De vertaler ontving voor deze vertaling een projectsubsidie van
het Nederlands Letterenfonds

Eerste druk, 2023

© 2023 tekst Sarah Everett

Oorspronkelijke titel: The Probability of Everything

Oorspronkelijke uitgever: Clarion Books, een imprint van HarperCollins Publishers

Voor het Nederlandse taalgebied:

© 2023 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV,

Postbus 317, 2000 AH Haarlem (e-mail: info@gottmer.nl)

Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV maakt deel uit van de Gottmer Uitgevers Groep BV

Vertaling: Esther Ottens

Omslagontwerp: Deborah van der Schaaf

Zetwerk binnenwerk: Crius Group

ISBN 978 90 257 7822 4

ISBN 978 90 257 7823 1 (e-book)

NUR 283

www.gottmer.nl

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor mijn verjaardagsmaatje, we missen je.

‘Als je het onmogelijke hebt uitgesloten
moet wat overblijft,
hoe onwaarschijnlijk ook,
de waarheid zijn.’
– SIR ARTHUR CONAN DOYLE

Beste lezer,

Als je dit leest is de kans groot dat onze wereld is opgehouden te bestaan. Ik weet niet wat jij dan bent. Een overlevende? Of een alien van een andere planeet, die in de resten van de aarde komt neuzen zoals wasberen in het vuilnis wroeten op zoek naar etensresten? Het maakt ook niet echt uit wat je bent. Wat telt is dat je dit hebt gevonden. Wat telt is dat je nu weet dat wij er waren.

Mijn naam is Kemi Carter en ik ben wetenschapper. Waarschijnlijk zie je me nu voor je in een witte laboratoriumjas met een veiligheidsbril op, prutsend met borrelende groene oplossingen in bekerglazen en reageerbuizen, maar zo’n soort wetenschapper ben ik niet. Om te beginnen ben ik elf. En verder kun je op allerlei manieren wetenschapper zijn. De enige vereiste is dat je wetenschap beoefent, en dat betekent dat je informatie verzamelt en meer over de wereld te weten probeert te komen.

Mijn favoriete tak van wetenschap is waarschijnlijkheids-rekening, wat ze ook wel kansrekening noemen. Dat is heel tof omdat je ermee kunt berekenen hoe waarschijnlijk het is dat iets wel of niet zal gebeuren. Het is een manier om de toekomst te voorspellen.

Nu jij dit boek hebt gevonden bijvoorbeeld, is de waarschijnlijkheid dat je het helemaal uit zult lezen 0,5 of vijftig procent. Dat wil zeggen dat het even waarschijnlijk is dat je het uitleest als dat je het niet uitleest.

Ik hoop dat je het wél uitleest, want ik wil dat je weet hoe het kwam dat onze wereld ophield te bestaan.

Ik wil dat je weet hoe onze laatste dagen waren. Onze laatste goedemorgens, laatste ik-hou-van-jes, laatste slaap-lekkers.

Vergeet ons alsjeblieft niet.

Voor jullie eigen wetenschappelijke verslagen ga ik nu vertellen hoe er een eind komt aan alles.

Deel 1

De dag dat de zon opbrandde

We zagen de asteroïde voor het eerst toen mijn kleine zusje Lo hem probeerde op te eten.

Het was op een zondagochtend in april en papa, mama en ik zaten met z’n drieën aan tafel te praten over een nieuwsbericht dat papa op zijn tablet aan het lezen was.

‘… de agenten zijn drie uur bezig geweest de kat naar beneden te lokken.’

Zondagen waren het leukst omdat er dan geen school was. Ik ging best graag naar school, maar ik was ook heel graag thuis. En sinds papa ander werk had, ontbeten we altijd met z’n allen. Papa bakte pannenkoekjes en mama en ik dekten de tafel.

Op de achtergrond stond de tv zachtjes aan en Lo liet zich brabbelend van mama’s schoot glijden en wees naar het scherm. Mama legde haar handen op haar dikke buik, wat ze weleens deed om baby Z erbij te halen als wij iets leuks aan het doen waren. Papa zat met een mond vol bosbessenpannenkoek te praten toen Lo begon te gillen: ‘Jammie! Jammie!’ Dat riep ze altijd als ze iets op wilde eten.

Maanden eerder, toen Lo het voor het eerst had gezegd, had mama gedacht dat ze háár riep – mammie, mammie – en hadden papa en ik haar niet durven vertellen hoe het echt zat, maar binnen de kortste keren was duidelijk geworden dat ‘jammie’ sloeg op dingen die ze in haar mond wilde stoppen. Op alles dus.

