Ook van Michelle Harrison:

De vloek van de kraaientoren

Het onzichtbare eiland

Titelpagina

Michelle Harrison

Het raadsel van Pendelwiek

Colofon

Deze vertaling kwam tot stand onder begeleiding van Aleid van Eekelen-Benders via het mentoraatsprogramma van het Expertisecentrum Literair Vertalen.

Eerste druk, 2023

© 2021 tekst, kaart en illustraties binnenwerk Michelle Harrison

Oorspronkelijke titel: A Tangle of Spells

Oorspronkelijke uitgever: Simon & Schuster UK Ltd

Voor het Nederlandse taalgebied:

© 2023 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV,

Postbus 317, 2000 AH Haarlem (e-mail: info@gottmer.nl)

Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV maakt deel uit

van de Gottmer Uitgevers Groep BV

Vertaling: Elise Kuip

Vertaling Heksenlied: Hans Cassa

Omslagillustratie: Melissa Castrillón

Omslagontwerp: Studio Nico Swanink

Verzorging e-book: Ferdinand Rusch, Formaat.nl

ISBN 978 90 257 7693 0

ISBN 978 90 257 8012 8 (e-book)

NUR 283

www.gottmer.nl

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dit boek is onderdeel van de Toegankelijke Top100. Zie ook de laatste pagina.

Dit ebook is gemaakt door Ferdinand Rusch van Formaat te Haarzuilens. De rechten van de eWorkflow en de CSS berusten bij Ferdinand Rusch. Plagiaat is niet toegestaan - advies vragen wel. Dit kader wordt niet zichtbaar gepubliceerd in het ebook. Het wordt op prijs gesteld om klachten of opmerkingen over het ebook door te geven. Dat kan naar studio@formaat.nl.

Voor Lucy Rogers, mijn redactiezus,

en voor zussen over de hele wereld.

Beste lezer

Beste lezer,

Ik begon met verhalen schrijven toen ik dertien of veertien was; rond die tijd hoorde ik ook voor het eerst over een verbogen kamer in Chambercombe Manor, een oud huis in Devon. Volgens de legende gebeuren er vanaf het moment dat men die kamer was binnengegaan allerlei eigenaardige dingen. Toen ik het huis vele jaren later bezocht, was het net zo fascinerend en griezelig als ik het me had voorgesteld.

Het heeft me altijd geweldig geleken om een geheime kamer te vinden, dus toen ik begon aan Het raadsel van Pendelwiek wist ik dat de drie Weddersinne-zusjes er een zouden ontdekken in hun nieuwe huis. Maar dat is niet het enige wat Betty, Flis en Charlie aantreffen in het mooie Pendelwiek. Wat is het ware verhaal achter de Gulzige Boom in het dorp, die alles opeet wat in zijn buurt komt? Waarom willen hun buren niet over magie praten, en weigeren ze voet te zetten in het mysterieuze Tiktakwoud?

Nadat de zusjes de geheime kamer – en wat daarin te vinden is – hebben ontdekt, wordt een van hen behekst, met gevaarlijke gevolgen. Kunnen haar zussen haar met een snufje van hun eigen magie redden voor het te laat is?

Veel avontuurlijk leesplezier gewenst!

Michelle Harrison

Proloog

Proloog

Hocus pocus, wat een bende;

Steeds weer brengt magie ellende.

Drie gezusters, nieuw begin,

Zit een happy end erin?

Van vocht en mist in Kraaiensteen,

Naar kamers, kikkers om je heen.

Een vredig dorpje zo te zien,

Maar toch, loert daar iets kwaads misschien?

Woesj-woesj, hoor je dat?

Ik hoor het overal, maar wat?

Doe snel iets magisch – geen paniek!

Er dreigt gevaar in Pendelwiek…

1. De Merel

Hoofdstuk 1

De Merel

De Weddersinnes vertrokken direct na het ontbijt uit Kraaiensteen.

Toen oma haar hoofd om de hoek van hun slaapkamerdeur had gestoken, was Betty Weddersinne al wakker. Ze had van opwinding de hele nacht niet kunnen slapen, en alleen maar liggen woelen en naar de barsten in het plafond liggen staren. Ze hoorde het oude huis rondom haar kraken, en zoals altijd klonk er het gefluit van tochtvlagen en het gekreun van de leidingen. Maar tijdens Betty’s laatste nacht in ’t Stropersschuitje hadden die vertrouwde geluiden anders geklonken dan anders. Ze hadden geklonken als een vaarwel.

Betty had zich snel aangekleed en haar pyjama in de uitpuilende koffer gepropt die aan de voet van het bed stond. Dat bed deelde ze met Charlie, haar jongere zusje, die nog steeds zachtjes snurkend lag te slapen. Betty keek om zich heen en verwachtte te worden overspoeld door een golf van verdriet, maar dat gebeurde niet. Dit was haar hele leven haar kamer geweest, dertien en een half jaar lang. Maar op dit moment leek hij al niet meer van haar en haar zussen. Niet nu al hun spullen in de koffer zaten. De kleding- en ladekast waren leeg en de haakjes aan de muren waren kaal, net als alle plekken die normaal gesproken schuilgingen onder allerlei troep. Betty’s kaarten, Charlies speelgoed en Flis’ onzinnige gedichten en rozenwaterparfum waren nergens meer te bekennen.

In het smallere bed aan de andere kant van de kamer begon Flis te bewegen en kwam opeens met een ruk overeind. Het korte haar rond haar knappe ovalen gezicht stak in donkere, glanzende pieken alle kanten uit.

Betty grijnsde naar haar oudere zus. ‘Het is zover, Flis,’ fluisterde ze. ‘We gaan weg. We gaan écht weg!’

‘Ja,’ fluisterde Flis terug. Betty’s zus probeerde te glimlachen, maar keek lang niet zo opgewonden als zij. In plaats daarvan vulden haar grote bruine ogen zich met tranen.

Later kwamen ook bij Charlie de tranen. Ze had de hele ochtend in de kroeg achter een sjofele zwarte kat aangezeten, die ze tevergeefs smekend had toegesproken.

‘Kom nou, Kst,’ probeerde ze de kat over te halen terwijl hij op een barkruk sprong. Toen Charlie hem dapper probeerde op te tillen verdwenen haar kleine handen bijna helemaal in zijn klitterige vacht. Kst siste en zette zijn klauwen dieper in de kruk. ‘Straks blijf je alleen achter!’

‘Ja, met een beetje geluk wel,’ mompelde oma, die een bodempje whisky achteroversloeg. ‘Ik probeer al jaren van dat schurfterige beest af te komen.’

‘Oma!’ zei Flis verwijtend. Ze schikte een handjevol bloemen in een bierglas met water erin dat op de bar stond. De bloemen waren voor de nieuwe eigenaren, die later die dag zouden komen. ‘Dronk je nou whisky als ontbijt?’

‘Eh…’ Vlug hield oma haar lege glas onder de kraan. ‘Nee. Nee hoor, dat zag je verkeerd.’ Ze wuifde Flis weg. ‘Die dozen moeten de wagen in. En ga eens kijken of mijn gelukshoefijzer is ingepakt. Dat mag hier niet blijven hangen.’

‘Ja, dat is ingepakt, oma,’ zei Betty, die voor de laatste keer een doekje over de bar haalde. ‘Dat heb ik gecontroleerd.’

