ik al opgelost,’ zei Oase. ‘Ik ga alleen even bij de schatkamers kijken.’

‘Gaaf, glimdingen,’ zei Vlam met een gaap. ‘Welterusten, moeder.’

Dwaze Vlam, dacht Oase terwijl ze zich verder haastte. Ze zou een vreselijke koningin zijn, maar als dochter is ze wel acceptabel. Voor haar hoef ik in elk geval niet bang te zijn.

Achter haar tikten klauwen op de stenen vloer, en met een ruk draaide ze zich om. Vonk stak haar klauwen omhoog en klapte haar vleugels open, waardoor ze de smalle gang versperde.

‘Sorry dat ik je liet schrikken,’ zei ze, zonder een spoortje berouw. ‘Ik wilde vragen of ik misschien mee mag.’

Oase aarzelde, maar als ze nee zei, zou Vonk toch wel achter haar aan komen sluipen. Het was altijd beter om haar in de gaten te houden. ‘Goed. Maar je blijft overal van af.’ Ik weet heus wel waar je naar op zoek bent, sluwe slang die je bent. Maar daar heb je pas wat aan als ik dood ben.

Ze liepen snel verder door de lange gang die naar de vier schatkamers leidde.

Daar leek alles in orde – de fakkels flakkerden vredig, de deuren waren dicht en zaten op slot.

Maar er hing een merkwaardige geur, van iets wat harig, houtig en bloemig tegelijk was. Er was daar absoluut iets geweest.

Oase hurkte om onder een van de deuren door te turen. Er zat een flinke spleet tussen de deur en de vloer – niet groot genoeg voor een draak, natuurlijk, maar…

‘Ruik jij ook scharrelaars?’ vroeg ze aan Vonk.

‘Ik heb geen idee hoe die ruiken, ik eet ze nooit,’ zei Vonk, terwijl ze haar snuit rimpelde. ‘Ik hou niet zo van dat sponzige.’

Koningin Oase pakte vier sleutels van de grote bos om haar nek, haalde alle deuren van het slot en zette ze wijd open, waarna ze de schatkamers een voor een doorzocht.

Met een woedende blik keerde ze terug.

‘Dat belooft weinig goeds,’ merkte Vonk op.

‘Scharrelaars,’ gromde de koningin. ‘Die mij hebben bestolen. Hoe durven ze?’ Sissend zwiepte ze met haar staart. ‘Ze kunnen nog niet ver zijn. Maak Furie wakker en stuur haar naar buiten.’

‘Furie?’ herhaalde Vonk, terwijl ze over haar moeders schouder een blik in de schatkamers wierp.

‘Als het een hele meute scharrelaars is, wordt het vechten,’ zei Oase. ‘En ik heb gezien hoeveel schade ze met hun kleine zwaardjes kunnen aanrichten. Ik ben echt niet zo stom om er in mijn eentje op af te gaan.’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei Vonk. ‘Maar waarom Furie, terwijl ik hier al ben?’

Oase keek haar vernietigend aan. ‘Ik heb een echte vechter nodig,’ zei ze. ‘Niet iemand die erop rekent dat ze dankzij haar hersens uit elke situatie kan ontsnappen, maar die lang niet zo slim is als ze denkt.’

‘Juist, ja,’ zei Vonk kil. ‘Ik zal Furie meteen wakker maken.’ Ze zette een stap de gang in en draaide zich weer om. ‘Wat hebben ze eigenlijk meegenomen?’

‘Vooral klein spul,’ bromde Oase. ‘Maar ook het Oog van Onyx.’

Bij die mededeling vertrok Vonks gezicht, alsof er iets van echte emotie – Angst? Verbazing? – door haar onverstoorbare masker heen probeerde te breken.

‘We halen alles wel terug,’ beloofde Oase. ‘En dan eten we straks geroosterde scharrelaar bij het ontbijt.’ Ze drong zich langs Vonk en haastte zich naar de eerste de beste uitgang. ‘Ik ga alvast achter ze aan. Ga Furie wekken, en snel een beetje.’

‘Natuurlijk, ik ga nu meteen,’ zei Vonk.

Oase rende de binnenplaats op, spreidde haar vleugels en steeg op. Toen ze nog even omkeek, meende ze te zien dat Vonk terugliep om in de schatkamers te kijken. Ik ben vergeten ze weer af te sluiten, dacht ze bezorgd. Maar ik ben zo weer terug. En ze is echt niet zo stom om iets te stelen, want dan heb ik een goede reden om haar te doden. Daar is ze te slim voor.

Ze zwenkte naar de buitenmuur van het paleis en speurde de zandvlakte af. Een verontrustende gedachte kwam bij haar op: Stel dat ze Furie niet wakker maakt? Dat ik zo meteen in mijn eentje tegenover die dieven sta, zonder versterking?

Op dat moment kreeg ze haar prooien in het oog. Drie scharrelaars – twee stonden te wachten op het zand, en de derde klauterde net uit een raam omlaag. Geen van de drie keek naar de lucht. Achterlijke stinkapen. Grommend vouwde Oase haar vleugels in om stilletjes te landen. Hopelijk schrokken die mormels zich letterlijk dood als ze opeens opdook; prooien smaakten altijd beter als ze op die manier stierven.

Het zijn er maar drie, dacht ze, dus ik hoef niet op Furie te wachten. Als Vonk haar al gaat halen. Ik kan echt wel in mijn eentje drie van die irritante onderkruipsels aan.

Ze vernauwde haar ogen en liep het zandduin op in de richting van het gepiep.

Ik bedoel… wat kan er nou helemaal gebeuren?

Deel een Terug naar het zand

Hoofdstuk 1

Zonnetje had altijd geweten dat ze de juiste draak was voor Grootse Heldhaftige Daden.

Zij ging de wereld redden. Met haar vrienden zou ze te hulp schieten op vleugels van vuur, wat dat ook mocht betekenen, en vrede brengen voor elke draak in Pyrra. Zo stond het in de profetie: Vijf draken die het oorlogsgeweld intomen. Dat was haar noodlot. Daar was ze voor uitverkoren.