‘JAMMIE! JAMMIE!’ schreeuwde Lo.

Mama keek om en zei streng: ‘Nee, de tv eten we niet op, Lo.’

Variaties op die zin herhaalden we wel twintig keer per dag.

‘Nee, die vaas eten we niet op, Lo.’

‘Nee, de muur eten we niet op, Lo.’

‘Nee, je zus eten we niet op, Lo.’

‘Nee, onze schoenen eten we niet op, Lo.’

Eerlijk gezegd werkte het nooit zo goed, maar die ochtend werkte het helemaal niet.

‘Cirque du Soleil is volgende maand in de stad!’ zei papa toen hij bij het kunstgedeelte van de onlinekrant was aangekomen.

‘JAMMIE! JAMMIE!’

‘Daar heb ik je moeder voor ons trouwen nog mee naartoe genomen, Pit,’ zei papa. Pit was een bijnaam die hij voor me had verzonnen.

‘Lo, ik zei: de tv eten we niet op,’ zei mama.

‘JAMMIE!’

‘Misschien zou jij het ook wel leuk vinden,’ ging papa verder.

‘JAMMIE! JAMMIE!’

‘Laten we met z’n allen gaan,’ zei ik. Ik moest hard praten om boven Lo uit te komen.

‘JAMMIE!’

‘Met z’n drieën dan,’ voegde ik eraan toe, want ik hoorde mama al Lo, de circusartiesten eten we niet op! roepen.

Het was al een tijdje geleden dat we met z’n drieën iets hadden gedaan. Ik vond het maar een raar idee dat papa en mama en ik tien hele jaren samen waren geweest en dat dit nu nooit meer zo zou zijn. Over een paar maanden al werd het: papa en mama en ik en Lo en baby Z. We leken wel zo’n oplopende cijferreeks. 1 1 2 3 5 8…

Er waren veel dingen veranderd in de zeventien maanden sinds Lo’s geboorte. Kleine dingen, bijvoorbeeld dat we de vazen die mama maakte hoger moesten zetten zodat Lo er niet bij kon. Maar ook grotere dingen, zoals onze verhuizing naar Pineview, het ‘nette’ deel van Elderton, en dat het in ons nieuwe huis nooit zo stil was als in ons oude huis.

‘JAAAAMMMIE!’

Papa legde met een zucht zijn vork neer en liep naar mijn zusje toe. ‘Wil je een pannenkoekje, Lo? Ja, dat wil je wel. Nee, de tv eten we n…’ Terwijl hij haar optilde hield hij plotseling op met praten.

‘Bim?’ Hij zei mama’s naam alsof hij een beetje hijgde, alsof zijn adem opeens werd afgesneden.

Wat we ook precies hoorden aan zijn stem, mama en ik lieten meteen onze vork vallen en renden naar hem en Lo toe.

Papa keek midden in de kamer met grote ogen naar de tv, en toen mama en ik ons naar het scherm draaiden begrepen we dat Lo niet de tv had willen opeten; het was de glinsterende paarse bol op het scherm die ze in haar mond wilde stoppen.

Wat ze in haar mond wilde stoppen was een planeet.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg mama, hoewel het nieuws in een strook over het scherm rolde.

LAATSTE NIEUWS: GROTE ASTEROÏDE WIJZIGT KOERS, KOMT NU OP AARDE AF!!!

NASA VERKLAART: ‘RAAK NIET IN PANIEK! PERSCONFERENTIE OVER 30 MINUTEN!’

Ze bleven maar komen, een eindeloze stroom woorden, en onder het lezen begon mijn hart te bonken.

‘O nee,’ zei mama. Ze klonk net zo ademloos als papa daarnet.

En het werd koud in de kamer. Narnia-koud – zo koud dat het pijn doet aan je botten. Ik rilde. De voordeur knarste alsof iemand hem open had laten staan, en ik vroeg me af of het daardoor zo koud was opeens.

Vorig schooljaar hadden we les gehad over asteroïden, dus ik wist dat het kleine planeten waren, maar dat was alles wat ik me ervan kon herinneren. Ik wilde mama’s laptop pakken, ermee op mijn bed gaan zitten en alles uitzoeken wat erover te weten viel, maar ik kon mijn blik niet van de tv losmaken. Ook mijn vader en moeder konden niet stoppen met kijken. Papa sloeg een arm om mama heen alsof hij haar warm wilde houden, en zij legde een hand op zijn borst.

