Ester Naomi Perquin

Jij bent de verkeerde

en alle andere gedichten tot nu toe

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2007, 2009, 2012 en 2015

ESTER NAOMI PERQUIN, ROTTERDAM

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 978 90 282 8068 7

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de tweede druk, 2017

Servetten halfstok
(2007)

VERLOREN SCHRIFT

REÏNCARNATIE

Wil iemand in mijn benen lopen,

in mijn mond zijn woorden leggen

en in mijn handen stijve vingers

soepel strekken voor pianospel

of strelen – wie wil mij aan?

==

Word ik de eerste keus of heeft

een mooier lichaam niet gepast?

Lig ik opgevouwen achteraan of

hang ik breeduit in de etalage?

==

Hoe weten zij hoe ik mij was?

Welk nog onzichtbaar etiket

is in mijn nekrand vastgezet?

==

==

IN DE LENGTE

Ik ben wel teruggegaan maar

alles was zo groot dat ik ons achteraf

misschien al kleiner heb gedacht.

==

Die schacht dwars door het flatgebouw,

toen al leeg en liftloos als een gat

waardoor je alle vloeren zag.

==

Wij droegen water naar vijfhoog,

maakten zware bommen die bam

te pletter sloegen in de hal.

==

Kijk hoe klein die oude deurtjes

en trapjes van een schaalmodel

dat niet om onze lengte past.

==

Hoe huizenhoog zijn wij geweest

toen deze flat een donker hol

vol zelfbedachte oorlog was.

==

==

INVAL

Niets langzaam wennen aan de plaatsen

van slijtage, vormen van het donker

in de gang, geluiden van boiler en buis,

néém dit huis,

trek hier als een legermacht in

==

vul de kamers met schunnige taal

beklad de tegels van het toilet

verjaag andermans geest

(die ’s nachts op de tast met behulp

van krakende treden zo in en in

thuis is geweest).

==

Slaap met het harigste huisdier in bed,

druk vingers op ramen, hang op het balkon

je opvallendste plunje voor buren te kijk.

Stink. Bak koolraap met uien en vis.

==

Duld geen ander gelijk; neem in

en benoem, maak soldaat

tot er niets anders is.

==

==

DE NOTULIST

In deze toevallige vergadering van huizen,

deze samenkomst van toegetreden bouw

houdt hij zich stil. Wie hem wil kennen

leest zijn woorden terug. Hij heeft

de jaren van gerucht beschreven.

==

Zo is iets neergezet dat hoorbaar was maar

nooit kan worden naverteld. Hij kent

de beste tekens voor hun radio’s,

hun thuiskomst en hun stemgeweld.

==

Hij stelt op schrift zijn horen bij,

noteert de koppigste muziek

van hun espressoapparaten.

==

Het is een steno dat geen mens herkent

en dat hem steeds afzijdig houdt.

==

Hun leven valt niet uit te praten.

==

==

STAATSGEHEIM

Overmaatse vogel door hoog in de lucht

gestoken borstels schoongeschrobd en

bovenop het dunne touw verstopt

waaraan hij deze vlucht moet hangen.

==

Samenspel door onbekende machten,

trucages van een verborgen overheid.

Die meisjes met rokjes en hoedjes?

Zwijgen verplicht. Of moeten geloven.

==

Eenmaal boven is de druk zo laag

dat elk besef – hoe log, hoe zwaar,

hoe traag – van zwaartekracht verdwijnt.

Wat niet weet, wat niet valt.

==

Maar wie betaalt de mannen die de wolken

langs de vleugels trekken?

Wie wast hun hemelsblauwe overalls?

==

==

VERLOREN SCHRIFT

Waar hij eerder nog kon jagen

en wij lazen: bos vol beesten,

hoge lijven, volheid op papier

veelpotig, niet te tillen door getal

of de zwaarte van geweien

==

trillen nu schraal beschreven vellen,

toont hij angstig wat hij heeft geschoten

wat te zien is in zijn reservaten:

waterplaatsen, droog gelaten,

oude herten zonder poten.

==

Soms laten ze zich, lijkt het,

even lokken met betekenis:

aanzetten tot jonge dieren

nog in nesten, schetsen

waar niet van te eten is.

==

==

TOEN WEL

Eerst niet – vertrouwen te over,

met sprongen tegelijk de dunste

ijslaag op, de zwakste bomen in,

eenden redden, vogels,

het grootste gemak.

==

Of het geloof was,

hij wist gewoon niet hoe

soms iets brak, zonder reden plotsklaps

scheurde, als een zoutzak naar beneden

– en van de dood nog evenmin.

==

Pas toen hij een jongen eieren

kapot zag gooien – zomaar,

met naakte kuikens erin.

==

==

WINTER

Laat het na deze winter nog eens winter zijn.

Geen statig broeden meer. Geen kievitsei.

Geen welbedreven paring of zorgvuldig nest.

Ik hoop dat kou de grond voorgoed verpest

met alles dat nog kiemen zou daarbij.

==

Laat straten grauw zoals ze ’s winters zijn.

De moddersneeuw van uitgebeende dagen,

twee blauwe kinderwanten naast een wak.

Ik kan geen lammetjes verdragen.

==

Niets erger dan dat woekerend gemak

waarmee de lente aan het groeien slaat.

Daaronder houdt het ijs een zoontje stil.