En daarbij, het verklaarde alles. Waarom was ze anders zo klein en raar? Want ze was geen normale ZandVleugel. Haar schubben en ogen hadden de verkeerde kleur en ze had geen giftige punt aan haar staart. Maar dat gaf niets – het was juist wel logisch. Natuurlijk was een dappere draak met een heldhaftige, nobele missie een beetje anders dan de anderen. En wie zou erom malen dat ze er vreemd uitzag als ze eenmaal een eind aan de oorlog had gemaakt?

En dan waren er nog haar ouders, de mysterieuze draken die haar ei alleen achter hadden gelaten, begraven in het zand van de woestijn. Het deed er niet toe dat ze haar duidelijk niet hadden gewild. Nee, dat zat Zonnetje echt niet dwars, want ook dat hoorde bij de profetie: Uit het zicht van koninklijke rivalen wacht het ZandVleugel-ei tot je het komt halen. Dus dat was prima; de helden in de geschriften waren ook vaak wees. Wat het lot voor ze in petto had, was veel belangrijker dan welke familie dan ook.

En ook haar bestemming was belangrijk. Niets was belangrijker dan een einde maken aan de oorlog tussen de drakenstammen. Haar hele leven had Zonnetje gefantaseerd over hoe ze de profetie zou vervullen – vooral wanneer ze zich opgesloten voelde, verdrietig was of zich zorgen maakte. Over hoeveel levens ze zouden redden, over alle blije, herenigde families en alle toekomstige drakenjongen die in vrede konden opgroeien, zonder die constante angst voor de oorlog.

Dat was de zin van haar bestaan geweest.

En nu bleek het allemaal een leugen te zijn.

Rotsmuren schraapten langs haar vleugels terwijl ze zich weghaastte van het NachtVleugel-eiland. Ze voelde de trillingen van de uitbarstende vulkaan door haar poten trekken. Haar vrienden waren nog op het eiland, waar ze oog in oog stonden met Morgenziener. Maar zelf had ze daar gewoon weg gemoeten – van haar vrienden, van Morgenziener, van alles.

Morgenziener heeft de profetie verzonnen. Het was gewoon een list.

Nee. Ik weiger het te geloven. Hij is een wrede, wraakzuchtige draak die altijd bezig is de boel naar zijn klauw te zetten. Hij zou álles zeggen om ons pijn te doen.

De profetie is wél echt. Dat moet gewoon.

Ze schoot vanuit de tunnel het regenwoud in en knalde tegen een magere, zwarte draak aan. De NachtVleugel gromde van schrik en keek haar dreigend aan. Zonnetje probeerde zich om te draaien en de andere kant op te vliegen, maar een muur van paniekerige zwarte vleugels, klauwen en staarten dreef haar terug.

In het maanlicht leek het hele regenwoud te krioelen van de draken. Gebrul, gesis en gegrom overstemde het geluid van de regendruppels die overal om ze heen op de bladeren tikten. Het hielp ook niet dat de ene helft van die draken zo donker als de schaduwen was en de andere helft gecamoufleerd, waardoor klauwen en vleugelpunten plotseling uit het niets opdoken. Zonnetje kon nog net vermijden dat ze een zwiepende staart in haar oor kreeg toen twee NachtVleugels verstrikt raakten in een hangende plant en zich razendsnel omdraaiden, alsof ze werden aangevallen.

‘Doe allemaal eens rustig!’ schreeuwde Glories stem.

‘Luisteren!’ bulderde Grandeur, de statige oude Regen-Vleugel. ‘Jullie nieuwe koningin spreekt!’

Sommige NachtVleugels mompelden boze dingen, maar niet hard genoeg om te verstaan, en zelfs zij zwegen toen de anderen nijdig naar ze sisten.

Zonnetje maakte zich klein en wurmde zich door de menigte, maar ze kwam niet verder dan het beekje. Op de andere oever stonden meerdere RegenVleugels, in allerlei tinten blauw en paars, met NachtVleugel-speren in hun klauwen. De meesten verpestten het effect volkomen door met verbaasde blikken naar de speren te staren en ze ondersteboven vast te houden.

Toch leek het Zonnetje beter om te blijven waar ze was. Ook als zo’n speer haar per ongeluk raakte, zou het flink pijn doen.

Maar wat ze het liefst wilde was het regenwoud in stormen en nooit meer terugkomen. Ze wist niet of ze het nog kon opbrengen om met haar vrienden te praten – die kennelijk niets om de profetie gaven – en de aanblik van al die Nacht-Vleugels kon ze al helemaal niet verdragen.

Tsunami wil Morgenziener maar al te graag geloven. Ze heeft het nooit zien zitten om de profetie te vervullen. Ze begrijpt niet hoe belangrijk het is – hoe belangrijk wij zijn.

Klei vindt het niet erg als niemand ziet hoe geweldig hij is. Die wil alleen maar lekker slapen en eten en voor ons zorgen, in plaats van vechten.

Sterrenwolk is dolblij als hij zich geen zorgen meer hoeft te maken om de profetie.

En Glorie heeft hier genoeg te doen, nu ze koningin is.

Ze gaan zich niet meer inzetten voor onze bestemming. En ze zullen zeker niet luisteren als ik ze uitleg dat Morgenziener waarschijnlijk heeft gelogen. Dan krijg ik die blik die ik altijd krijg, zo van: ‘Daar heb je die dwaze kleine Zonnetje weer met haar malle ideeën, wat is ze toch schattig en naïef.’

Ze keek op naar de hoge, donkere boomtoppen, waar het maanlicht en de regendruppels dansten in de wind. Als ze probeerde er vliegend vandoor te gaan zou ze waarschijnlijk met haar staart vast komen te zitten aan een tak en moest ze weer gered worden, en dan zouden haar vrienden met hun ogen rollen en haar vriendelijk op haar kop kloppen.

In de woestijn zou ik niet zo onhandig zijn, dacht ze. Ze keek over het beekje naar de andere tunnel, die naar het Koninkrijk van het Zand leidde. Daar kan ik eindeloos doorvliegen, helemaal naar de horizon, zonder erbij na te denken.

Niet nadenken leek wel heel aantrekkelijk, op dat moment.