Een jongen met goudkleurig haar, die ongeveer een jaar ouder was dan Betty, kwam met een zware koffer de trap af. ‘Dat klopt, Bonny,’ beaamde de jongen. ‘Twee keer.’ Hij keek Betty breed lachend aan, en ze hielp hem de koffer naar buiten te sjouwen. Opeens voelde ze een eerste steek van verdriet. De jongen, een wees die Fluim werd genoemd, had de afgelopen weken bij de Weddersinnes in ’t Stropersschuitje gewerkt en gewoond. In die korte periode waren de meisjes erg op hem gesteld geraakt. Betty zou hem ontzettend missen.

‘Je kunt je nog bedenken, hoor,’ zei ze. ‘Kom met ons mee, zoals we hadden bedacht.’

Fluims grijns verflauwde. ‘Gaat niet. Niet meteen, in elk geval. Dat… dat gaat nog niet.’

Betty knikte. Ze begreep waarom Fluim wilde blijven, en waarom hij in tweestrijd stond. Al helemaal als ze hem naar Flis zag staren, hoewel hij telkens als ze hem daarop betrapte deed alsof hij ergens anders naar keek.

‘Laat die daar maar staan,’ zei een zware stem. Betty kneep haar ogen tot spleetjes tegen de vroege ochtendzon en zag haar vaders ongeschoren gezicht. Bas Weddersinne keek haar breed lachend aan. Hij laadde dozen in een wagen die ze van een van hun buren hadden geleend, en het zweet parelde al op zijn voorhoofd. ‘Is dat de laatste?’

‘Ja.’ Betty keek naar de opgestapelde dozen. Ondanks het feit dat ze al weken geleden waren begonnen met inpakken had haar familie eigenlijk verbazingwekkend weinig spullen. De meeste meubels en lampen moesten in de kroeg blijven. Een deel van hun bezittingen was al naar hun nieuwe huis verscheept. De rest was zo versleten dat het de reis waarschijnlijk niet zou overleven. De Weddersinnes waren nooit rijk geweest – nou ja, tot hen kortgeleden een kleine meevaller in de schoot was geworpen. Die had ervoor gezorgd dat ze het onaantrekkelijke gevangeniseiland Kraaiensteen nu eindelijk konden verlaten; dat ongewone beetje geluk konden ze dondersgoed gebruiken.

Betty wilde haar hele leven al niets liever dan weg van het eiland, maar nu het zover was kon ze het haast niet geloven. Eindelijk kreeg ze de kans om een nieuwe, andere plek te zien.

‘We kopen nieuwe meubels,’ had oma op deftige toon verkondigd. ‘Prachtige nieuwe spullen voor een prachtig nieuw begin!’

Een voor een klommen ze in de wagen, en oma gaf de sleutels aan Fluim. Ze hadden bedongen dat hij in ’t Stropersschuitje zou blijven werken, wat een hele geruststelling was. Betty keek over haar schouder naar de vervallen kroeg. Ondanks alles hield ze van het oude huis met de verveloze luiken, dat een beetje naar links helde. Het had misschien betere tijden gekend, maar het was het enige huis waar zij en haar zussen ooit in hadden gewoond. Het was hun thuis.

‘Het is wel echt een bouwval, hè?’ zei ze tegen haar zus.

‘Het arme oude ding,’ mompelde Flis, die opnieuw een traantje wegpinkte. ‘Zou het ons gaan missen?’

Betty snoof. ‘Doe niet zo raar. Het is een gebouw. Gebouwen hebben geen gevoel.’

‘Misschien niet,’ antwoordde Flis, ‘maar ze roepen wel altijd een gevoel op.’

‘Ik ben benieuwd welk “gevoel” ons nieuwe huis oproept,’ zei Betty, die Flis wilde afleiden van haar sombere bui. Tot haar grote ergernis had oma niets losgelaten over hun nieuwe huis; ze wilde hen per se verrassen.

Voor ’t Stropersschuitje had zich een groepje mensen verzameld, ook al was de kroeg nog niet open – en hadden de mensen er de vorige avond nog binnen gezeten. Er stonden onder andere een aantal smoorverliefde jongens, die waren gekomen om Flis nog één keer te zien voor ze wegging.

Maar een oudere man met een verweerd gezicht en grijs haar had alleen maar oog voor oma. In het druilerige grijze licht keek hij haar bedroefd aan.

‘Sewald Vingerling,’ verzuchtte oma. ‘We hebben gisteravond al afscheid genomen. Je had in bed moeten blijven – kijk nou eens hoe je eruitziet!’

‘’k Moest je fatsoenlijk vaarwel zeggen, Bonny,’ gromde Vingerling, die inmiddels gewend was aan oma’s beledigingen. Hij gaf haar een liefdevolle knipoog. ‘De beste waardin die deze kroeg ooit heb gehad!’

‘Zeg, hou eens op met die onzin,’ zei oma, die stiekem gevleid was.

Charlie brulde het ondertussen uit. Haar wangen waren rood en vlekkerig en ze werd zelfs niet rustig toen de eigenaren van de snoepwinkel, Henny en Buster Hubbelmeijer, haar een enorme papieren zak met snoep gaven.

‘Rustig maar, Charlie,’ zei Henny, die een klopje op haar hand gaf. ‘Dit is het begin van een nieuw avontuur!’

‘Ik geloof niet dat we behoefte hebben aan nóg meer avontuur, dank u feestelijk,’ mompelde Flis zachtjes, al was iedereen behalve Betty te druk bezig met Charlie om haar te horen.

‘D-dat is het niet,’ zei Charlie. ‘Kst wil niet meekomen! Wat nou als hij de nieuwe eigenaren niet lief vindt?’

‘Hij vond ons ook niet lief,’ merkte Betty op.

‘Maar wat als ze hem niks te eten geven?’ Charlies ogen waren groot als schoteltjes. Voor een smulpaap als zij was het een ondraaglijk idee om honger te moeten lijden.

‘Ik voer hem wel,’ zei Fluim. Hij knipoogde naar Charlie. ‘Op mijn erewoord als piraat.’

Charlie leunde uit de wagen en sloeg haar armen om Fluims nek. Het volgende moment ratelde de wagen weg in een stofwolk. Terwijl de meisjes en oma ijverig zwaaiden zagen ze ’t Stropersschuitje en het Schuilhoekplein steeds kleiner worden. Ook Flis snotterde nu, en zelfs de ogen van oma waren verdacht vochtig terwijl ze erin wreef en klaagde over het stof. Betty huilde niet, maar ze kreeg wel een brok in haar keel toen ze Fluim en alle anderen zag staan.

‘Het ga jullie goed!’ riepen de dorpelingen. ‘We zullen jullie missen!’

‘Heilige torenkraaien,’ zei Flis, die van schrik stopte met huilen. Ze wees ergens naar. ‘Is dat wat ik denk dat het is?’

Achter de wagen kwam iets zwarts vanuit de stofwolk hun kant op vliegen. Voordat Betty met haar ogen kon knipperen sprong het naar de wagen en klauwde zichzelf omhoog.

‘Nee toch,’ zei oma vol afschuw.

‘Kst!’ riep Charlie, en ze lachte door haar tranen heen. ‘Ik wist wel dat je zou luisteren!’

