Rugzwemmen

Marc ter Horst

Gottmer

Haarlem

Kijk voor meer informatie over de kinder- en jeugdboeken

van de Gottmer Uitgevers Groep op www.gottmer.nl

Eerste druk, 2023

© 2023 tekst Marc ter Horst

© 2023 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV,

Postbus 317, 2000 AH Haarlem

(e-mail: info@gottmer.nl)

Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV

maakt deel uit van de Gottmer Uitgevers Groep BV

Vormgeving: Studio Nico Swanink, Haarlem

Omslagontwerp: Deborah van der Schaaf

ISBN 978 90 257 7807 1

ISBN 978 90 257 7808 8 (e-book)

NUR 284

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.gottmer.nl

www.marcterhorst.nl

1 Onzin

Volgens mij was het voor het eerst dat Tim uit zichzelf zijn mond opendeed. Normaal zei hij alleen wat als Kreek hem iets vroeg. Dan kwam er meestal een kort maar akelig correct antwoord uit. Alsof hij totaal geen zin had om meer te vertellen dan nodig was.

Sommigen vonden hem arrogant of een betweter of hoe je dat ook noemt. Maar dat sloeg natuurlijk nergens op. Dan zou hij wel vaker zijn vinger opsteken en langer aan het woord blijven om te showen wat hij allemaal had onthouden van de basisschool. Alles, denk ik. Vraag hem een jaartal, een hoofdstad, de volgorde van de planeten en hij lepelt het op.

Maar nu deed hij zijn mond dus open zonder dat hem iets gevraagd werd en zonder dat hij eerst zijn vinger opstak. Ja, ook zonder dat hij moest gapen.

Meneer Kreek stopte midden in zijn zin, deed twee trage passen de klas in en nam zijn leesbril van zijn neus. Aan de stilte kon je horen dat Danley gestopt was met wiebelen en dat Hanna haar eeuwig krassende potlood van het papier had gehaald. Niemand keek meer naar de ijsschotsen op het digibord. Alle ogen waren gericht op Kreek, die nu heel dicht bij Tim stond.

Tim zat linksvoor in de klas, op de plek die het langst overbleef als je iedereen een zitplaats liet kiezen. Hij had niet veel keus gehad, want hij kwam er als laatste bij.

Bij mentorles vertelde hij waarom hij pas in mei bij ons op school was gekomen. Ze waren net verhuisd. Ze kwamen uit een of ander dorpje in het noorden van het land. En nu woonden ze volgens mij weer in een dorp of aan de andere kant van de stad. ’s Ochtends zag Tim er in elk geval altijd uit alsof hij al een heel eind had gefietst. Zijn blonde haardos in de war, zijn hoofd helemaal rood.

Die les mochten we allemaal een vraag aan hem stellen. Tim keek een beetje angstig de klas in, maar leek er algauw lol in te krijgen.

Danley: ‘Zit je op voetbal?’

Tim: ‘Nee.’

Stan: ‘Hou je van gamen?’

Tim: ‘Niet speciaal.’

Mahmoed: ‘Wat is je lievelingskleur?’

Tim: ‘Wit.’

Hanna: ‘Wat is je lievelingsvak?’

Tim: ‘Geschiedenis.’

Eva: ‘Heb je verkering?’

Tim: ‘Nee.’

Raf: ‘Wil je verkering?’

Tim: ‘Nee, dank je.’

De hele klas lachte, Rafs hoofd kleurde rood en Tim keek naar de volgende vragensteller.

Lena: ‘Wat dacht je toen je voor het eerst op deze school kwam?’

Tim: ‘Wat een grote school!’

Imme: ‘Kom je van het platteland?’

Tim: ‘Noem je dat zo? Uit een dorp in Groningen.’

Enes: ‘Zijn je ouders boeren?’

Tim: ‘Nee.’

Sifan: ‘Wat doen ze dan?’

Tim: ‘Mijn vader is archeoloog en mijn moeder is dood.’