Het tv-scherm was nu in tweeën gedeeld, met links een journalist die een wetenschapper interviewde en rechts de paarse bol – de asteroïde. AMPLUS-68, noemden ze hem.

Een klein mannetje met plukjes wit haar in zijn oren schoof een metalen bril hoger op zijn neus. Hij klonk heel ernstig. ‘Amplus,’ zei hij, ‘heeft 84,7 procent kans om ons te raken.’

‘Vierentachtig komma zeven,’ fluisterde ik en de vloer wiebelde onder mijn voeten.

Ik ben namelijk behoorlijk goed met cijfers. Die 84,7 procent betekende dat de kans dat de asteroïde ons zou raken veel groter was dan de kans dat-ie ons niet zou raken.

Toen juf Wallace over asteroïden vertelde dacht ik niet echt na over de mogelijkheid dat er een op ons zou knallen. Net als toen het over de Tasmaanse duivel ging; toen had ik ook niet speciaal opgelet, want ik wist dat ze alleen in Australië voorkwamen.

Asteroïden hoorden thuis in de ruimte, heel ver bij ons vandaan.

Maar deze was dus juist heel dichtbij.

‘Elk jaar suizen er duizenden asteroïden langs ons zonder dat er ooit iets gebeurt,’ zei de directeur van de NASA aan de linkerkant van het scherm. Rechts nog steeds de planeet. ‘Maar twee uur geleden kwam AMPLUS-68 in botsing met een andere asteroïde, waardoor hij van baan is veranderd. We weten nog niet alles – waar hij zal inslaan, hoe hard de klap zal zijn – en tot het zover is, wil ik iedereen dringend verzoeken om kalm te blijven.’

Reken maar dat ik niet kalm was. Ik was duizelig en misselijk, net als die keer in Six Flags, toen ik eerst twee hotdogs at en daarna in het reuzenrad ging. Wat gebeurde er precies als er een asteroïde insloeg? Kreeg je dan een soort aardbeving, dat de grond trilde onder je voeten? Of was het een explosie, een enorme knal voordat alles zwart werd?

En ging het vandaag gebeuren? Morgen? Over een jaar?

Het was zo’n ontstellende gedachte dat mijn hoofd bijna uit elkaar barstte.

Papa haalde zijn telefoon uit zijn zak. ‘Ik bel Jeremiah.’

Jeremiah Woods was papa’s beste vriend en een kenner van alles. Als er een nieuw nummer op de radio was, wist hij van wie het was. Als je niet wist hoe je een woord uitsprak, wist hij niet alleen hoe je het moest zeggen, maar ook waar het vandaan kwam.

Ik wilde heel graag weten wat Jeremiah te zeggen had, maar ik kon alleen papa’s kant van het gesprek horen.

‘Hoi, Jer,’ zei hij. ‘Hoe erg is dit?’

Terwijl Jeremiah antwoord gaf, keken mijn vader en moeder elkaar aan, pratend met hun ogen zoals ze wel vaker deden.

Toen wist ik: dit is slecht nieuws.

Het slechtste nieuws ooit.

Die asteroïde gaat ons wegvagen.

Hoe voelt het einde van de wereld

Ik kon mijn ogen niet van papa af houden. Zijn gezicht stond ernstig en verdrietig, en af en toe knikte hij alsof hij was vergeten dat oom Jer hem niet kon zien.

Mama probeerde me van papa’s gesprek af te leiden. ‘Kemi,’ zei ze. ‘Je trilt helemaal.’

Ik keek naar mijn armen en zag dat ik kippenvel had. ‘Het is ijskoud,’ zei ik. Mijn stem was schor, zoals ook weleens als ik uren achter elkaar niets had gezegd.

‘Waarom haal je niet even een trui van boven?’ zei mama, een beetje afwezig omdat ze tegelijkertijd het gesprek van papa en oom Jer probeerde te volgen.

In plaats van naar boven liep ik naar de gangkast om mijn donsjack aan te trekken. Ik deed de voordeur dicht en ging terug naar de woonkamer. Ik wilde niets missen van wat er gebeurde.

‘Mam,’ zei ik.

Mama rukte haar blik van papa los en keek me aan. Ze beet op haar onderlip, zoals ze altijd deed als ze van streek was.

‘Dat is best veel – 84,7 procent,’ zei ik, want hoe koud het ook was, dat was niet de enige reden dat ik rilde. Er kwam een asteroïde op onze aarde af gesuisd en ik stierf bijna van angst.

