de hamer van de goden

Wolfgang Hohlbein

De Hamer van de Goden

Vertaald uit het Duits door Eisso Post

Oorspronkelijke titel Der Hammer der Götter

© 2010 Bastei Lübbe GmbH & Co. KG, Keulen

© 2014 Nederlandse vertaling Eisso Post / Uitgeverij Wereldbibliotheek BV

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Bureau Beck

© Omslagillustratie Marco Lap

isbn 978 90 284 4116 3

nur 334

www.wbfantasy.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014, met
isbn 978 90 468 2591 0

Meteen de eerste bliksem had de mast van het voorste schip getroffen en als met de bijlslag van een toornige god in de lengte gespleten, en praktisch op hetzelfde moment was het zeil in vlammen opgegaan, met één enkele doffe slag, die tot op het laatste schip van de ver uiteengedreven vloot bijna oorverdovend luid te horen was geweest. Nog een halve tel later was de hele drakar in een drijvende brandstapel veranderd; een vurig graf voor meer dan tachtig goede mannen, wier wanhopige kreten zelfs nu nog in zijn oren leken te schallen, hoewel het schip allang in stukken was gebroken en gezonken.

Daarna was het pas echt erg geworden.

Eerst was de hemel gedoofd, daarna de dag, en ondertussen kwam het enige licht van de ononderbroken flitsende bliksemschichten, die de zwarte oneindigheid boven hun hoofden in stukken sneden. Een flakkerend hellelicht, dat alle kleuren doofde en de bewegingen van de mannen om hem heen in een razendsnelle reeks grotesk verstarde losse beelden veranderde, alsof de storm hen over de rand van de wereld in een afgrond had geworpen waar de menselijke begrippen ‘tijd’ en ‘logica’ niet meer golden.

Maar ook in de oneindig korte momenten daartussen werd het niet helemaal donker, want dan kroop het flakkerende rode schijnsel van brandende schepen en opvlammende mannen over zee naderbij.

Thor wist allang niet meer hoeveel het er waren: drie, vijf – misschien wel allemaal. Misschien was de Naglfar wel het enige schip dat nog niet brandde omdat de goden hem de genade van een vroege dood ontzegden, want hij moest met eigen ogen zien wat hij had gedaan. Hij wist ook niet meer waar ze waren of hoelang deze verschrikkelijke storm, die de goden hadden gezonden om hen allemaal voor hun trots en hem voor zijn hoogmoed te straffen, nu al woedde. Hij wist alleen dat ze allemaal zouden sterven: hij, Torben, Leif, Gunnar, Erik en alle anderen die van de ijzige oevers van Asgard waren vertrokken, en wier enige misdaad had bestaan uit de hoop op een toekomst voor henzelf en een beter leven voor hun gezinnen en kinderen.

‘Thor! Sta daar niet te proberen de storm neer te staren! Dat gaat je niet lukken! Help mij liever!’

Thor verstond nauwelijks de helft van de woorden echt, want als er iets was wat nog erger was dan het dansende weerlicht en de razende zee, was het wel het lawaai, het gekrijs van duizend ontketende demonen waarin het gehuil van de stormvlagen, het gebrul van de golven en de onophoudelijk rollende donder samenkwamen, maar hij kende de oude kapitein goed genoeg om de rest te raden. Hij was dan ook niet in het minst verbaasd toen hij zich omdraaide en Torben iets zag doen wat ieder ander volkomen absurd zou hebben toegeschenen: hij had zijn voeten tegen de natte planken gedrukt en probeerde met de moed der wanhoop het eind van een gerafeld touw vast te houden, dat ergens boven hem in een razende chaos van fel licht, des te zwartere wolken, verscheurde zeilen en pure woedende beweging verdween… alsof hij zich verbeeldde het schip op die manier helemaal alleen te kunnen redden door het aan de hemel vast te binden!

Water kletste als een natte, ijskoude hand in zijn gezicht en de schok bracht hem niet alleen terug in de werkelijkheid, maar maakte hem ook duidelijk dat Torben niet alleen weer eens op het punt stond zich voor het oog van de hele bemanning belachelijk te maken, maar ook om op wonderlijke wijze zelfmoord te plegen. Torben was sterk, na hemzelf misschien wel de sterkste man die hij kende, maar de storm trok met de kracht van duizend man aan de verscheurde zeilen, en als die dwaas het touw niet snel losliet en liever probeerde zichzelf vast te houden dan het schip, zou hij zo meteen weleens ondersteboven in en vlak daarop onder water kunnen eindigen.

