Isabel Allende

Ripper

WERELDBIBLIOTHEEK . AMSTERDAM

Vertaald uit het Spaans door Rikkie Degenaar

Omslagontwerp Karin van der Meer

Omslagillustratie © Clayton Bastiani/Trevillion Images

Oorspronkelijke titel Ripper

© 2013 Isabel Allende

© 2014 Nederlandse vertaling Rikkie Degenaar en

Uitgeverij Wereldbibliotheek bv

Nieuwezijds Voorburgwal 330 ∙ 1012 RW Amsterdam

www.wereldbibliotheek.nl

ISBN 978 90 284 2564 4

E-BOEK 978 90 284 4083 8

Voor William C. Gordon,

mijn partner in crime en in de liefde

‘Mijn moeder leeft nog, maar hij gaat haar op Goede Vrijdag om middernacht vermoorden,’ waarschuwde Amanda Martín de hoofdinspecteur, en deze twijfelde daar niet aan. Het meisje had immers al eerder bewezen meer te weten dan hij en al zijn collega’s van de afdeling Moordzaken bij elkaar. De vrouw werd ergens op de achttienduizend vierkante kilometer van de Baai van San Francisco gevangen gehouden, ze hadden nog maar enkele uren om haar levend te vinden en hij had geen idee waar hij moest beginnen met zoeken.

Ze hadden de eerste moord ‘de moord van de misplaatste honkbalknuppel’ genoemd, om het slachtoffer niet te vernederen met een meer expliciete omschrijving. Het ging om vijf jongeren en een heer van zekere leeftijd, die via hun computers bijeenkwamen om deel te nemen aan ripper, een rollenspel.

      De ochtend van 13 oktober 2011, om kwart over acht, draafden de leerlingen van de vierde klas van de openbare lagere school Golden Hills in San Francisco het gymlokaal binnen, op de maat van de fluitsignalen van de gymnastiekleraar, die hen in de deuropening stond aan te moedigen. De ruime, moderne, goed uitgeruste gymzaal, gebouwd dankzij de generositeit van een oud-leerling die een fortuin had vergaard in de tijd voordat de vastgoedzeepbel uiteenspatte, werd ook gebruikt voor afstudeerplechtigheden en muziek- en toneelvoorstellingen. De kinderen moesten twee complete rondjes om het basketbalveld rennen als warming-up, maar halverwege stokte de rij bij de onverwachte aanblik van een man die met zijn broek op zijn enkels over een gymnastiekpaard gebogen lag, zijn kont in de hoogte en het handvat van een honkbalknuppel in zijn anus. De leerlingen troepten verbaasd om het lichaam, tot een kind van negen, dapperder dan de rest, zich bukte om met zijn wijsvinger over een donkere vlek op de grond te gaan en vervolgens concludeerde dat het, als het geen chocola was, opgedroogd bloed moest zijn, terwijl een ander jongetje een patroonhuls opraapte en in zijn zak stak om die tijdens de pauze te ruilen voor een seksstrip, en een meisje het lijk met haar mobieltje filmde. De gymleraar, die elke keer dat hij uitademde op het fluitje blies, begaf zich met sprongetjes naar de samengedromde leerlingen en kreeg haast een zenuwaanval toen hij het tafereel aanschouwde, dat er niet uitzag alsof het een grap was. Op het kabaal van de leerlingen snelden meer docenten toe, die de kinderen schreeuwend en duwend de gymzaal uit werkten, de gymleraar meesleepten, de honkbalknuppel verwijderden en het lijk op de grond neerlegden, waarbij ze concludeerden dat er sprake was van een bebloed gat in het midden van het voorhoofd. Ze bedekten het lichaam met een paar shirts en deden de deur dicht in afwachting van de politie, die in nog geen negentien minuten ter plekke was, maar inmiddels was de plaats delict zo vervuild dat het onmogelijk was om met zekerheid te bepalen wat er in godsnaam was gebeurd.

      Kort daarop, tijdens zijn eerste persconferentie, verklaarde hoofdinspecteur Bob Martín dat de identiteit van het slachtoffer was vastgesteld. Het betrof Ed Staton, 49 jaar, beveiligingsbeambte van de school. ‘En die honkbalknuppel?’ schreeuwde een nieuwsgierige journalist, waarop de hoofdinspecteur, die het buitengewoon ergerlijk vond dat dit voor Ed Staton vernederende en voor het onderwijsinstituut compromitterende detail was uitgelekt, antwoordde dat de autopsie dit zou uitwijzen. ‘Is er een verdachte? Was de bewaker homoseksueel?’ Bob Martín negeerde het bombardement aan vragen en beëindigde de persconferentie met de verzekering dat de afdeling Moordzaken de pers op de hoogte zou stellen zodra het onderzoek, dat onmiddellijk was begonnen en door hem persoonlijk werd geleid, daar enige aanleiding toe zou geven.

