Stine Jensen

De beloning

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2022 STINE JENSEN, AMSTERDAM

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaargemaakt, op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 9789028220560

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2022

‘Neem het leven licht, want lichtheid is geen oppervlakkigheid, maar van boven over de dingen zweven, geen molenstenen op het hart dragen.’

toegeschreven aan Italo Calvino

==

Herfst

We hebben weer geboekt, mijn zus en ik.

Drie dagen gaan we, dat betekent vier keer de blauwe ronde. Bij aankomst, de twee ochtenden die daarop volgen en de dag dat we vertrekken.

Het rondje begint in De Koog, vlak bij Grand Hotel Opduin. Het is in alle opzichten perfect: precies zes kilometer, gemiddeld doen wij daar anderhalf uur over en telt mijn telefoon 10.000 stappen. De route is eenvoudig, op een kaart kijken niet nodig: je volgt gewoon de paaltjes met een lik blauwe verf. Eerst ga je door het bos, dan opent de route zich en bereik je de duinen. In de verte lonkt de zee. Je kunt kiezen of je via het strand of door de duinen terugloopt.

Hoe vaak hebben we de route nu samen gelopen? We gaan twee, soms drie keer per jaar, in wisselende seizoenen, meestal drie dagen. Dat doen we inmiddels zo’n vijftien jaar. In die vijftien jaar gebeurde er veel: we kregen kinderen, kochten een huis, kwamen verder van elkaar te wonen, we kregen nieuwe banen, namen ontslag, verloren onze vader, gaven feesten, schreven boeken, gingen met vakantie, begonnen gepassioneerd aan nieuwe hobby’s. Als we het rondje lopen, lijken al die kleine en grote gebeurtenissen niet zo van belang. De tijd verstrijkt, het landschap blijft min of meer hetzelfde, leeftijdsloos. Zo voelt het lopen ook. Dat ik zelf ouder word, valt me nauwelijks op. Ik bevind me niet in het gezelschap van een vriend die ik na jaren weer zie om me verschrikt te realiseren dat hij een oude man is geworden met een kaal hoofd. Nee, mijn tweelingzus Lotte zie ik zo vaak, en ze voelt zó vertrouwd dat ik niet opmerk dat ze ouder wordt, en ik zelf ook.

==

Ik hou van de herfst op Texel. Het bos kleurt rood, bruin en oranje, de varens zijn nog net groen en sappig, het strand zal nat zijn, de ondergrond stevig. Ik hou van de oranje gloed die de zon kan krijgen, zo tegen de avond, op een nazomerse dag, maar het kan ook onstuimig worden met donkere lichtschakeringen.

Ik hou ook van de kleding die bij dit seizoen hoort. Er gaat een extra paar wandelschoenen mee – halfhoge Deense regenlaarsjes met een goed profiel, simpel en elegant, voor zover dat kan met laarzen – en minstens twee regenjassen. Een goede regenjas luistert nauw. Noem mij een fetisjist, maar ik heb een stuk of vijf regenjassen in huis. De meest professionele kan een grote hoeveelheid stortregen aan. Windbulldozer 20.000 staat er opschepperig op de stoere strip aan de zijkant, en dat staat voor het aantal millimeters water. Ik heb hem gekocht in het land dat de meeste regenval van Europa kent: Schotland. Het is een jas met een medische bijsluiter waarop heel precies staat aangegeven tegen welke condities deze jas bescherming biedt, en – ik zweer het – een jas die dat waarmaakt. Wanneer de regendruppels landen op een dubbele laag Gore-Tex blijven ze geheel intact, alsof ze zweven. Ik heb ook een wandelregenponcho. Ooit leek me dat handig, want daar kan een hele rugzak onder. Maar ik raad het af. Nooit doen, een poncho, zeker niet in de herfst. Die waait alle kanten op, je kunt hem niet in bedwang houden. Dan is er nog mijn gevoerde legergroene jas, ooit gekocht in Ierland, een noodaankoop, althans, dat is het excuus. Ik zou twee dagen in Dublin zijn, er werd geen regen verwacht, die kwam toch, en dus schafte ik in alle spoed zo’n ding aan. Als ik hem draag zie ik eruit als iemand die een gastrolletje in The Crown heeft, het startschot van het jachtseizoen heeft net geklonken. Hij is perfect, warm, maar je kan hem niet in een rugzak proppen of om je middel binden als je het te warm krijgt. Voorts is er mijn lange blauwe regenjas, die je met goed fatsoen kan dragen naar een zakelijke afspraak. Vanwege de lengte tot onder de knie krijg je geen natte billen op de fiets, reuze handig. Had ik de klassieke gele olie-regenjas al vermeld? Aangeschaft op aanraden van een styliste omdat ik op de foto moest voor een rubriek op het strand. ‘Geel moet hij wezen.’ En dan is er nog een dunnetje die je kan opvouwen in een rugzak.

Ik geniet ervan, ik hou van de regen. Zo veel verschillende soorten regenjassen als ik heb, zo veel verfijnde taal hebben de Nederlanders ontwikkeld voor al die druppels uit de lucht. Motregen, miezerregen, stortbui, ijsregen, buitje, hagelbui, onweersbui, bakken uit de hemel, wolkbreuk, regenmist, plensbui, het regent bakstenen, ‘regen, regen en nog eens regen’, neerslag, gutsen, kletsnat, drupregen, de hemelsluizen staan open, hoosbui, pijpenstelen, druilerig. Voor al die variaties heb je evident ander afweermateriaal nodig. Tenminste, dat vind ik. Maar dat komt ook omdat ik niet van plakkerige natte broeken houd, doorweekt zijn verpest mijn humeur.