Ik hoopte dat mijn moeder zou zeggen dat ik het verkeerd zag, dat 84,7 procent niet betekende wat ik dacht dat het betekende, maar dat deed ze niet. Ze had heel veel verdriet in haar stem en het enige wat ze zei was: ‘Ik weet het.’

In een flits verlangde ik ernaar om weer klein te zijn, zo klein als Lo, die door de kamer rende zonder zich over iets anders druk te maken dan wat ze nu weer eens in haar mond kon stoppen. Maar misschien was het niet het allerbeste om klein te zijn als er twee planeten op elkaar botsten. Zou baby Z geboren worden voor de asteroïde insloeg? Mama was nog maar vijf maanden zwanger, dus als we de baby ooit te zien wilden krijgen moest de aarde het nog minstens vier maanden volhouden. En we wisten niet eens of we nog wel vier úúr hadden.

Ik denk dat mama hetzelfde dacht, want ze hield de hele tijd stevig haar buik vast.

Papa was nog steeds aan de telefoon toen de voordeurbel ging en een bekende stem door het huis riep: ‘Bim?’

Het was mevrouw Sorensen van naast ons, en ze stond al in de woonkamer.

‘O, lieverds toch! De asteroïde! Is het niet vreselijk? Vreselijk gewoon!’

Mevrouw Sorensen was een van de aardige buren, niet een van de mensen die zachtjes mopperden als ze ons tegenkwamen of meteen maar helemaal de straat overstaken. Niet iedereen in Elderton was zo vervelend, maar in onze wijk, Pineview, had je heel veel mensen die een hekel aan ons hadden zodra ze ons zagen. Dat gold dus niet voor mevrouw Sorensen met haar korte grijze haar, die ons altijd muffins en brownies boordevol M&M’s bracht. Ik vond het hartstikke leuk als ze kwam, maar mama niet, want mevrouw Sorensen belde maar één keer aan en liep dan meteen door naar binnen.

Op een keer was mama zich nog in pyjama en met haar haar in de krullers aan het klaarmaken om naar haar werk te gaan (ze geeft kunstvakken aan de hogeschool) toen mevrouw Sorensen binnen kwam lopen. Een andere keer was Lo’s luier ontploft en zat het hele huis onder de poep.

Maar vandaag was mama blij om haar te zien.

‘Mevrouw Sorensen,’ zei ze met verstikte stem, alsof ze haar tranen inslikte. ‘Kunt u op Lola en Kemi passen?’

‘Waar ga je heen?’ vroeg ik met een klein, bang stemmetje. Ik vond het kinderachtig van mezelf, maar ik wilde nergens naartoe zonder mijn vader en moeder. Stel dat de wereld verging terwijl zij weg waren?

‘Ik ben zo terug,’ zei mama. Vlak voor ze een zoen op mijn voorhoofd gaf keek ze me aan en zei: ‘Ik hou nog meer van jou dan van pastelkleuren.’

Ik-hou-nog-meer-van-jou was een spelletje van papa en mama en mij, en omdat mama echt bezeten was van pastelkleuren, wist ik precies wat ze bedoelde: ze hield onwaarschijnlijk veel van me.

‘Het isgelijkteken,’ zei ik met een dikke kikker in m’n keel.

Ik hou nog meer van jou dan van het isgelijkteken.

‘Is het Zoomer?’ vroeg ik voor mama zich kon omdraaien. Sinds we wisten dat ze zwanger was van een meisje probeerde de hele familie de naam van de baby te raden. Papa en mama hadden een naam gekozen die met een Z begon, maar meer wilden ze er niet over kwijt. Ik dacht niet echt dat ze een baby ‘Zoomer’ zouden noemen, ik wilde alleen de diepe rimpel in mama’s voorhoofd wegtoveren. Die rimpel was het verschil tussen alles goed en niet alles goed. Als ik die rimpel weg kon krijgen, verdween die asteroïde misschien ook. Misschien werd alles dan weer zoals het een paar minuten geleden nog was.

‘Zoomer?’ Mama glimlachte een beetje, maar de rimpel bleef. ‘Echt niet.’

Ze pakte mijn zusje op en gaf haar Blauw, een grijzig blauwe dolfijn, Lo’s lievelingsknuffel.

Papa was nog steeds aan het bellen, maar hij keek me over zijn schouder aan en knipoogde naar me.