Maar waarschijnlijk wachtte hun dat lot toch wel allemaal. De enorme omvang van de Naglfar, die tweemaal zo breed en bijna driemaal zo lang was als de andere schepen van de vloot, had hen er tot nu toe voor behoed net zo’n speelbal van de ontketende natuurkrachten te worden als de rest van hun kleine vloot, maar Thor vermoedde dat dat nog maar heel even zo zou blijven. Als de storm zich eenmaal op hen concentreerde, zou de enorme grootte van het schip integendeel juist hun grootste vijand kunnen blijken te zijn.

En misschien was het zelfs op dit moment al zover, want hij had zich nog geen drie stappen schuin tegen de storm aan geleund in Torbens richting gevochten toen de planken onder zijn voeten beefden, met zo’n kracht dat hij op handen en knieën werd geworpen. Wit licht verblindde zijn ogen en dompelde het dek in pijnlijk intense, schaduwloze helderheid, gevolgd door complete zwartheid en een tweede, nog fellere bliksemschicht. Vloekend werkte Thor zich overeind en zette een enkele onbeholpen stap, en toen het schelle wit van de volgende bliksemschicht het dek overstroomde, was Torben verdwenen, en het gerafelde eind touw dat hij zonet nog had vastgehouden, schoot als een zweep in zijn richting en probeerde zijn hoofd van zijn schouders te meppen.

Thor trok snel zijn hoofd in, sprong een stap opzij en keek rond naar Torben. Al in het licht van de volgende bliksemschicht zag hij hem weer: hij lag een flink stuk bij hem vandaan op zijn rug, met bebloed gezicht, en nog meer bloed liep van zijn handen, die hij aan het ruwe touw had opengehaald. Twee mannen strompelden tegelijk op hem af om hem te helpen, maar werden onderuitgehaald door een volgende, nog hardere schok, waaronder het schip steunde als een reusachtig levend wezen dat pijn leed.

Op een of andere manier slaagde Thor erin nog een waggelende stap in Torbens richting te zetten, toen er een nieuwe, schijnbaar geluidloze golf aan kwam rollen, die echter met donderend geraas op de hobbelige schildreling van de Naglfar brak en het reusachtige schip deed beven als onder een hamerslag van de goden. Wit schuim, koud als de hel en zo snel door de storm voor zich uit gezweept dat het als messen in elk stukje onbeschermde huid sneed, spoot boven de mast uit en liet de flarden zeil voor de duur van nog een bliksemslag achter een gordijn van zilver en wit verdwijnen. De schok was zelfs voor zijn enorme kracht te veel. Onstandvastig waggelde hij over het dek, botste tegen een baardige figuur, die prompt onderuitging en met zwaaiende armen en een geluidloze kreet op zijn lippen verdween, en werd met zo’n kracht tegen de mast gesmeten dat hij op een haar na het bewustzijn verloor. Pure, witte pijn explodeerde voor zijn ogen en in zijn mond proefde hij plotseling de bittere kopersmaak van zijn eigen bloed. Alles draaide om hem heen, niet alleen het schip en de zee en de storm, maar ook de werkelijkheid zelf, en diep onder zijn gedachten gaapte een zwarte afgrond, waarin iets ergers dan de dood loerde. Het kostte hem al zijn kracht om alleen al zijn ogen te openen, en toen het hem eindelijk lukte, wist hij niet zeker of de goden hem de wil daartoe niet alleen maar hadden gegeven om hem nog verder te kwellen, want hij zag precies dezelfde man tegen wie hij juist was opgebotst, met nog altijd hulpeloos zwaaiende armen, tegen de reling aan de andere kant en vervolgens overboord geslingerd worden. Zijn mond was nog altijd opengesperd in diezelfde stomme kreet, die door de storm werd gegrepen en weggedragen lang voor hij zijn oor bereikte, of dat van wie ook aan boord. Het was niet de eerste die voor zijn ogen stierf, en het zou niet de laatste zijn voor deze hellestorm ophield.

Áls hij al ooit ophield.

Droefenis overviel Thor toen hij aan al die mannen dacht die zojuist daarbuiten op zee hun leven hadden verloren. Het waren er bijna duizend geweest toen ze aan boord van de vloot waren gegaan, een trots, onoverwinnelijk leger, waarvan de aanblik alleen al het hart van elke vijand van vrees zou moeten vervullen, en al die krijgers, elk van die duizend mannen, van wie er zo veel zijn vrienden waren geweest, hadden zijn beloftes geloofd. Hij had hun een nieuw leven voorspeld, een betere toekomst voor hun kinderen en kindskinderen, een lot zonder gebrek, zonder honger en de dagelijkse strijd om het bestaan.