‘Jullie zijn net zo gewoon als andere draken.’

Morgenzieners hatelijke woorden bleven maar door haar kop malen. ‘Ik heb die hele profetie verzonnen… Nu zal de oorlog eindeloos doorgaan, en elke dag weer zullen er draken sterven, misschien wel generaties lang. En allemaal zullen ze zich afvragen wat er toch gebeurd is met die geweldige drakenjongen die ze zouden komen redden, maar die nooit kwamen opdagen.’

Zonnetje kromde haar klauwen en kromp ineen. Hij loog, hij loog, hij loog. Maar ze weigerde die NachtVleugels haar tranen te laten zien.

Glorie klauterde op een rotsblok en klapperde luid met haar vleugels. Zelfs op die verhoging, en zelfs met haar meest koninklijke uitdrukking zag ze eruit als een drakenjong – kleiner dan de meeste NachtVleugels die haar omringden.

Als de profetie nep is, waarom deed iedereen dan zo gemeen tegen Glorie omdat zij er niet in voorkwam? dacht Zonnetje, en ze werd zo mogelijk nog kwader op Morgenziener. Waarom moest een van ons zich zo waardeloos voelen, als we allemáál waardeloos zijn?

Omdat de profetie wel echt is. Dat moet gewoon.

Maar hoe kan ik dat bewijzen?

‘NachtVleugels,’ begon Glorie kordaat, en ze verhief haar stem om boven de onrustig schuifelende draken en de stromende regen uit te komen. ‘Jullie thuis is verwoest. Jullie koningin is dood. Maar dit is jullie kans om een nieuwe start te maken. Als jullie het verknallen, raken jullie ook dit thuis kwijt, want dan jaag ik jullie zonder pardon het woud uit met mijn slagtanden en mijn gif.’ Ze wees naar de RegenVleugels. ‘Jullie behandelen deze draken met respect en in ruil daarvoor zullen ze veel aardiger tegen jullie zijn dan jullie verdienen. Want zo zijn deze draken.’

De RegenVleugels aan de andere kant van het beekje keken zowaar een beetje strijdlustig.

De regen trommelde neer op Zonnetjes snuit en vleugels. De wind was aangetrokken en gierde door de boomtoppen.

‘Vannacht blijven jullie hier,’ vervolgde Glorie. ‘Ik wil geen ronddwalende NachtVleugels tot we jullie hebben geteld en jullie namen hebben genoteerd. Jullie krijgen allemaal twee RegenVleugels toegewezen als begeleiders. En ja, als dat de indruk wekt dat we jullie niet zo vertrouwen, dan klopt dat helemaal. Jullie zijn pas welkom in het RegenVleugel-dorp als jullie dat vertrouwen hebben verdiend. Dus voorlopig krijgen jullie een andere plek.’

‘Maar hier worden we nat,’ klaagde een potige NachtVleugel.

Glorie staarde hem ijzig aan. ‘Ga vooral lekker op je fijne, droge eiland slapen,’ snauwde ze. ‘Ik heb gehoord dat het daar heerlijk warm is.’

Zonnetje keek naar de NachtVleugels om haar heen. Zelfs bij maanlicht kon ze zien dat de meesten vooral angstig en verslagen waren. Het was vast een enorme schok voor ze geweest om hun thuis onder de lava te zien verdwijnen – ook al hadden ze geweten dat het ooit zou gebeuren en was het eiland een vreselijke plek geweest om te wonen.

Een beetje alsof je te horen krijgt dat je hele leven een leugen is, denk ik.

Plotseling steeg er gebrul op uit de meute Nachtvleugels. Meerdere zwarte draken stoven Zonnetjes kant op, paniekerig fladderend met hun vleugels, toen twee felrode Regen-Vleugels de menigte in doken, een jammerende, doodsbange NachtVleugel grepen en hem meesleurden naar koningin Glorie.

‘Deze draak!’ gromde een van de RegenVleugels. ‘Die kan hier niet blijven! Hij is de ergste van allemaal.’

‘Hij is degene die al die gifexperimenten met ons uitvoerde,’ zei de andere. Ze zwiepte met haar staart en siste naar de NachtVleugel. Zonnetje had nog nooit een RegenVleugel zo kwaad zien kijken, op Glorie na dan. Ze rekte haar nek om de NachtVleugel te bestuderen en besefte dat het Sterrenwolks vader Meesterbrein was, de hoofdwetenschapper van de NachtVleugel-stam. Aan Glories blik te zien had zij inmiddels ook geraden wie hij was.

De NachtVleugels hadden een jaar lang RegenVleugels ontvoerd en gevangengehouden en allerlei experimenten met ze gedaan om hun gifspuw-vaardigheden te doorgronden. Ze waren van plan geweest om het regenwoud binnen te vallen en het van de RegenVleugels te stelen – door alle vredige draken die daar woonden te doden of te onderwerpen.

Zonnetje had het door lavastromen geteisterde eiland van de NachtVleugels gezien en begreep heel goed dat ze wanhopig op zoek waren naar een nieuw thuis. Ze was dan ook heel blij geweest toen Sterrenwolk had gezegd dat ze in het woud mochten komen wonen als ze trouw zweerden aan koningin Glorie – en beloofden zich vreedzaam te gedragen. Ze vond het een mooi idee, verschillende stammen die samenleefden, en ze had medelijden gehad met de zieke, uitgehongerde zwarte draken. Ook leek het haar wel een vorm van gerechtigheid als uitgerekend een RegenVleugel de nieuwe koningin van de NachtVleugels zou worden.

Maar nu ze naar die knorrige draken om haar heen keek – de NachtVleugels die er lang niet zo berouwvol uitzagen als zou moeten, en de sissende RegenVleugels die nu pas begonnen te beseffen wat hun vrienden hadden moeten doorstaan – vroeg Zonnetje zich af of het niet een grote vergissing was. Misschien hadden ze de NachtVleugels gewoon moeten laten opslokken door de vulkaan. Misschien was het niet mogelijk om ze te vergeven. Misschien moeten we dat niet eens proberen.

Als ze hadden gelogen over zoiets belangrijks als de profetie en het beëindigen van de oorlog, waar zouden ze dan nog meer over liegen? Hoe zou Glorie ze ooit kunnen vertrouwen?