Tim keek naar mij, omdat het mijn beurt was om een vraag te stellen. ‘Hebben jullie huisdieren?’ wou ik vragen, maar het leek me een beetje gek als het na een overleden moeder ineens over goudvissen of cavia’s zou gaan. De hele klas was stil van Tims antwoord op de laatste vraag. Maar hij bleef mij maar aankijken, alsof hij het de normaalste zaak van de wereld vond dat zijn moeder dood was. Dus bedacht ik een andere vraag.

Ik: ‘Hoe oud was je toen ze overleed?’

Tim: ‘Twaalf.’

Was het zo kortgeleden of was hij blijven zitten?

Tim keek naar Vera, die naast mij zat. Ze staarde naar haar tafel.

‘Ik heb geen vragen meer,’ zei ze en ik dacht even dat ze haar armen omhoog zou doen om te laten zien dat ze echt nergens een vraag verstopt had.

Niemand had nog vragen. Uiteindelijk zei mevrouw Kroeze: ‘Ga maar zitten Tim, dank je wel. En welkom in 1b!’

Eigenlijk hadden we na deze les naar hem toe moeten gaan. Niet met z’n allen, maar iemand had dat moeten doen. Gewoon nog wat interesse tonen. Hoe is je moeder overleden? Heb je ook huisdieren? Kom je bij ons zitten in de pauze? Maar niemand deed het. En de volgende dag was het nog moeilijker. En dus gebeurde het niet.

Tim leek het niet veel uit te maken. In de pauzes zat hij altijd alleen met die kolossale rode headset op en zijn vinger op het scherm van zijn telefoon. Nooit zijn duimen.

Ik vond het wel zielig. Dat niemand wat tegen hem zei. En dat hij daar zo alleen zat tussen al die kletsende, giechelende, schreeuwende kluitjes bruggers. Maar het zag er ook wel relaxed uit. En het leek niet alsof hij zichzelf zielig vond. Zodra de bel ging, stond hij op en liep rustig naar het lokaal. Eenmaal binnen zette hij zijn headset af, ging zitten op zijn plek en pakte zijn boek, tot de les begon. Dan luisterde hij aandachtig, maakte af en toe een aantekening. Een ideale leerling, leek me. Totdat hij ‘Onzin!’ riep.

‘Onzin?’ Meneer Kreek probeerde zich een stoere houding te geven, maar je hoorde de trilling in zijn stem.

‘De ijsbeer staat echt niet op uitsterven. Schattingen zijn lastig, maar lopen in de tienduizenden. De ijsbeer krijgt het moeilijker, maar kan op korte termijn onmogelijk uitsterven.’ Als Tim praatte, had je soms het gevoel dat je naar een nieuwslezer luisterde.

‘En dat weet je hoe?’ Van schrik draaide Kreek de woordvolgorde om.

‘Gelezen,’ antwoordde Tim.

‘Waar?’ Kreeks stem klonk nog wat zwakker.

‘In een boek.’

Je zag Kreek denken ‘Welk boek?’ en misschien vroeg hij het ook wel, maar was er gewoon niemand die het hoorde.

Danley begon weer te wiebelen. Hanna ging verder met haar tekening en Kreek sjokte terug naar het bord om het albedo-effect nog eens uit te leggen. Zo noemde hij het niet, maar mij hoefde hij niets meer te vertellen over het smelten van die stomme polen.

2 Vera

‘Nou, je ouders kunnen weer vliegen!’ Vera keek me uitdagend aan terwijl ze haar rugzak achter op haar fiets bond.

‘Hoezo?’

‘Het valt wel mee toch, met de ijsberen?’

Vera was de enige vriendin die me in één adem kon plagen en geruststellen. Zie dan maar eens te reageren. Ik kwam niet verder dan: ‘Was het maar zo makkelijk.’

We sloten aan in de lange rij fietsers die het schoolplein verliet.

‘Dus je wílt wel vliegen?’

‘Dat weet je best, Veer. Ik vind het stom dat er zoveel mensen zo vaak vliegen, maar ik zou het best wel eens mee willen maken.’

‘Nou, dan moet je thuis maar eens vertellen wat Tim zei. Of geloof je hem niet?’