Oma keek boos naar de kat. ‘Zou besluiten niet te willen verhongeren, bedoel je.’

Kst sloop naar Charlie en begon haar geïnteresseerd te besnuffelen. Toen ging hij op haar schoot liggen terwijl hij met één oog haar zak nauwlettend in de gaten hield.

‘Zit daar eten in?’ vroeg oma.

‘Nee,’ antwoordde Charlie. ‘Alleen Huppie.’

Betty gaf haar zusje een harde por tussen haar ribben en wisselde een vermoeide blik met Flis, maar dat bleek nergens voor nodig. Oma rolde alleen maar met haar ogen.

‘Heb je die denkbeeldige rat nou nog steeds?’

‘Ja.’ Charlie grijnsde, waarmee ze haar oma een blik gunde op het grote gat waar haar voortanden ooit hadden gezeten. Ze keek dolblij naar Kst. ‘Hij is nog nooit bij me op schoot komen zitten.’

‘En dat zal hij vast ook nooit meer doen,’ zei Betty. ‘En probeer hem vooral niet te aaien – hij ligt gewoon te wachten tot hij naar je kan uithalen.’

‘Dat kan me niks schelen,’ zei Charlie zachtjes, die te opgewonden en bang was om zich te bewegen.

Betty keek net zolang over haar schouder tot ze een hoek om gingen en ze ’t Stropersschuitje niet meer kon zien.

‘Het komt wel goed met hem,’ zei Flis zacht. ‘Met Fluim, bedoel ik. Misschien kan Vingerling hem echt helpen.’

Betty knikte. ‘Vingerling kent een heleboel mensen – en plekken. Als iemand kan achterhalen of Fluim nog ergens familie heeft, dan is hij het.’ Bij het woord ‘familie’ sloeg haar stem even over. Een tijdje had ze gedacht dat zíj Fluims familie zouden worden.

Zoals gewoonlijk was het een druilerige dag. Het was al eind juni, maar de meisjes wisten niet beter dan dat het in Kraaiensteen het hele jaar door vochtig en mistig was. Door de kustwinden die het eiland regelmatig teisterden was het er zelden écht warm. Hier en daar hing nog een flard ochtendmist, wat slecht nieuws was voor Betty’s kroezende haar. Ze voelde dat het op haar voorhoofd al begon te pluizen, maar ze was vastbesloten om haar hoopvolle stemming nergens door te laten verpesten. De toekomst lag voor hen, en zag er net zo zonnig uit als Betty’s humeur.

Toen ze het kruispunt naderden huiverde oma even. ‘Harder, Bas,’ kermde ze terwijl ze het teken van de kraai maakte door haar duimen boven haar hart in elkaar te haken en haar vingers als vleugels te spreiden. ‘We hadden een andere route moeten nemen! Dit is vragen om problemen.’

De vader van de meisjes zweeg en schudde verbijsterd zijn hoofd. Oma maakte zich altijd ontzettend druk om het kruispunt, dat ze het liefst vermeed. Volgens haar had er vroeger een galg gestaan, waaraan de veroordeelden van het eiland werden opgehangen en waar mensen die werden verdacht van hekserij werden verbrand. Gelukkig voerden ze dat soort straffen tegenwoordig binnen de gevangenismuren uit.

Al snel kwamen ze aan bij de haven, waar hun eigen bootje lag. Dat had een mooie bladgroene kleur, en op de zijkant stond in witte letters zijn naam: De reistas. Toen Betty het zag liggen, voelde ze de opwinding opborrelen in haar binnenste. Daar gingen ze dan! Dit was de reis die alles zou veranderen!

‘Allemaal instappen!’ zei de vader van de meisjes grijnzend. Terwijl hij de dozen en koffers op het dek zette klommen de meisjes en oma in de deinende boot. Kst glipte de stuurhut in en ging onder een bankje liggen – maar niet voordat hij en Schurk, de havenkat die boven op de stuurhut van de boot ernaast lag, tegen elkaar hadden gesist.

‘Ooo,’ zei Flis, die de boot op stapte en meteen naar haar buik greep.

‘Je kunt niet nu al zeeziek zijn,’ hinnikte Charlie. ‘We liggen nog stil.’

‘Wedden van niet?’ vroeg Flis ongelukkig. Haar roze wangen werden met de minuut bleker.

‘Hier,’ zei Charlie, die Flis de zak met snoep voorhield. Haar eigen wangen stonden bol van de snoepjes, die tegen haar tanden rammelden. ‘Neem een botermars.’

Flis schudde haar hoofd. ‘Straks misschien.’

Betty koos een springende kauw. De verrukkelijk zoete smaak van het knettersnoep verspreidde zich over haar tong en liet haar hele mond tintelen. Terwijl ze tevreden zuchtte maakte haar vader het touw los en voer het bootje de haven uit. Betty ging naast haar vader bij het stuurwiel staan. Ze ontweek een uithaal van Kst en keek naar de kaart die haar vader voor zich had uitgespreid. Terwijl ze die bestudeerde voelde ze hoe het tintelende gevoel zich door haar buik verspreidde. Kaarten waren voor Betty wat snoep was voor Charlie. Er waren nog zoveel plekken te ontdekken! Zij en haar zussen waren nog bijna nooit buiten Kraaiensteen geweest. Dat had Flis helemaal niet erg gevonden, maar Betty smachtte ernaar de wereld te verkennen.

‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg ze sluw, in de hoop haar vader te overrompelen nu hij zich moest concentreren op het besturen van de boot. Die vraag had ze sinds de kroeg was verkocht al heel vaak gesteld, maar tot haar grote ergernis had zowel haar vader als haar oma geen enkele keer geantwoord. Ook nu weigerde Betty’s vader het haar te vertellen, en gaf hij haar alleen een plagerige knipoog. Betty gaf het op en ging naar buiten, te rusteloos om op één plek te blijven. Nu het bootje in beweging was stond er een zwak briesje. Ze keek naar het grijze, moerasachtige water dat zich voor haar uitstrekte.

Ook als de zon wel had geschenen zou de gevangenis er nog steeds niet vrolijk uit hebben gezien. Het enorme, plompe gebouw besloeg het grootste gedeelte van Berouw, het eiland dat het dichtst bij Kraaiensteen lag. De honderden gevaarlijke gevangenen die erin zaten opgesloten waren maar een tochtje met de veerboot bij hen vandaan. Achter Berouw, maar net zichtbaar door een laaghangende wolk, lag Schrei, het eiland waarop de doden van Kraaiensteen werden begraven. Als laatste kwam Kwel; op dat eiland waren de zusjes Weddersinne nog nooit geweest. Daar woonden bannelingen, en het was verboden om ernaartoe te gaan – of het te verlaten. De drie eilanden werden de ‘Eilanden van Smarten’ genoemd. Betty vond het helemaal niet erg om die achter zich te laten en naar het vasteland te gaan.

De boot voer door de schaduw van de gevangenis. Het werd kouder en Betty voelde dat ze kippenvel kreeg onder haar dikke wollen sjaal. Eén stuk van de gevangenis paste niet bij de rest van het gebouw – een hoge toren, die ver boven alles uitstak. Dat was het oudste deel van de gevangenis, dat onder andere was gebouwd met eeuwenoude steenmannen – rotsen die als grafstenen op de graven op Schrei hadden gediend. Hier werden mensen opgesloten die zich schuldig hadden gemaakt aan hekserij of magie, want in de toren kon niet worden getoverd.

