Femke Vindevogel

Confituurwijk

==

==

==

Uitgeverij Van Oorschot

Amsterdam

© Copyright 2019 FEMKE VINDEVOGEL en UITGEVERIJ VAN OORSCHOT, AMSTERDAM

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

==

ISBN 978 90 282 9111 9

==

www.vanoorschot.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2019

##

Aan Els en haar geduld

##

I’m sick to death of this particular self. I want another, schreef Virginia Woolf. Ik herken dat gevoel. Mijn aard is een knellende broek. Ik ga die terugsturen naar de fabriek onder het mom van levenslang omruilingsrecht. In elkaar gekruld ga ik terugkeren naar het begin van alles om me opnieuw door het geboortekanaal van een moeder te wringen. Sneller dit keer. Wild stampend in elke rib en elk orgaan dat ik passeer. Dit keer zal niemand me iets kunnen verwijten. Dit keer ga ik het goed doen.

1

==

==

##

Met mijn wijsvinger schreef ik mijn naam op het beslagen raam. Door de letters bekeek ik de tuin. De zon stond laag en wierp schaduwen op de winterprei. Alles was met rijp bedekt. Op de bevroren vijver waggelde een eend. De paardenstal en het kippenhok waren verlaten. Ook de boomgaard, waar voorheen schapen hadden gegraasd, was kaal en leeg. Onder de bomen stond een bankje. Drieëntwintig jaar lang zag ik daar lammeren groeien en muggen dansen. De lucht geurde er afhankelijk van de seizoenen naar rijpe kersen, gemaaid gras, houtschors en afgevallen bladeren. Het bankje was afgebladderd. De stamrozen droegen hun kruin als hoedjes en waren voorover gewaaid. Ze konden niet aanzien wat er te gebeuren stond.

In elke hoek van de kamer woonde dons op de muur. Zachte witte schimmel die als een dekentje het loskomend behang warm hield. Mijn moeder spoot daar destijds minstens tweemaal per week een bus schimmelverdelger op leeg, zonder resultaat. Het dons kwam even snel terug als het onkruid in de tuin. Ze gaf eerst de vijver, daarna het grondwater en uiteindelijk de kleigrond van Oost-Vlaanderen de schuld van alles wat er scheef zat. In Duinbergen, waar ze was opgegroeid, hadden ze volgens haar geen last van opstijgend vocht, ook al ligt het aan zee.

Na haar dood zette ik haar werk voort. Ik liet de buitenmuren injecteren. Tevergeefs. Ook de Alabastine die ik in vijfendertig lagen op het dons smeerde, was weggesmeten geld. Op de dag van de openbare verkoop probeerde ik nog snel de geur van het verleden weg te jagen met een luchtverfrisser, maar de dennengeur gaf er net als ik na een kwartier de brui aan. Het dons werd straks iemand anders probleem. Ik verhuisde. En het was een kwestie van moeten, niet van willen. Mijn ouderlijk huis werd verkocht.

Emma vlijde zich tegen mijn kuiten. Ze miauwde en geeuwde tegelijk. Vol overgave zette ze haar nagels in het kader van de deur. Ik liet dat gebeuren: iedereen neemt op zijn eigen manier afscheid. Of dat zei mijn vader toch altijd. En hij hield woord: over zijn exit zou nog lang gesproken worden.

Ik had hem gevonden in zijn even geachte als geheime geneesherenkabinet.