JAN HANLO

VERZAMELDE
GEDICHTEN

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2018 ERVEN JAN HANLO, AMSTERDAM

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 978 90 282 0296 2

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de tiende druk, 2018

##

Regen regen

Allerwegen

Rechte stralen

Water water

Langs de muren

Langs de palen

Vallen vallen

Langs de bomen

Natte auto’s

Gaan en komen

Loodrecht op de

Druppelzegen

Overal is

Regen regen

##

Lichte blauwe

En dofgouwe

Bleke zilveren

Blinken blinken

Zinken in het koele water

In het zachte gladde water

Tot de groene zachte bodem

==

##

Pakken zakken

Zwaar en stil

Zonder kracht

- Lange droom -

Kettingen die

Hangen loom

En zakken langzaam

Zonder eind

==

==

zo meen ik dat ook jij bent

zoals de koelte ’s nachts langs lelies

en langs rozen

als wit koraal en parels diep in zee

zoals wat schoon is rustig schuilt

maar straalt wanneer ik schouwen wil

zo meen ik dat ook jij bent

==

als melk

als leem

en ’t bleke rood van vaal gesteent

of porselein

zoals wat ver is en gering

en lang vergeten voor het oud is

==

zoals een waskaars en een koekoek

en een oud boek en een glimlach

en wat onverwacht en zacht is en het eerste

en wat schuchter en verlangend en vrijgevig

gaaf maar broos is

zo meen ik dat ook jij bent

klondike

zo blijft men trouw

omdat men wel niets beters weet

dat men zou kunnen doen of redden kon

van wat men niet vergeet.

==

men denkt wat na

men denkt wat over

men keert eens terug

naar ’t welbekende lover

te welbekend, te laat reeds in de zomer.

==

het beste lijkt maar de balans

eens op te maken

en dan een soort van trouw

een soort van residu

van kleine gouden nuggets

te zeven.

==

’t begin van ’t einde.

’t begin van het begin.

een muur

een vlakte

een muur niet hoog, een vlakte niet te dor

reeds graast het schaap erin.

==

een keten

maar niet sterk

en een herinnering

die weldra evenzo als in het hoofd van schapen,

slapen zal.

==

en met de gouden korrels

kan men dan gaan betalen

van wat de toekomst biedt

en wat men nodig heeft

of meent te hebben.

==

men kan ze ook bewaren.

==

en zo dan blijft men trouw

omdat men niet veel beters weet.

een vlakte voor

en achter een, ’t is om het even.

wellicht neigt men ertoe nog wat te zeven.

==

hou je van me altijd

hou je van me—altijd

wat wil je verder—niets

vergeet je me—ik weet het niet

wie ben je—ik ben twee

ben je goed—en minder goed

ben je kwaad—en minder kwaad

wie word je—dat weet jíj misschien

ben je wijs of ben je dom—nee

ben je sterk ben je zwak—nee

nee nee—boem

==

Changement de décor

Weg. uit. voorbij.

hier past een grijns.

een snik een grauw.

hier past wat tragisch is en rauw.

==

Hier past wat kil is in de morgen

wat leeg is in de middag

en wat zonder zorgen

maar ook zonder hoop is in de avond.

==

Hier past morfine

en wat er zoal meer niet past.

of zeker toch kinine omdat de koorts nu zakken zal

en alles weer normaal kan worden.

==

Normaal zoals de meetlat zelf.

gezaagd uit levend hout

dat eens gemeten wérd

en om zijn groei door bijlen afgebeten.

==

Geen troost. het leed is te gering.

geen zucht. geen troost geen zucht heeft zin.

de wentelende dag, dat is mijn zucht

de schrijning van het leed, dat is mijn troost.

==

Wanneer het niet meer schrijnt, dan ben ik dood

iets is dan dood in mij.

==

Ontboezeming in het Antwerps

voor Mai

==

’k Zieng oe gere Guske en ge meuget wete, oemda ge zoe veul trekt oep ’n mus en oep ’n mieëw, en oep e polderboereke en oep e porselaaine postuurreke, en g’et ne mond lak ne voyageur en nen engel, en oew oege zen die van nen aawe kommersaant en vantaaid van e fel paanterke, mor dan zen ze te schoeën - te schoeën ver maai - as ze zoe zieng lak e paanterke. En ge bleft zitte dees joar, oemda ge nie serieus gewarekt ’et dees joar, en pertang zeddega zoe geveuleg as e riet en zoe slum as ne vos. Mor da zeg ek oe nie allemoal, aanders zulde misschien teveul van oewe neus moake, en ge wet et toch zoe goed als kik, oek al zeg e kik ’t oe nie.

(En nen aawe vengt dieje nog nie ee kunne lieëre contengt te zen mee ’n overplakseltje, dieje joagde mor deur. Ge joagt’em nor de karek, en ge joagt’em ójt de karek, oemda ge zene kop zot mokt en em veurtoevert dad Onzelievenieër zoeveul in oew oege nen oe koake nen oe stem zit as dat em in de karek zit).

je bent

zoals de lauwe nacht

zoals de wollen vacht

van schapen

zoals van wimpers ongedacht

een groet mij wel eens tegenlacht

==

zo blank als is er geen

als rijst als elpenbeen

als maanlicht

als zilver dat men krijgt ter leen

en af moet geven schier meteen

==

een veulen in de wei

dat lui ligt op zijn zij

te slapen

een oud paard is niet dikwijls blij

maar voor de veulens is het mei

==

je oog de winterwind

ofschoon wel meer bemind

en zachter

maar wijs en grijs en trots toch kind

die plaatsen waar je ziel begint

Herleven de Nachten

Snel en hoog, in die nacht, witte wolken.

Hoog, witte wolken snel langs de maan.

Maar laag aan mijn voet daar wiegden narcissen.

Een klein soort narcissen, die liefelijk geurden.

==

Wanneer ik reeds slapen zou, nóg zouden geuren

Deze narcissen, zonder verpozen.

Hun geur werd door nachtlijke stroming gedragen.

Reeds spoedig onmerkbaar, steeds ijler verdund.

==

Verandert de nachtwind in kleur en gedaante

Naarmate hij zon en het oosten passeerde,

Steeds verder, naar wat van het oosten het oosten is,

Voert hij die geur, - want niets kan verdwijnen.

==

Naar wat van Arabië zuidwaarts zich uitstrekt.

Verandert van richting, van koude, van warmte.

Splitst voor ’t gebergte, rust in de wouden.

Een vleugje bereikt ook de nutloze noordpool.

==

Het dwalen duurt voort tot het eind van de wereld.

Misschien zal een deel van die geur, maar heel weinig,

Nog eenmaal dezelfde plek overstrijken

Waar langen tijd terug de narcissen bloeiden.

==

Die plek, - na eeuwen onkenbaar veranderd.

Geen tuin, maar een ijsvlakte of een woestijn.

Een stad of een zee, of een tuin weer met bloemen.

Een veld vol narcissen, een weg of een woud.

==

Maar eens zal weer keren diezélfde maannacht.

Diezelfde wind in diezelfde April.

De geur der narcissen zal dan weer verwaaien

En boven mij varen de lichtwitte flarden.

==

Op ’t einde des levens, het einde der tijden,

De dag van het oordeel, waar alles ineens is,

Herleeft het voorbije waar alles reëel is,

Herleven de dagen en alle nachten.

mijn hart slaapt

o schoonheid

wanneer zal ik je zingen

==

ik liep het afscheid mis

zelfs het afscheid liep ik mis

==

mijn ogen vallen toe

en sluimert mijn verlangen

==

mijn dromen dromen

mijn hart slaapt

==