‘De toren van Kraaiensteen,’ mompelde Charlie, die naast Betty kwam staan en haar plakkerige handje in haar hand liet glijden. ‘Die ga ik niet missen. Jij wel?’

‘Echt niet.’ Betty keek naar de donkere ramen. Ze was maar één keer met haar zussen in de toren geweest, maar dat zou ze nooit vergeten. Het was een heel eind omhoog… en nog veel verder naar beneden. Ze gaf een samenzweerderig kneepje in Charlies hand. ‘Ik hoop dat we die nooit meer zullen zien.’

Tegen de tijd dat ze land bereikten was er een warm zonnetje tussen de wolken door gebroken en had Flis drie keer overgegeven. Ze gingen van boord in een drukke haven, waar ze met hun bleke huid en zware reismantels uit de toon vielen bij de gebruinde, luchtig geklede vissers. Betty keek om zich heen, blij met de nieuwe omgeving, en toen kwam hun vader met een geweldige verrassing. Hij wenkte hen naar een man met een pony en een rijtuig met twee wielen. Vader schudde de hand van de man, die vervolgens vertrok.

‘Waar gaat de koetsier heen?’ vroeg Flis.

‘Dat is de koetsier niet,’ legde vader uit, en hij gebaarde naar de kar. ‘Ik ben de koetsier. Deze is van ons.’

‘Een pony?’ joelde Charlie. Ze keek alsof ze vandaag al haar verjaardagen ineens vierde. Even onbevreesd als altijd trok ze een handje gras uit de grond, en ze begon het dier te voeren.

‘Een werkpaard,’ zei oma. ‘Geen huisdier. Nu we op het vasteland zijn hebben we een vervoermiddel nodig. Hier ligt alles verder uit elkaar, hoewel Pendelwiek maar iets groter is dan Kraaiensteen…’ Ze brak haar zin af en sloeg een hand voor haar mond, maar het was al te laat.

‘Pendelwiek?’ gilden de meisjes opgewonden. ‘Gaan we daarnaartoe?’

Oma glimlachte, en hun vader bulderde van het lachen. ‘Het geheim is bekend,’ zei hij terwijl hij hun koffers en dozen in de stuurhut van de boot zette en deze op slot deed. ‘Die haal ik later wel, daar is geen plek voor in het rijtuig.’

Met z’n allen was het inderdaad al krap genoeg, maar dat kon de meisjes niets schelen.

‘Het is nog een dik uur rijden naar het nieuwe huis,’ zei oma, die geplette maar verrukkelijke boterhammen met jam uitdeelde. Na het brood deelden ze de laatste snoepjes, en zelfs Flis was vrolijk.

‘Ik ben benieuwd hoe ons nieuwe huis eruitziet,’ zei ze terwijl ze tevreden op een botermars zoog. ‘Ik popel om het te zien!’

‘Wat betekent dat?’ vroeg Charlie.

‘Dat je ergens heel erg naar uitkijkt,’ legde Betty uit.

‘O ja,’ beaamde Charlie. ‘Ik pollepel ook!’

Deze keer verbeterde Betty haar niet. Ze had het te druk met nadenken over waar ze naartoe gingen en te fantaseren over wat ze daar allemaal zouden aantreffen. ‘Pendelwiek,’ fluisterde ze. Dat woord rolde soepel van haar tong. Het deed haar denken aan sprookjes, tikkende klokken en flakkerende kaarsen. Het klonk bekend, alsof ze het ooit als een stip of een haastig neergekrabbeld woord op een van haar kaarten had zien staan. Het was geen plek die ze ooit had verwacht te bezoeken, laat staan dat ze had verwacht er te gaan wonen.

‘Pendelwiek, Pendelwiek,’ zong Charlie. ‘We komen er wel, geen paniek!’ Ze kromp even ineen toen het rijtuig over een hobbel reed en Kst, die op haar schoot lag, krijste en zijn klauwen in haar arm zette.

‘Dat rotbeest!’ riep Betty uit toen ze twee rijen rode stipjes in Charlies huid zag staan. ‘Kijk nou wat hij heeft gedaan.’

‘Geeft niks,’ zei Charlie dapper, maar telkens wanneer ze door een kuil reden sprongen de tranen in haar ogen.

Betty leunde over de zijkant van het rijtuig om zo veel mogelijk te kunnen zien. De hoeven van de pony klepperden over stenen bruggetjes en langs boerderijen, velden, stadjes en dorpen in de richting van hun nieuwe huis. Het rook hier zelfs anders: zwaar en zoet, vol zomer en hoop. Flis leek betoverd door haar omgeving, en verwonderde zich luid over de vele soorten wilde bloemen en de vogels die in de heggen nestelden.

‘Ho,’ zei hun vader tegen de pony om het rijtuig af te remmen om van een steile heuvel te rijden. ‘Rustig aan… nee, rústig. Niet stoppen!’

Maar de pony stond stil en weigerde nog een stap te zetten.

Oma, die een tijdje had zitten dutten, werd wakker en ging rechtop zitten. ‘O, we zijn er.’

‘Echt?’ vroeg Flis, die weifelend om zich heen keek. Afgezien van de punt van een verre kerktoren waren er alleen maar heggen en velden te zien. ‘Waar is het huis?’

‘Ga jij maar met de meisjes vooruit,’ zei vader tegen oma. ‘Zodra ik dit koppige beest weer in beweging heb kom ik achter jullie aan.’

‘Deze kant op,’ zei oma, die met krakende gewrichten een weggetje in liep. ‘Het is het eerste huis aan je rechter…’

Maar de meisjes renden al lachend langs haar, duwend en trekkend; ieder van hen wilde als eerste hun nieuwe huis zien.

Ineens dook het hek voor hen op, dat een eindje bij de weg vandaan in een groen hoekje stond. Toen Betty abrupt bleef staan om ernaar te kijken botsten Charlie en Flis bijna tegen haar op. Het gegiechel van de meisjes verstomde meteen.

‘Dit kan het niet zijn,’ zei Flis, die walgend haar lip optrok. Ze pakte Betty’s arm. ‘Kom, het is vast verderop.’

‘Nee, dit is het wel,’ riep oma, die hen hijgend probeerde in te halen. ‘Dit is het huis.’

De meisjes keken langs het gammele hek. de merel stond er op het verweerde bordje dat aan het huis hing. Een huis dat totaal anders was dan Betty en haar zussen hadden verwacht.

2. Het scheve huis

Hoofdstuk 2

Het scheve huis

‘Het is scheef!’ riep Flis. ‘Het lijkt wel alsof het elk moment kan instorten!’

‘Tja… ’t Stropersschuitje was ook scheef,’ protesteerde oma, al vond Betty haar een tikkeltje bezorgd klinken.

‘Nee, ’t Stropersschuitje stond een beetje uit het lood,’ antwoordde Flis. ‘Dit huis is gammel!’

Charlie trok haar neus op. ‘Heel gammel.’

