Vergeet me niet

Meld je aan voor onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van

de nieuwste boeken van Ambo|Anthos uitgevers via

www.amboanthos.nl/nieuwsbrief.

Val Emmich

Vergeet me niet

Vertaald door

Elise Kuip

Ambo|Anthos

Amsterdam

ISBN 978 90 263 3650 8

© 2016 Val Emmich

Published by arrangement with Folio Literary Management,

LLC and Marianne Schönbach Literary Agency

© 2017 Nederlandse vertaling Ambo|Anthos uitgevers,

Amsterdam en Elise Kuip

Oorspronkelijke titel The Reminders

Oorspronkelijke uitgever Little, Brown and Company,

Hachette Book Group

Omslagontwerp Janine Jansen

Omslagillustratie © Hachette Book Group

Foto auteur © Andrew Holtz

Verspreiding voor België:

Veen Bosch & Keuning uitgevers nv, Antwerpen

Voor Jill, mijn ware

Het vergt kracht om iets te onthouden, een ander soort

kracht om iets te vergeten, en alleen een held kan allebei.

James Baldwin

In ruil voor wat gemoedsrust kun je alles van me krijgen.

John Lennon

Come Together

1

Papa is me vergeten.

Ik zit met mijn gitaar op de harde traptreden op hem te wachten en er loopt een mier langs mijn gymp. Het is maar een minibeestje, maar ik zou liever een minibeestje zijn dat niemand opvalt, dan een echt meisje dat iedereen wel ziet, maar niet belangrijk genoeg vindt om te onthouden.

Juf Caroline wacht met me mee. De man in de auto zit klaar om haar naar huis te brengen, maar ze kan pas weg als ik weg ben. ‘Ik zal je vader nog eens bellen.’

Ze hoeft maar één keer op haar telefoon te tikken, want ze heeft papa al een keer gebeld en een bericht ingesproken. Na een stille minuut laat ze haar telefoon zakken en zet ze een extra lief stemmetje op. ‘Maak je maar geen zorgen, Joan. Het duurt vast niet lang meer.’

Ze doet superaardig, waardoor ik me alleen maar meer schaam. Het enige goede aan dit hele gedoe is dat dit mijn laatste Jonge Artiesten-les was, dus zodra mijn vader me heeft opgehaald, hoef ik juf Caroline nooit meer te zien.

‘Hoe laat is het?’ vraag ik.

‘Bijna vijf uur,’ antwoordt juf Caroline.

De les duurde tot halfvijf. Meestal zitten papa en ik om tien over halfvijf weer in de auto. ‘Sorry.’

‘Het geeft niet, Joan. Dit ben ik morgen weer vergeten.’

Maar ik niet. Dat is het probleem. Ik vergeet niets.

Dit gaat niet alleen over het feit dat papa er vandaag niet is om me op te halen. Het gaat over het feit dat papa en ik in 2011 een rode kardinaal zagen en ik vroeg of hij zich de rode kardinaal herinnerde die we twee jaar daarvoor hadden gezien, op woensdag 29 april 2009. Hij denkt even na en zegt dan van wel, maar aan de manier waarop hij het zegt, hoor ik dat hij zich die andere rode kardinaal niet meer kan herinneren, en daardoor voelt de afstand tussen ons groter dan ik zou willen.

En het gaat over het feit dat mama zegt ‘Daar kun je donder op zeggen’ en ik snel alle keren dat ze dat de afgelopen zes maanden heeft gezegd (zevenentwintig keer) bij elkaar optel. Dan vraag ik mama om te raden hoe vaak ze het heeft gezegd en geef haar de hint dat het aantal minder is dan vijftig en meer dan tien, maar in plaats van mee te doen met mijn spelletje zegt ze: ‘Joan, wat wil je van me?’, en ze loopt weg.

En dit gaat over het feit dat mensen verhalen vertellen over dingen die we met zijn allen hebben meegemaakt en dan een gek gezicht trekken als ik hun vertel dat een bepaald deel van het verhaal niet klopt. Dan moet papa me uitleggen dat herinneringen voor de meeste mensen net als sprookjes zijn, wat betekent dat ze simpeler en grappiger en gelukkiger en spannender zijn dan het echte leven. Ik begrijp niet hoe mensen kunnen doen alsof iets op een andere manier is gegaan dan het echt is gegaan, maar papa zegt dat ze niet eens beseffen dat ze het verzinnen.

Juf Caroline loopt naar de man in de auto om iets tegen hem te zeggen. Ze praten even zachtjes met elkaar en dan zet de man zijn motor uit, wat goed is voor het milieu, en zet zijn stoel helemaal naar achteren, zoals opa doet als het tijd is voor een dutje.

Juf Caroline komt de traptreden weer op en zegt: ‘Wat teken je daar?’

Ik sla mijn dagboek dicht. ‘Niets.’ Mijn toekomstige man mag mijn tekeningen best aan iedereen laten zien als ik dood ben, net als Yoko met die van John heeft gedaan, maar op dit moment zijn ze privé.

John Lennon is mijn vaders favoriete artiest en ook die van mij. Papa wilde me eerst Lennon noemen, maar daar sprak mama haar veto over uit. Volgens mama kunnen echtgenotes dat. Toen heeft papa Lennon in het midden gezet, dus nu heet ik Joan Lennon Sully. Het midden is een goede plek voor belangrijke namen. In het midden van John Lennons naam stond Winston, naar Winston Churchill, een man die iedereen zich herinnert.

Mensen hebben allerlei redenen om zich iets niet meer te kunnen herinneren. Ze geven de schuld aan hun lege batterij, ze zeggen dat hun oren het niet goed hebben gehoord of gewoon dat ze te druk zijn, of te oud, of te moe. Maar eigenlijk herinneren ze het zich niet meer omdat hun doos te klein is.

Toen ik vijf werd, kocht mijn moeder een doos voor mijn kunstwerken. Ze had er genoeg van dat alle tekeningen en projecten door het huis slingerden. Ze zei dat ik de belangrijkste kunstwerken moest uitkiezen, want de doos was te klein om alles in te kunnen bewaren. Zo werkt het ook met de hersenen van mensen. Die zijn precies groot genoeg voor de belangrijkste herinneringen en de rest wordt weggegooid. Als ik het ding ben dat wordt weggegooid, is het moeilijk om niet zo sip te worden als Lennon op The White Album als hij zingt dat hij eenzaam is en dood wil. Zeker omdat ik nooit iemand zou weggooien, want mijn hersenen zitten nooit vol. Ik vind het gewoon oneerlijk.

Ik zou willen dat ik voor altijd belangrijk bleef en voor altijd zou worden onthouden, net als John Lennon en Winston Churchill, maar ik weet dat dat niet kan. Een paar jaar geleden heb ik ontdekt dat ik in geen enkele doos veilig ben, zelfs niet in die van mijn oma.

Zaterdag 13 februari 2010: oma’s nieuwe huis.

‘Oma, ik ben het, Joan.’

Ze lijkt in de war. ‘Ik ben Joan.’

‘Dat weet ik, oma. Maar ik ben ook Joan. Ik ben naar u vernoemd.’

Papa trekt me bij haar weg. ‘Ze is gewoon moe, lieverd.’

‘Ze weet niet meer wie ik ben.’

‘Jawel. Natuurlijk wel. Ze is gewoon…’

‘Oma, ik ben het.’

Ze probeert het. Echt. Maar ik ben er niet.