‘O, jawel hoor, volgens mij praat hij nooit onzin.’

‘Zag je Kreek kijken toen hij dat zei?’

‘Wat?’ Soms moest ik de snelheid van mijn brein even syncen met die van Vera’s woorden.

‘“Onzin” zei hij toch? Je moet maar durven.’

‘Dat had Stan of Mahmoed niet moeten proberen, nee.’

‘Wel een blunder hoor.’

De stoet fietsers dunde langzaam uit. ‘Wat?’

‘Noor! Slome! Gaat het wel goed met je? Van de ijsberen natuurlijk, en dat Kreek dat niet wist!’

‘Hm, ja. Maar dit was aardrijkskunde hè. Dat hoeft Kreek toch niet te weten? Als het nou bio was geweest.’

‘Dan was het wel awkward geweest ja. Da’s waar.’

Drie, twee, één.

‘Heb je je gedicht al af?’ Vera’s volgende vraag liet nooit lang op zich wachten.

‘Nee, dat moet ik nog doen,’ antwoordde ik terwijl we de rotonde opreden. ‘Jij?’

‘Nee, ik moet hem ook nog helemaal. Wat een stomme opdracht.’

‘Waar word je gelukkig van, en dan ook nog in een gedicht.’

‘Ik word gelukkig van vakantie, vooral als ik ga naar Griekenlandsie. Want daar lig ik lekker aan het strandsie,’ rijmde Vera.

‘In mijn Pokémon-onesie.’

‘Hahaha, dat is een beetje te warm.’

‘Gaat het door?’ vroeg ik, terwijl ik het antwoord wel wist.

‘Echt wel, zondag over twee weken ben ik weg.’

‘Jij wel.’

‘Gaan jullie echt nergens heen?’

‘Ze gaan het huis isoleren.’

‘Dat wordt vast ook heel gezellig.’

‘Vast.’ Ik twijfelde.

‘En je ging toch ook nog op kamp of zo?’

‘Ja, zomerkamp heet dat.’ Ik twijfelde of ik moest vertellen wat ik ontdekt had.

‘Zin in?’

Ik zag de foto’s van de website weer voor me, met dat arme meisje op die steiger met haar armen om haar benen. ‘Best wel. Er is een klimbaan en een meertje. Dus dat wordt vast leuk.’

‘Misschien zijn er wel leuke jongens.’

Dat vroeg ik me af. ‘Misschien.’

Ik remde af voor mijn afslag.

‘Vind je Tim knap?’ riep Vera, terwijl ze op volle snelheid doorreed.

‘Knap knap of slim knap?’ Bij voetbal noemen ze dat tijdrekken.

‘Knap knap,’ hoorde ik Vera nog net gillen.

‘Tot morgen!’ riep ik terug en dat was niet omdat ik geen antwoord wou geven, maar omdat ik geen antwoord kón geven. Op deze manier had ik nog nooit naar Tim gekeken.

3 Nee

Voorzichtig zette ik mijn fiets in de schuur. Ik had geen zin in blije ouders die me bij een kop rooibosthee gingen vragen hoe het op school was. Dus glipte ik geruisloos door de achterdeur naar binnen en zette mijn voet voorzichtig op de onderste tree van de trap.

‘Noor?’ Niet voorzichtig genoeg dus.

‘Moet huiswerk maken!’

Maar Tanja stormde de gang al op. Zo heet mijn moeder, die niet wil dat ik haar mama noem.

‘Ach lieverd, kom even theedrinken. Tante Linda is er. Ze heeft iets moois voor je gemaakt.’

Ik wist dat het geen zin had me te verzetten en ik was nieuwsgierig, zoals je nieuwsgierig bent naar de laatste opgave van de wiskundetoets omdat je weet dat je er niet onderuit komt en wilt weten hoe erg het dit keer zal zijn.

De laatste keer dat tante Linda iets moois voor me had gemaakt was het het schild van een schildpad, dat ik aan moest trekken als ik plastic aan het rapen was. Geen mens die zag dat ik een schildpad voor moest stellen, geen mens die de link legde met de plasticsoep en geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om me ooit nog in zoiets op straat te vertonen.