Alles wat ze nu zouden vinden was de dood.

Op een of andere manier slaagde Thor erin die gedachte van zich af te schudden en zich op het enige te concentreren wat te midden van deze chaos telde: in leven blijven. De storm nam nog verder in hevigheid toe, maar Thor voelde dat hij zijn hoogtepunt nog lang niet had bereikt. Dit was geen gewone storm. Datgene wat hem had ontketend kwam niet uit deze wereld, en het was er nog altijd, ergens daarbuiten achter de onzichtbaar brullende windvlagen. Hij kon de aanwezigheid ervan bijna lichamelijk voelen, alsof de duisternis zelf was ontwaakt tot iets loerends, iets groots en onvoorstelbaar wilds, dat zich in de momenten van zwartheid tussen het steeds sneller opflikkerende licht van de bliksemschichten verborg.

Eén tel meende hij echt iets te zien, kreeg hij een vage indruk van pure grootheid en macht, alsof alleen de wetenschap van het bestaan ervan voldoende was geweest om de sluier van onzichtbaarheid een tipje op te lichten, en opnieuw trof een golf het schip, nog harder en zo mogelijk met een nog verwoestender kracht, maar ditmaal was hij voorbereid en hield hij zich vast aan de duimdikke koorden waarmee de mast tot op manshoogte verstevigd was. IJskoud water liep in zijn laarzen, verblindde zijn ogen en brandde als zuur in de talloze sneden en schrammen op zijn huid, en hoewel zijn kracht die van een normale man tienvoudig overtrof, kregen zijn vingers steeds meer moeite houvast te vinden aan de koorden, die door het zoute water en de kou hard als steen waren geworden. De planken onder zijn voeten, die toch onverwoestbaar heetten te zijn, kreunden alsof ze wilden breken, en achter dat geluid meende hij nog een ander te horen, een zwaar gesteun en gegrom, alsof de Naglfar nu definitief tot leven was gewekt en probeerde de mensen van zich af te gooien die zo vermetel waren geweest zich aan zijn lichaam vast te klampen.

Thor probeerde ook die gedachte van zich af te schudden (wat hem niet lukte), klauwde zich met nog grotere, koppigere kracht vast in de schurende koorden en probeerde de pijn, de krijsende wereldondergangsstorm en de monsters van zijn eigen fantasie te negeren. Zout water en schuim vermengden zich met zijn bloed tot een roze massa die in zijn ogen spoot en hem ook nog het zicht ontnam, en de zwarte afgrond onder zijn gedachten werd weer dieper, het fluisteren dringender, luider en dreigender. Iemand riep zijn naam. Misschien was het Torben, misschien de stervende man, over wiens lippen zijn naam als wanhopige vloek kwam voor hij wegzonk in zee, misschien ook alleen maar het gebrul van de storm of het nog steeds aanhoudende gefluister in zijn gedachten, en het noodweer werd nog weer erger. Bliksemschicht na bliksemschicht spleet de zwart geworden hemel, explodeerde en sproeide vonken in zee, liet blauw sint-elmsvuur op de masten en het takelwerk knetteren en minstens nog een schip werd getroffen en ontplofte in een kokende wolk van rook en felrode vlammen.

Het gehuil van de ontketende Ragnarok was barmhartig genoeg om het gesis van smeltend vlees en het geschreeuw van de stervenden te overstemmen, maar niettemin zag Thor brandende gedaanten die op het dek rondwankelden of over de reling sprongen, de voorkeur gevend aan een einde in de kolkende watermassa boven de vuurdood aan boord.

Geluidloos kreunend sloot hij zijn ogen, en toen hij ze weer opende zag hij het monster.

Het allereerste moment wist hij niet zeker of hij niet gewoon weer het slachtoffer was geworden van een afschuwelijk drogbeeld, een kwaadaardige spookverschijning, geboren uit schuim en schaduwen, dat alleen schijnbaar boven de gesneden drakenkop op de boeg van de Naglfar uitrees, maar toen scheurde de storm de schuimwolken uiteen en nu zag hij het creatuur in zijn volledige, ontzagwekkende gruwelijkheid: hoger dan de hoogste boom die hij ooit had gezien rees het boven hem uit, reusachtig als een berg, kronkelend en boosaardig, bedekt met glinsterende schubben groter dan een hand, met tanden als gebogen zwaardklingen en verticaal gespleten ogen vol onverzadigbare kwaadaardigheid en afgrondelijke haat tegen alles wat leeft en voelt.