Oma Joan moest me uit haar doos gooien om ruimte te maken voor de teksten van haar lievelingsliedjes. Die herinnerde ze zich tot haar dood (zaterdag 8 oktober 2011).

Ik heb geprobeerd om mensen me te laten onthouden door briefjes achter te laten en hints te geven. Ik heb zelfs naar het journaal gekeken toen er werd gezegd dat bosbessen je hersenen sterker maken. Ik heb mama een grote doos laten halen en heb mijn familieleden ze allemaal laten opeten, maar dat is tijdverspilling geweest. Als oma Joan me kan vergeten, dan kan iedereen me vergeten. Zelfs papa.

‘Hoe laat is het nu?’ vraag ik terwijl ik op mijn gitaar tokkel.

‘Vijf over vijf.’

Er komt een auto hard onze kant op rijden, maar hij stopt niet. Ik speel een mineurakkoord omdat ik niet in de stemming ben voor blije geluiden.

Juf Caroline kijkt naar de wolken aan de zonnige hemel en zegt: ‘Het heeft echt al heel lang niet meer geregend.’

‘Eigenlijk heeft het op 20 januari nog geregend, en dat is minder dan drie weken geleden.’

‘Is dat zo?’

‘Ja.’

Ze lijkt onder de indruk. ‘Heb je altijd al zo’n fantastisch geheugen gehad?’

‘Nee,’ zeg ik. ‘Dat heb ik pas sinds ik in Home Depot op mijn hoofd viel.’

Juf Caroline moet lachen, maar dat is waar. Mijn vriend Wyatt weet alles over stripboeken en het internet en volgens hem heb ik mijn superieure autobiografische geheugen gekregen door in Home Depot op mijn hoofd te vallen en zou ik het weer verliezen als ik er nog een keer op mijn hoofd zou vallen. Daarom ben ik al jaren niet meer in die winkel geweest.

Ik was pas twee toen het gebeurde (ik ben nu tien). Papa had me voor in het winkelwagentje gezet en toen hij even niet keek had ik voorovergeleund en was ik gevallen. Mijn hoofd was tegen het beton geknald en papa had geschreeuwd, niet zoals hij schreeuwt tegen andere automobilisten, maar zoals hij schreeuwt als hij geen ovenwant gebruikt en zijn hand de bovenkant van het broodrooster raakt. Hij had me opgetild en was de winkel uit gerend.

Maar dat vertel ik niet aan juf Caroline, want die is druk met naar haar klembord turen. Haar vinger glijdt over de pagina tot ze bij ‘waarschuwen bij noodgevallen’ is.

‘Wie is Jack Sully?’ vraagt ze.

‘Mijn opa.’

Ze duwt haar lippen naar buiten, alsof iemand haar dwingt een lelijke man te zoenen.

‘Anders loop ik wel naar huis,’ zeg ik. ‘Ik woon hier vlakbij.’

‘Dat kan ik je niet laten doen, Joan.’

Ze belt opa en spreekt een berichtje in. Ze heeft mama ook al gebeld. ‘Is dit weleens eerder gebeurd? Kun je wel vaker niemand bereiken?’ vraagt juf Caroline.

‘Nee,’ zeg ik, en dat is waar. Soms kunnen mensen niet geloven dat ik zo snel door mijn herinneringen kan bladeren, maar het is anders dan zoeken naar de enige pen die het nog doet in mama’s rommella. Het lijkt meer op het licht aandoen, en het knopje zit altijd precies onder mijn vinger.

‘Dit is het plan,’ zegt juf Caroline. ‘Om tien voor halfzes bellen we iedereen nog één keer. Als we dan nog steeds niemand te pakken krijgen, gaan we kijken of we hulp voor je kunnen vinden.’

‘Wat voor hulp?’

‘Misschien kan iemand een keer bij jullie langskomen.’

‘Wie? Uw vriend?’

‘Nee,’ zegt juf Caroline. ‘Maar laten we niet op de zaak vooruitlopen.’

Ik vraag me af over wie ze het heeft en waarom ze niet wil zeggen wie het is en dan denk ik aan de woorden ‘noodgevallen’, ‘hulp’ en ‘zaak’, en snap ik wie juf Caroline wil bellen. Ik kijk strak naar de weg, want ik ben bang dat als ik naar juf Caroline kijk, er misschien een traan ontsnapt.

Waarschijnlijk zou ik het op een rennen kunnen zetten, want ik ken de weg in Jersey City best goed, en misschien zou ik zelfs mijn huis kunnen vinden, maar ik heb geen sleutels. Ik zoek naar het miertje, maar ze is weg. Ik hoop dat ze weer bij haar familie is.

Ik hoor een gerommel dat klinkt als zacht onweer en ik kijk omhoog, maar de zon schijnt nog steeds. Het gerommel wordt harder en komt steeds dichterbij en komt uit een motor. De motor zit in een grote witte bus die op de weg verschijnt. De bus toetert en stopt voor onze neus. Op de zijkant staat SULLY & ZONEN en ik verwacht dat opa eruit zal stappen, maar het is papa. Hij zegt dat er een ongeluk was gebeurd op de tolweg en dat zijn telefoon leeg was. ‘Het spijt me vreselijk,’ zegt papa. ‘Ontzettend bedankt dat u bij haar bent gebleven.’

‘Geen enkel probleem,’ zegt juf Caroline, maar het is wél een probleem. Wat deed papa trouwens op de tolweg? Hij hoorde thuis in zijn studio aan het werk te zijn.

Papa helpt me op de passagiersstoel en klikt mijn riem vast. Achter in het busje zijn geen stoelen, dus daarom mag ik voorin zitten. Dat doet me denken aan die keer dat ik vier zomers geleden voor in papa’s oude busje zat en toekeek hoe hij al zijn drumspullen erin tilde. Ik had gevraagd of ik mee mocht naar Boston en hij had geantwoord: ‘Misschien als je wat ouder bent.’ Nu ben ik ouder, maar hij heeft zijn busje vorig jaar verkocht en eigenlijk treedt hij niet meer op.

‘Waarom rijd je in opa’s bus?’

‘Ik heb hem vandaag een handje geholpen.’ Het klinkt net alsof hij twijfelt over de juiste woorden. Liedjesschrijvers zoals papa en ik kiezen onze woorden erg zorgvuldig.

Achter in het busje ligt een heleboel gereedschap, waardoor ik aan Home Depot moet denken, waardoor ik moet denken aan de enige manier waarop ik mijn gave of aandoening of hoe je het ook wilt noemen weer kan verliezen. Als ik andere mensen niet beter kan laten worden in onthouden, misschien moet ik mezelf er dan slechter in laten worden.

‘Ik wil nog niet naar huis,’ zeg ik.

‘Oké,’ zegt papa en hij probeert vrolijk te doen. ‘Waar wil je heen?’

Misschien is het eindelijk tijd om terug te gaan naar Home Depot. Daar zou ik naar een hoog punt kunnen klimmen en naar beneden kunnen duiken om met mijn hoofd tegen het beton te slaan. Dat zou heel veel pijn doen, maar niet lang. Daarna zou ik eindelijk weten wat mensen bedoelen als ze zeggen ‘Dat weet ik niet meer’, en ik zou altijd een smoes hebben waarom ik niet heb gedaan wat ik had beloofd, zoals mijn dochter op tijd ophalen na haar Jonge Artiesten-les.