      De avond van de dag daarvoor was een aantal leerlingen van de hoogste klas in de gymzaal geweest om een griezelmusical voor Halloween te repeteren, iets over zombies en rock-’n-roll, maar die hoorden pas de volgende dag wat er was gebeurd. Op het tijdstip dat de misdaad volgens de berekeningen van de politie was begaan – rond middernacht – bevond zich niemand meer in het gebouw, er waren alleen drie leden van de rockband op de parkeerplaats hun instrumenten in een bestelbus aan het laden. Zij waren de laatsten die Ed Staton levend hadden gezien; ze verklaarden dat de bewaker naar hen had gezwaaid en rond halfeen in een klein autootje was weggereden. Ze hadden zich op enige afstand van Staton bevonden en de parkeerplaats was niet verlicht, maar ze waren er zeker van dat ze in het schijnsel van de maan zijn uniform hadden herkend, hoewel ze het niet eens konden worden over de kleur of het merk van de auto waarin hij was vertrokken. Ze konden ook niet vertellen of er nog iemand in de auto had gezeten, maar de politie concludeerde dat het voertuig niet aan het slachtoffer kon toebehoren omdat diens parelgrijze terreinwagen op een paar meter van de bestelbus van de muzikanten geparkeerd had gestaan. De deskundigen speelden met de theorie dat Staton was ingestapt bij iemand die op hem had gewacht en vervolgens naar de school was teruggekeerd om zijn eigen auto op te halen.

      Tijdens een tweede persconferentie verklaarde de hoofdinspecteur Moordzaken dat de bewaker tot zes uur ’s morgens dienst had en dat het niet bekend was waarom hij die nacht de school had verlaten en daarna weer terug was gekomen naar het gebouw, waar de dood op hem wachtte. Zijn dochter Amanda, die de persconferentie op de televisie volgde, belde hem op om hem te corrigeren: het was niet de dood maar de moordenaar die op Ed Staton had gewacht.

Deze eerste moord zette de ripperspelers aan tot iets wat zich zou ontwikkelen tot een gevaarlijke obsessie. De vijf jongeren hielden zich bezig met dezelfde vragen als de politie: waar was de bewaker geweest in de korte tijd die was verstreken tussen het moment dat hij door de muzikanten was gezien en het tijdstip waarop hij – naar men aannam – was gestorven? Hoe was hij teruggekomen? Waarom had de bewaker zich niet verdedigd voordat er een kogel door zijn voorhoofd werd gejaagd? Wat had die honkbalknuppel in die intieme opening te betekenen?

      Misschien verdiende Ed Staton zijn einde wel, maar de moraal interesseerde de jongeren niet; ze beperkten zich strikt tot de feiten. Tot dan toe hadden ze zich in hun rollenspel beziggehouden met fictieve negentiende-eeuwse misdaden, in een Londen dat altijd gehuld was in dikke mist, waar de personages het moesten opnemen tegen met hakbijlen en pikhouwelen gewapende schurken of andere klassieke verstoorders van de stadsvrede. Hun spel kreeg echter een meer realistisch tintje toen de deelnemers akkoord gingen met het voorstel van Amanda Martín om te gaan onderzoeken wat zich afspeelde in het, eveneens in mist gehulde, San Francisco van nu. Toen de beroemde astrologe Celeste Roko een bloedbad in de stad had voorspeld, had Amanda Martín besloten gebruik te maken van deze unieke gelegenheid om het waarheidsgehalte van de kunst van het toekomst voorspellen te onderzoeken. Hiervoor wist ze de medewerking te krijgen van de deelnemers aan het ripperspel en van haar beste vriend, Blake Jackson, die toevallig ook haar grootvader was – zonder te vermoeden dat hun spel gewelddadig zou uitpakken en dat haar moeder, Indiana Jackson, een van de slachtoffers zou worden.