Thor schreeuwde. De storm rukte het geluid van zijn lippen en droeg het weg zonder dat hij het zelf ook maar hoorde, maar het monster reageerde erop alsof Thor het een koppige uitdaging tegemoet had geslingerd: zijn schedel, groter dan een koets en vol spitse tanden, stekels, knokige kammen en pure vleesgeworden woede, sloeg in het rond met een snelheid waaruit onvoorstelbare minachting sprak, en de blik in zijn genadeloze ogen richtte zich nu op de nietige mens diep onder hem die het had gewaagd hem louter door zijn aanwezigheid uit te dagen. Kokend kwijl sproeide uit zijn muil en beet door de planken, groene vlammetjes lekten op het dek waar de giftige adem van het helse creatuur zich door het keiharde hout vrat.

Onder een gebrul dat te luid was om nog hoorbaar te zijn dook het ondier op hem af. De schildreling brak waar zijn schubbige slangenhals er tegenaan botste, houtsplinters en ijzer kletterden om hem heen en de moorddadige kaken van het beest waren ineens pal boven hem.

Thor schreeuwde het uit van pure doodsangst, liet het koord los en viel ruggelings op het dek. Iets streek langs zijn arm en groef een spoor van rode pijn van zijn schouder tot de rug van zijn hand, en waar hij een halve tel geleden nog had gestaan groeven monsterlijke tanden zich in de mast en scheurden manshoge splinters uit het ijzerharde hout.

Hulpeloos glibberde hij verder toen het dek onder hem plotseling opzij helde, botste twee- of driemaal tegen hindernissen die zijn razendsnelle glijpartij geenszins wisten te stuiten, en misschien redde dat zelfs zijn leven, want het monster richtte zich weliswaar onder een teleurgesteld-kwaad gebrul weer op, maar dook meteen daarop nog woedender weer op hem neer. Ditmaal versplinterde zijn gepantserde snoet de planken nauwelijks een handbreed bij hem vandaan.

Thor rolde zich om, kwam op een of andere manier op handen en knieën terecht en werd door de volgende golf meteen weer op het dek gesmeten. De schok was zo hevig dat het hele reusachtige schip slagzij maakte en ijskoud water in een borrelende stortvloed over de reling spoelde. Thor vocht kokhalzend tegen een verschrikkelijk verstikkingsgevoel en de Naglfar richtte zich met een malend geluid weer op – niet eens bijzonder snel, maar met een kracht en onstuitbaarheid waar zelfs het zeemonster niet tegenop kon. De geweldige boeg van de Naglfar drukte het gewoon opzij en opnieuw beefde de zee onder een woedend gehuil, dat zelfs het gebrul van de storm moeiteloos overstemde.

Prompt volgde de reactie, en het was een beeld dat hij zijn hele leven niet meer helemaal zou vergeten. De zeeslang verdween in een kokende witte geiser in zee, dook onmogelijk snel aan de andere kant van de Naglfar weer op en stortte zich met wijd opengesperde muil brullend van woede op de kunstig gesneden drakenkop van het schip. Het was een bizarre strijd tussen een door mensenhand geschapen en een echt monster, en zoals vrijwel altijd was het de mens die verloor.

Tien man en hijzelf – zij het slechts nu en dan en veeleer symbolisch dan dat hij echt tot hulp was geweest – hadden bijna een maand nodig gehad om de ontzagwekkende drakenkop uit een geweldige boomstam te snijden, maar het monster beet hem met één enkele, toornige beweging in stukken, en Thors allereerste reactie bestond alleen uit een gevoel van volkomen absurde verontwaardiging over de respectloosheid die het ondier betoonde tegenover het werk van zo veel goede mannen. Een halve tel later werd hem duidelijk hoe onnozel die gedachte was, en weer niet veel later leek ook het ondier tot dezelfde conclusie te komen, want heel even stopte het met krakend op de afgebeten houten drakenkop te kauwen en zag het er ronduit verbluft uit. Toen spuwde het houtsplinters, metaal en bijtend kwijl uit en schoot opnieuw met wijd opengesperde muil op Thor af.

In een wanhopige beweging draaide hij zich om en sloeg tegelijk beschermend zijn armen voor zijn gezicht, maar hij wist zelf ook wel dat het ene veel te langzaam ging en het andere volkomen zinloos was. Zijn bewegingen waren tienmaal sneller dan die van enig andere man aan boord, maar tegenover het monster was hij lachwekkend langzaam.