Die knipoog betekende alles komt goed, en ook zie je gauw weer, Pitje, en daardoor voelde ik me ietsje beter. Mama en ik hadden bepaalde dingen gemeen, zoals onze liefde voor boeken en wetenschap, maar bij papa had ik het idee dat we alle andere dingen deelden. We hadden dezelfde lach. Vonden hetzelfde tv-programma leuk (Klus tegen de klok heet het). We hadden allebei soms zulke heftige gevoelens dat we er bijna in verdronken. Ik kon net als papa mijn tong oprollen, en net als hij kon ik geen mooi liedje horen zonder te willen dansen.

Voor ik het wist werden Lo en ik de deur uit gewerkt. Ik kon nog net mijn lievelingsschrift, met de pinguïnfamilie op de voorkant, van tafel grissen voor mevrouw Sorensen me over het grasveld en de oprit naar haar huis sleurde.

Bij onze buurvrouw thuis was het megawarm, dus in haar woonkamer moest ik mijn winterjas weer uitdoen. Overal had ze van die kleine sierdingetjes, dingen die je in souvenirwinkels in bijvoorbeeld Disney World kunt kopen. Beeldjes en mokken en sneeuwbollen.

Terwijl ze met Lo op haar heup op tv het nieuws over de asteroïde volgde, draaide ze op haar stokoude huistelefoon een nummer. Even later begon ze opgewonden te praten.

‘Begrijp jij dat nou? Ik begrijp er niets van,’ fluisterde ze. Mevrouw Sorensen gaf altijd antwoord op haar eigen vragen, wat ik eigenlijk niet zo gek vond, want hoe moet je weten hoe je over dingen denkt als je jezelf nooit vragen stelt?

Ik ging voor het raam staan en zocht AMPLUS-68 achter de wolken, maar er was niets van te zien. Niet eens een stip in de lucht. Beneden zag ik mama’s auto de oprit af rijden. Ik zwaaide, maar ze zag me niet, en meteen was het bange, misselijke gevoel terug.

Hoelang hadden we nog tot het einde van de wereld?

Ik wist dat ik me rot zou blijven voelen tot ik onderzoek had gedaan, tot ik antwoorden had gevonden. Soms gaf niet-weten me namelijk het gevoel dat mijn huid een Halloween-kostuum was dat te klein voor me was. Alsof ik uit mezelf barstte – en pas als ik het goede antwoord vond, voelde ik me weer gewoon ík.

‘Mevrouw Sorensen,’ vroeg ik zo beleefd mogelijk. ‘Mag ik uw computer misschien even gebruiken?’

Ze keek me met grote ogen aan, alsof ze was vergeten dat ik er ook nog was.

‘Natuurlijk, lieverd. Natuurlijk mag je dat,’ zei ze, wijzend naar een oude laptop in een hoek van de kamer. Ze zat inmiddels op de bank, met in de ene hand de telefoon en in de andere hand Blauw, waar ze Lo de hele tijd mee op haar neus tikte. Slap van de lach probeerde Lo haar knuffel te pakken te krijgen.

Achter de laptop sloeg ik mijn schrift open, pakte een potlood en begon aan mijn onderzoek. Het eerste wat ik opzocht was ‘asteroïde’, en de belangrijkste feiten die ik ontdekte schreef ik op.

* Een asteroïde is een kleine planeet

* De meeste asteroïden bevinden zich in de zogenaamde planetoïdengordel

* Sommige asteroïden hebben een eigen maan

* Deze asteroïde heet amplus-68 omdat hij zo gigantisch groot is

* Er is 84,7 procent kans dat hij inslaat op aarde

* Dus maar 15,3 procent kans dat hij niet inslaat

Deze feiten gaven allemaal geen antwoord op de vragen die in mijn hoofd zo groot en grenzeloos aanvoelden. Als je wetenschappelijk onderzoek doet en je bent niet specifiek genoeg, vind je soms ook het puzzelstukjesantwoord niet: dat ene feit dat precies het antwoord is op je vraag, als het stukje van een puzzel dat op zijn plaats valt.

Ik zocht op ‘Hoe voelt het einde van de wereld?’

Dat was het grootste vraagteken. Er leek niet één precies passend puzzelstukjesantwoord te zijn, daarom deed ik wat elke goede wetenschapper zou doen. Ik verzamelde nog meer wetenschappelijke feiten en bedacht theorieën over wat deze konden betekenen voor het einde van de wereld.

FEIT 1: Hoe groter de asteroïde is en hoe dichter hij bij de aarde komt, hoe feller het licht zal zijn.

DUS: Als de wereld vergaat zie je een verblindend licht, mogelijk feller dan dat van de zon.

FEIT 2: Objecten die de dampkring van de aarde binnenkomen, maken een suizend geluid, een rommelend geluid of helemaal geen geluid.