      De ripperspelers vormden een select groepje zonderlingen die, verdeeld over de wereld, via internet communiceerden om de geheimzinnige Jack the Ripper te vangen en te vernietigen, waarbij ze de hindernissen en de vijanden op hun weg moesten overwinnen en verslaan. Als gamemaster was het Amanda’s taak om elk avontuur te monitoren, waarbij ze rekening moest houden met de vaardigheden en de beperkingen van de avatars die door ieder van de spelers als alter ego waren gecreëerd.

      Een jongen in Nieuw-Zeeland, die door een ongeluk verlamd was geraakt aan beide benen en veroordeeld was tot een rolstoel, maar een geest had die vrij was om door gefantaseerde werelden te zwerven en zowel in het verleden als in de toekomst te leven, had de rol van Esmeralda aangenomen, een geslepen, nieuwsgierige zigeunerin. Een eenzame, verlegen jongeman uit New Jersey, die bij zijn moeder woonde en de afgelopen twee jaar zijn kamer alleen uit was gekomen om naar de wc te gaan, was sir Edmond Paddington, een gepensioneerde Britse kolonel, een zelfingenomen macho, maar uiterst nuttig voor het spel vanwege zijn expertise op het gebied van wapens en militaire strategieën. In Montreal had een negentienjarig meisje, wier korte leven zich grotendeels had afgespeeld in klinieken voor de behandeling van eetstoornissen, de avatar Abatha bedacht, een helderziende die gedachten kon lezen, herinneringen kon oproepen en met geesten kon communiceren. Een Afro-Amerikaanse wees van dertien jaar met een IQ van 156 en een beurs voor een school voor hoogbegaafden in Reno had gekozen voor de rol van Sherlock Holmes, omdat deduceren en concluderen hem moeiteloos afging.

      Amanda had geen eigen avatar. Het was haar taak om leiding te geven en ervoor te zorgen dat iedereen zich aan de regels hield, maar in het geval van het aangekondigde bloedbad nam ze de vrijheid om kleine veranderingen in het spel aan te brengen. Ze verplaatste bijvoorbeeld de handeling, die vanouds plaatsvond in het Londen van 1888, naar 2012 en naar San Francisco. Verder overtrad ze de regels door zichzelf een slaaf toe te kennen met de naam Kabel, een niet al te intelligente maar wel gehoorzame, trouwe bultenaar die haar bevelen moest uitvoeren, al waren ze nog zo absurd. Het was niet aan haar grootvaders aandacht ontsnapt dat de naam van de slaaf een anagram was van Blake. Met zijn 64 jaar was Blake Jackson de leeftijd van de kinderspelletjes voorbij, maar hij deed mee aan ripper om met zijn kleindochter iets meer te delen dan griezelfilms, schaakpartijen en debatten over logische vraagstukken waarmee ze elkaar over en weer uitdaagden en die hij af en toe won, na raadpleging van twee van zijn vrienden, beiden docent aan de University of California in Berkeley, in respectievelijk filosofie en wiskunde.

JANUARI

Maandag 2

Op zijn buik op de massagetafel lag Ryan Miller te dommelen onder de gezegende invloed van de handen van Indiana Jackson, ingewijde in de eerste graad reiki. Ze maakte gebruik van een techniek die in 1922 ontwikkeld was door de Japanse boeddhist Mikao Usui. Doordat Miller er het een en ander over had gelezen, wist hij dat het niet wetenschappelijk was bewezen dat reiki ergens goed voor is, maar hij vermoedde dat er toch een geheimzinnige macht mee gemoeid was, aangezien de katholieke bisschoppenconferentie in de Verenigde Staten reiki in 2009 schadelijk voor de christelijke geestelijke gezondheid had verklaard.

      Indiana Jackson werkte in praktijkruimte nummer 8 op de eerste verdieping van de beroemde Holistische Kliniek in North Beach, in het hart van de Italiaanse wijk van San Francisco. De deur van haar praktijk was indigoblauw geschilderd – de kleur van de spiritualiteit – en de muren waren bleekgroen, de kleur van de gezondheid. Een naamplaat met cursieve letters vermeldde INDIANA, THERAPEUT, met daaronder haar werkwijzen: INTUÏTIEVE MASSAGE, REIKI, MAGNETEN, KRISTALLEN, AROMATHERAPIE. Aan de muur van haar piepkleine wachtkamertje hing een felgekleurde lap die ze in een Aziatische winkel op de kop had getikt, met een afbeelding van de godin Shakti, een sensuele jonge vrouw met zwarte lokken, in het rood gekleed, overdekt met gouden sieraden, die een degen in haar rechter- en een bloem in haar linkerhand hield. De godin had meerdere armen, met handen die nog meer symbolen van haar macht vasthielden, van een muziekinstrument tot iets wat op het eerste gezicht een mobiele telefoon leek. Indiana was zo toegewijd aan Shakti dat ze op het punt had gestaan haar naam aan te nemen, maar haar vader, Blake Jackson, had haar ervan weten te overtuigen dat de naam van een hindoegodheid op geen enkele manier paste bij een lange, weelderige, blonde Amerikaanse vrouw met het uiterlijk van een opblaaspop.