‘Volgens mij is dat niet ons grootste probleem,’ zei Betty terwijl ze vol ontzetting naar het huis keek. Goed, jaren geleden was het misschien mooi geweest, maar nu waren de witgekalkte muren smoezelig en grijs. De tuin was overwoekerd door onkruid, en voor een afbladderende zwarte deur hing een dik gordijn van verlepte rozen en stekelige takken. Het rieten dak boog door, en op de ramen zat een laagje aangekoekt vuil. Een aantal ervan was kapot.

‘Het lijkt wel of hier een heks heeft gewoond,’ zei Flis.

‘Het lijkt wel of hier een heks is gestórven,’ zei Betty.

‘En we pollepelden nog wel zo om het te zien,’ voegde Charlie daaraan toe. Ze liet de tegenstribbelende Kst los, die in het wilde struikgewas verdween.

‘O, alle kraaien nog aan toe,’ zei oma boos. ‘Kunnen jullie niet op z’n minst dóén alsof jullie het leuk vinden?’

‘Kraaien,’ herhaalde Flis zacht, en ze wees naar het dak.

Daar, naast de schoorsteen, stond een oud ijzeren windvaantje, dat de vorm had van twee zwarte vogels. Opeens schoot Betty een oud kraaienbijgeloof te binnen dat oma graag citeerde.

Een voor moerasmist, twee voor zorgen…

‘Dat zijn geen kraaien,’ zei oma ongeduldig, en ze tikte op het houten bordje. ‘Dat zijn merels.’

‘Merels,’ fluisterde Flis. ‘Dat zijn ook zwarte vogels… vind je dat niet gek, Betty? Het is bijna alsof de kraaien van Kraaiensteen ons achterna zijn gereisd.’

Betty vond het inderdaad een beetje vreemd, maar dat zou ze nooit toegeven. Ze was er trots op dat zij de nuchtere van hun familie was, dat zij zich niet zoals oma en Flis druk maakte om bijgelovige onzin. Ze was vastbesloten om haar opwinding niet te laten verpesten door het afbrokkelende huis, hoewel ze moest toegeven dat ongeluk hen inderdaad leek te achtervolgen.

Oma bukte en haalde een sleutel onder een gebarsten bloempot vandaan.

‘Wie heeft die daar neergelegd?’ wilde Charlie weten.

‘Een van de buren.’ Oma schoof de prikkende takken opzij en maakte de deur open. ‘De mensen die verderop in De Roos wonen. Of woonden ze nou in De Leeuwerik? Die hebben de sleutel gekregen zodat onze spullen naar binnen konden worden gebracht.’

‘Waarom heet dit huis niet De Roos?’ zei Flis ongelukkig. ‘Of De Leeuwerik, of…’

De deur ging piepend open, en er kwam een muffe geur naar buiten drijven.

Charlie snoof een keer weemoedig. ‘Het ruikt als dat enge keukenkastje thuis.’

‘Dít is nu ons thuis,’ antwoordde oma, en ze stommelde het donkere huis in. Flis en Charlie liepen achter haar aan, maar Betty bleef staan om hun nieuwe huis en de geur in zich op te nemen. Wat was het allemaal vreemd en nieuw – het smeekte erom verkend te worden!

Toen Betty naar binnen ging voelde het alsof ze plotseling haar evenwicht was verloren. Oma rukte de provisorische gordijnen opzij en opende de ramen om licht en frisse lucht binnen te laten.

‘Sta daar niet zo te staan,’ snauwde ze tegen Flis. ‘Kom me helpen!’

‘Dat zou makkelijker zijn als dit huis me niet zo zeeziek maakte,’ mopperde Flis, gebarend naar de hellende vloer.

Dat was Betty met haar eens. Ooit was er een kermis in Kraaiensteen langsgekomen, en toen waren ze in een attractie geweest die Het Scheve Huis heette. Daarin had ze zich net zo vreemd en uit balans gevoeld als nu.

‘Zeeziek!’ zei oma. ‘Wat een onzin.’ Maar weer dacht Betty een twijfelend toontje in haar oma’s stem te horen.

‘Het is echt scheef, oma,’ zei ze.

‘Eerlijk gezegd is dat me de vorige keer niet opgevallen,’ gaf oma ongemakkelijk toe.

‘Hoe kan het je niet zijn opgevallen dat…’ Flis’ stem stierf weg, en ze keek oma ongelovig aan. ‘Wacht. Je was dronken, hè?’

‘Misschien had ik er eentje te veel op,’ zei oma verdedigend. ‘Maar ik had iets te vieren!’

‘Eentje te veel?’ brieste Flis. ‘Iets te víéren?’

‘Misschien went het wel,’ zei Charlie, die opleefde toen ze de keuken in liep. ‘Kijk eens naar die enorme voorraadkast! En, o…’ Ze schopte ergens tegenaan, dat over de vloertegels rolde. Ze vloog er vrolijk op af en hield een zilveren munt omhoog. ‘Kijk! Geld!’

Betty draaide langzaam een rondje om haar as. Nu de open ramen en frisse lucht de schaduwen en muffe lucht hadden verdreven, kon ze het huis eens goed bekijken. Alles was bedekt met een laagje spinnenwebben en stof. Maar het was niet zo vreselijk als ze in eerste instantie had gedacht, en het was veel ruimer dan ze zich had voorgesteld. De keuken was groot en had een breed raam dat uitkeek op een overwoekerde tuin. Er was een grote open haard, met aan weerskanten een oven waarin brood kon worden gebakken, en een kleinere haard in de woonkamer, waar een paar dozen en al enkele van hun meubels stonden. In de achterwand van de keuken zat een stevige houten deur, die waarschijnlijk uitkwam op de tuin.

‘Misschien is het… ook weer niet zó erg,’ zei Betty.

‘Niet zó erg?’

Haar vader dook via de voordeur naar binnen en klopte goedkeurend op een muur. ‘Dit huis is hartstikke stevig. Tweehonderd jaar geleden gebouwd.’

‘Maar het is hier wel een beetje een troep, hè?’ zei Charlie, die een dik spinnenweb wegblies.

‘Troep is op te ruimen,’ antwoordde hun vader. ‘Geloof me maar – met een goede poetsbeurt en een likje verf is dit huis weer zo goed als nieuw. Het heeft alleen wat liefde nodig, en die hebben we in overvloed.’ Hij tilde Charlie op om haar de kieteldood te geven. ‘En jullie hebben het beste nog niet eens gezien.’

‘Het beste?’ vroegen de meisjes in koor.

Hun vader zette Charlie weer neer. ‘Kom mee.’

Ze volgden hem naar de voordeur, waarnaast zich in een nis een smalle trap bevond. Toen ze binnenkwamen was het in het huis zo donker geweest dat ze die niet hadden gezien. Hun vader liep naar boven, gebukt vanwege het lage plafond, en de meisjes liepen achter hem aan.

‘Niet doen,’ zei Flis boos toen Charlie zich langs haar wilde wurmen. ‘Weet je soms niet dat het ongeluk brengt om op een trap iemands pad te kruisen?’

‘Niet als we dezelfde kant op gaan,’ zei Charlie, die zich langs haar zus wrong.

De trap kwam uit op een overloop, waar een kast stond en drie scheve deuren toegang gaven tot drie slaapkamers. Ook deze kamers hingen vol met spinnenwebben, maar ze waren minder donker dan het beneden was geweest; het warme zonlicht stroomde er door de kale ramen naar binnen. En de lucht was hier frisser; door een aantal gebroken ruiten dreef de geur van de zomer naar binnen.