‘Het spijt me,’ stamelde Meesterbrein zwakjes. ‘Het was… het was allemaal… voor de wetenschap…’ Zijn stem stierf weg, en hij deinsde achteruit voor de woedende RegenVleugels tegenover hem.

Glorie spreidde haar vleugels, en allerlei kleuren golfden over haar schubben. ‘Sla hem in de boeien. We bedenken later wel wat we met–’

‘Kijk uit!’ brulde een draak bij de tunnel. ‘Maak plaats!’

Lotzegger schoot het gat uit, een moment later gevolgd door Tsunami. ‘Zoek dekking!’ riep de ZeeVleugel.

De NachtVleugels vlak bij de tunnel wierpen zich meteen op de grond, en het volgende moment spoot er een straal verzengende hitte uit het gat in de boom, die de regendruppels in sissende wolkjes stoom veranderde. Zonnetje was een van de weinige draken die naar de tunnel stonden te kijken toen er nog twee draken naar buiten barstten.

Het waren Klei en Sterrenwolk, en de LeemVleugel had zijn vleugels beschermend om het zwarte drakenjong heen geslagen.

Sterrenwolks voorklauwen bedekten zijn ogen en langgerekte brandwonden trokken blaren over zijn schubben. Zodra ze de tunnel uit waren, stortte hij op de grond in elkaar.

‘Achteruit!’ schreeuwde Tsunami fel tegen de draken die paniekerig om ze heen fladderden.

‘Sterrenwolk!’ riep Zonnetje, met een golf van schuldgevoel. O nee, hij is gewond. Ik had mijn vrienden nooit bij Morgenziener achter moeten laten. Ze sprong naar voren en probeerde zich door de menigte onrustige draken een weg naar hem toe te banen.

Maar plotseling werden klauwen om haar snuit en schouders geslagen en werd ze achteruit het donkere woud in getrokken.

Hoofdstuk 2

Zonnetje verzette zich hevig tegen de enorme vleugels die haar omhulden.

‘Snel, nu ze afgeleid zijn,’ hoorde ze iemand sissen. Een sproeiregen van druppels kletterde op Zonnetjes kop terwijl de draak die haar vasthield gebukt onder de natte bomen en struiken door stapte. Zonnetje zag niet meer dan zwarte schubben, maar besefte maar al te goed dat ze het regenwoud in werd gesleurd, weg van de tunnels en de menigte draken.

Maar ik moet kijken hoe het met Sterrenwolk is! Ze klauwde wanhopig naar de poot die haar vleugels tegen haar lichaam gepind hield, maar de NachtVleugel gromde alleen maar en verstevigde zijn greep.

Glibberige natte bladeren gleden weg onder hun poten. Uit de geluiden om haar heen leidde Zonnetje af dat het drie NachtVleugels waren, inclusief de aanvaller, die met haar wegslopen terwijl alle aandacht bij Sterrenwolk en Klei was.

Dat is best wel… onheilspellend. Misschien moest ze proberen erachter te komen wat ze van plan waren. Ze stopte met tegenstribbelen en spitste haar oren.

De draken verplaatsten zich snel en geruisloos, zelfs zonder te vliegen – al binnen een paar tellen kon Zonnetje niet meer verstaan wat Glorie en Tsunami aan het schreeuwen waren. Ook bewogen ze zich doelgericht voort, alsof ze het woud goed kenden.

Jagers, dacht Zonnetje huiverend. Dit zijn vast de draken die door de tunnel kwamen om RegenVleugels te ontvoeren.

Maar wat willen ze dan met mij?

‘Hier,’ zei een van de draken na een tijdje, en ze bleven allemaal staan. Zelfs voor Zonnetje met haar scherpe gehoor klonken de brullende draken bij de beek inmiddels als een onweer dat rommelde in de verte. Het was nu zo hard aan het regenen dat ook de geluiden van de regenwoudinsecten werden overstemd.

Zonnetje werd ruw op de grond gegooid. Zompige modder sijpelde tussen haar klauwen door en spatte op haar staart.

Ze sprong meteen overeind en siste naar de draak die haar had meegesleurd. Hij gunde haar nauwelijks een blik voordat hij zich omdraaide naar de andere twee.

‘En nu?’ vroeg hij. ‘Ons hele plan is naar de manen. Ik ga hier echt niet blijven om te buigen voor een RegenVleugel-jong.’

‘Ik ook niet,’ zei een van de anderen, een vrouwelijke draak die zelf nog niet eens volwassen was. Zonnetje schatte haar op een jaar of negen. Ze was verfomfaaid, kleddernat en mager en stond helemaal in elkaar gedoken, maar toen ze een flinke steekvlam spuwde zag Zonnetje de vurige koppigheid in haar ogen glimmen.

‘En trouwens, waarschijnlijk maken ze me af,’ zei de grote draak. ‘Kijk maar hoe ze Meesterbrein behandelen. Als ze zich herinneren dat ik zijn assistent was… Ik bedoel, ik was degene die ze opsloot en aan de muur vastketende. Als we hier blijven, ga ik er hoe dan ook aan.’

‘Maar waar moeten we dan heen?’ siste de derde, ook een mannelijke draak, maar veel minder potig dan de draak die Zonnetje had gegrepen. Hij miste een paar tanden en er zat een knik in zijn staart, alsof die ooit gebroken was geweest en niet goed was genezen. ‘We zouden dit regenwoud krijgen, en hier wil ik wonen, maar niet als tweederangs draak. Stel je voor, RegenVleugels die ons de wet voorschrijven!’

‘Goed, we hebben haar ontvoerd, zoals jij suggereerde,’ zei de grootste draak tegen het drakenjong, en hij gebaarde met zijn ene vleugel naar Zonnetje. ‘En wat gaan we nu met haar doen?’

Het NachtVleugel-jong zwiepte met haar staart en staarde met toegeknepen ogen naar Zonnetje. ‘We gebruiken haar als wisselgeld. We houden haar als gijzelaar tot ze onze hele stam naar het RegenVleugel-dorp brengen en een van ons tot koningin kronen.’