Angstig liep ik dus achter Tanja aan de woonkamer in.

‘Ha Noortje, heb je het leuk gehad op school?’

‘Ging wel,’ antwoordde ik zonder mijn tante aan te kijken, want mijn blik werd gevangen door iets anders, iets levensbedreigends, iets wat me aan de grond spijkerde. Ik zag het duidelijk, achter tante Linda stond een woeste ijsbeer met gigantische klauwen en gruwelijke tanden. Even dacht ik dat ik in een koortsdroom zat, misschien al vanaf vanochtend, met die fittie tussen Kreek en Tim. Maar de ijsbeer hing aan een hangertje en had een vacht van badstof en een rits op de buik. Dus riep ik: ‘Nee! Nee! Echt niet. Ik ga echt niet in een ijsberenpak de straat op. Echt niet!’

Ik keek wanhopig naar mijn moeder, die thee voor me inschonk.

‘Ga even lekker zitten, kind,’ zei ze, maar ik kon me nog steeds niet bewegen.

‘Volgens mij is-ie goed gelukt Linda, petje af!’

Beter dan de schildpad in ieder geval. Dit was beslist het hoogtepunt van tante Linda’s naaicarrière. Als hij niet voor mij was bedoeld had ik hem zo een dikke knuffel gegeven, een dansje met hem gemaakt. Hé, wacht eens even. Was-ie wel voor mij bedoeld?

‘Koekje?’ vroeg mijn moeder. Ik schudde nee, had mijn mond voor woorden nodig. Ik moest het zeker weten.

‘Is dat pak… voor mij?’

‘Natuurlijk, jij bent de enige die erin past.’

Weg hoop.

‘No way dat ik in dat pak ga. Echt niet. Doe het zelf maar.’

‘Maar Noor, luister nou. Denk je eens in wat een impact dat maakt als je bij de demo in Rotterdam dat pak aantrekt. En dan een bord in je hand.’

‘In je klauw,’ corrigeerde tante Linda haar.

‘Een bord in je klauw met red mij of stop het smelten.’

‘Of Wij eisen ijs!’

Aan hun gezichten kon ik zien dat ze zichzelf heel creatief vonden.

‘Goede kans dat je viral gaat of misschien wel op tv komt,’ zei mijn moeder. ‘Dat kun je gewoon niet weigeren. Daar help je echt de ijsberen mee.’

Je zou hopen dat een leven lang demonstreren ze iets minder naïef had gemaakt.

‘Gaan jullie zelf maar in dat pak. Ik doe het niet.’ Ik draaide me al om om naar mijn kamer te gaan.

‘Maar wij passen daar toch niet in? Hij is echt voor jou gemaakt.’

‘Dat had je dan maar eerst moeten vragen. En trouwens: het gaat helemaal niet zo slecht met de ijsberen!’

Ik stormde de trap op, langs foto’s van bergen, stranden, een woestijn. Op de overloop liep ik tegen Bert aan, die net zijn kantoor uit kwam. Bert, dat is mijn vader dus. En zijn kantoor is meer een atelier, met een tekentafel, een dure Mac, een oude Mac en allemaal posters en logo’s aan de muur die hij heeft gemaakt voor zijn klanten.

‘Hoe was het op school?’

‘O, goed,’ antwoordde ik terwijl ik de zoldertrap al op rende.

‘Alles goed verder?’ riep Bert.

‘Ja hoor.’ En ik duwde mijn klemmende kamerdeur dicht om een dikke punt achter deze zinloze conversatie te zetten. Met een bonk liet ik mijn tas op de vloer vallen en met een ploef viel ik zelf op het bed. Dat waren de uitroeptekens. Laat me met rust!