DUS: Het einde van de wereld klinkt als de wind, als onweer of als vredige stilte.

FEIT 3: Door eerdere asteroïden is het heter geworden op aarde.

DUS: Het einde van de wereld zou een warm gevoel kunnen geven, alsof er een deken om je heen wordt geslagen.

FEIT 4: De wet van behoud van energie bepaalt dat materie alleen van vorm verandert, maar nooit kan worden gemaakt of vernietigd.

DUS: Het einde van alles (dus ook van de wereld, van ons) is eigenlijk geen einde, maar alleen een verandering. Zoals water in ijs verandert, of zoals je de meubels in je huis anders neerzet. We worden gewoon iets anders.

DUS: We hoeven niet bang te zijn.

Misschien worden we stofjes

Voor ik de laptop uitzette keek ik nog even in mijn e-mail. Er was een nieuw bericht van mijn beste vriendin Daya. Daya heette eigenlijk Diana, maar zo mochten zelfs haar moeders haar niet noemen. Daya kon de naam van een modemerk zijn, een logo op het label van een hip truitje. ‘Geen modeontwerper ter wereld heet alleen maar saai Diana,’ zei Daya.

Sinds ik anderhalf jaar geleden was begonnen op de basisschool in Pineview waren we beste vriendinnen, maar Daya vond dat ik in het verleden bleef hangen omdat ik geen mobiele telefoon had zoals de meeste kinderen in onze klas. Toen ik er een vroeg zei mama: ‘Je kunt je hele leven nog een mobiele telefoon hebben, maar je hebt maar een paar jaar om kind te zijn.’

Van: designedbydaya@email.com

Aan: kemi.carter@email.com

Onderwerp: IK SNAP HET NIET IK ZIT TE SHAKEN GAAT HET MET JE

Daya schreef haar hele bericht altijd in de onderwerpregel. Vooral omdat e-mail volgens haar ‘superoud’ was en ze zogenaamd niet wist hoe ze ermee om moest gaan. En omdat ze alles met hoofdletters schreef, was het altijd net alsof ze schreeuwde.

Van: kemi.carter@email.com

Aan: designedbydaya@email.com

Onderwerp: Re: IK SNAP HET NIET IK ZIT TE SHAKEN GAAT HET MET JE

Hey Daya,

Het gaat wel. Ik heb wat onderzoek gedaan en het einde van de wereld is toch niet zo eng. We moeten het zien als het begin van iets nieuws. Voor baby Z wordt het iets nieuws boven op nog méér nieuws. Ik vraag me de hele tijd af wat ik zal worden nadat de wereld uit elkaar is gespat zeg maar. Weer een mens? (Zal wel niet.) Een insect? Aangezien er tien triljoen (10.000.000.000.000.000.000) insecten op aarde zijn, is het heel waarschijnlijk dat we een of ander beestje worden, denk je ook niet?

Knuf,

Kemi

Ik verstuurde de e-mail en hoefde maar een paar tellen op antwoord te wachten.

Van: designedbydaya@email.com

Aan: kemi.carter@email.com

Onderwerp: HOEZO INSECT IK BEN BLIJ MET MN HUID

Ik schreef terug.

Van: kemi.carter@email.com

Aan: designedbydaya@email.com

Onderwerp: Re: HOEZO INSECT IK BEN BLIJ MET MN HUID

Insecten hebben ook een huid! Tenminste, een exoskelet. Maar wie weet, als je geen beestje wilt zijn, misschien worden we wel sterren? Ik heb gelezen dat de sterren in het heelal uit precies dezelfde elementen bestaan als mensen, en aangezien alles weer opnieuw wordt gebruikt, kunnen we alles worden wat je maar kunt bedenken. Wat wil jij het liefst?

Onder het wachten zocht ik op hoeveel sterren er in het heelal waren. Het bleek dat de wetenschap het niet precies wist, maar naar schatting waren het er zo’n driehonderd miljard. De kans dat we sterren werden leek me best groot (omdat er dus zoveel van waren), maar minder groot dan de kans dat we insecten werden.

Ik stelde me voor dat ik een ster was: stralend en fonkelend en mooi, zwevend in de ruimte. Levend, maar op een andere manier.

Omdat Daya er een eeuwigheid over deed om antwoord te geven dacht ik dat ze het misschien ook al geen leuk idee vond om een ster te worden, dus begon ik andere dingen te verzinnen waar er veel van waren in het heelal, dingen die we dus met grote waarschijnlijkheid óók konden worden.

