Jaap Robben

Wantij

Een wandeling

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2024 JAAP ROBBEN

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 978 90 282 4405 4

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2024

Wantij

Een vriendin vertelde me dat de Waddenzee langzaam verdrinkt. Doordat de zeespiegel millimeter voor millimeter stijgt, worden de drooggevallen zandplaten bij eb ongemerkt steeds kleiner. Toen ik dat hoorde, besloot ik om nou eindelijk een keer te gaan wadlopen.

Ik zag al voor me hoe zeehonden zouden luieren in de verte. Hoe sternen langs de branding trippelen en een stukje met me mee lijken te lopen. Een zwerm scholeksters die opvliegt als ik passeer. Of misschien juist naar pieren blijft pikken, omdat deze vogels weten dat de menssoort die hier wandelt, dat enkel doet om hen te bewonderen in stilte.

Misschien verlangde ik daar nog het meeste naar, naar de stilte die droogvalt bij eb. Het eindeloze lopen over die uitgestrekte en onbeschutte zandvlakte zonder paden, bomen of heuvels. Een gebied waar het land onzichtbaar overgaat in de hemel, ik wilde een hoofd zo leeg als dat uitzicht. Omdat ik benieuwd ben welke onverwachte gedachtes ik dan krijg. En aan wie ik zal denken. Dat gebeurt namelijk altijd wanneer ik langere tijd in stilte wandel of in de tuin werk, dan cirkelen mijn gedachtes rond een bijna vergeten gesprek van ooit of rond iemand aan wie ik vaak al lang niet heb gedacht.

==

Ondertussen voelde ik ook een soort haast om te gaan wadlopen. Alsof het binnenkort al niet meer zou kunnen. Terwijl het stijgen van de zeespiegel onmerkbaar langzaam gaat. In de komende jaren zal het al geleidelijk lastiger worden om de diepste geulen te doorwaden. Vervolgens zullen er nog een tijd zandbanken droogvallen, maar meer als losse eilandjes. Niet meer zo’n langgerekt stuk op de plek van het wantij. Die zeldzame plek waar bij vloed even geen stroming is en waar bij eb het vasteland met sommige eilanden verbonden wordt.

Tegen het eind van deze eeuw zal de Waddenzee gewoon een zee zijn. Die bij eb hooguit ondiep kan worden genoemd. En dan is de enige wandeling die een eigen werkwoord had, verdwenen.

==

Om te controleren of er wandelboeken bestaan over wadlopen, typte ik wad in bij een blauwe bestelwebsite. Waarop er een enorme lijst op mijn scherm verscheen met intimiderend dikke en lange vibratoren. Voor in het rectum. WAD, Weapons of Ass Distruction stond erboven. In mijn notitieboekje schreef ik alvast: ‘Wad is geen goede boektitel.’

Al snel plopte er een advertentie op met het aanbod om te gaan wadlopen. Met waddenfoto’s waarop je de stilte haast kunt zien. Ik voelde dat er in die drooggevallen weidsheid iets op mij lag te wachten. Iets dat vergelijkbaar zou zijn met de spirituele rust van een Tibetaans klooster. Maar dan op een paar kilometer ten noorden van Lauwersoog. Klik, klik en ik had gereserveerd. Voor één persoon, de Brakzand-route.

Brakzand blijkt een plek midden in de Waddenzee waar je met de boot heen gebracht wordt. Ik typte Brakzand in bij Google Maps. Vanuit het heelal daalde het beeld af naar Europa, Noord-Nederland en stokte ten zuiden van Schiermonnikoog. Het is een omgekeerde rode druppel in een egaal lichtblauwe vlakte. Google Maps toont geen zandbanken, alsof de zee al verdronken is.

==

*

==

Het is een paar dagen voor midzomer, ik ben op tijd in de haven van Lauwersoog. Toch blijkt iedereen al aan boord van de Silverwind.

‘Meneer Robben?’ Een wadloopgids roept vanaf de loopplank. Hij lijkt me een type-Wim. Al blijkt later dat hij Hans heet. ‘U bent te laat, meneer Robben.’

‘Te laat?’ Ik wijs verbaasd naar mijn pols, maar ik draag al jaren geen horloge meer. ‘Sorry, ik dacht... kwart voor twee toch?’

‘Zo kunt u niet mee.’ Hans staat voor me op de loopplank naar het schip. ‘Helaas.’

Ik grinnik hem tegemoet, dit zal wel een of ander wadloopgidsengebbetje zijn. Ik probeer langs hem heen de boot op te gaan, maar hij beweegt niet.

‘Op die schoenen kunt u echt niet mee.’ Aan zijn blik zie ik dat hij het meent.

‘Pardon?’

‘U hebt speciale schoenen nodig. Helaas.’

‘Maar ik heb jullie gebeld? Vorige week nog. Diegene die ik sprak, zei dat ik hier schoenen kon huren.’

‘Dat kan hier niet. En we willen nu vertrekken.’

In een flits zie ik mezelf al dat hele pokkeneind terug naar huis rijden. ‘Iemand van jullie heeft me deze informatie gegeven.’

‘Dat is dan foute informatie.’ Hans zucht diep, zijn neusgaten verwijden zich als die van een zeehond die even boven water komt. ‘Helaas.’ Hans blijkt de onwrikbare uitsmijter van het wad, die mijn schoenen te netjes vindt om me binnen te laten. Ik krijg het gevoel dat hij me iets gaat onthouden. Terwijl daar achter hem op het wad iets op mij ligt te wachten. Iets dat eigenlijk al een beetje van mij voelt, omdat ik er zo naar verlang.

‘Dis-ter, Hans?’ Er komt een tweede type-Wim bij staan, die later Jos blijkt te heten.

‘Verkeerde schoenen. Dit is die meneer die ons liet wachten.’

‘Waar slaat dit allemaal op? Die tijd stond in jullie mail. Hoezo heb ik jullie laten wachten?’

‘Stond in jóúw mail,’ verzucht Hans. ‘Bij die mensen stond het allemaal niet in de mail.’ Hij gebaart naar de boot, waarvan elke stoel en bank wordt bezet door mensen met zonnebrillen, windjacks én blijkbaar de juiste wadloopschoenen.

‘Laassien,’ zegt Jos. ‘Diemeel.’

‘Pardon?’