Bregje Hofstede

Bergje

Een wandeling

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2020 BREGJE HOFSTEDE

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 978 90 282 5130 4

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2020

Voor Toine en Plukkie

1
De trein

Toen we vanochtend afscheid namen op het perron, kwam de trein net iets te traag. Alles was al gezegd, en we vielen stil, en wachtten op het moment waarop we klaar konden zijn met afscheid nemen.

De jongen is inmiddels ongetwijfeld alweer verzonken in zijn werk, en als ik mezelf kwalijk neem dat ik er niet voor hem ben, dan troost ik me met het feit dat hij nauwelijks de tijd zal hebben om mijn afwezigheid op te merken: een wervelwind van e-mails, krantenkoppen, foutmeldingen, telefoontjes en problemen onttrekt me aan het zicht.

==

Tenminste. Als ik ooit aankom.

Het is chaos op het spoor. Door de julihitte van de afgelopen dagen zijn de rails kromgetrokken en de wissels op allerlei plekken ontregeld. Zelfs de onverstoorbare grijze treinen van de Deutsche Bahn wijken van hun routes af, staan uren stil, en vullen zich vervolgens met verdwaalde padvinders, verkreukelde dames, norse zakenlui die struikelen over de ledematen van in het gangpad uitgestrekte backpacktoeristen. Ik heb een plekje gevonden in de ruimte tussen twee rugleuningen, en lees een boek. Vlak naast me is een ijscappuccino omgevallen: elke keer dat de trein optrekt, kruipen de bruine druppels iets verder mijn kant op.

##

##

Schuin tegenover me zit een ongeduldige peuter die zijn witte speelgoedbeer keer op keer door de coupé smijt. Het beestje wordt telkens door een andere medepassagier opgepakt en teruggegeven. De moeder schaamt zich (‘Entschuldigen Sie,’ zegt ze steeds, ‘danke vielmals’), maar volgens mij is iedereen blij met de vliegende ijsbeer. Dat leidt tenminste af.

==

Het is nog geen zes weken geleden dat de jongen en ik deze zelfde reis samen maakten, en alles wat ik destijds zag en herkende, heb ik hem aangewezen: kijk, hier stapten mijn zusjes en ik vroeger op de trein. Kijk, je kunt de dom van Keulen zien vlak voor je het station binnenrijdt. Kijk, vroeger stapten we hier uit, het was carnaval, de hele stad was vol volwassenen die uitgelaten aan het spelen waren, ze dronken uit bierkroezen zo groot als mijn bovenlijf toen was en nodigden ons uit aan hun lange tafel, en wij dachten dat dit allemaal heel normaal was voor Duitsers.

De jongen zag alleen een groezelig perron.

En toch volhardde ik. Ik wilde dat hij van Colfosco gaat houden, en ik wilde dat hij gaat houden van mijn favoriete berg. Ook al is hij daar als kind nooit geweest en ook al is het in zijn ogen maar een heel gewone berg, ik wil dat hij ziet wat ik zie.

==

Stel je voor dat je zeven of acht bent. Op de woonkamermuur hangt al maanden een zelf geknutselde aftelkalender. Elke avond voor je gaat slapen mag jij, of een van je zusjes, een vakje afstrepen. Het is een Nederlandse winter, donker, nat, grijs, koud, de gezichten zijn schraal, de monden staan strak, je ouders zijn druk en jij bent ongeduldig met het lange binnen zitten. Je weet: als alle vakjes zijn afgestreept, stap je een trein in die je naar een oogverblindende week brengt, zon op fonkelende sneeuw, chocomel met slagroom in warmgestookte berghutten, en als je weer thuis komt staan de krokussen in het gras.

Jullie vertrekken op vrijdag, meteen na school. Het eerste stuk van de reis is eigenlijk niet spannend, want jullie wandelen simpelweg naar het station en nemen het stoptreintje naar Arnhem. Daar staat opa te wachten, hij draagt voor de duur van deze reis de titel Hertog van Salice, omdat hij de hele trip betaalt en omdat hij zwarte leren kleppen op de pootjes van zijn bril heeft gemonteerd die het felle Italiaanse zonlicht buiten moeten houden, en waar de merknaam Salice op staat. Dit deel van de reis is misschien wel het meest exotische, vanwege de Hertog van Salice en vanwege jullie uitdossing, die zo detoneert met die van de andere reizigers. Jij en je zussen staan op het perron van Arnhem in jullie moonboots, mutsen en skibroeken, en uit jullie mouwen bungelen wanten die de gewoonheid triomfantelijk gedag wuiven. Dag saaie dingen. Hallo bergtop!

Opstrijkplaatjes op jassen en tassen kondigden jullie bestemming aan: Rifugio Forcelles 2.065 m, zegt het ene, Lagazuoi 2.753 m, zegt het andere, en Scuola di Sci Colfosco. (Nog altijd draagt mijn vader deze plaatjes op zijn winterjas, die inmiddels verschoten is van marine naar lichtgrijs.)

Jullie moeten een paar keer overstappen, jagen elkaar na over de koude perrons, laten je van de trapleuningen naar beneden glijden, eten tegen de vermoeidheid een oneindige hoeveelheid krentenbollen, mandarijnen en geschraapte wortels uit een bruinpapieren zak.

’s Avonds mag je in de slaaptrein in het bovenste bed. De coupé is een soort huiskamer, maar een die schommelt en waarin alles op elk moment kan omvallen. Tussen de bedden hangt een net, en je doet je uiterste best om er zogenaamd per ongeluk in te rollen om door het kermende nylon te worden opgevangen.

Als je ’s nachts wakker wordt, kijk je naar buiten. Met wat geluk zie je de donkere silhouetten van heuvels of bergen, en je bent dolblij met de flarden vuile sneeuw langs de rails, die je je voorstelt als het spoor van een gigantisch beest dat jullie volgen naar zijn hol hoog in de bergen.

Je opa ligt te snurken, maar hij stopt wanneer een van jullie zijn neus aanraakt.

Wanneer je moet plassen, loop je in je eentje door de schommelende gang, tegemoetgekomen door een man die nu eens tegen de ene, dan tegen de andere wand valt, een man die met een gigantische hand over je kruin strijkt en in een vreemde taal iets zegt. In het kleine wc-hokje heeft hij een geur achtergelaten van bier en pis en geheimen.

==

De slaaptrein van toen is opgeheven. In plaats daarvan reis ik overdag en moet ik wel vijf keer overstappen, in Arnhem, in Frankfurt, in München, in Kufstein, in Fortezza.

Het boek dat ik lees, leg ik van tijd tot tijd weg om er even van bij te komen. Op de knalgele omslag staat een peuter, gestoken in een ruimtepak. Zijn gezicht is onzichtbaar vanwege het reflecterende vizier over de ogen. De peuter kruipt door verdord gras en reikt naar een knuffel die op de grond ligt, een speelgoedbeest in de vorm van een pinguïn. Dit is ons voorland, zegt het boek. Als we zo doorgaan, dan wacht ons een snoeihete aarde waar de zon als een grill boven hangt en waar volgende generaties alleen met de grootste moeite zullen kunnen bestaan.