‘Wie dan?’ vroeg de andere draak. Geërgerd spuwde hij een steekvlam naar een tak waarvan water op zijn kop druppelde. ‘Edelmoed is een slappeling, die gaat er niet voor vechten. Koningin Triomfator had geen broers of zussen en ook geen andere dochters. Er is niemand die de troon kan opeisen.’

‘Dan neem ik hem wel,’ zei het jong. ‘Dat is zelfs nog beter dan een uitverkoren drakenjong zijn. Als die RegenVleugel koningin kan zijn, waarom ik dan niet? Ik ben groter dan zij.’

‘Dat is waar,’ bromde de grote draak achter Zonnetje.

‘Leuk bedacht, maar ik heb slecht nieuws voor jullie,’ zei Zonnetje. ‘Ik ben een waardeloze gijzelaar, voor mij geven ze niets. Ik ben niemand. Een mislukte ZandVleugel met een zinloze staart.’ Ze klapte haar kaken op elkaar voordat haar stem kon gaan trillen. Ze had haar hele leven dat soort dingen gezegd, maar voor het eerst voelde ze zich rot bij die woorden. Want als er geen profetie was – dan was ze inderdaad alleen maar raar en nutteloos.

Nee, zo werkt het niet. Ik zie er juist gek uit omdát ik voorbestemd ben. Er is een réden dat ik zo ben. Dat moet gewoon.

De NachtVleugels keken haar sceptisch aan.

‘Dat zou behoorlijk irritant zijn,’ zei de grote. ‘Ik word echt pissig als ik dat kleine ding voor niets door het woud heb gezeuld en mijn schubben heb opengehaald. Gruweltand, jij zei dat ze iets waard zou zijn.’

Gruweltand! Zonnetje herinnerde zich wat Sterrenwolk had verteld over de drakenjongen in het NachtVleugel-rijk. Was Gruweltand niet zijn halfzus?

‘We kunnen haar absoluut gebruiken, als ze is wie ik denk dat ze is,’ zei Gruweltand. Ze porde Zonnetje pijnlijk hard tussen haar ribben. ‘Jij bent toch Zonnetje? Sterrenwolk lag eindeloos over een of andere Zonnetje te kwekken in zijn slaap.’

Zonnetje knipperde met haar ogen, te verbijsterd om iets te zeggen.

‘Yep, ze is het,’ beantwoordde Gruweltand haar eigen vraag. ‘Mijn broer is tot over zijn hoorns verliefd op haar. Hij doet alles om haar terug te krijgen.’

Dat zou wel eens kunnen kloppen, dacht Zonnetje bezorgd. Praat hij echt over mij in zijn slaap? Het was pas een paar uur geleden dat ze op de open plek in het regenwoud had gestaan, tussen de draken die zich klaarmaakten voor de aanval op het NachtVleugel-eiland, en Sterrenwolk haar had gezegd dat hij van haar hield – dat hij altijd van haar had gehouden.

Ze wist nog steeds niet wat ze daarvan vond. Ze wist niet wat dat gevoel betekende, die vreemde golf van verwondering, telkens als ze terugdacht aan hoe hij had gekeken. Het was een mengeling van ik weet niet wat ik moet doen en iemand houdt van me en doe hem geen pijn en echt, moet dit nu? en stel je voor hoe gelukkig ik hem kan maken en waarom ik? wat ziet hij in mij? En maar het is Stérrenwolk. Haar lieve, slimme, angstige vriend. Ze had nooit op die manier aan hem gedacht. Niet één keer.

Ze vond het nog steeds moeilijk te geloven dat hij het echt had gemeend. Geen van de andere drakenjongen nam haar serieus, en ze had altijd aangenomen dat hij er net zo over dacht – dat ze te klein en te onnozel was om naar te luisteren.

Focus. Die draken mogen je niet tegen je vrienden gebruiken.

‘Hebben jullie niet gezien dat Sterrenwolk gewond is?’ zei ze. ‘Hij is er veel te slecht aan toe om zich ergens mee te bemoeien. En Glorie geeft niets om me. Zie het nou maar onder ogen, jullie hebben de verkeerde te pakken. Ga gewoon terug en sluit je weer aan bij de andere NachtVleugels.’

‘Leuk geprobeerd,’ zei Gruweltand.

‘Maar stel dat ze gelijk heeft?’ zei de NachtVleugel met de ontbrekende tanden. ‘En dat ze haar niet willen? Stel dat we ons daar melden met onze gijzelaar en ze ons gewoon vermoorden?’

‘Dat laat Sterkevleugel niet gebeuren,’ zei Gruweltand, en ze deed een stap in de richting van de potige draak.

Ze zijn een stel, besefte Zonnetje. Een heel vreemd stel. Sterkevleugel was bijna twee keer zo groot als Gruweltand, maar bij alles wat hij deed of zei leek hij te wachten op haar bevelen.

‘Ik weet wel hoe we erachter kunnen komen of ze de waarheid spreekt,’ zei de andere draak. Hij haalde een glimmend, plat, ovaal voorwerp onder zijn vleugel vandaan. Het maanlicht weerkaatste in gepolijst zwart glas, en het ding paste precies tussen zijn voorklauwen. Ook bleef het kurkdroog; de regendruppels leken eromheen te zeilen, alsof ze het niet wilden aanraken.

‘De Obsidiaanspiegel,’ zei Sterkevleugel, sissend van bewondering. ‘Goed gedaan, Prooizoeker. Ik vroeg me al af of iemand eraan zou denken om die mee te nemen.’ Hij boog zich voorover en raakte met één nagel het gladde oppervlak aan. ‘En het verbaast me niets dat het niet Edelmoed was. Die was alleen maar bezig haar eigen schubben te redden.’

‘Ze heeft hem ook nog nooit gebruikt,’ zei Prooizoeker vol minachting. ‘Zelfs niet toen we dringend moesten weten wat de RegenVleugels van plan waren. Ze zei dat ze niets vertrouwt wat door een animadraak is betoverd. De lafaard. Volgens mij wist de koningin niet dat Edelmoed nooit in deze spiegel keek.’