==

Voor al dat leven maakt hij geen verschil.

Er is geen zonlicht dat hem bovenbrengt.

==

Geen voorjaar dat hem kennen wil.

==

==

KOM JE OOK?

Het wordt waarschijnlijk weer zo’n dag

waar nog van alles aan moet opgeknapt:

de jarige zal met een ijlbrief

naar de bakker gaan, mijn vrouw

knipt vlekken uit haar jurk

==

maar ik trek dit keer vijftien vesten aan,

waar jullie mij als grote toverbal laag na laag

uit mogen pellen tot ik in mijn vrolijkste vlees

op tafel kom te staan om in de Gloria te zingen,

met één voet in de taart, mijn handen

voor mijn grotejongensdingen.

==

Het feestje duurt tot half acht,

zwemspullen niet vergeten,

==

jullie worden thuisgebracht.

==

==

SCHOOLREISJE

‘Duik maar onder jongens, de bus rijdt

straks het schoolplein op, ze zullen denken

dat jullie allemaal zijn opgelost.’

==

Iemand duwde mij het donker tussen banken in,

plat tegen de stinkende wand zag ik

stromen snoeppapier met appelsap

rond vierenveertig schoenen.

==

Was ik de kwijtste van de klas?

Ik dacht dat ik verdwenen was,

zelfs toen de rest als uit één mond

verdovend gillend bovensprong

==

en huilde toen ik, jaren later pas,

door mijn boze vader werd gevonden.

==

==

TEN RUSTE

Voor wie die sentimenten kent

is ook een behouden jas iets

dat de ander was, al wint langzaamaan

weer nuchterheid terrein.

==

Dat mouwen om de hals geslagen,

in slaap geraakt, eenmaal ontwaakt

nooit armen zijn

==

het steeds bij vragen blijft;

zo’n trui of overhemd ontlijfd,

hoe week de geur nog maakt.

==

Maar onverstoorbaar is er brood

en al hetgeen er dient geschreven,

de tafel met het kind daaraan,

schone was, dagelijks leven.

==

==

UITZICHT, TELEFONISCH

Geen zomer voorbij die zomerdag – niets

nadat je nog eenmaal zag hoe hun rokjes

op hakken de hoeken omsloegen

==

en vertraagde passanten

in een andere taal verbaasd,

onwennig bleven steken in de

terrasjesbrede ochtend van

een parapluloos leven.

==

Je belde moeizaam, haast zonder adem

en vertelde hoe je alles had gezien:

de benen, de lichtval, het bier,

het begin van de zomer

lag achter je raam

==

– de rest kon ik niet meer verstaan.

==

==

VERHALEN

Heb ik je al verteld over dat ontbijt,

over het ei dat brak, over de koffie

die zo sterk was dat ik er

nachtenlang van wakker lag

en heb ik je de jam beschreven?

==

Heb ik je gezegd hoeveel broers

ik zou hebben gehad als mijn vader

lang genoeg was blijven leven

en hoe ik had geheten als ik

een ander was geweest?

==

Dat van mijn lange reis, mijn schooltijd,

het dorp, de kerk, het zomerfeest?

==

Heb je al gehoord hoe ik een keer

de zee leeg goot en zeven heksen

heb verslagen, hoe ik over steden

sprong en het monster heb gedood

dat je toren moest bewaken?

==

Dat ik je moet verlaten

om verhalen van te maken?

==

==

HET MINST GELUIDMAKENDE

MEISJES

Zo handig in hun alledaagse praten

rusten zij aan zij, een rij van jonge huid

en zachte haren in die al te hete zon.

==

Duingras kietelt hun benen en hoog

klinkt de pas bedachte lach die meeuwen

steeds verschrikt doet overkomen.

==

Van kop tot teen onaangeraakt

liggen zij, met allemaal dezelfde stem

dezelfde moeder te bespreken.

==

Wat ze zoal zijn telt alle eeuwigheden

in hen op. Dat stil en zonbeschenen delen

van leeftijd, lichaam, zonnebrand.

==

Maar over het zand lijkt een vreemd,

steeds lager grommen aan te zwellen

en jaagt een rilling door de rij.

==

Elke seconde komen de jongens

op onverbiddelijke brommers

in grote golven dichterbij.

==

==

LEA

Ze staat maar voor de spiegel

en ze praat: hoe vaak heb ik voor jou

niet in die kist staan graaien,

hing ik vitrage voor je ogen

en plastic bloemen in je hand

en moet je mij nu zien,

==

wie ben ik onder zoveel wit?

Ze draait eens rond. De bruid?

Weet hij wel wie hierbinnen zit,

zijn lief, een list? Ze lacht.

==

Ik kan de kamer niet meer uit.

We zijn van twee in één gedeeld.

Ze wordt als ik, in mij verkleed

maar weer door haar bedacht:

een pop van zeven jaar.

==

Ze staat daar maar

en Jakob wacht.

==

==

VOOR STRAF

Goed zal hij er nooit in worden, die kleine

zoutpilaar, van kijken tussen treden door

==

als hij alweer een trage aftocht klimt,

vaak om iets kleins, iets alledaags

==

waarvoor driemaal gewaarschuwd is:

modder van zijn tractor op het kleed

==

of ook – als wij een ogenblik niet kijken –

zijn zusje knijpen, dingen die hij doet.

==

Toch krijgt hij meer en meer het rationele