Alles goed verder? Nee. Ik wil geen zielige ijsberen meer. Geen smeltende gletsjers. Geen hittegolven, orkanen, overstromingen. Geen mannen in pak die lachend op de foto gaan nadat ze elkaar loze beloftes hebben gedaan. Geen schildpadden met rietjes in de neus. Geen chocolade met palmolie. Geen advertenties voor hamburgers. Geen branden in veestallen. Geen asfalt, geen bosbranden, geen kettingzagen, geen bladblazers, geen terrasverwarmers, geen weerrecords. Maar ik wil er ook niet meer tegen vechten.

4 Het meisje op de steiger

Bijna elke vakantie gingen we naar de camping in Frankrijk. Maar dit jaar zouden we thuisblijven. Mijn ouders hadden een Polestar gekocht. Een loser-Tesla zoals Bas het noemde, maar volgens Bert sloeg dat nergens op. En ze wilden het huis opknappen. Met dubbel glas en zo. Dat begreep ik best. Ons huis was geen krot, maar toen de meester vertelde over de overwintering op Nova Zembla kon ik me daar van alles bij voorstellen. Als ik huiswerk zat te maken kon ik door de kieren in mijn zolderkamer rechtstreeks op straat kijken. Daar gingen ze deze zomer dus iets aan doen. Niet voor mij, maar voor het milieu natuurlijk. Ook best.

Ze roepen nog steeds: ‘Misschien gaan we nog wel een weekje naar de Wadden.’ Maar we weten allemaal dat dat er niet van gaat komen.

Bas vindt het wel prima. Hij is al zestien en mag met Tommie mee, zijn beste vriend of misschien wel zijn vriendje, daar zijn we nog niet uit. En voor mij hadden ze dus een zomerkamp besproken. Ze vertelden het vorige week, bij het avondeten. Bas begon meteen foute grappen te maken over prikkeldraad en kampbewakers. Maar daar maakte ik me geen zorgen over.

‘Waarom hebben jullie mij niet eerst gevraagd of ik dat wel wou?’

‘Het zat al bijna vol en het moest natuurlijk ook een beetje een verrassing zijn,’ antwoordde Tanja.

‘Er is een meertje en een klimbaan en ze doen allemaal coole dingen,’ zei Bert.

‘Zoals kleine kindertjes betasten als ze in hun slaapzakjes liggen.’

‘Bas!’ waarschuwde mijn moeder en toen keek ze weer naar mij. ‘Ik dacht dat je altijd nog eens op kamp wou, dat had je zelf gezegd.’

Ik moest even nadenken, maar toen wist ik wat ze bedoelde. Als klein kind had ik ooit een heel leuk zwemkamp gehad, met allemaal kinderen van de club, en toen heb ik een paar keer geroepen hoe leuk dat wel niet was. Maar weet je? Zoiets gaat zijn eigen leven leiden. Dat zag je nu wel weer. Het is net als met de zeehondenverzameling in mijn vensterbank. Lang, lang geleden had ik als souvenir uit Frankrijk een pluchen zeehondje meegenomen en bij een legozeehondje in de vensterbank gezet. Toen kreeg ik een speelgoedzeehondje van Sinterklaas. Vanaf dat moment moest ik bij elke verjaardag wel een paar zeehonden in ontvangst nemen, van pluche, steen, glas, plastic, de een nog misvormder dan de ander.

‘Jij spaart toch zeehonden?’ zeiden ooms, tantes, opa’s en oma’s dan, terwijl ik er weer een uitpakte. Probeer dan maar eens te ontkennen. En dus staat nu niet alleen mijn vensterbank vol met zeehonden, maar ook de bovenkant van mijn klerenkast. Het is goed bedoeld, zullen we maar zeggen, net als dat zomerkamp dat ze besproken hadden. Het Spetterkamp heette het.

‘Dat klinkt een beetje alsof het in een peuterbadje is,’ vond Bas en ik was het wel met hem eens. ‘Spetter spetter spat, ik word lekker nat.’

‘Nee hoor, het is ergens op de Veluwe, aan een meer,’ zei mijn vader, serieus als altijd.

‘En het is voor kinderen van twaalf tot zestien. Niet voor peuters,’ zei Tanja.

‘Jongens en meisjes?’ vroeg ik.