Maar eigenlijk heb ik helemaal geen zin om naar Home Depot te gaan. Ik wil me gewoon beter voelen. Misschien zou ik me wel goed voelen als hij maar iets kleins was vergeten, zoals wanneer mensen me niet feliciteren met mijn halve verjaardag of vergeten om zonnebrandcrème op mijn oren te smeren of niet meer weten dat mijn minst favoriete uitdrukking ‘vergeet het maar’ is. Maar als ík hetgeen ben dat mensen vergeten, doet dat superveel pijn.

We staan voor een rood stoplicht en papa probeert mijn aandacht te trekken door met zijn hand voor mijn gezicht te wuiven. In plaats van hem aan te kijken, pak ik de krant die op de vloer van het busje ligt en doe alsof ik lees.

‘Die heb ik voor je bewaard,’ zegt papa.

De krant is omgevouwen zodat er een bepaalde pagina te lezen is. ‘Hoe heet ik, papa?’

‘Waar heb je het over?’

‘Mijn naam. Hoe heet ik?’

Hij geeft heel langzaam antwoord. ‘Je heet Joan.’

‘Ja, dat zeg je vandaag. Maar wie weet wat je morgen zegt.’

Papa ademt uit alsof hij heel moe is. ‘Joan, het spijt me dat ik te laat was. Ik weet niet wat je nog meer van me wilt horen.’

Ik kijk naar mijn schoot en ontdek iets in de krant die papa voor me heeft bewaard. De pagina is verdeeld in een heleboel kleine hokjes en in een ervan staat met grote letters: WEDSTRIJD VOOR DE VOLGENDE GROTE SONGWRITER.

Ik lees de informatie in het hokje en krijg een splinternieuw idee.

‘Vertel me waar ik heen moet, Joan. Ik heb een antwoord nodig.’

Op het laatst vergat oma een heleboel, waaronder mij, maar niet muziek. Net zoals papa soms vergeet om amandelmelk te kopen in de supermarkt, zelfs als het op zijn lijstje staat, maar hij altijd elke noot van de gitaarsolo in ‘Beat It’ van Michael Jackson zal kunnen meeneuriën, zelfs als hij het nummer al jaren niet meer heeft gehoord. Het beste aan muziek is dat mensen het blijven draaien. Papa kan iemand als Michael Jackson een tijdje vergeten, maar als hij dan weer een van zijn nummers hoort, herinnert hij zich opeens weer hoe goed hij hem vindt. Dat is omdat liedjes werken als aandenkens.

‘Ik kan niet eeuwig rondjes blijven rijden, Joan.’

‘Ga maar naar huis, papa.’

‘Ik dacht dat je dat niet wilde.’

‘Ik ben van gedachten veranderd.’

Papa mompelt iets en als hij aan het stuur draait, draait de grote witte bus mee. Mijn hoofd draait ook, als de wieken van een helikopter, en ik stijg op en vlieg bij alle rotgevoelens vandaan, want misschien heb ik net een manier gevonden om ervoor te zorgen dat papa en mama en opa en juf Caroline en iedereen op de wereld me nooit zullen vergeten.

2

Er bestaat zoiets als fantoomledematen. Als iemand zijn arm verliest, voelt hij zijn arm daarna nog altijd zitten en blijft hij zich net zo gedragen als toen de arm er nog aan zat. Dat zou betekenen dat ik een fantoomliefde heb.

We hebben vier jaar samengewoond. Twee jaar in Sydneys flatje in West Hollywood en twee jaar hier, in ons huis in Los Feliz. Hij is nu een maand dood en sinds die tijd woon ik alleen. Maar ik voel me niet alleen. Overal waar ik kijk, zie ik aandenkens: sommige zijn driedimensionaal, andere onzichtbaar, maar ze praten allemaal en nemen allemaal ruimte in.

Zo heeft de stoel waarin ik zit een heleboel te zeggen. Die stoel hebben we gevonden op de Rose Bowl-vlooienmarkt. Het is een antieke, Engelse stoel uit de negentiende eeuw, met leeuwenpoten en een bloemenmotief. Syd had oog voor dit soort spullen, hij viste moeiteloos de verborgen parels tussen de rommel vandaan.

Ik herinner me de dag dat we ermee thuiskwamen. Ik hoor mezelf nog klagen dat de stoel voor geen meter zit. Ik hoor Sydney lachen en uitleggen dat dat ook niet de bedoeling is. ‘Het is een meubelstuk om naar te kijken,’ zegt hij. ‘Meneer Winters, als u wilt zitten, neemt u dan alstublieft plaats op de bank.’ En toch zat hij erop. Hij was gek op deze stoel.

Maar ik ben er niet gek op, niet meer. Niet als de stem die ik hoor niet eens de stem van Sydney is, maar een verre en gedempte benadering van hoe hij klonk.

Ik ga staan en sleep de zware stoel door het huis heen, de keuken door, de tuin in. Ik leg de stoel op zijn kant, hef mijn laars boven de voorpoot en trap hem eraf. De gebroken ledemaat bungelt aan taaie vezels en de amputatie is pas compleet als ik de poot tien keer heb rondgedraaid en hem eraf heb gerukt. De andere drie poten krijgen dezelfde behandeling.

Ik trek het zeil van de vuurplaats en zet de poten als een tipi tegen elkaar. Er zit nog leven in de verroeste aansteker die bij de barbecue lag, maar de blauwe vlam wil niet overspringen op de antieke blokken hout. Ik kan nu stoppen. Of ik kan iets brandbaars halen.

In de rieten doos onder ons bed vind ik briefjes, foto’s en enveloppen. Wat waren we toch een stel sentimentele sukkels. We bewaarden alles: de amateuristische portretten die we giechelig van de xtc van elkaar hadden gemaakt; mijn schoenveterdiadeem van onze eerste wandeltocht door Griffith Park (in de tijd van onze eerste afspraakjes had ik lang haar); het papieren vliegtuigje dat ik had gevouwen met SWISSAIR op de ene en NEEM ME MEE op de andere vleugel; en, van een van onze eindeloze diners in het ravijn, een luciferdoosje.

Nu ik hier toch ben, haal ik het bed af. Zijn geur hangt er nog, echt of fantoom, dat weet ik niet. Ik gooi het beddengoed boven op de doos met herinneringen en draag alle spullen de bungalow door.

Ik dump alles in de vuurplaats en zwaai weer met de aansteker. Als de vlam pakt en zich verspreidt, klinkt er gekraak. Ik kijk hoe het vuur opgloeit en omhoogschiet en voel me voldaan.

Ik moet er ontelbare keren voor op en neer lopen, maar ik ontdoe het huis van alle herinneringen:

Het kleed waarop ik zijn lichaam heb gevonden.

Zijn telefoon.

Het schilderij van een bos, gemaakt door een onbekende schilder.

Linnen gordijnen, uitgekozen door Syd, opgehangen door mij.

Draadloze boxen van een van zijn klanten.

Newageboeken over succes en verlichting.

Nummers van Food & Wine, Forbes en Esquire die in een nette stapel op de Deense designsalontafel lagen.

De Deense designsalontafel.

Oordopjes, van mij, maar ooit samen gebruikt in de bioscoop voordat de voorfilmpjes begonnen; we hadden allebei één oordopje in gedaan en in half-stereo genoten van Passion Pit.

Ingelijste foto’s, beide laptops, kleding, zijn favoriete theemok, skistokken, pingpongballetjes, ongebruikte boeken over opvoeden, post, ansichtkaartjes, verjaardagskaartjes, visitekaartjes, condoleancekaartjes, het-is-vakantie-kijk-onze-kinderen-eens-kaartjes.