      Hoewel hij vanwege de aard van zijn werk en door zijn militaire training wantrouwig was, gaf Miller zich met diepe dankbaarheid over aan Indiana’s behandeling. Na elke sessie voelde hij zich opgelucht en tevreden, of het nu was vanwege het placebo-effect en het liefdevolle enthousiasme, zoals zijn vriend Pedro Alarcón geloofde, of doordat zijn chakra’s weer in lijn waren gebracht, zoals Indiana hem verzekerde. Dat vredige uur was het beste in zijn eenzame leven en hij ervoer meer intimiteit tijdens een behandeling van Indiana dan tijdens zijn ingewikkelde seksuele stoeipartijen met Jennifer Yang, de meest vasthoudende van zijn geliefdes. Hij was een lange, robuuste man, met de nek en de rug van een worstelaar en gespierde, harde armen als boomstammen maar de elegante handen van een banketbakker, kortgeschoren kastanjebruin haar met grijze strepen, tanden die te wit waren om echt te zijn, blauwe ogen, een gebroken neus en dertien zichtbare littekens, dat van zijn beenstomp meegerekend. Indiana Jackson vermoedde dat hij er nog meer had, maar ze had hem nooit zonder onderbroek gezien. Nog niet.

      ‘Hoe voel je je?’ vroeg de therapeute.

      ‘Geweldig. Ik heb honger gekregen van die toetjeslucht.’

      ‘Dat is etherische sinaasappelolie. Maar als je dit niet serieus neemt, weet ik niet waarom je komt, Ryan.’

      ‘Om jou te zien, mens, waarom anders.’

      ‘Dan is dit niets voor jou,’ antwoordde ze verontwaardigd.

      ‘Grapje, Indi!’

      ‘Sinaasappel is een jeugdige, vrolijke geur, twee eigenschappen die jij mist, Ryan. Reiki is zo krachtig dat de ingewijden van de tweede graad mensen op afstand kunnen genezen, zonder fysiek aanwezig te zijn, maar ik zou twintig jaar in Japan moeten studeren om zo ver te komen.’

      ‘Probeer dat maar niet. Zonder jou zou het niks zijn, deze handel.’

      ‘Genezen is geen handel!’

      ‘Je moet toch ergens van leven. Je rekent minder dan je collega’s van deze Holistische Kliniek. Weet je wat Yumiko voor een acupunctuursessie vraagt, bijvoorbeeld?’

      ‘Ik weet het niet en ik wil het ook niet weten.’

      ‘Haast twee keer zo veel als jij voor een behandeling. Laat me je meer betalen,’ drong Miller aan.

      ‘Ik zou het liever voor niets doen, want we zijn vrienden, maar als ik je niet laat betalen, kom je vast niet terug. Jij bent niet in staat bij iemand in de schuld te staan, je trots is je zonde.’

      ‘Zou je me missen?’

      ‘Nee, want we zouden elkaar verder toch blijven zien, net als altijd, maar jij zou míj missen. Geef toe dat mijn behandelingen je helpen. Denk maar eens terug aan de eerste keer dat je kwam, aan de pijn die je toen had. Volgende week gaan we met magneten werken.’

      ‘Maar ook massage, hoop ik. Je hebt de handen van een engel.’

      ‘Oké, ook massage. En kleed je eens aan, man, de volgende patiënt wacht.’

      ‘Vind je het niet vreemd dat haast al je cliënten mannen zijn?’ vroeg Miller, terwijl hij van de tafel stapte.

      ‘Het zijn niet allemaal mannen, ik behandel ook vrouwen, kinderen en een reumatisch konijn.’