‘Hij werkt alleen niet meer zo goed als vroeger,’ zei Sterkevleugel. ‘Ze zeggen dat Steenroller er iets mee heeft uitgespookt voordat hij verdween.’

‘Wat is dat voor ding?’ vroeg Gruweltand.

‘Een eeuwenoude, met animamagie betoverde schat,’ legde Sterkevleugel uit. ‘Een van de belangrijkste dingen die we uit de schatkamer moesten redden na de vorige vulkaanuitbarsting, toen die ene hoek van het fort werd bedolven. Ik was nog maar een klein drakenjong. We gebruiken hem om–’ Hij stopte met praten en keek wantrouwig naar Zonnetje. ‘Hmm.’

‘Maak je geen zorgen, we doden haar toch voordat ze iets belangrijks kan doorvertellen,’ zei Prooizoeker.

Dat moet je vooral proberen, dacht Zonnetje fel. Tot nu toe is het niemand gelukt.

Hij kantelde de spiegel zodat hij het licht van de twee manen ving dat door de sluierwolken heen drong. De derde maan was niet meer dan een dunne sikkel die nauwelijks boven de boomtoppen uit kwam. De regen was inmiddels overgegaan in mistig gemiezer.

‘Laat zien hoe het werkt,’ beval Gruweltand. Ze brak een tak van de dichtstbijzijnde boom en stak het ene uiteinde in brand, waarbij de vochtige bladeren knetterden in de vlammen.

‘Dan hebben we een naam nodig,’ zei Sterkevleugel. ‘Van iemand die belangrijk is.’

‘Die RegenVleugel-koningin, uiteraard,’ snauwde Gruweltand. Hij keek haar vragend aan. ‘Glorie,’ siste ze.

‘Glorie,’ fluisterde de draak die de spiegel vasthield, en hij blies een rookpluim over het donkere glas. De rook kronkelde en krulde over het oppervlak, wikkelde zich heel even als een dunne slang om de buitenrand van de spiegel en verdween opeens, alsof hij door de spiegel was opgezogen. Een moment later kringelde één rooksliert vanuit het midden van het glas omhoog, wit met een paarse zweem, gekromd als een drakenhals.

‘Mangrove!’ blafte de sliert opeens, met Glories stem. ‘Check of ze echt geen speren meer hebben. Jambu, jij en Grandeur gaan ze tellen – de NachtVleugels bedoel ik, niet de speren.’

Gruweltand grijnsde, waarbij haar tanden wit oplichtten in het maanlicht. ‘En dit gebeurt nu, op dit moment?’ fluisterde ze, en Sterkevleugel knikte. ‘Briljant.’

Ja, dat is inderdaad een heel handig trucje, dacht Zonnetje bitter. Vooral als je iedereen wilt wijsmaken dat je geheimzinnige krachten hebt, zoals gedachtelezen.

Een roze rooksliertje krulde nu naast het eerste omhoog.

‘Natuurlijk, komt in orde, majesteit,’ zei het sliertje. ‘Alleen eh… Tellen, dus? Uhm. Begrijp me niet verkeerd, ik kan het heel goed, hoor. Dat wil zeggen, tot… twintig, of zo? Maar dat is al best veel, toch? Zoveel NachtVleugels zijn er vast niet.’

‘Jambu, er zijn hier minstens tweehonderd NachtVleugels,’ snauwde Glorie.

‘Hm,’ zei hij. ‘Dat is dus… twee keer twintig? Of misschien drie keer?’

‘Dit is toch niet te geloven,’ zei Glorie geërgerd. ‘Zoek een RegenVleugel die kan tellen.’

‘Ik doe het wel.’ Een donkerdere rooksliert verscheen vlak naast de twee andere. Het duurde even voordat Zonnetje de stem van Doodbrenger herkende, de moordenaar die de opdracht had gekregen om Glorie te doden, maar haar in plaats daarvan had helpen ontsnappen aan de NachtVleugels.

‘Heel grappig,’ zei Glorie. ‘Je denkt toch niet dat ik een NachtVleugel ga vertrouwen?’

‘Wat ben je toch een vermoeiend schepsel,’ zei Doodbrenger. ‘Hoe vaak heb ik je intussen al niet vermoord?’

‘Ik wist het,’ gromde Prooizoeker, terwijl hij zijn klauwen om de spiegel kromde. ‘Ik wist dat het klopte, wat Wreker over hem zei. Doodbrenger is een verrader.’

‘We rekenen wel met hem af als het regenwoud eenmaal van ons is,’ siste Sterkevleugel.

‘Goed dan,’ zei Glories stem. ‘Ga de NachtVleugels maar tellen. Ik laat het resultaat wel door Sterrenwolk controleren, als hij weer bij bewustzijn is.’

‘Bedankt voor het enorme vertrouwen,’ antwoordde Doodbrenger geamuseerd. De donkere rooksliert krulde terug de spiegel in, net als de roze. Alleen Glories sliert bleef nog even boven het glas kronkelen.

‘Hij gaat toch wel bijkomen?’ vroeg ze uiteindelijk zachtjes.

‘Dat denk ik wel.’ Een nieuwe sliert modderkleurige rook kronkelde vanaf de spiegel omhoog, en Zonnetjes hart maakte een hoopvol sprongetje bij het horen van Kleis stem. Hij zorgde er altijd voor dat ze zich beter voelde – zelfs vanaf de andere kant van het regenwoud. ‘Maar hij heeft flinke brandwonden. We moeten hem in slaap houden met de verdovende pijltjes totdat hij zoveel mogelijk genezen is, denk ik. Hij zal veel pijn hebben als hij wakker wordt.’

O, arme Sterrenwolk. Zonnetje krulde haar staart om haar poten.

‘En zijn ogen?’ vroeg Glorie. ‘Komt het daar goed mee?’

‘Dat weet ik niet,’ zei Klei.

‘Goed, ik heb de omgeving verkend,’ klonk Tsunami’s bazige stem, terwijl een blauwe rooksliert op de spiegel verscheen. ‘Ik heb overal RegenVleugels met speren en blaaspijpjes op wacht gezet en nog een paar extra bewakers naar de tunnels gestuurd. Ik vind ze er niet erg angstaanjagend uitzien, maar de NachtVleugels hopelijk wel.’ De blauwe rooksliert slingerde zich om de twee andere heen alsof Tsunami cirkelde om te landen.