Al deze spullen liggen verspreid over het te lange gras te wachten op hun beurt om in het vuur gegooid te worden. Daar is pas ruimte voor als de berg is geslonken. Op dit moment gebeurt er bar weinig.

Ik pak Sydneys tennisracket en steek het in de berg. Ik prik en por, ik wrik de bult open, laat lucht naar binnen dringen. Er knettert iets en de rotzooi vat eindelijk vlam.

Zelfs dit, naar het vuur staren, is een herinnering. We zaten hier met onze cocktails buiten en lieten onze voeten op het stenen muurtje rusten. We hadden dit huis net gekocht en het nieuwe, volwassen gevoel bracht een hele lijst plannen voort: meer reizen, ringen, er werd zelfs gepraat over een baby.

Er springt een vonk vanuit het vuur op mijn broekspijp. Die broek heeft Syd tijdens een van onze laatste shopsessies voor me gekocht. Ik maak de veters van mijn laarzen los, trek de chino naar beneden en laat hem door de westelijke hemel zeilen. Hij landt als een neergehaalde vlag op de top van de berg.

In de keuken maak ik een cocktail voor mezelf. Gin, campari, zoete rode vermout: een negroni, Syds recentste lievelingsdrankje. De koelkast is leeg, dus ik laat de sinaasappelschil achterwege. Als ik wat ijsblokjes uit de vriezer haal, valt mijn blik op de armband om mijn pols. Het is een lelijk ding van goedkoop leer. Tijdens onze vakantie in Mexico kochten we er twee, een voor ons allebei. De andere armband is kwijt.

Ik pak de metalen sluiting beet en wil de armband losmaken, maar houd mezelf tegen. Met mijn neus tegen het leer en mijn ogen dicht haal ik adem, en kijk, het verleden komt tot leven. Een flits van ons twee in Mexico, Sydneys gebruinde gringohuid. Ik zie het niet zozeer voor me, maar lijk het eerder opnieuw mee te maken, te voelen, een paar seconden maar. Langer hoeft niet. Ik besluit de armband nog even te sparen.

Ik spoel een gebruikte vork af en mik hem in mijn kersenrode brouwsel. Al roerende zie ik door het achterraam wat ik heb aangericht. Het is schitterend en veel en veel te groot. Het verlicht de nacht, een zigzaggende razernij die aan alle kanten oranje gevaar uitspuwt.

Ik ren naar buiten en giechel. Misschien is het angst of verrukking of waanzin, of alles tegelijkertijd, maar ik lach en hef mijn glas naar de vlammen.

‘Tot ziens,’ zeg ik.

‘Ik hou van je,’ zeg ik.

En dan: ‘Het spijt me.’

Om me heen zoemt de nacht. Stemmen achter het hek, een gedaante achter het raam van de buren. Hete wind blaast in mijn nek. Ik draai me weer naar het vuur, dat nu over de rand van de vuurplaats stroomt en langs de paal waar de overkapping van de veranda op steunt omhoogklimt. Ik doe een stap naar achteren, drink mijn glas leeg en kijk hoe al onze herinneringen als rook omhoogkringelen en in de donkere lucht verdwijnen.

3

De deadline voor de Grote Songwriter-wedstrijd is over twee weken en dat is perfect: ik heb vakantie, dus ik kan de hele dag schrijven. Het winnende liedje komt op een superpopulaire website te staan die wordt bezocht door mensen van over de hele wereld. Dat staat in de advertentie uit de krant.

Om de wedstrijd te winnen, moet ik een liedje schrijven dat mensen laat dansen of huilen. Dat zijn de twee meest intense gevoelens die muziek iemand kan geven. Als mensen dansen, vergeten ze dingen, en als ze huilen, herinneren ze zich dingen. Ik weet niet wat meer stemmen zal krijgen, vergeten of herinneren, dus ik begin met het dansnummer.

Ik zit in papa’s studio en beweeg mijn plectrum op en neer over mijn G-akkoord alsof ik een pak sinaasappelsap schud. Ik gebruik een speciaal plectrum met mijn naam erop, een cadeautje van mijn moeders vriend Sydney (9 september 2012).

Als ik papa op zijn schouder tik, schuift hij zijn koptelefoon van één oor.

‘Hoe vind je dit klinken?’ vraag ik en ik speel mijn dansidee voor hem.

Hij kijkt niet erg enthousiast. ‘Ik weet vrij zeker dat dat “I Want You to Want Me” van Cheap Trick is.’

Het wedstrijdliedje moet originéél zijn, wat betekent dat ik geen nummer kan insturen dat al door iemand anders is geschreven. Ik snap niet hoe papa de naam van iedere artiest die ooit heeft geleefd wél kan onthouden, maar niet welk wachtwoord hij voor welke website gebruikt.

Papa maakt muziek voor reclames, televisieprogramma’s en films, wat waarschijnlijk een van de beste banen is die er bestaan, al helemaal omdat hij dat gewoon thuis kan doen. We wonen in een huis dat is bedoeld voor twee gezinnen, maar in plaats van dat er twee gezinnen wonen, wonen wij in het bovenste deel en zit papa’s opnamestudio in het onderste deel.

Papa’s studio staat vol met spullen, maar niet op een gekmakende manier; eerder op een enthousiastmakende manier. In elke hoek staat wel iets om naar te kijken (posters, boeken, souvenirs) of om vragen over te stellen (‘Wat betekent CBGB OMFUG?’). Overal staan rare instrumenten, zoals een Stylophone, een minisynthesizer die je bespeelt met een pen, en een theremin, die een griezelig spookgeluid maakt als je je handen erboven beweegt. Papa’s studio is een fabriek waar liedjes worden gemaakt, maar ook een museum vol vreemde voorwerpen en een geheime verstopplaats waar niemand je lastigvalt en een plek waar je kunt dromen over wat er misschien zal gebeuren als je ouder bent.

Ik zit veel liever hier beneden dan boven in ons huis, niet alleen omdat de meubels nieuwer zijn en de bank lekkerder zit, maar ook omdat ik dan bij papa ben. Hij leert me dingen over oude muziek en laat me op de drums slaan en zijn koffiemok bijvullen.

En ik mag op zijn gitaren spelen. Papa heeft hier wel tien gitaren staan, maar de gitaar waar ik nu op speel is mijn lievelings. Het is een Gibson J-160E, dezelfde waar John Lennon vroeger op speelde.

Iedereen onthoudt John Lennon omdat je zijn liedjes hoort in supermarkten en liften en arena’s en ook in reclames en in films en op de radio en het internet. Hij wordt onthouden in Engeland en beide Amerika’s, en volgens papa is hij zelfs in Japan een superster. Papa heeft zijn muziek op mp3 en cd en vinyl en cassette. Het enige wat ik moet doen, is één nummer schrijven dat net zo goed is als de liedjes van John Lennon, een nummer dat voor eeuwig te horen blijft, zodat mensen voor altijd aan me blijven denken.

Maar dat kan ik niet alleen. ‘Papa, wil jij me helpen?’

‘Daar heb ik nu geen tijd voor.’

Hij heeft zijn koptelefoon alweer op en kijkt naar de computer. Volgens mij mixt hij een nummer, wat betekent dat hij elk instrument afstelt op het perfecte niveau.