Miller had zo het vermoeden dat Indiana’s andere mannelijke klanten haar net als hij betaalden om bij haar te zijn, en niet zozeer vanwege hun geloof in haar onwaarschijnlijke geneesmethoden. Haar aantrekkelijkheid was voor hem de enige reden geweest om een eerste afspraak te maken in praktijkruimte nummer 8 van de Holistische Kliniek, zoals hij Indiana tijdens de derde sessie opbiechtte; om misverstanden te voorkomen én omdat het aanvankelijke gevoel van aantrekking had plaatsgemaakt voor respectvolle sympathie. Zij barstte in lachen uit, ze was daar min of meer aan gewend, en ze verzekerde hem dat hij over een week of twee, drie, als hij de resultaten zag, van mening zou veranderen. Ryan wedde om een etentje in zijn favoriete restaurant: ‘Als je me beter maakt betaal ik, als dat niet zo is, betaal jij,’ zei hij, in de hoop haar te ontmoeten in een omgeving waar het makkelijker praten was dan in die twee kleine hokjes, onder het strenge toezicht van de alwetende Shakti.

      Ze hadden elkaar leren kennen in 2009, op een van de kronkelige paden van het Samuel P. Taylor State Park, tussen duizend jaar oude, honderd meter hoge bomen. Indiana had de ferry genomen om de baai over te steken. Ze had haar fiets bij zich, en aan de overkant, in Marin County, had ze de kilometers naar het park fietsend afgelegd. Ze zag het als training voor een tocht in verschillende etappes naar Los Angeles, waaraan ze over een paar weken wilde meedoen. Eigenlijk vond Indiana sporten maar een zinloze bezigheid, en zichzelf in conditie houden was niet bepaald haar prioriteit, maar in dit geval ging het om een anti-aidscampagne en had haar dochter Amanda besloten zich in te schrijven; zij vond het niet goed dat het meisje alleen ging.

      Indiana had even gepauzeerd om een paar slokken water uit haar flesje te nemen, met één voet op de grond, zonder van haar fiets te stappen, toen Ryan Miller langs kwam rennen met Attila aan de riem. Ze zag de hond pas toen hij vlak naast haar was en viel van schrik met fiets en al op de grond. Zich uitputtend in verontschuldigingen hielp Miller haar overeind en probeerde hij het verbogen wiel weer recht te krijgen, terwijl zij het stof van zich af klopte. Ze was meer geïnteresseerd in Attila dan in haar eigen blauwe plekken, want zo’n lelijk beest had ze nog nooit gezien: onder de littekens, een borst vol kale plekken en een half oor, alsof het met een schaar was afgeknipt. Uit zijn muil, waarin verschillende tanden ontbraken, staken twee metalen Draculatanden. Ze kroelde hem vol medelijden over zijn kop en probeerde hem een kus op zijn neus te geven, maar Miller hield haar abrupt tegen.

      ‘Nee! Niet zo dichtbij met je gezicht. Attila is een oorlogshond,’ waarschuwde hij.

      ‘Van welk ras?’

      ‘Hij is een zuivere Mechelse herder. Die hebben wat weg van Duitse herders, maar ze zijn tengerder en in goede conditie, sterker, met als extra voordeel dat ze een rechte rug hebben en geen heupproblemen.’

      ‘Wat is er met dit arme beest gebeurd?’

      ‘Hij heeft een mijnexplosie overleefd,’ vertelde Miller haar, terwijl hij zijn zakdoek nat maakte in het koude water van de riviermonding, waar hij de week daarvoor zalmen tegen de stroom op had zien springen in hun heldhaftige reis om kuit te schieten.

      Miller gaf Indiana de vochtige lap om de schaafplekken op haar benen schoon te maken. Hij droeg een lange trainingsbroek, een sweater en een soort kogelvrij vest dat, zo legde hij uit, twintig kilo woog en dat hij gebruikte voor zijn training, zodat het leek alsof hij zweefde als hij het tijdens wedstrijden uit liet. Ze zetten hun gesprek voort tussen de dikke wortels van een boom, nauwlettend in de gaten gehouden door de hond, die elk gebaar van Miller aandachtig volgde, alsof hij op een bevel wachtte, en zo nu en dan zijn neus naar Indiana toe bewoog om discreet aan haar te snuffelen. Het was een zoele middag, het rook naar dennen en humus, de zonnestralen sneden als lansen door de boomkruinen, je hoorde vogelgezang, zoemende muggen, de wind door de bomen en het murmelen van het water dat over de stenen van het stroompje gleed. Het ideale toneel voor een eerste ontmoeting in een liefdesroman.

