Maartje Wortel

==

De groef

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2021 MAARTJE WORTEL

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 978 90 282 5500 5

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2021

Voor Robinet

1

Ronde? Vraagt ze.

Of: Nu?

Of: Ik wil je.

==

Het is haar rondje, haar hond, zij bepaalt. Ik heb andere dingen, zoals een auto en een huis waar alles kan.

==

Er zit weinig routine in mijn dagen, ze vliegen alle kanten op, net als mijn leven, net als mijn liefdes, het weer, de literatuurkritiek, het nieuws, net als de cryptomunten die ik op aandringen van mijn ietwat dwingende broer Bas Wortel in mijn bezit heb. Maar er is één zekerheid en dat is dat mijn dag iedere dag op dezelfde manier begint. En goed, er is nóg een zekerheid en dat is de reden waarom mijn dag iedere dag op dezelfde manier begint: Niña Weijers, die ik later in dit verhaal Laura zal gaan noemen.

Ik lig in mijn bed en lees de krant met een paar katten aan mijn voeteneind. Mijn voeten moet ik verstoppen omdat ze anders aangevallen worden door die dieren, die in de stad niets anders te roven hebben. Ik drink koffie met melk uit een mok waarop een tekening van Angela Merkel staat. Ik hou veel van Merkel, al weet ik niet goed waarom, want ze laat zich niet bepaald kennen. In mijn hoofd houdt zij Europa bij elkaar zoals ze haar handen bij elkaar houdt wanneer ze praat. In mijn hoofd (en niet alleen in mijn hoofd) zal alles slechter worden na dit jaar, dit krankzinnige jaar waarin alles sowieso uit elkaar is gevallen, waarin Angela Merkel vertrekt, waarin (of waaruit) zelfs de ronde verdween. Uiteraard, het Oosterpark, dat al sinds 1891 bestaat en het eerste grote park is dat door de gemeente Amsterdam werd aangelegd, bestaat gewoon nog, wie een ronde wil lopen kan dat doen, maar mijn ronde is verdwenen.

Nu nog niet. Het is 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, mijn telefoon trilt en ik weet welke woorden op mijn scherm zullen verschijnen. Het is tijd. Ik moet me aankleden en naar buiten komen, Niña wacht en ze houdt niet van wachten. Je bent te traag, schrijft ze. En niet veel later: Zo godvergeten traag.

Ik zeg dat ik eraan kom en trek meestal een joggingbroek uit de kast die standaard onder de yoghurtvlekken zit. Heel soms trek ik om Niña (en mezelf) te verrassen een pak aan van Filippa K. Op die dagen loop ik rechter op, schouders naar achteren, kin naar voren, en heb ik sjans. Op die dagen neem ik mijn koffie mee naar buiten in een cocktailglas, waardoor mijn koffie met melk eruitziet als een White Russian en ik als een dronken zakenvrouw. Maar meestal loop ik dus in die joggingbroek, een paar veel te grote hardloopschoenen, een pet waarvan de klep wit is geworden van de zonnebrandcrème, en neem ik mijn koffie mee naar buiten in de mok waarop de afbeelding van Angela Merkel staat, waarvan godbetert het oor is afgebroken maar die me alsnog houvast biedt.

Ik woon op de ’s-Gravesandestraat nummer 9 in een gebouw dat vroeger het Sint Elisabeth Gesticht was. De helft van het gebouw wordt bewoond, de andere helft is van Hotel Arena, waar ik in een ander tijdperk nog weleens feesten bezocht. De snelste weg om in het park terecht te komen is langs de muur van het hotel, die de tuin van het pand omringt en die bijna in elkaar stort, maar me desalniettemin het idee geeft dat ik beschermd word tegen vijanden die niet bestaan, dat ik in een burcht woon. Het kost me vanuit mijn huis gladweg een minuut voordat ik de eerste stap in het park zet, ingang Hotel Arena/tennisbaan. Soms staat Niña daar al ongeduldig op me te wachten, in het gras voor de vijver met de rotsblokken. In dat geval krijg ik drie berichten in capslock: WAAR. BEN. JE?

Maar vaker lopen we elkaar tegemoet omdat ze de vertraging al heeft ingecalculeerd, zelfs dat is bij onze routine gaan horen. Na al die jaren zijn we elkaars ritme gaan begrijpen, elkaars taal, elkaars ronde, misschien zelfs elkaars leven. (Zat er een steentje in je schoen, raakte je na het lezen van de krant weer door het een of ander bevangen of was je weer met een meisje aan het bellen?)

==

Meestal gaat het dus gewoon goed en zijn we intuïtief precies op hetzelfde tijdstip de deur uit gegaan. Dan volgt het moment, iedere dag opnieuw, waarop we elkaar voor de eerste keer die dag zien.