‘Waarom wil je dat weten?’ vroeg Bas, maar dat vond ik geen antwoord waard.

‘Ik neem aan van wel,’ zei Bert.

Ik besloot dat ik het Spetterkamp gauw zou googelen en er tot die tijd maar gewoon enthousiast over zou doen. Maar eerst had ik zwemtraining en daarna moest ik nog Engelse woordjes leren. Zo kwam het dat ik zondag pas oog in oog zat met het meisje op de steiger.

Vanaf het scherm keek ze me met een bange blik aan vanonder de slogan vind jezelf op het spetterkamp! Het meisje zat in haar badpak op een steiger aan de rand van een meertje, haar armen om haar benen, haar haren nat en haar gezicht niet bepaald overlopend van kamp-plezier. Er waren meer foto’s en daar zag ik wel meisjes en jongens die lol hadden op een zeephelling en aan een tokkelbaan. Maar toen ik verder swipete zag ik ook een tafel met vingerverf en kartonnen bordjes waarop ze hadden geschilderd ik ben een spetter! en ik zeg nee.

Nou, die bordjes zou ik nooit schilderen, want ik zei nu al nee. Ik moest alleen nog even een moment zoeken om het aan mijn ouders door te geven. Maar voorlopig was ik daar te kwaad voor. Ze hadden me dus doodleuk opgegeven voor een kamp waar, ik citeer: jongeren leren om zichzelf te zijn en te waarderen zoals ze zijn. Onder professionele begeleiding werken we met spetterende spellen en crea werkvormen aan zelfvertrouwen, weerbaarheid en optimisme. Voor deze jongeren is het van groot belang om dit te doen in een veilige omgeving met leeftijdgenoten die ook hypersensitief, hoogbegaafd of depressief zijn.

Bingo! Op hypersensitiviteit of hoogbegaafdheid hadden ze mij nog nooit kunnen betrappen, dus ja hoor: mijn ouders verdachten me nog steeds van depressiviteit. En nu denk je misschien: die arme mensen hebben gewoon een leuk kamp met spetterende spellen en crea werkvormen voor hun dochter uitgezocht. Maar dan heb je het meisje op de steiger nog niet gezien. Bovendien hadden ze al eerder pogingen gedaan om mij op te fleuren.

In groep 8 moest ik een tijdlang elke week naar mindfulness. Alsof mijn mind nog niet full genoeg was. Maar dat was dus juist niet de bedoeling. We moesten leren om met maar één ding tegelijk bezig te zijn. Tijdens het tandenpoetsen alle aandacht naar de borstel. Hahaha, dat ging exact 0,6 seconden goed. In groep 5 of 6 had ik ook al op een meditatiecursus gezeten. Zelfde verhaal. Maar het toppunt was de armband die ik voor mijn twaalfde verjaardag kreeg, gemaakt van zonnesteen. Zou het echt bestaan? Er zat in elk geval een blad bij waar de spirituele eigenschappen van deze steen op stonden: werkt opbeurend en stimuleert levensvreugde, optimisme, daadkracht, eigenwaarde, zelfvertrouwen, een goed humeur en een positieve instelling en kijk op het leven. Ik moet zeggen dat alleen al het voorlezen van deze eigenschappen aan Vera, Eef en Hanna zeer opbeurend werkte en ons een geweldig humeur gaf. Maar na een paar keer dragen, op dagen dat ik niet buiten de deur kwam, vertelde ik mijn ouders dat ik er een allergische reactie van kreeg en dat hij toch eigenlijk ook niet zo kleurde bij mijn best wel donkere kleren.

‘Dat hadden we misschien wel kunnen verwachten, ja,’ zei mijn moeder. Ik kon niet horen of ze boos was of teleurgesteld.

Inmiddels ligt de armband op mijn kleerkast te verstoffen tussen de achterste zeehondjes. Dat zijn de ergste.