‘Ik wil deze!’ riep Charlie, die van de ene naar de andere kamer racete. ‘Nee… deze!’

De meisjes werden door hun vader naar een kamer aan de rechterkant geleid, die uitkeek over de achtertuin. Die kamer was helemaal leeg, afgezien van een inbouwkast en een kleine open haard.

‘Daar.’ Hij wees naar het raam. ‘Zien jullie dat?’

De meisjes keken naar buiten, waar een warmgeel zonnetje scheen. Betty voelde haar adem stokken. Achter het raam lag de kleine ommuurde tuin die ze vanuit de keuken had gezien. Die was overwoekerd, maar nu kon ze vage rijen en afbakeningen onderscheiden en zag ze een paar gebroken stokken uit de aarde steken. Een moestuin. Achter in de tuin bevond zich een poort van bladeren, waar een pad doorheen liep dat uitkwam bij een groot grasveld vol wilde bloemen, bomen en zelfs een vijvertje. Het veld strekte zich heel ver uit, en werd door een dikke heg gescheiden van uitgestrekte graanvelden en weilanden. Betty zag de warmte van het land schitteren aan de horizon. In de verte stonden een of twee gebouwen.

‘Dat is van ons,’ zei Betty’s vader. ‘Al dat land, helemaal tot aan de heg. Weten jullie wat dat betekent?’

‘Kippen?’ vroeg Charlie hoopvol. Ze wees naar een hoopje rottend hout dat weleens een oude kippenren kon zijn. Kst sloop er snuffelend omheen.

Haar vader lachte en woelde door haar ongekamde haar. ‘Dat betekent dat we van alles kunnen kweken.’

‘Bloemen,’ zei Flis dromerig.

‘Groente en fruit,’ antwoordde hun vader. ‘Maar ook bloemen, ja.’ Hij sloeg een arm om Flis’ schouders en trok haar tegen zich aan. ‘Ik weet hoe dol je daarop bent, dus dat stukje grond daar in de zon mag je vol zetten met rozen en lavendel.’ Hij knipoogde naar Charlie. ‘En ik zal eens nadenken over die kippen. Stel je voor, elke dag verse eieren.’

‘Ja!’ Charlie slaakte een kreetje en deed een gek dansje waarbij ze met haar armen flapperde alsof het vleugels waren. ‘Pok-pok-pok-poook!’

Hun vader liep naar een hoek van de kamer, pakte een lange dunne koker en gaf hem aan Betty. ‘Hier,’ zei hij. ‘Deze heb al ik weken geleden voor je gekocht. Ik heb hem bewaard om hem vandaag aan je te kunnen geven.’

Toen Betty de koker aannam werd ze overspoeld door een bekende golf van opwinding. Ze kon wel raden wat het was – een van de leukste dingen van de hele wereld. Uit de koker haalde ze een dikke rol stevig crèmekleurig papier, die ze met ingehouden adem openrolde.

‘Een kaart,’ fluisterde ze. ‘Mijn eigen kaart van Pendelwiek.’ Terwijl Flis en Charlie over haar schouder meekeken liet ze haar ogen gretig over de inkttekening gaan. Een kronkelend beekje, een kerk, een plantsoen… en, achter dat alles, een uitgestrekt, dicht bos. ‘Het Tiktakwoud,’ mompelde ze, en opnieuw moest ze denken aan sprookjes en magie. ‘Wat een prachtige naam.’

‘Wat krijg ík?’ klaagde Charlie, die een jaloerse pruillip trok. ‘Betty heeft een kaart gehad, en Flis krijgt een rozentuin. En niet zeggen dat ik kippen krijg, want die zijn er nog niet!’

Haar vader grinnikte. ‘Nou, zie je die grote boom?’ Hij wees naar het veld achter de ommuurde tuin. ‘Als je het mij vraagt kan die wel een schommel gebruiken.’

‘Een schómmel?’ Charlie keek ondertussen alsof ze elk moment zelf veren kon krijgen. ‘Kom, laten we die meteen gaan maken! Mag dat, alsjeblieft?’ Ze pakte haar vaders hand en trok hem de kamer uit, waardoor Betty en Flis alleen achterbleven.

Betty scheurde haar blik los van de kaart en schoof hem voorzichtig weer in de koker. Haar ogen gleden over het goudkleurige land achter het raam. Een tuin! Een echte tuin – die hadden ze nog nooit gehad. Achter ’t Stropersschuitje lag een armoedig lapje grond dat vol stond met kratten en biervaten, en waar de paar kale bloembedden nooit hadden gebloeid. Maar dit… Voor het eerst sinds ze in De Merel waren begon ze te denken dat oma een goede keuze had gemaakt.

‘O,’ zei Flis. ‘Moet je die vensterbank zien – daar ligt iets op. Krijtstof, lijkt het wel.’ Ze huiverde. ‘Laat dit huis alsjeblieft geen mierenplaag hebben.’

Betty fronste en drukte een vinger in het witte spul, dat in een streep langs het hele raamkozijn lag. Ze wreef haar vingertoppen langs elkaar. ‘Het is korrelig.’

‘Suiker?’ opperde Flis.

‘Volgens mij is het… zout,’ zei Betty, die zich opeens vaag iets herinnerde wat oma ooit had verteld. ‘Wat gek.’ Toen ze een stap bij het raam vandaan zette zag ze op de grond iets schitteren; een zilverkleurig voorwerp dat werd beschenen door een baan zonlicht. Ze liep ernaartoe om te zien wat het was. ‘Nog een munt, zo’n zelfde als Charlie net beneden vond.’

‘De vorige bewoner ging blijkbaar slordig met zijn geld om,’ zei Flis. Ze bukte om de munt op te rapen.

‘Niet aankomen,’ zei Betty. In haar binnenste voelde ze iets opflakkeren, al wist ze niet precies wat. Een soort bezorgdheid, of zo. ‘Kijk,’ zei ze. ‘Daar.’ Toen ze over de hellende vloer naar de andere kant van de kamer liep maakte haar maag een salto. In de hoek lagen een paar droge bladeren, die ze met haar voet opzijschoof. ‘Nog een munt.’

‘En daar ligt een vierde,’ zei Flis, die wees. ‘Wat eigenaardig!’

Betty liep naar de volgende kamer. ‘Hier liggen ze ook. En hier ligt ook zout op de vensterbanken.’ Met Flis in haar kielzog rende ze naar de derde slaapkamer. ‘En hier ook. In alle hoeken van alle kamers ligt een zilveren munt.’

‘Dat is tegen de mieren, dat kan niet anders.’ Flis keek uit het raam, haar ogen vol zomer en verlangen.

‘Wilde kastanjes houden spinnen op een afstand, toch?’ zei Betty, die zich dat opeens herinnerde van een herfst met bijzonder veel spinnen een paar jaar geleden. ‘Het is vast zoiets. Kom, laten we naar buiten gaan!’

Beneden zag Betty nog een streep zout liggen, die ze hadden verbroken toen ze het huis waren binnengegaan. Oma stond bij het keukenraam, waar ze mompelend naar nog een spoor van wit poeder keek. Ze had de ketel uitgepakt, maar die bungelde halfvergeten aan haar hand. Toen Betty en Flis naar haar toe liepen, keek ze op.