Van: kemi.carter@email.com

Aan: designedbydaya@email.com

Onderwerp: Re: HOEZO INSECT IK BEN BLIJ MET MN HUID

We kunnen ook stofjes worden. Of regendruppels. We kunnen eigenlijk van alles worden.

Ik dacht aan alle mogelijkheden en aan de waarschijnlijkheid van al die mogelijkheden, en maakte van allebei een ranglijst. Omdat Google bijvoorbeeld zei dat er drie biljoen bomen op aarde waren, wist ik dat je meer kans had om een boom te worden dan om een ster te worden, maar mínder kans om een boom te worden dan om een insect te worden.

Toen ik klaar was met mijn lijst had Daya inmiddels teruggeschreven.

Van: designedbydaya@email.com

Aan: kemi.carter@email.com

Onderwerp: IK WORD ALLEEN EEN INSECT ALS IK DAN NOG STEEDS MIJN SOUND OF MUSIC JURK AAN KAN

Van: designedbydaya@email.com

Aan: kemi.carter@email.com

Onderwerp: OEH MISSCHIEN KAN IK HIPPE EXOSKELETTEN VOOR ONS ONTWERPEN

LIJST VAN DINGEN DIE DAYA EN IK KUNNEN WORDEN NA HET EINDE VAN DE WERELD (VAN HET MEEST WAARSCHIJNLIJK TOT HET MINST WAARSCHIJNLIJK)

Watermoleculen

Stofjes

Insecten

Bomen

Sterren

Vogels

Schoenen

Mensen

Tv’s

Honden

Nul is een even getal

Mijn pinguïnschrift was mijn liefste schuilplaats. Ik wist dat het een schrift was, en dus eigenlijk geen plaats, maar als de wereld te groot voor me was, bladerde ik erin en verborg ik me in de woorden die ik had opgeschreven. Nadat ik met Daya had gemaild had ik me een uur lang zitten voorstellen hoe het was om ‘alles in het hele heelal’ te kunnen worden, en nu voelde de wereld ondraaglijk groot aan. Door in mijn schrift te bladeren maakte ik hem weer kleiner.

Terwijl mevrouw Sorensen in haar woonkamer op Lo paste en intussen aan de telefoon zat te smoezen, concentreerde ik me op wat ik die vrijdag in mijn schrift had geschreven.

Vandaag zei de juf bij rekenen dat nul een even getal is.

Ik ging met een vinger over de zin en dacht er intussen over na. Toen de juf het eenmaal had uitgelegd begreep ik dat nul even was omdat het vóór één kwam, en dat was een oneven getal. Maar tot die tijd had ik altijd gedacht dat nul niet even en niet oneven was, maar een speciaal geval. Een anomalie.

Alle andere getallen stonden voor iets, maar nul was de afwezigheid van iets.

Was de afwezigheid van iets ook íéts?

Ik zat nog door mijn schrift te bladeren toen er aan de voordeur werd geklopt.

‘Wil jij even gaan, Kemi?’ vroeg mevrouw Sorensen.

Ik stond op en liep naar de deur. Nog voor ik helemaal had opengedaan drukte iemand me met een snik aan haar borst. Het zware parfum van mijn tante overviel me als altijd. Ze wilde graag naar rozen ruiken, had ze me een keer verteld, maar ik vroeg me af waarom mensen niet gewoon naar mens konden ruiken.

De zus van mijn moeder, mijn tante Miriam, was wat we in onze familie Te Veel noemden. Ze begon om het minste te huilen, bekvechtte luidkeels met iedereen die naar haar wilde luisteren en werd tijdens de paasdienst in de kerk altijd door de Heilige Geest bevangen. En dan had je ook nog dat parfum en haar omhelzingen. Zoals ze je platdrukte tot je geen lucht meer kreeg.

Die dag dat ze bij mevrouw Sorensen op de stoep stond wilde ze echt niet meer loslaten.

‘Eh… hoi tante,’ zei ik, me voorzichtig losmakend uit de langste knuffel ooit.

Toen tante Miriam een stap achteruit deed zag ik dat haar ogen rood waren. ‘Ik snap hier niks van. Er klopt gewoon niks van,’ zei ze. Dat ging natuurlijk over de asteroïde en hoe alles daardoor zou veranderen.

