Willem Jan Otten

Diepe eb

Vijftig jaar dichter, vijftig gedichten

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2022 WILLEM JAN OTTEN, AMSTERDAM

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 978 90 282 2076 8

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2022

Wij afgestevenden op Ithaka,

levenslang op weg naar onze eerste zin

De schaatser

Er was een schaatser en hij heeft geweten van

het wak, en ook dat draaien zou de wind.

Het was zijn poëzie dat jij het ijs verslijten kon

voor wat hem droeg, en ook de warme wind,

die vreesde je door hem. Hij was de schaatser

op een oppervlak dat veerde van zijn slagen,

ook toen de dooi intrad en hij werd stervenslicht.

Het wak werd wijder dan het water en hij wist er van,

het was zijn poëzie dat jij het ijs hem laten dragen kon.

==

==

Begin is nooit begin

Ik zoek het hier, in af-

gemeten regels, pegels tekst

ter grootte van een oogopslag.

==

Aan leven is geen houden.

Het dijt terwijl ik schrijf

naar alle kanten uit,

==

begin is nooit begin,

want elke eerste zin

schreeuwt om een eerste zin.

==

Zo schuift mijn denken

denken van zich af,

een horizon, een kring rondom,

==

en altijd sta ik middenin.

==

Dus sta ik stil en maak

me klein, vuist met niets

dan wat hij balt erin.

==

Tot de bellenblazer

Zesenveertig jaar geleden, bellenblazer,

greep het plaats, in de Rivierenbuurt

van Amsterdam, even ten westen van

mijn geheugen: mijn ene geboorte.

==

Er werd terstond van mij gehouden,

zoals er wordt gehouden van de zeer,

zeer zeldzamen die voor je ogen

ontstaan en dan kleddernaakt zijn.

==

Ik was van meet af aan van groter waarde

dan ik in mijn eigen ogen worden zou.

==

Mijn geduldigste gedicht, mijn bondigste zin,

mijn strakste worp in de handschoen van een zoon,

hebben niet vergolden dat ik toen

die ene keer dat ik geboren werd,

==

voor de aanwezigen minstens alles was,

==

de bel die paarlemoer komt aangedreven

door de tuin en niet de adem kent

die blies, niet terug de wind in kan.

==

Het wak van eden

Van kindsbeen weet ik van het wak.

Denk ik het in dan denk ik mij in

de voorbedachte winterdag waarop ik,

spijbelend, in de late ochtendschemering,

een onbeschaatste, mensverlaten wijde

Ankeveense Plas beging waarin mij wachtte

steeds hetzelfde en mij toegedachte wak.

Denk ik het in dan denk ik mij in

dit wak totdat het zingen gaat van zonk,

het zingt zich naar mijn oor een wak

en wordt niet waar ik nog naar snak, maar dat

wat ik verlang, een stem, een zin, een klank.

==

Geef in eigen woorden weer

==

1

==

De strekking van het zand had hij nog niet

in eigen woorden weergegeven en toch

lag het daar, uitzinnig wit, en was.

Het lag zich zelf onmerkbaar te verleggen

als de uitleg van een zinsnee die een leven inbedt

levenslang, en daarom staken mensen staken

langs de rand ervan, opdat men het bij vloed

vermoeden kon, opdat het ook bij eb zou zijn

wat straks onder de watervlakte ging.

==

==

2

==

Beoefen waar je kunt het vallend tij en breng

dezelfde onafzienbaar matte verre zanden

als van toen je jongen was en aan de reling

van je eerste veerboot stond, dezelfde stakenrij,

dezelfde vissersboot UK, hetzelfde eilandsilhouet

in één voor altijd weer finale blik bijeen –

je drijft op wat je toevalt, wat je toevalt

nergens elders dan verstrijkende bestaat.

Legde ik mij te vinden aan

Legde ik mij te vinden aan,

zouden zij in paren dalen,