Ik blader door mijn dagboek en kijk naar de liedjes die ik de afgelopen paar maanden heb geschreven. Ik vraag me af of daar misschien iets in staat wat ik kan gebruiken. Mijn dagboek is een soort kopie van al mijn herinneringen, net zoals papa een back-up maakt van alle muziek die hij opneemt. Dat doen we zodat we niets belangrijks verliezen als er iets ergs gebeurt, zoals bij oma Joan toen ze ziek werd.

Zij was ook muzikante. Een van de laatste nummers die ik haar ooit heb horen zingen was een nummer van Elvis (‘Don’t be cruel’) en toen wenste ik dat ze zou begrijpen wat ze zong. Toen ze me vergat, voelde het alsof ze me met de achterkant van een megagroot potlood uitgumde. Dat moet het beste gevoel in de wereld zijn, je geen zorgen meer maken over wat je voor mensen betekent. Als ik de Grote Songwriter-wedstrijd win, zal ik eindelijk weten hoe dat voelt.

Ik tik weer op papa’s schouder. ‘Wat als we nou eens tien liedjes opnemen en daarna het best gelukte kiezen? Want soms klinkt een nummer goed als je het schrijft, maar klinkt het heel anders als je het hebt opgenomen. Wat denk jij? Misschien kunnen we elke dag een liedje opnemen, dan hebben we na tien dagen nog genoeg tijd om één liedje helemaal perfect te maken. En we moeten een supergoede zanger zoeken, Christina misschien. Denk je dat ze mee wil doen?’

Ik ben klaar met praten, maar misschien weet papa dat niet omdat hij niet naar mijn mond kijkt: hij kijkt naar zijn schoot en hij geeft pas na heel lang antwoord. ‘Ik ben hier morgen niet.’

‘Geen probleem. Dan beginnen we overmorgen.’

‘Joan.’

Ik vind het fijn als iemand mijn naam zegt, maar soms betekent dat dat er een probleem is. ‘Ja?’

‘Leg die gitaar even neer, alsjeblieft.’

Dat maakt me pas echt zenuwachtig. Papa en ik spelen graag op een instrument als we met elkaar praten, ook al vinden andere mensen dat maar irritant.

Hij buigt voorover, zet zijn ellebogen op zijn knieën, kijkt naar het tapijt en trekt aan zijn haar. ‘Er is iets wat ik je moet vertellen.’ Hij kijkt op en zijn ogen zijn nattig en zijn haar staat rechtovereind als een stekelvarken dat nog maar aan één kant stekels heeft. ‘Ik zei daarnet dat ik opa vandaag een handje heb geholpen. Nou, vanaf nu ga ik hem elke dag helpen. Ik ga fulltime voor hem werken.’

‘En je werk hier in de studio dan?’

Hij haalt diep adem, wat altijd slecht nieuws betekent, en zegt: ‘We gaan de studio sluiten.’

Vrijdag 1 april 2011: als papa me bij school afzet, geeft hij me mijn lunch en zegt: ‘De hummus was op, dus ik heb boterhammen met mosterd voor je gesmeerd.’ Mijn gezicht wordt warm, maar dan glimlacht papa en zegt: ‘1 april.’

Maar het is geen april. Het is juli.

‘Ik begrijp het niet.’

‘Ik vind het geweldig om muzikant te zijn,’ zegt papa. ‘Dat weet je. Sinds ik zo oud was als jij wilde ik niets liever worden. Maar een goedlopend bedrijf runnen is iets heel anders. Door deze nieuwe baan kunnen we veel meer doen. We kunnen het huis boven opknappen en we kunnen je inschrijven voor meer muzieklessen en voor je het weet ga je naar de universiteit en op kamers. Je moeder hoeft in de zomer niet meer zo hard te werken; zij kan eindelijk ontspannen. En raad eens: ze is al een vakantie voor ons aan het plannen. Wanneer hebben we voor het laatst met zijn allen in een vliegtuig gezeten?’

Papa zit elk jaar in een vliegtuig als hij naar het South by Southwest-festival in Texas gaat, en vorige zomer ben ik met mijn moeder naar een dokter in Arizona gevlogen, maar toen kon papa niet mee omdat hij een deadline had voor een belangrijk project, en mama en papa zijn vorige maand nog naar Los Angeles gevlogen om bij Sydneys begrafenis te zijn. Maar we hebben nog nooit met zijn drieën in een vliegtuig gezeten, niet één keer.

Vorig jaar zouden we op vakantie gaan, maar dat ging om de een of andere reden niet door. Dat vond ik minder erg dan mama. Vliegtuigen klinken cool, maar eigenlijk zijn ze best saai als je er eenmaal in zit. In tegenstelling tot een opnamestudio.

‘En mijn liedje dan?’ vraag ik. ‘Je hebt beloofd dat je het voor me zou opnemen.’

‘Natuurlijk. Het plan is om de ruimte te verhuren, maar dat zal op z’n vroegst vanaf september zijn. Ik haal mijn spullen hier pas in augustus weg. Ik moet nog een paar projecten afmaken. Dat ga ik in het weekend en in de avonduren doen. Daarna ben ik helemaal van jou.’

Deze studio was een leeg appartement, tot papa er zijn apparatuur installeerde en er zijn rode telefoon neerzette, die ene die hij opneemt met: ‘Monkey Finger Productions. U spreekt met Ollie.’ Ik kijk naar de fantastische spullen om me heen en vraag me af waar die allemaal naartoe moeten en ik vraag me ook af waar ík naartoe moet als ik mijn liedjes wil schrijven of gewoon bij papa wil zijn als hij aan het werk is.

‘Hé,’ zegt hij en hij probeert mijn tranen te stoppen voor ze naar buiten komen. ‘Weet je nog hoe het voelde toen je wegging bij Concordia en op PS Eight begon? Je dacht dat je het vreselijk zou vinden op die school, maar nu heb je het er reuze naar je zin. Het zal even moeilijk zijn, maar het is beter zo. Dat denk ik echt. Echt.’

Hij trekt me naar zich toe. Ik vind het altijd fijn om papa te knuffelen, maar deze avond vermorzelt hij me bijna en dat geeft me een eng gevoel in mijn borst.

‘Ollie!’

Die schreeuwende stem is van mama en komt uit een box aan de muur. Papa laat me los en lacht naar me, maar zijn glimlach is nep, dat zie ik.

‘Ollie! Kom!’

Dan beseffen we dat mama hem niet roept omdat ze ruzie heeft met de dvd-speler.

Papa en ik rennen de trap naar ons appartement op en mama staat in de woonkamer voor de televisie met haar armen stevig over haar pyjamashirt geslagen. Ze drukt op de afstandsbediening en het geluid wordt harder. Het lijkt het journaal te zijn en ik haat het journaal, want daarin vertellen ze altijd verhalen over mensen die hun auto in de prak rijden of een ziekte krijgen of hun rug breken tijdens het skiën en de volgende dag zijn er weer nieuwe verhalen en hoor je nooit meer iets over die eerste mensen. Ik ben de enige die zich afvraagt wat er is gebeurd met die tweeling die bij hun geboorte aan elkaar vastzat en uit elkaar is gehaald. Gaat het goed met ze? En die rijke man die zijn eigen ruimteschip had ontworpen? Is hij ooit in de ruimte gekomen?