Tante Miriam was therapeut, of zoals mijn neef en nichten zeiden: een gevoelensdokter. Ze hielp andere mensen graag met hun gevoelens omdat ze er zelf zoveel had, denk ik. Nog maar een maand geleden had ze haar eigen praktijk geopend. Mama en zij waren op jacht gegaan naar de perfecte plek en hadden na een tijdje een ruimte gevonden in een kantoorgebouw naast de Mac in het centrum. Er was een aannemer bij gekomen en daarna hadden ze kleuren gekozen en de ruimte laten schilderen. Tante Miriam verheugde zich heel erg op het avontuur met haar eigen praktijk, maar door de asteroïde ging ze nu een heel ander avontuur beleven dan ze had verwacht. Zoals wij allemaal.

Ik had een zwaar, strak gevoel in mijn borst.

Ik dacht aan papa, die in januari zijn baan had opgezegd om uit te vinden wat zijn Grote Liefde was, maar nu met die asteroïde kwam hij daar misschien niet eens meer aan toe.

Vroeger was papa altijd aan het werk. Hij kwam laat thuis, droeg elke dag donkere pakken, bracht me nooit naar school en haalde me ook nooit op. Zelfs in het weekend moest hij vaak ‘nog even naar kantoor’. Maar op een dag kwam hij thuis met zijn das los en zonder jasje en zei dat hij ‘meer van het leven’ wilde.

Ik dacht ook aan mezelf en dat ik nu nooit meer een echte wetenschapper zou worden.

Ik werd iets heel anders. Een stofje of een bloem of een pandabeer.

Bij de gedachte moest ik eerst lachen, maar daarna werd ik er verdrietig van.

In één seconde was de wereld zoals ik die kende uit elkaar geknald.

En straks zou ook letterlijk alles uit elkaar knallen.

‘Pak je spullen, Kemi,’ zei tante Miriam. ‘Lo en jij komen een paar daagjes bij mij logeren. Ik vind dat we nu bij elkaar moeten zijn.’

Het verbaasde me niet dat ze dit zei, want onze familie komt altijd bij elkaar als er iets belangrijks is. Zoals toen Lo werd geboren of toen het orkest van oom Steve in Ann Arbor voor een uitverkochte zaal speelde. Dan had je nog verjaardagen en kerst en Thanksgiving. De kans was dus nul dat we het einde van de wereld niet samen zouden beleven.

Mijn tante bedankte mevrouw Sorensen, die eindelijk had opgehangen, voor haar goede zorgen en reed met Lo en mij de hele stad door naar haar huis. In de anderhalf jaar na Lo’s geboorte had ik mama en tante Miriam een paar keer ruzie horen maken over onze verhuizing naar Pineview.

‘Waarom zou je de problemen opzoeken?’ vroeg tante Miriam altijd. ‘Blijf gewoon waar je gewenst bent.’

Maar dan schudde mama haar hoofd. ‘Ik vertik het om mijn hele leven bang te zijn.’

Ik wist wel ongeveer zeker dat ze het erover hadden dat Pineview een bijna helemaal witte buurt was terwijl wij Zwart waren. Tante Miriam scheen te denken dat we overal gewenst waren behálve in Pineview en ergens had ze wel gelijk. In de andere buurten van Elderton hoorden we er in elk geval meer bij. In de auto op weg naar haar huis zag ik alleen al veel meer Zwarte mensen op straat dan er in onze hele buurt woonden.

Toen tante Miriam Lo uit haar autostoeltje haalde aarzelde ik. Ik hield mijn schrift dicht tegen me aan en pakte mijn jas, al was het buiten zo warm dat ik niet meer snapte waarom ik hem eigenlijk had meegenomen.

‘Waar zijn papa en mama?’ vroeg ik, bijna verdrinkend in een golf van angst. Stel dat ze niet op tijd terug waren voor het einde van de wereld?

‘Een paar dingen regelen,’ zei mijn tante terwijl ze ons mee naar binnen nam.

Ik kende haar huis heel goed, want we kwamen er vaak. We hadden er bijna twee jaar geleden ook een paar weken gelogeerd toen ons huis in Pineview werd verbouwd. Ik keek naar de hoge plafonds, de grote open ramen en de brede houten trap. Ik zag dit huis altijd als het chagrijnigste huis van de wereld, want het zuchtte en steunde en piepte als je op bepaalde delen van de vloer stapte. Mijn neef Lucas en ik deden weleens een wedstrijdje waarbij we van de ene kant van het huis naar de andere kant renden, en wie dan het minste lawaai maakte had gewonnen.

Tante Miriam en oom Steve hadden drie kinderen en een golden retriever (Skip), waardoor er altijd herrie in huis was, veel gelach en gepraat. Maar vandaag was het stil.