Gerbrand Bakker

De 3 bestaat niet

Een wandeling

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2020 GERBRAND BAKKER

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 978 90 282 5805 1

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2020

De 3 bestaat niet

Een poging de 1 te lopen

==

De 1. Het heeft even geduurd voor ik die helemaal gelopen had. Eerst vond ik het te ver, toen liep ik hem met twee vriendinnen die het eveneens te ver – en te koud – vonden en een derde keer raakte ik de weg kwijt en ten slotte ontdekte ik dat het verdomd moeilijk was om hem überhaupt te kunnen volgen vanwege gebrekkige markeringen. Schildchen, in het Duits. Ze houden in de Eifel erg van bomen omzagen en als er op de bewuste boom een plaatje zit, verdwijnt het plaatje ook.

==

Te ver. Bizar. De 1 is bijna elf kilometer lang. Ik herinner me nog goed hoe kort de eerste rondjes waren met mijn hond Jasper. Erop terugkijkend denk ik: hoe is het mogelijk dat ik maar twee kilometer met die hond liep? Terwijl we later makkelijk tien kilometer liepen. Of beter: ik liep tien kilometer, Jasper ontsnapte en liep waarschijnlijk het driedubbele voor hij zich weer meldde bij de voordeur, smerig en hijgend en helemaal over zijn toeren. In het begin bleven we dicht bij huis, later breidde het netwerk van wandelingen zich steeds verder uit. Dat zal te maken hebben gehad met mijn kennis van de omgeving. Ik heb met Jasper ook weleens de 1 gelopen, of in elk geval de 1 zoals ik dacht dat hij liep. En zeker de eerste keer dat we dat deden, zal ik gedacht hebben: tjonge, wat zijn we nu ver van huis.

==

Op een dag in mei trekken een vriendin en ik onze schoenen aan om hem te lopen. Het is aprilweer: nu eens bloedheet, dan weer ijzig fris, al naargelang de wind, bos, open stukken, hoogte. Nemen we iets mee? Water, eten? Nee, we nemen niets mee. Om bij de 1 te komen, moeten we door het bosje achter mijn huis de steile heuvel omhoog naar de landweg die daar loopt. De wandelroute gaat achter mijn huis langs. Het duurt minstens een halve kilometer voor we het eerste Schildchen zien, op de geschilde spar die samen met drie andere geschilde sparren een Hochsitz omhoog houdt. Achter de betreffende hoogzit – bedoeld om je tijdens de schemering in te verstoppen en vervolgens reeën dood te schieten – ligt het huis van Werner, in de diepte.

Ik ben hier zenuwachtig. Tussen de sparren kan de donkere vorm van Happy opduiken: een grote, zwartbruine hond die op deze plek ooit draadhaarteckel Jet van Tuinmaat Han en Trijntje bijna heeft verscheurd. Hoe Han en ik ook aan het enorme beest rukten, hoe hard Trijntje ook gilde, hij liet niet los. Op een bepaald moment lag Werner, die op de herrie afgekomen was, languit op Happy en gaf haar vuistslag na vuistslag op haar bek. Anderhalf uur later werd Jet, uitgeteld door de narcose, zo goed en kwaad als het ging dichtgenaaid op de behandeltafel van de weekenddierenarts in een naburig dorp.

Vreemde hond, die Happy (ik heb heel lang gedacht dat ze Eppie heette, maar dat komt doordat Werner niet al zijn tanden meer heeft): mensen kan ze – min of meer – verdragen, maar andere honden moeten dood. Na dat voorval heeft Werner beloofd dat hij Happy vierentwintig uur per dag eingesperrt houdt – ik wil nog weleens op honden passen en het favoriete ochtendrondje loopt pal langs zijn huis – maar helemaal vertrouwen doe ik dat dus niet. Elke keer opnieuw bel ik Werner op om hem te vertellen dat er een logeerhond is en om hem te vragen of Happy werkelijk opgesloten zit. ‘Ja, ja, zeker,’ zegt hij dan. ‘Dankjewel voor het bellen.’ Het huisje waarin Werner woont is zó oud en krakkemikkig dat er, zelfs bij geringe regenval, een beekje door de woonkamer stroomt. Het is de voormalige Hundeschule, die zijn ex-vrouw runde. En die ex-vrouw woont er al heel lang niet meer. Werner doet net als ik alles hier op de fiets. Hij heeft heel mooi haar en verder is er ook weinig mis met hem, hij zou alleen eens wat geld aan een tandarts uit moeten geven.

==

Nu beweegt er niets in het bos en hebben wij ons eerste bewijs van de bewegwijzering gevonden.

‘We gaan goed,’ zegt mijn vriendin.

‘Nou...’ zeg ik.

De 1 is op zo’n manier op de geschilde spar aangebracht dat je hem maar vanaf één kant kunt zien, terwijl je de 1 twee kanten op kunt lopen. Daar had ik eerder nooit zo bij stil gestaan. Dat besef daalt nu in. Misschien, waarschijnlijk, heeft er aan de andere kant van de landweg ooit een boom gestaan waar de 1 voor de tegenovergestelde richting op aangebracht was.

==

Een uur later is het duidelijk: dit kan zo niet. Het is dat ik inmiddels precies weet hoe ik lopen moet, als mijn vriendin hier alleen had gelopen was ze na een kwartier al reddeloos de verkeerde kant op gelopen. Even buiten Feuerscheid lopen we eerst een Duitse herder tegen het lijf, even later zijn baasje, een jongen die ik nog nooit eerder gezien heb. Hij draagt zijn petje omgekeerd en hij heeft een nogal geblokt lichaam. Ik zeg iets tegen hem in het Duits (iets over twee stokken en dat de hond daarvan in de war raakt), maar hij vraagt of ik Engels kan praten. Een Amerikaanse militair die op Spangdahlem werkt. Het is zondag, hij loopt met de hond en gaat straks zijn huis opruimen. Hij vindt het hier prachtig. ‘Look around you!’ Dat doe ik. Ik zie weiden met paarden, bosranden, zo her en der een huis, bouwvallige schuurtjes. In de lucht vliegt een rode wouw, ergens in de diepte loopt een koppel schapen, het verkeer op de A60 ruist, niet onaangenaam. Dan vraag ik hem waar hij woont. Hij wijst naar het enige huis in Feuerscheid dat bestaat uit appartementen, bijna een flatgebouw.

‘Goh,’ zeg ik tegen mijn vriendin als we verder lopen. ‘Een Amerikaan in Feuerscheid, met een sportschoollichaam en een basketbalpetje.’

Ze kijkt me aan. ‘En je weet waar hij woont,’ zegt ze.

==

Even verderop is het tunneltje onder de A60 door. Je kunt hier rechtdoor of linksaf, al loopt het weggetje een stukje verderop dood. In de bocht, dus aan onze linkerhand, is een vangrail. De meest onzinnige vangrail die ik ken: áls hier al eens een auto op hoge snelheid uit de bocht zou vliegen, zou de vangrail precies aan de andere kant moeten zitten om de klap op te vangen. Bovendien is het gebogen ijzer niet gebruikt om er een sticker met een 1 op te plakken. Die zit op het beton van het tunneltje. We gaan erdoorheen. Aan de andere kant draai ik me om. Geen 1.

‘Ik ga hier iets aan doen,’ zeg ik.

==

==

De Ortsburgermeister

==