Meestal probeer ik de kamer uit te gaan als het journaal begint, maar laatst vond ik het heel interessant, want toen hadden ze het over een man die had ingebroken bij Sea World in Orlando en een walrus had gestolen. Hij liet de walrus in zee zwemmen en was teruggegaan om meer dieren te halen, maar de politie had hem gearresteerd. Natuurlijk begon de vrouw die het journaal presenteerde na die avond nooit meer over de walrus, maar ik heb een website gevonden waarop je kunt zien waar hij zwemt, want er zit een Sea World-chip in zijn vet.

Nu zegt de nieuwsmevrouw: ‘Gavin Winters speelt brigadier Beau Kendricks in het misdaaddrama The Long Arm, waarvan het tweede seizoen toevalligerwijs morgenavond begint.’ Papa kijkt naar mama, mama kijkt naar papa en ik kijk naar de televisie.

Ik heb Gavin Winters nooit ontmoet, maar ik ken hem wel. Ik ken hem als de studievriend van mijn ouders en als papa’s oude bandgenoot en ook als acteur op tv en als het vriendje van Sydney, die weleens bij ons op bezoek kwam. Maar wat ik nu zie, past bij geen van die dingen. Vanavond, op de televisie, lijkt hij op een man in zijn ondergoed die als een soort standbeeld voor een enorm vuur staat.

4

Een vogel zingt een zangerig lied, kalm en onafgebroken. Met mijn ogen dicht en nog half in slaap denk ik even dat ik ergens anders ben. Misschien is alles oké. Misschien was het maar een droom.

Ik word wakker, nu echt, en besef dat ik op mijn buik op een kaal matras in mijn leeggeroofde kamer lig terwijl het zonlicht fel naar binnen schijnt. De meeste dagen vind ik wakker worden maar lastig. Vandaag valt het me uitzonderlijk zwaar.

Ik neem een momentje om mezelf te herijken. De vogel aan de andere kant van mijn raam zingt nog steeds. Sydney is nog steeds dood. Ons huis ligt aan puin en dat is mijn schuld. Mijn hoofd ligt aan puin en ook dat is mijn schuld; de brandweermannen hebben het vuur gedoofd, maar tegen mijn dorst naar cocktails konden ze niets uithalen.

Het slechte nieuws gaat verder in de woonkamer. De kamer komt als een schok, net als de drukte voor het raam aan de voorkant van mijn huis. Aan het begin van de oprit staan drie busjes. Op de stoep staat een handjevol mensen met lange lenzen die mijn kant op wijzen. Ze hadden minder goed naar binnen kunnen kijken als de gordijnen dicht hadden gezeten. Helaas kunnen de gordijnen niet dicht. Die heb ik in het vuur gemikt.

Ik pak een paar handdoeken, hang ze voor het raam en neem plaats op de bank, de enige plek in de woonkamer waar je nog kunt zitten, afgezien van de vloer. De herinrichting is op z’n zachtst gezegd drastisch. Maar op de een of andere manier voelt het gepast; Syd wilde altijd al minimaliseren.

Op een bepaald moment gaat mijn telefoon. Ik weet niet hoelang ik al naar de rotzooi kijk; lang genoeg om te schrikken als het plotselinge geluid mijn gepeins doorbreekt.

Het is een vriendin en ik weet niet zeker of ik moet opnemen. Ik trek de handdoek opzij en gluur naar het mediakamp aan de rand van mijn woning. Ik voel me in de minderheid, dus ik neem op: ‘Paige.’

‘Je leeft nog,’ zegt ze.

‘Jammer genoeg wel.’

Het is even stil. Misschien was mijn grapje te luguber. Ik heb een vreselijk gevoel voor humor ontwikkeld.

‘Luister,’ zegt Paige. ‘Je weet dat ik het geweldig vind om je op televisie te zien, maar liever niet in het avondjournaal.’

Ze vertelt dat mijn buurman mijn geïmproviseerde vreugdevuur heeft gefilmd. Blijkbaar vond hij het belangrijker om het gebeuren vast te leggen dan om me te redden. Ik zou graag willen beweren dat dit soort gedrag typisch L.A. is, maar het filmvirus is onderhand uitgegroeid tot een pandemie.

Ook al zijn er blijkbaar opnames van de avond, toch voelt hij nog steeds onwerkelijk. Net als de avond ervoor en die daarvoor. Aan de dagen na het verlies van Syd had ik minder hoeven wennen. Ik heb wel vaker periodes gehad waarin ik geen werk of audities had, tijden waarin ik tot laat in de middag in mijn pyjama rondliep. Maar ’s nachts en in het weekend waren Syd en ik samen. Tegen die delen van de week zie ik nu het meest op.

‘Gaat het wel?’ vraagt ze.

Dat is met afstand de vraag die me de afgelopen paar weken het meest gesteld is. ‘Ja, hoor.’

‘Weet je het zeker? En het huis?’

‘Meurt als een asbak, maar staat nog overeind.’

Blijkbaar zijn pingpongballen extreem brandbaar. Wie had dat gedacht? Alleen de overkapping van de veranda was geraakt. De brandweerwagens waren ter plaatse voordat het vuur het huis kon binnendringen.

‘Wat is er gebeurd?’ vraagt Paige.

‘Dat weet ik niet.’

‘Het zag eruit alsof je meubels aan het verbranden was.’

‘Een paar maar.’

‘Gavin…’

Meer hoeft ze niet te zeggen. Wat kan ze zeggen? Wat kan ik zeggen? Mijn vreugde of opluchting van gisteravond doofde uit lang voordat hetzelfde met de vlammen gebeurde. Tegen de tijd dat ik de sirenes hoorde, was ik alweer helder genoeg geweest om als een gek naar de brandblusser te zoeken waarvan ik dacht dat we die hadden maar waarvan ik me niet kon herinneren hem ooit te hebben gezien. Toen vroeg ik mezelf al onafgebroken: Wat heb ik gedaan? Wat heb ik verdomme gedaan?

Wat het ook was, ik heb niets bereikt. Ik heb alles naar buiten gesleept, maar het huis is nog steeds niet leeg. Mijn fantoomliefde leeft voort.

‘Waar ben je nu?’ vraagt Paige.

‘Thuis.’

‘Het lijkt me niet verstandig dat je daar blijft.’

‘Waar moet ik dan heen?’

‘Kun je niet een tijdje bij iemand logeren?’

Ik kan hier niet voor wegrennen. Ik besef nu dat deze fantoomliefde geen zelfstandig iets is. Het lijkt toch meer op een ledemaat. Het maakt onderdeel van me uit.

‘Je kunt hierheen komen,’ zegt Paige.

‘Naar New Jersey?’

‘Ja, naar New Jersey. Wat is er mis met New Jersey? Wanneer ben je hier voor het laatst geweest?’

Ik ben er geboren, getogen en heb er twee derde deel van mijn leven gewoond. Maar sinds mijn vertrek ben ik er misschien nog één keer geweest en dat is jaren terug.

‘Misschien moet je gewoon even weg uit L.A. De opnames zijn afgelopen, toch? Je zou er even tussenuit moeten.’

‘Misschien ga ik de Mount Everest wel beklimmen.’

‘Ik meen het. We hebben beneden een los appartement. Je zou kunnen komen en gaan wanneer je wilt.’

‘Bedankt, Paige. Dat waardeer ik.’

‘Je poeiert me af.’

‘Niet waar.’

‘We missen je, Ollie en ik. We hadden eerder contact met je moeten zoeken.’

Zij en haar man zijn vorige maand overgevlogen voor de begrafenis. Voor die tijd had ik mijn studievrienden al jaren niet gezien.