5 Borstcrawl

Zodra ik door de draaideur liep, landde ik op een andere planeet. De bodem bestond uit koude, gladde tegels. De omgeving kleurde wit en blauw. De atmosfeer was warm en vochtig en bevatte onmiskenbaar chloordampen. Op de achtergrond klonk aan één stuk door Radio 10, iets waar ik op mijn thuisplaneet echt niet tegen kon.

‘Hoi Noor,’ klonk het vanachter de balie.

‘Hoi Mariam,’ zei ik terwijl ik mijn abonnement zocht.

‘Loop maar door, hoor.’

‘Dank je.’

‘Lekker zwemmen!’

Ik sloot me op in een cabine en trok mijn veel te rode badpak aan, strak als een tweede huid. Voor ik mijn spullen in een kluisje deed, keek ik een laatste keer op mijn telefoon.

Fok, totaal niet aan gedacht. Het was de derde zaterdag van de maand. Als ik thuiskwam zou het huis vol zitten met vrienden en kennissen die samen met mijn ouders mokten, zeurden, betweterden en plannen bedachten die onze planeet een beetje moesten helpen. Weer de megastallen, weer de Amazone, weer het koraal, weer de plasticsoep. Alleen tijdens het zwemmen kon ik een beetje herademen. Even een uurtje niet tussen het slechte nieuws. In groep 8 had ik er steeds meer uurtjes van gemaakt. Ik werd steeds fanatieker en gebruikte mijn trainingen en wedstrijden als excuus om niet meer mee te hoeven naar protestacties. Natuurlijk waren Bert en Tanja het daar niet meteen mee eens, maar een tekstje over sporten tegen somberheid was zo gegoogeld.

De douche werd nauwelijks warm, dus ik deed mijn badmuts op en haastte me naar het zwembad. Er was nog niemand van mijn groepje. Alleen wat stoeiende jongens bij de duikplank en wat ouders met gillende kinderen. Dat hoorde erbij op zaterdag.

Ik spuugde in de glazen van mijn brilletje en spoelde het af in het water. Echt, dat doet iedereen. Toen zette ik het op en stapte op het startblok, mijn voeten netjes naast elkaar. Ik staarde naar de deining en hoe die de rechte lijnen van de tegeltjes onder water vervormde. Dan: drie, twee, één, duik. Het water suisde langs mijn lichaam en duwde me langzaam terug omhoog.

Mijn eerste slagen waren traag. Ik probeerde de strelingen van het water overal te voelen, het kietelen van de luchtbelletjes die mijn armen en benen veroorzaakten. Bij het keerpunt ontstonden er nog veel meer.

Jeffrey was er nu ook, zag ik. Straks zou hij weer over de vrije slag beginnen, en dan bedoelde hij de borstcrawl. Maar ik voelde me altijd vrij in het water. Ik stak mijn hand naar hem op en dook als een zeehond onder.

Het water omhulde me, beschermde me. Dit was mijn terrein, waar de boze buitenwereld me niet kon raken. Het Spetterkamp, het ijsberenpak, de gletsjerles van Kreek. Ze verdwenen als bacteriën in het chloorwater.

Na twee baantjes zag ik dat de anderen er ook waren. Jeffrey floot en we zwommen naar hem toe. Het was een klein gezelschap van kinderen uit alle hoeken van de stad. Behalve voornamen en scholen wisten we niets van elkaar. Op de zwemplaneet hadden we het alleen over zwemmerige dingen zoals goggles, stroomlijnen en slag-frequentie.

Toen we allemaal op de rand zaten begon Jeffrey: ‘Jongens, over twee weken is het vakantie. Ik ga ervan uit dat jullie dan zelf je meters blijven maken. Nu gaan we er nog even goed tegenaan. We beginnen zo met honderd meter inzwemmen, tweehonderd meter vrije slag en honderd meter beenslag met plank. Vragen?’

Ik schudde nee, Lisa en Daniël zeiden ‘nee’ en Chen zei niks. We stonden op en gingen achter het startblok staan. Tijdens de zaterdagtraining hadden we maar één baan voor onszelf, dus we moesten na elkaar het water in. Ik wachtte tot Chens lijf erin was verdwenen en stapte op het startblok.