‘Daarom heb ik jullie twee hier nodig,’ zei Glorie. ‘De genezers die Sterrenwolk naar het dorp hebben gebracht zorgen wel voor hem tot we terug zijn. Maar eerst moet ik de NachtVleugels bij elkaar drijven, en jullie zijn de twee meest intimiderende draken die ik heb.’

‘Woeha-ha!’ zei Klei. ‘Nou, wat ben ik intimiderend! Brul!’

‘Dat ben je inderdaad, totdat je dat doet,’ zei Tsunami.

‘Je bent in elk geval niet felroze,’ zei Glorie. ‘Dat is nu wel extreem handig.’

‘Ik vind het best,’ zei Klei. ‘Zonnetje is waarschijnlijk al terug naar het dorp. Zij zal wel voor Sterrenwolk zorgen, ook al is ze nog zo van slag.’

Zonnetje kromp ineen, en Gruweltand keek haar scherp aan.

‘Waarom is ze van slag?’ vroeg Glorie.

‘Dat komt door die slijmerige hagedis, die Morgenziener,’ antwoordde Tsunami. ‘Hij vertelde ons dat de profetie nep is, dat hij die had verzonnen. Het hoorde allemaal bij het plan van de NachtVleugels om het regenwoud over te nemen.’

Er volgde een lange stilte. De drie draken rondom de spiegel keken allemaal naar Zonnetje. Die staarde omlaag naar haar klauwen.

‘Wat?’ ontplofte Glorie. Haar rooksliert schoot omhoog tot hij twee keer zo groot was.

‘Yep,’ zei Klei. ‘Bizar, hè? Daarom wilde Morgenziener dus dat we Vonk kozen als de nieuwe koningin. Hij had een heel–’

‘Ik ga die draak zijn kop afrukken en hem in de vulkaan smijten!’ brulde Glorie.

‘Te laat,’ zei Tsunami. ‘Dat is al gebeurd, min of meer. Dat met de vulkaan, bedoel ik. Er is alleen nog maar een hoopje as van hem over.’

‘Serieus?’ zei Glorie boos, dwars door Tsunami heen. ‘Was het allemaal verzonnen? Geen voorbestemming, geen vleugels van vuur? Geen enkele reden waarom wij ons hele leven in een grot gevangen hebben gezeten? Geen fantastische, legendarische LuchtVleugel die oneindig veel beter zou zijn geweest dan ik? We waren dus helemaal nergens voor nodig?’

‘Hé, ik ben ook kwaad, hoor,’ zei Tsunami. ‘Maar–’

‘We gaan terug en vermoorden hem nog een keer!’

‘Wel fijn dat we ons niet meer druk hoeven te maken om die profetie,’ zei Tsunami. ‘Geen voorbestemming betekent dat we kunnen doen wat we willen. Die Vredesklauwen mogen van mij een kogelvis in hun snuit gaan steken.’

‘Maar Zonnetje was helemaal overstuur,’ zei Klei. ‘Ze was altijd zo enthousiast over de profetie.’

Zo enthousiast? Zonnetje zwiepte nijdig met haar staart. Ik zag het niet als een spannend avontuur of zo, Klei.

‘Ach, die trekt wel weer bij,’ zei Tsunami. ‘Je weet toch hoe ze is? Die is altijd zo’n blij ei. Morgen loopt ze weer te lachen, en volgende week is ze die hele profetie waarschijnlijk al vergeten. Ze heeft gewoon iets nieuws nodig om zich mee bezig te houden. Voor Sterrenwolk zorgen, bijvoorbeeld.’

‘Nou, ik weet nog wel meer manieren om haar bezig te houden,’ zei Glorie. ‘Om te beginnen mag ze iemand voor me zoeken op wie ik me kan afreageren. Dit is echt niet te geloven. Als ik me niet als koningin hoefde te gedragen, dan grrrrrrrrrrgh.’ Haar stem stierf weg in gedempt gegrom.

Zonnetje staarde naar de zwarte spiegel. Dit was precies wat ze zo haatte – dat haar vrienden haar zo zagen. En dat ze het ze nu hoorde uitspreken maakte het nog een stuk erger. Alsof vrolijk zijn betekent dat ik me nergens druk om maak. Alsof ik alleen maar even hoef te worden afgeleid, zodat ik de hele zin van ons bestaan en alle draken die op ons rekenen vergeet. Alsof mijn brein niet groter is dan een bosbes, bij de drie Manen.

Ze zag dat Gruweltand met een spottend lachje naar haar stond te kijken.

‘Ze zijn niet echt onder de indruk van je intelligentie, hè?’ zei de NachtVleugel.

Zonnetje keek haar kwaad aan.

‘Het klinkt alsof ze haar aardig vinden,’ zei Sterkevleugel weifelend. ‘Maar niet erg nuttig of belangrijk. Ik denk eigenlijk niet dat ze ons in ruil voor haar het regenwoud zullen geven.’

Ik ook niet, dacht Zonnetje. Niet dat ze dat moeten doen, hoor. Maar… wat zouden ze wél doen om me terug te krijgen? Alles? Of denken ze: ‘Zonnetje vindt het niet zo erg om gegijzeld te zijn, want die vindt alles best. En het leidt haar meteen ook lekker af. Mooi, toch?’

Misschien moet ik mezelf maar redden dan. Dan zullen ze nog staan te kijken. En dan ga ik gewoon helemaal in mijn eentje de profetie vervullen, en dan zullen ze zien dat die wel gewoon echt was.

Ze wist dat haar vrienden met hun ogen zouden rollen als ze dit zou zeggen. Maar als niemand nog om hun missie gaf… als zij het enige drakenjong was dat er nog in geloofde… wat moest ze dan anders?

De NachtVleugel die de spiegel vasthield kantelde het glas zodat de rookslierten zich met elkaar verstrengelden en blies een kleine vlam over het oppervlak. De rook verdween, en het zwarte glas viel stil.