‘Dat geeft niet,’ zeg ik. ‘Ik vind het fijn dat je belt.’

Ik hoor stemmen door het raam. Ik was ze alweer vergeten, de paparazzi of wie het ook zijn. Sommigen dragen normale kleding, sommigen lijken klaar om voor de camera te verschijnen. Ze bevestigen allemaal dat het vuur echt was en geen product van mijn verbeelding.

‘Zul je erover nadenken?’ zegt Paige.

‘Ja.’

‘Beloofd?’

Ik weet niet of ik nog in beloftes geloof, maar ik beloof het toch en we nemen afscheid.

Ik had Paige’ telefoontje bijna genegeerd, maar ik ben blij dat ik toch heb opgenomen. Het kost me geen enkele moeite om te vergeten dat niet iedereen die ik hoor en zie een geest is. Het mag dan misschien af en toe voelen alsof ik in een verregaande hallucinatie zit, dit is het echte leven en er bestaan nog steeds echte mensen waar ik een echte relatie mee heb.

Paige en Ollie zijn degenen die me aan Syd hebben gekoppeld. Paige was Sydneys jeugdvriendinnetje. Ik was Ollies kamergenoot op de universiteit. Dat werkt maar zelden, een vriend van de vrouw die iets begint met een vriend van de man. Maar deze keer was het een logische koppelactie. Syd en ik ontmoetten elkaar als New Jersey-import hier in Californië. We beschouwden elkaar als nieuw, maar toch vertrouwd.

Maar genoeg daarover.

Het is tijd om eens naar de schade in de achtertuin te gaan kijken. Ik wil op blote voeten naar buiten lopen, maar besef dan dat dat te gevaarlijk is. Als ik mijn laarzen aanheb, stap ik over de ingestorte overkapping het terras op. Om de vuurplaats ligt een kring van zwartgrijs roet. Over het algemeen is het echter goed nieuws: driekwart van wat ik naar buiten heb gesleept, is niet in de vlammen beland. Het meeste is intact gebleven en ligt als koopwaar op een vlooienmarkt uitgestald op het gras en het terras.

Het is een surrealistisch beeld, mijn binnenleven buiten. Het felle licht maakt het nog vreemder. De nacht had de intimiteit van de voorwerpen die ik probeerde te verbranden verdoezeld. Nu, in het volle daglicht, valt de band die ik ermee heb onmogelijk te negeren.

Op het gras vind ik Sydneys weekendtas. Die heb ik gisteravond opgediept uit onze slaapkamerkast. Toen Syd was overleden, heb ik een hoop van zijn bezittingen in die tas gepropt, gewoon om ze niet meer te hoeven zien, en sindsdien heb ik hem niet meer geopend. Tot nu. Ik ga op mijn knieën zitten en rits de tas open.

Afgezien van de ingelijste foto van zijn moeder, die op zijn nachtkastje stond, zitten er in de tas voornamelijk toiletartikelen en persoonlijke spulletjes. Er zit een elektrische tandenborstel in, een tube dagcrème van Kiehl’s, wax, zijn zwarte hoornen leesbril, zijn portemonnee (met al het geld er nog in) en een paar potjes met medicijnen. Ook zijn donkerblauwe capuchontrui zit erin, de witte touwtjes afgekloven en hard. Maar mijn aandacht wordt getrokken naar het voorwerp dat naar de bodem van de tas is gezakt. Zijn elektrische scheerapparaat.

Ik open het zwarte reisetuitje, haal het scheerapparaat eruit en omklem het koude metaal. Ik klik het scheerapparaat aan en de trillingen schieten door mijn arm omhoog. Als ik het uitzet, valt er een regen van gruis op mijn vingers. Kleine, donkere haartjes.

Ik haal mijn duim over de gekartelde rand. Er blijft een zwartig poeder op mijn huid achter. Als as, als iets wat ooit menselijk is geweest, wat ooit heeft geleefd. Ik sluit mijn ogen en probeer me zijn kin, zijn wangen, zijn gezicht voor te stellen, precies dat deel van hem. Dat zou ik niet moeten doen. Het is stom, masochistisch en genotzuchtig. Maar wat de daad werkelijk spijtig maakt, is dat zijn gezicht niet verschijnt, niet echt, niet zo duidelijk als ik had verwacht. Mijn verbeelding, niet mijn geheugen, doet het meeste werk.

Maar ik wilde het vergeten, toch? Ja, gisteravond wilde ik het vergeten. Vandaag weet ik dat niet meer zo zeker. Mijn herinneringen aan Sydney zijn eindig. Hij en ik zullen nooit meer nieuwe maken. Het in een opwelling van zelfmedelijden, wanhoop of frustratie verbranden van het kleine beetje dat er nog is, voelt nu als een verschrikkelijke fout.

Ik weet niet zo goed wat ik nu moet doen. Er is zoveel op te ruimen. De taak lijkt ondoenlijk.

Ik begin met een simpel klusje: ik stop het scheerapparaat terug in het etui, leg het etui terug in de tas en rits de tas dicht. Ik veeg mijn hand af aan het gras en daarna aan mijn korte broek. Er blijft een lichte, zwarte veeg achter. Een kloddertje spuug en krachtig wrijven helpen niet. De veeg wil niet verdwijnen. Ik ben nu al doodop.

In plaats van te gaan staan, staar ik zittend in het hoge gras naar de achterkant van het huis. Ik stel me voor dat ik naar binnen loop en tussen die muren moet leven, hoe ik er samen met mijn fantoomliefde gevangenzit. Erger nog, met al die ogen die naar binnen turen, al die ongewilde aandacht die ik heb veroorzaakt.

Paige heeft gelijk. Ik moet hier weg.

5

Ik hak met een vork mijn broodje doormidden en gooi een van de helften in de broodrooster. Mama is aan het bellen en loopt met een notitieblokje door de keuken.

De huistelefoon gaat en ik haal hem uit zijn standaard, maar mama trekt hem uit mijn handen. Ze kijkt naar het nummer en stopt het gerinkel.

Ik zit aan tafel en wacht tot de broodrooster ping zegt of mijn moeder vertelt waarom ze zo opgewonden is. Het eerste geluid komt van mama.

‘Oké,’ zegt ze en ze maakt een einde aan het gesprek. Met een plof laat ze haar notitieblokje op tafel en haar billen op een stoel vallen. ‘Dat was mijn vriendin Melissa. Die is overal ter wereld geweest. Volgens haar moeten we eens naar Costa Rica kijken. Dat is maar een klein stukje vliegen en daar heb je regenwouden en stranden en tokkelbanen en een vulkaan. Klinkt dat niet leuk?’

‘Ik kan niet naar Costa Rica. Ik moet mijn liedje schrijven.’

‘Nee, oelewapper. Dit is pas voor volgend jaar lente. Het is perfect. Jij en ik hebben dezelfde week van maart vrij en het regenseizoen begint pas in april. Ik ga meteen naar vluchten kijken. Misschien krijgen we wel korting omdat het nog zo ver weg is.’

De broodrooster zegt ping en mama haalt mijn broodje eruit. Ze pakt de boter en een mes, smeert boter op mijn broodje en brengt het op een bord naar me toe. Mama zegt altijd dat ze mijn serveerster niet is, maar deze ochtend lijkt ze van gedachten te zijn veranderd.

‘Dus het gaat echt door? Papa gaat de studio sluiten?’