Wat hem redde was de Naglfar zelf.

Achteraf werd hem duidelijk dat het alleen geluk en puur toeval was geweest, maar op dat moment wist hij zeker dat het het schip was dat het monster aanviel, misschien om zijn bemanning te verdedigen, misschien ook om zich te wreken op de brutale aanvaller die het op zo’n respectloze wijze had verminkt. De boeg dook een golvendal in, dat net zo diep was als de schuimgekroonde golven ervoor en erachter hoog waren, steeg even krachtig en snel weer omhoog, en de versplinterde boeg boorde zich als een speer in de geschubde hals van de reuzenslang. Hoorn, pantserplaten en hout versplinterden, er weerklonk een monsterlijk gebrul en gekrijs, en het hele schip beefde alsof het op een onderzees rif was gelopen. In plaats van in stukken te worden gesneden werd de schedel van het ondier achteruit en omhoog geworpen, en hoewel de Naglfar niet veel groter en waarschijnlijk nauwelijks zwaarder was dan het geschubde nachtmerriewezen, drukte het schip het met zijn gewicht gewoon onder water. Thor voelde de romp ver onder hem zwaar over iets heen schrapen wat hard als rots en massief als een berg leek te zijn.

Hij kwam moeizaam overeind, bracht zich wijdbeens op het nog altijd hevig stampende dek in evenwicht en knipperde nog net op tijd genoeg bloed en brandend zeewater uit zijn ogen om de gekartelde zwarte klip te ontwaren die uit de loeiende storm opdook en de Naglfar besprong.

Toen niets meer.

KL

Iemand sloeg hem in zijn gezicht, nog niet zo hard dat het echt pijn deed, maar zonder meer harder dan nodig. Daarna schudde een hand aan zijn schouder en een stem riep zijn naam. Misschien gebeurde het allemaal in een andere volgorde, maar het gebeurde, en Thor herkende ook – achteraf, maar met een gevoel van diepe opluchting – de bijbehorende stem. Torben was dus nog in leven, en blijkbaar ook gezond genoeg om precies te doen wat een man als Torben in zo’n situatie moest doen.

Zelf had hij de verleiding misschien ook niet weerstaan.

Er klonk geritsel, en Thor zei zachtjes, zonder zijn ogen te openen: ‘Zo is het genoeg. Je hebt je lol gehad, Torben. Sla me nog eens en ik breek je hand.’ Hij opende zijn ogen. ‘Je mag zelfs uitkiezen welke.’

‘Jammer,’ zei Torben. ‘Zo’n gelegenheid komt waarschijnlijk niet zo snel weer. En ik ben je toch nog wel het een en ander schuldig.’

‘Respect?’ stelde Thor voor. ‘Gehoorzaamheid?’

Torben besloot daar alleen met een grijns op te antwoorden, maar zijn ogen deden daar niet aan mee; Thor las daar op zijn beurt diepe bezorgdheid in, die de grijze kapitein van de Naglfar niet kon of wilde verbergen.

Aandachtig keek hij om zich heen – hij bevond zich niet meer aan boord van het schip, maar in een kleine, blijkbaar inderhaast opgezette tent, die helemaal leeg was –, wierp Torben een vragende blik toe en kwam voorzichtig op zijn ellebogen overeind toen hij geen antwoord kreeg. Misschien niet voorzichtig genoeg, want onmiddellijk schoot er een hevige pijn door zijn arm. Thor onderdrukte een bijbehorende kreet, schudde de grove deken van zijn schouders en moest even nadenken voor hij zich herinnerde waarom iemand (waarschijnlijk Torben) de moeite had genomen zijn hele arm te verbinden.

Die herinnering leidde tot een andere, veel slechtere, en nu kon hij een kreet van schrik niet meer helemaal onderdrukken. ‘De slang? Wat…?’

‘Slang?’ Torben knipperde met zijn ogen. ‘Welke slang?’

‘De zeeslang,’ antwoordde Thor. ‘Het monster dat de Naglfar heeft aangevallen.’

‘Monster?’ herhaalde Torben.

Thor wilde opstuiven, maar besloot anders toen de bezorgde uitdrukking in Torbens ogen een ander, verontrustend karakter kreeg. In plaats van iets te zeggen ging hij verder rechtop zitten, kwam helemaal overeind en wikkelde ten slotte de vochtige deken om zijn heupen toen hij merkte dat hij naakt was.