‘Er is nog een optie,’ zei Prooizoeker, en hij keek de anderen sluw aan. ‘Er is iemand die deze mismaakte ZandVleugel graag wil hebben – heel graag zelfs, denk ik.’

Gruweltand ademde scherp in. ‘Je hebt gelijk. Drie iemanden, om precies te zijn. We kunnen haar aan de hoogste bieder verkopen – degene die bereid is om met haar leger het regenwoud voor ons te veroveren.’

Oh-oh. Zonnetje was niet van plan zich zomaar te laten uitleveren aan een van de ZandVleugel-koninginnen. Ze had nu wel genoeg tijd doorgebracht in kooien en gevangenissen. Ze wierp een snelle blik op de grillig gevormde bomen en hangende plantenranken die ze omringden, op zoek naar de dichtstbijzijnde opening in al dat groen.

‘Begin maar met Vonk,’ zei Sterkevleugel. Zijn donkere ogen glinsterden in het maanlicht. ‘Die betaalt haar informanten altijd goed, en die heeft ons het hardste nodig.’

Waar betaalt ze dan mee? vroeg Zonnetje zich af. De schatten van de ZandVleugels zijn toch gestolen door de scharrelaar die koningin Oase heeft gedood? En als er nog iets over is, ligt dat in de ZandVleugel-burcht. En daar zit Furie.

‘Maar Furie zou dit rare schepsel dolgraag voor haar verzameling hebben,’ wierp Prooizoeker tegen. ‘Volgens mij past een misvormd drakenjong perfect bij die tweekoppige wezens en opgezette scharrelaars van haar.’

‘Ik ben niet misvormd,’ zei Zonnetje driftig, maar ze negeerden haar volkomen.

Ook koningin Karmozijn was van plan geweest om Zonnetje aan Furie te geven voor die duistere ‘collectie’. Zonnetje wist vrij zeker dat ze geen behoefte had om te zien wat Furie nog meer had verzameld.

‘Wie heeft het sterkste leger?’ vroeg Gruweltand. ‘Furie, toch? En het kost ons maar een paar dagen om haar te bereiken, als we over de bergen vliegen en onderweg niet stoppen.’ Ze gaf Sterkevleugel een tikje tegen zijn snuit toen hij zijn muil opende om iets te zeggen. ‘Geen domme vragen stellen. We kunnen de tunnel naar het Koninkrijk van het Zand niet gebruiken. Die bewaken ze natuurlAuuuuuuuuu!’

Gruweltand schreeuwde zo hard van de pijn toen Zonnetje haar tanden in de kwetsbare plek op haar staart zette, dat er een hele sproeiregen van druppels van de bladeren kwam. Sterkevleugel sprong naar voren, greep Zonnetje beet, wrikte haar kaken los en smeet haar opzij.

‘Gruweltand!’ riep hij, terwijl hij zich over het NachtVleugel-jong heen boog. ‘Gaat het wel?’

Achter hem rolde Zonnetje weg over de grond, sprong overeind, spreidde haar vleugels en schoot weg tussen de bomen.

‘Laat haar niet ontsnappen!’ krijste Gruweltand. ‘Sterkevleugel! Pak haar! Dood of levend!’

Hoofdstuk 3

Bungelende natte plantenranken kletsten tegen Zonnetjes snuit terwijl ze tussen de boomtoppen omhoogvloog. Ze dacht aan wat de RegenVleugels haar hadden geleerd over vliegen in het regenwoud en hield haar vleugels dicht bij zich. Ze kon niet met haar staart van boom naar boom zwaaien, zoals zij deden, maar ze was klein genoeg om door krappe openingen te vliegen en snelle wendingen te maken.

Maar de drie NachtVleugels zaten al vlak achter haar, brullend van woede.

Ik moet ze naar de tunnels en de anderen terugleiden. Glorie moet weten dat ze niet loyaal zijn – ze moet ze opsluiten, zodat ze ze in de gaten kan houden.

Maar voor hoe lang? vroeg Zonnetje zich af. Voor altijd? Deze draken zullen nooit te vertrouwen zijn; ze zullen altijd plannen blijven maken om Glories troon in te pikken. Wat moet je met dat soort draken?

Haar vleugel raakte een tak, en een hele apenfamilie sprong weg door de bomen, krijsend en kwetterend van schrik. Ze keek over haar schouder en zag dat een van de apen werd opgeslokt door een enorme vlam toen de NachtVleugels de dieren aanvielen omdat ze dachten dat zij het was.

Ze zijn vast niet zo stom om me helemaal terug te volgen, besefte Zonnetje, als het me al zou lukken om ze dat hele eind voor te blijven. Ze weten dat ze meteen worden gepakt.

Maar wat gaan ze dan wel doen?

Bijna sloeg ze zichzelf bewusteloos tegen een dikke tak, maar gelukkig kon ze nog net opzij duiken.

Hetzelfde, maar dan zonder mij. Ze gaan naar Furie en vertellen haar dat wij hier in het regenwoud zijn – waar haar leger ons makkelijk kan vinden.

Ik moet me verstoppen. Ik moet nadenken.

Ze krulde zich op tot een bal en wierp zich tussen de takken van een drakenvruchtboom, waarvan de enorme bladeren elkaar als schubben overlapten. Door haar snelheid vloog ze er bijna aan de andere kant weer uit, maar het lukte haar om haar klauwen uit te slaan en vast te haken in de stam, waarna haar lichaam ertegenaan knalde. Ze bevroor meteen, klampte zich vast aan de ruwe bast en bad dat de NachtVleugels haar in het donker waren kwijtgeraakt.

‘Bij alle manen, Sterkevleugel!’ vloekte Gruweltand, ergens links van Zonnetje. ‘Hoe kon je haar laten ontsnappen?’

‘Sorry,’ mompelde hij.

‘Ze is weg,’ zei Prooizoeker. ‘En we kunnen haar niet gaan zoeken – het risico dat een RegenVleugel ons ziet is te groot.’

‘Laten we maar snel gaan,’ zei Sterkevleugel. ‘Voordat ze terugkomt met versterking.’

‘Alle klauwen nog aan toe!’ siste Gruweltand. ‘We hadden haar nodig!’