‘Ik weet dat je van streek bent. Dit maakt ons allemaal van streek.’

Ik heb mama nog nooit zo gelukkig zien kijken.

Nee, dat is niet waar. Toen ze vorig jaar onze vakantie aan het plannen was keek ze net zo gelukkig, en toen onze vakantie niet doorging keek ze extreem ongelukkig. Maar dit gedoe maakt papa en mij inderdaad van streek.

‘Hij is gek op zijn studio,’ zeg ik. ‘Waarom zou hij die willen sluiten?’

Ze opent haar mond om antwoord te geven, maar het duurt even voordat de woorden komen. ‘Omdat we hem niet meer kunnen betalen.’

Mama vindt het leuk om grafieken op de computer te maken en bewaart het liefst elk bonnetje. Ze haalt televisiezenders waar we niet naar kijken uit ons pakket en zegt tegen de mensen aan de telefoon dat ze ons abonnement wil opzeggen, tenzij we korting krijgen. Ze weet altijd welk toiletpapier goedkoper is, het pak van achttien gewone rollen voor elf dollar negenenzestig of het pak van twaalf dubbele rollen voor negen dollar negenendertig. Dus als mama zegt dat we de studio niet kunnen betalen, moet ik haar wel geloven. Toch begrijp ik niet dat we geen geld hebben voor de studio maar wel voor een reisje naar Costa Rica, waar dat ook ligt.

‘Je verdient toch extra geld met al die bijlessen,’ zeg ik. ‘Waarom betaal jíj de studio dan niet?’

‘Omdat ik dat niet meer wil.’

‘Wat?’

‘Vergeet maar dat ik dat heb gezegd.’

‘Dat kan ik niet.’

‘Als jíj de studio wilt betalen,’ zegt mama, ‘ga dan vooral je gang.’ Ze steekt het botermes mijn kant op, niet op een gemene manier, maar op een juffenmanier, want dat is ze. Ook al is het zomervakantie, ze geeft nog steeds bijna elke dag les omdat haar normale salaris volgens haar neerkomt op een paar cent en ze niet eindeloos met een boek op de bank kan zitten, want dan wordt ze onrustig.

Ik weet bijna zeker dat mijn moeder zichzelf altijd bezig zou houden, zelfs als ze rijk was, want ze vindt het vreselijk om te luieren. Ze noemt papa een huismus, wat volgens mij betekent dat zij een buitenshuismus is, en daarom is ze waarschijnlijk zo enthousiast over het kopen van die vliegtickets.

‘Probeer het vandaag een beetje netjes te houden,’ zegt mama. ‘We krijgen bezoek.’

‘Wie komt er dan?’

‘Onze vriend Gavin komt een tijdje logeren.’

‘Dezelfde Gavin die laatst op het journaal was?’

‘Ja. Die Gavin.’

Nadat we Gavin Winters op televisie hadden gezien, had mama me naar mijn kamer gestuurd om mijn pyjama aan te trekken, wat betekende dat zij en papa met elkaar wilden praten. Toen mama later mijn kamer binnenkwam, leek het of ze had gehuild. Dat kwam waarschijnlijk omdat ze aan haar vriend Sydney moest denken. Toen hij net was overleden had ze veel gehuild, maar de laatste tijd gaat het best goed, tenzij ze door iets aan hem moet denken.

‘Waarom komt Gavin logeren?’

‘Omdat ik hem heb uitgenodigd.’

‘Maar waarom?’

‘Hij maakt een moeilijke tijd door,’ antwoordt mama. ‘Ik dacht dat het misschien goed voor hem zou zijn om er even tussenuit te gaan.’

‘Je bent geobsedeerd door vakantie.’

Ze laat het mes in de vaatwasser vallen. ‘Als papa vanavond klaar is met werken, haalt hij hem op van het vliegveld.’

Als mama ‘werken’ zegt, stel ik me voor dat papa beneden muziek aan het opnemen is, maar met ‘werken’ bedoelt ze eigenlijk ‘opa helpen bij zijn bouwklussen’. Ik ben er nog niet klaar voor om wat woorden bij ons thuis betekenen te veranderen, want de studio is nog niet dicht en dat kan pas als mijn liedje af is. Misschien is het niet zo erg dat papa op zijn nieuwe werk is, want dan heb ik de studio eindelijk eens helemaal voor mezelf.

Ik eet snel mijn broodje op, want ik wil zo veel mogelijk schrijven voordat onze gast komt. Nu snap ik waarom ons huis naar citroen ruikt en de keukentegeltjes glimmen en alles op de salontafel netjes recht ligt.

Ik laat mijn lege bord op tafel staan en bedenk opeens iets belangrijks. ‘Is Gavin beroemd?’

Papa heeft het altijd over het verschil tussen beroemd zijn en onthouden worden: het eerste kost nauwelijks moeite, maar duurt niet langer dan een kwartier, het tweede is lastiger, maar duurt veel langer. Maar je kunt het tweede pas worden als je het eerste bent, wat betekent dat mensen mijn naam eerst moeten kénnen voordat ze hem kunnen onthouden. Als ik de Grote Songwriter-wedstrijd win, zullen mensen eindelijk mijn naam kennen (het beroemd-deel) en zal mijn liedje hen eraan herinneren hem nooit meer te vergeten (het onthouden-deel).

Mama is bezig op de computer in de woonkamer. Waarschijnlijk is ze op zoek naar het goedkoopste hotel in Costa Rica. ‘Ik weet niet of ik hem beroemd zou noemen,’ zegt ze. ‘Hij komt op tv. Hij is een beetje beroemd, denk ik.’

Een beetje beroemd is nog steeds een prima hoeveelheid. ‘Hoe laat is hij hier?’

Als de deur van de studio opengaat en papa en Gavin binnenkomen, zit ik in kleermakerszit, met mijn laarzen aan en mijn haar voor mijn ogen op ze te wachten. Door de kleermakerszit slaapt mijn been en mijn voeten zijn zweterig van de zware laarzen en ik zie niets vanwege het haar voor mijn gezicht, maar dat vind ik niet erg, want ik durf te wedden dat ik er fantastisch uitzie.

‘O, hé, liefje,’ zegt papa. ‘Ik had je niet gezien.’

Ik ga staan en veeg mijn haar opzij, want ik heb al een goede eerste indruk gemaakt en nu wil ik weer kunnen zien.

‘Joan,’ zegt papa om me voor te bereiden, ‘dít is Gavin.’ De reden dat papa dat zo zegt, dat hij de ‘dit’ uitrekt alsof het een langer woord is, is omdat papa weet dat het een beetje vreemd is dat ik Gavin nu pas voor het eerst ontmoet terwijl ik al zoveel jaren over hem heb gehoord en zijn gezicht van foto’s en televisie ken.

Dinsdag 18 maart 2008: mama en ik kijken naar American Idol en de reclames beginnen, dus ik loop naar de keuken om nog wat groentechips te halen. Mama slaakt een gil en ik ben bang dat er een spin in de kamer is, maar dan zegt ze: ‘Dat is Gavin!’ Ik kijk naar de televisie en zie Gavin met een pak aan in een reclame in een mooie auto rijden.

Papa kijkt me gek aan, met zijn wenkbrauwen omhoog alsof het van die bruggen zijn die openstaan om een boot door te laten. Hij weet dat ik altijd op twee plaatsen tegelijk ben: op de plek van mijn gedachten en op de plek van mijn lichaam.