‘Zout,’ zei ze hees. ‘Dat ligt hier beneden in alle vensterbanken en voor elke deur. En in elke hoek ligt een zilveren munt.’

‘Boven ook,’ antwoordde Betty. ‘In de slaapkamers.’

‘Dit bevalt me niets,’ mompelde oma, en ze schudde haar hoofd. ‘Dit bevalt me helemaal niets.’

‘Oma, wat is er aan de hand?’ Flis legde een hand op de arm van haar grootmoeder. ‘Je kijkt bezorgd.’

‘Dat bén ik ook.’ Oma zette de ketel met een klap op tafel en begon in een van de dozen te rommelen. ‘Waar is mijn hoefijzer? Wie heeft het ingepakt? Dat wil ik hebben, en wel nu.’

‘Dat zit tussen de spullen die we vanochtend hebben meegenomen,’ zei Flis vriendelijk. ‘Die moet papa nog van de boot halen, weet je nog? Je wilde het vandaag per se bij je hebben.’

‘Oma, wat is er?’ vroeg Betty. Ze had hun oma maar een handjevol keren zo gespannen gezien, en ook deze keer vond ze het verontrustend. Net als ieder ander zag Betty Bonny Weddersinne als de vervaarlijke waardin die zelfs de meest onhandelbare bewoners in toom wist te houden. Wat had oma ook alweer gezegd over zout?

‘Dat wordt gebruikt om kwalijke zaken buiten de deur te houden,’ zei oma, bijna alsof ze Betty’s gedachten had gehoord. ‘Vroeger gebruikten mensen zout om zichzelf te beschermen. Gevaarlijke dingen kunnen er niet overheen.’

Betty knikte; nu herinnerde ze het zich weer. Toen de zusjes klein waren, hadden oma en hun vader hun vele verhalen verteld. Die van hun vader gingen voornamelijk over smokkelaars en avontuur, maar die van oma waren altijd griezeliger. Haar verhalen gingen over boze heksen, wraakzuchtige geesten en ondeugende elfjes. Eén avond had ze een ontzettend spannend verhaal verteld over een kobold die een huis in probeerde te komen, maar werd tegengehouden door een streep zout in de deuropening.

‘Dat is toch zeker niet wat je dwarszit, oma?’ vroeg ze. ‘Waarom is dit anders dan de heksenstenen en hoefijzers die jij ophangt? Het is gewoon bijgeloof, toch?’

‘Er is een verschil tussen een paar talismannen voor het raam hangen en elke ingang op deze manier verzegelen,’ antwoordde oma. ‘En dan zijn er nog die munten…’

‘Wat hebben díé te betekenen?’ vroeg Flis, die ondertussen een beetje zenuwachtig leek.

Oma aarzelde. ‘Dat weet ik niet precies. Maar volgens mij heb ik ooit iets gehoord over zilveren munten en… en je ziel verkopen aan de duivel.’ Dat laatste woord fluisterde ze, en ze maakte het teken van de kraai. Toen haalde ze haar pijp tevoorschijn en begon hem te vullen met tabak.

Langs Betty’s rug schoot een nare rilling. Opnieuw voelde ze iets opflakkeren in haar binnenste, en ze moest denken aan wat Flis had gezegd, dat huizen een bepaald ‘gevoel’ opwekten. Op dit moment wekte De Merel zeker een gevoel op – en dat gevoel was niet bepaald fijn.

‘Wie woonde hier voor ons?’ vroeg ze, al wist ze niet of ze dat wel wilde weten.

‘Dat is me niet verteld,’ antwoordde oma, die hulpeloos haar schouders ophaalde. ‘Het huis stond al maanden leeg. Maar ik kan je wel vertellen: diegene was bang. Heel bang. Mensen doen alleen zoveel moeite’ – ze gebaarde naar de ramen – ‘als ze bang zijn voor iets wat hun huis zou kunnen binnenkomen.’

Betty voelde zichzelf verstijven, en onwillekeurig schoot haar een duistere gedachte te binnen.

Of voor iets wat eruit zou kunnen ontsnappen.

3. Magie

Hoofdstuk 3

Magie

Etterende eksters, Betty Weddersinne!

Betty gaf zichzelf een standje en zette die gedachte en het onheilspellende gevoel van zich af. Ze had altijd geweigerd zich te laten meeslepen door oma’s bijgeloof, maar dat was iets wat je onwillekeurig toch overnam, en het ergerde haar dat ze dat had laten gebeuren. Dit was hun nieuwe start, en die ging ze niet laten verpesten door gekke oude verhalen.

‘Luister, we zijn allemaal moe, en we hebben een lange reis achter de rug,’ zei ze. ‘Het is logisch dat we ons op een nieuwe plek een beetje onwennig voelen, maar zoals papa al zei zal dit huis zodra we het hebben opgeruimd en geverfd aanvoelen als nieuw. Als óns huis.’

‘Betty heeft gelijk,’ zei Flis, en ze klopte zachtjes op oma’s hand. ‘Ik ga water opzetten, en dan drinken we een lekker kopje thee. En daarna ga ik dat zout opvegen en aan de slag met de spinnenwebben.’

Oma klopte op haar zakken, op zoek naar lucifers. ‘Alleen het zout,’ zei ze. ‘En de thee. De rest kan wachten. Jullie willen vast de omgeving verkennen.’

‘Mag dat?’ vroeg Betty hoopvol.

‘Twee uurtjes, niet langer,’ antwoordde oma. ‘Er is een boerderij waar jullie vader werk hoopt te vinden, dus het kan geen kwaad om jullie daar eens voor te stellen.’

‘Ik ga Charlie halen,’ zei Flis, en ze liep naar de robuuste houten deur aan de achterkant van het huis.

Betty wilde haar volgen, maar oma legde een gerimpelde hand op haar arm en zei zachtjes: ‘Betty? Ik wil dat je die zilveren munten laat verdwijnen. Maar ik wil níét dat je er iets mee koopt.’

‘Je wilt niet dat ik er iets mee koop?’ zei Betty.

‘Gebruik ze als aalmoes,’ antwoordde oma. ‘Gooi ze in een wensput – het kan me niet schelen wat je ermee doet. Ik wil ze gewoon het huis uit hebben.’ Ze stopte haar pijp in haar mond om aan te geven dat het gesprek was afgelopen en liep naar de deur waardoor Flis was verdwenen. Toen oma die opendeed, zag Betty tot haar verbazing dat hij niet uitkwam op de tuin, zoals ze had gedacht. In plaats daarvan gaf hij toegang tot een andere kamer.

‘O,’ zei Betty, die de kamer in keek. ‘Ik dacht dat dit de deur naar de tuin was.’

‘Waarschijnlijk was dat ooit ook zo,’ antwoordde oma. ‘Dit stuk van het huis is er later aangebouwd, waarschijnlijk als opslagruimte.’ Ze haalde haar pijp uit haar mond en wees ermee naar de achterste muur van de kamer. ‘Díé komt uit in de tuin.’

Flis verscheen in de deuropening van de kamer. Haar ogen schitterden, en in haar haar zat een piepkleine bloem die op een elfjeskroon leek. ‘Wat een fijne kamer. Het is hier zo licht! En de vloer loopt niet scheef. Mag ik deze?’

