Thomas Heerma van Voss

Omwegen

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2023 THOMAS HEERMA VAN VOSS, AMSTERDAM

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaargemaakt, op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 978 90 282 3011 8

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2023

Omwegen

Vlak voor mijn vriendin besloot dat ze niet langer mijn vriendin was, ging ik met haar familie een week wandelen in de Ardennen. Van tevoren had ik speciale schoenen gekocht, waterdicht en met dikke zolen. De verkoper zei: ‘Deze kunnen niet stuk. Hier ga je de rest van je leven profijt van hebben.’

Thuis had ik de schoenen alvast ingelopen, dat had mijn vader aangeraden. Zoals hij me ook jaren terug, rond mijn achttiende, adviseerde om met leren schoenen zo snel mogelijk in plassen regen te stappen. ‘Wij hebben enorm brede voeten, dan moet je zulke trucjes toepassen. Om te wennen.’

In aanloop naar mijn wandelvakantie gaf hij me een plattegrond van de Ardennen mee. Ik wist al dat ik hem niet zou bekijken en toch had ik de kaart in mijn rugzak gestoken, die verder gevuld was met een waterfles, antimuggencrème, blarenpleisters, een opschrijfboekje en kleren natuurlijk, vooral T-shirts, omdat ik verwachtte dat ik de komende dagen veel zou zweten.

Zuid-België in de ochtend. Bushaltes waarvan je niet direct kon zien of ze nog in gebruik waren. Kerken met daaromheen een bakkertje en een begraafplaats, losstaande huizen die leken te twijfelen bij welk gehucht ze hoorden. Het weinige leven dat hier was speelde zich af achter rolluiken of in een van de imposante bossen, die met glooiende weilanden en middeleeuwse bruggetjes aan elkaar waren verbonden.

Verkeer was er nauwelijks, we moesten alleen vaart minderen voor groepjes wielrenners. Een paard in sukkeldraf. Twee tractoren. Als we nog even doorreden over deze weg zouden we in Frankrijk belanden, maar in plaats daarvan parkeerde mijn schoonvader zijn minibusje vlak bij Bouillon. Camping Halliru. We gingen er niet slapen, alleen de auto zou hier achterblijven, op dit afgelegen grind en beschut door een rij bomen, het was allemaal van tevoren uitgedacht.

Mijn schoonfamilie hield van deze streek. De ouders hadden er een huisje waar ik inmiddels twee kersten had doorgebracht en alle vijf waren ze gewend aan wandelvakanties. Vorige zomer nog trokken ze met zijn vijven door de Italiaanse bergen, en heel geroutineerd controleerden ze nu hun bagage. Mijn schoonzusje ging na of ze genoeg mueslirepen bij zich had. Mijn vriendin benutte het moment om haar rugzak alsnog, overvallen door een plotse haast die ik niet begreep, opnieuw in te delen. Zoals gebruikelijk trok mijn schoonbroer intussen de meeste aandacht, met zijn fladderige overhemd, zijn sandalen, het ongewassen haar dat tot aan zijn middel kwam, en met de gitaar die hij als voornaamste bagage had meegenomen en waarvan hij nu kort de snaren beroerde.

Voor de vorm deed ik alsof ik ook bezig was. Ik boog me over mijn schoenen, het inlopen had gewerkt. Zelfs nu ik de veters aantrok zaten ze prima.

Een slingerend pad leidde ons vanaf de parkeerplaats omlaag, dwars over de camping, naar de Semois. Die rivier zou ons de hele wandelvakantie volgen, of nee, wij volgden haar natuurlijk. Vroeg of laat belandden we steeds weer bij dat kronkelende water, waaruit keien als gebalde vuisten omhoogstaken, en dat geflankeerd werd door velden en bossen, meer bossen dan ik ooit in mijn leven had gezien, soms zo dicht en hoog dat ze nauwelijks zonlicht doorlieten en me alle besef van tijd deden vergeten.

Maar eerst liepen we nog over een droog, nogal kaal pad. Links het zachtjes stromende water; rechts een laag muurtje van stenen die ongetwijfeld hier in de buurt waren uitgehakt. Mijn schoonmoeder liep voorop. Het was eind augustus en het was zo’n dertig graden, een hitte die al weken in de lucht hing, aangenaam maar droog.

De rivier leidde ons naar het stadje Bouillon, waar rijen bakstenen huisjes zich vlak boven het water hadden verzameld, alsof ze aan het pootjebaden waren. Boven alles uit torende het grijze kasteel dat me terugbracht naar de geïllustreerde ridderverhalen die ik als kind las – een burcht die zijn strategische ligging bijna opdrong, zo groots en hoog, precies waar de rivier een lus maakte.

Uiteraard waren we hier niet alleen – ik zag dagjesmensen, wandelaars, wij hingen met ons zessen ook vluchtig rond bij de toegangspoort van het museum dat rondom de vroegere vertrekken van Godfried van Bouillon was gevestigd. Maar het oordeel werd snel geveld: hier hoefden we niet naar binnen. We zouden verder lopen, blijven bewegen, juist daar komen waar zich geen grote groepen ophielden.

We verlieten het stadje voor we er goed en wel waren doorgedrongen. Verder langs het water, daarna meer de bossen in, bergop en noordwaarts, dus min of meer in de richting waar we vandaan waren gereden. We belandden bij een uitkijktoren die Belvédère de Bouillon werd genoemd, een enorme hoeveelheid houten planken die als Kaplablokjes tegen elkaar waren gezet en verraderlijk steil omhoogliepen, waarna van bovenaf een weids uitzicht over het landschap volgde: Bouillon, dat vanaf hier een schamele nederzetting scheen die was omsingeld door bomen; het water dat zich door dit alles heen bewoog als een onvaste krijtstreep op een schoolbord; de lucht zo wolkeloos blauw en heuvels zo mintgroen dat ze geschilderd leken.

Uit hoogtevrees durfde ik als enige niet helemaal tot de randen van de uitkijkpost te lopen. Om mezelf een houding te geven maakte ik maar een foto van het gezin voor me, zo duidelijk op elkaar ingespeeld. Ik nam me stellig voor die foto straks in te laten lijsten en aan iedereen cadeau te doen; een aandenken en bedankje ineen.

Vanaf het uitkijkpunt trokken we landinwaarts. We gingen omlaag en weer omhoog, we betraden paadjes waar we andere wandelaars tegenkwamen, al kon je aan de lege parkeerplaatsen en gesloten cafeetjes die her en der opdoken merken dat het hier ooit drukker was geweest. Er waren diverse campings, geen van alle vol. In de verte op de Semois zag ik een enkele kano voorbij dobberen.

Geleidelijk keerden we ons van het water af. We passeerden koeien en wegschietende herten, gingen onder prikkeldraad door, over uitgestrekte velden die de indruk wekten dat ze er al eeuwen zo bij lagen.

Het was schitterend, alles had kleur, er zat geen grijstint tussen.

==

Steeds liepen we in tweetallen, achter elkaar, zoals we de hele week zouden blijven doen.