‘Wat mij betreft wel,’ antwoordde oma.

Flis maakte een pirouette in het midden van de kamer en liep naar het grootste raam. Dat keek uit op een kleine paddock en een stal naast het huis, waar hun vader de pony had neergezet.

‘Is dat ook van ons?’ vroeg Betty verbaasd. Ze begon te begrijpen waarom oma zo gecharmeerd was geweest van dit huis.

‘Wat een heerlijke kamer, zo vlak naast de tuin,’ zei Flis tevreden. ‘Ik noem het “Het Holletje”. Of nee, “Het Nest”.’

‘En hij ligt vlak naast de keuken,’ zei Betty. ‘Handig voor als je je kookkunsten wilt verbeteren.’

‘Hé!’ protesteerde Flis.

‘Wacht, betekent dat dat Charlie en ik weer een kamer moeten delen?’ vroeg Betty, die haar best deed om haar teleurstelling niet te laten horen. ‘Boven zijn maar drie kamers.’ Ze vond het niet erg om een slaapkamer met Charlie te delen, maar ze had écht gehoopt op een eigen kamer.

‘Nee,’ zei oma. ‘Jij en Charlie krijgen allebei een eigen slaapkamer, en je vader natuurlijk ook. Ik slaap hier beneden, op een opklapbed in de woonkamer. Mijn knieën kunnen tegenwoordig niet meer zo goed overweg met trappen.’ Ze keek Flis sluw aan. ‘En met die deur naar de tuin moet íémand jou en je vriendje in de gaten houden, jongedame.’

‘Ik heb geen vriendje,’ mompelde Flis, en ze begon te blozen.

‘Nog niet,’ zei Betty. ‘Stel je eens voor – een heel dorp vol jongens die je nog niet hebt gekust.’

‘O, hou je mond,’ zei Flis, en ze haastte zich naar de keuken om de fluitketel te vullen.

Betty grijnsde en oma ging naar buiten, stak haar pijp aan en liep met een wolkje grijze rook in haar kielzog de tuin in, op zoek naar Charlie en hun vader. Toen Betty terugliep naar de keuken en haar zus het zout uit de vensterbanken zag vegen verflauwde haar glimlach.

‘Verzamel jij de munten?’ vroeg Flis. ‘Ik wil ze niet aanraken.’

‘Je bent al even erg als oma,’ antwoordde Betty, al had zij daar eigenlijk net zo weinig zin in. Ze pakte een stoffige glazen pot die de vorige bewoners in de keuken hadden laten staan en gooide de munten er een voor een in. De schijfjes voelden koud aan in haar warme hand. Ze vroeg zich af hoelang de munten onaangeroerd in het huis hadden gelegen. En, belangrijker nog: waaróm ze er lagen.

‘Denk je dat het waar is, wat oma over die munten zei?’ vroeg Flis zachtjes. ‘Dat ze iets te maken hebben met het verkopen van je ziel?’

Betty haalde haar schouders op. ‘Oma is hier de expert als het gaat om bijgeloof. Maar het is belangrijk om te onthouden dat het niet automatisch écht is omdat de vorige bewoner erin geloofde. We mogen ons niet bang laten maken door iets wat iemand anders dacht. Misschien had diegene ze wel niet meer allemaal op een rijtje.’

‘Maar Betty,’ antwoordde Flis, nog zachter dan net, ‘we weten dat… dat sómmige dingen echt zijn, toch? Terwijl we dat een jaar geleden nog niet wisten. We weten dat magie echt is…’

‘Ja.’

De stem kwam vanuit de deuropening van Flis’ kamer en liet de zusjes zo vreselijk schrikken dat Flis een kreetje slaakte en Betty bijna de pot met munten liet vallen.

‘Charlie!’ riep Betty. ‘Waarom besluip je ons?’

‘Om te oefenen,’ zei Charlie, die buitengewoon tevreden met zichzelf leek. Ze wandelde zelfingenomen de keuken in. ‘Je weet wel, voor als jullie het over “grotezussendingen” hebben. En voor als we wegstoppertje spelen.’

‘Verstoppertje!’ zeiden Betty en Flis in koor.

‘Dat is hetzelfde,’ zei Charlie ongeduldig. In haar groene ogen lag een stoute schittering. ‘Dit huis heeft echt heel veel goede verstopplekken!’ Ze was even stil. ‘Waarom hadden jullie het over magie?’

‘Eh…’ Flis en Betty wisselden een ongemakkelijke blik. Charlie was bijna nergens bang voor, maar ze wisten allebei dat het verkopen van je ziel geen gespreksonderwerp voor een zevenjarige was.

Betty dacht snel na. ‘Flis vroeg zich af in welke doos ik de poppen had gestopt,’ antwoordde ze.

‘Ja, in welke doos zitten die eigenlijk?’ vroeg Charlie.

‘In geen enkele.’ Betty stak haar hand in haar zak en haalde er een set matroesjka’s uit; houten poppen die in elkaar pasten en steeds kleiner werden. Het gladde hout was prachtig beschilderd en de poppen hadden kastanjebruin haar en sproeten. ‘Ik heb ze de hele reis bij me gehouden.’

‘Mag ik ze even hebben?’ vroeg Charlie smekend. ‘Heel even maar?’

‘Charlie,’ zei Betty waarschuwend. ‘Wat nou als oma terugkomt?’

‘Die komt niet terug,’ antwoordde Charlie. ‘Die heeft het veel te druk met tegen papa zeuren dat hij haar hoefijzer moet gaan halen. Ah toe, Betty!’

‘Goed dan.’ Betty stak haar de poppen toe. ‘Als je maar wel een beetje opschiet.’

Charlie pakte de poppen enthousiast aan.

Betty had de poppen voor haar dertiende verjaardag van oma gekregen. Gewoonlijk zou het meer een cadeau geweest zijn voor Flis, die van mooie spulletjes hield, of voor Charlie, die dol was op speelgoed, maar er niet veel van had. Maar de poppen waren geen speelgoed, en ze waren al helemaal niet gewoon. Want als je een klein voorwerp, zoals een haar of een tand, in de poppen stopte, en de twee helften van de buitenste zo op elkaar draaide dat ze precies op elkaar aansloten, dan verdween de persoon van wie het voorwerp was. De poppen waren het kostbaarste bezit van de zussen, en hun magische kracht, waar niemand iets van afwist. Ze waren hun snufje magie.

En, zo had Charlie ontdekt, de poppen konden ook andere dingen laten verdwijnen. Ze draaide aan de twee helften van de buitenste pop zodat ze niet meer op elkaar aansloten en gaf de matroesjka’s toen weer terug aan Betty. Voorzichtig haalde ze een bruine rat met drie pootjes uit haar zak, die gaapte en zich uitstrekte. Charlie kietelde het beestje achter zijn oren, stopte hem in de kraag van haar jurk en giechelde toen hij over haar schouders holde.

‘Ik heb je gemist, Huppie,’ zei ze.

‘Gemist?’ Betty rolde met haar ogen. ‘Hij zit al de hele tijd in je zak! Je kon hem dan misschien niet zien, maar je kon hem wel vóélen.’

‘Dat is niet hetzelfde,’ hield Charlie vol. ‘Ik heb het gemist om zijn snorhaartjes zien, en zijn neusje, en…’