      Miller was een voormalige Navy Seal. De Navy Seals vormen een speciale eenheid binnen de Amerikaanse marine, die de meest geheime en gevaarlijke missies uitvoert. Hij had deel uitgemaakt van het Seal Team 6, hetzelfde team dat in mei 2011 in Pakistan de aanval zou uitvoeren op het gebouw waarin Osama bin Laden zich ophield. Een van zijn oude kameraden zou de leider van Al-Qaida doden, maar Miller wist natuurlijk niet dat dit over twee jaar zou plaatsvinden, niemand had dat kunnen voorzien, behalve Celeste Roko na het bestuderen van de planeten. Miller had de dienst in 2007 verlaten nadat hij bij gevechtsacties een been was kwijtgeraakt, maar dat weerhield hem er niet van deel te nemen aan triatlons, zoals hij Indiana vertelde. Zij had tot dat moment meer aandacht gehad voor de hond dan voor hem en zag toen pas dat zijn ene been eindigde in een gymschoen en het andere in een soort gebogen blad.

      ‘Dit is een Flex-Foot Cheeta, die de manier van voortbewegen van het jachtluipaard imiteert, de snelste katachtige ter wereld,’ zei hij, terwijl hij haar de prothese liet zien.

      ‘Hoe zit hij vast?’

      Hij trok zijn broek omlaag en zij bestudeerde het ding dat aan de stomp was bevestigd.

      ‘Hij is van koolstof en weegt maar heel weinig, en hij is zo volmaakt dat ze hebben geprobeerd om Oscar Pistorius, een Zuid-Afrikaanse atleet bij wie beide benen zijn geamputeerd, uit te sluiten van deelname aan de Olympische Spelen omdat zijn cheeta’s hem een voorsprong zouden geven op de rest. Dit type is speciaal ontwikkeld voor het hardlopen. Ik heb er ook een om te wandelen, en nog een andere om te fietsen,’ zei de ex-soldaat, en hij voegde er met een zweem van ijdelheid aan toe dat ze het laatste snufje waren op technologisch gebied.

      ‘Doet het pijn?’

      ‘Soms wel, maar er zijn dingen die pijnlijker zijn.’

      ‘Zoals wat?’

      ‘Dingen uit het verleden. Maar genoeg over mij, laten we het over jou hebben.’

      ‘Ik heb niet zoiets interessants als een bionisch been, en mijn enige litteken kan ik niet laten zien. Als kind ben ik met mijn billen in het prikkeldraad terechtgekomen,’ bekende Indiana.

Terwijl Indiana en Ryan daar in dat park over van alles en nog wat zaten te praten, nauwlettend in de gaten gehouden door Attila, vloog de tijd voorbij. Half in ernst en half grappend stelde ze zich voor door te vertellen dat acht haar geluksgetal was, Vis haar sterrenbeeld, Neptunus haar planeet en water haar element, en dat de doorschijnende maansteen, die de intuïtie de weg wijst, haar geboortesteen was, net als de aquamarijn, die helderziendheid bevordert, de geest opent en goedheid ondersteunt. Ze was er niet op uit om Miller te verleiden, want ze was al vier jaar verliefd op ene Alan Keller en had ervoor gekozen hem trouw te zijn, maar als ze het wel van plan was geweest, zou ze Shakti in het gesprek hebben betrokken, de godin van de schoonheid, seksualiteit en vruchtbaarheid. Wanneer haar weelderige verschijning onvoldoende indruk maakte, was er geen man – mits hetero – die de vermelding van deze eigenschappen kon weerstaan. Indiana liet Shakti’s andere eigenschappen in zo’n geval onvermeld: goddelijke moeder, draagster van levensenergie en geheiligde vrouwelijke kracht, omdat die gewoonlijk juist een ontmoedigend effect hadden.

      Indiana weidde over het algemeen niet graag uit over haar werk als therapeut, want ze had meer dan eens meegemaakt dat een cynicus haar over kosmische energie liet praten en intussen in haar decolleté zat te loeren. Omdat ze echter het gevoel had dat deze Navy Seal wél te vertrouwen was, vertelde ze hem heel beknopt hoe ze werkte, hoewel die uitleg zelfs voor haarzelf weinig overtuigend klonk. Miller vond het meer lijken op voodoo dan op medische wetenschap, maar hij deed net of hij enorm geïnteresseerd was, aangezien dat hem een prachtig voorwendsel verschafte om haar terug te zien. Hij vertelde haar over de krampen waar hij ’s nachts zo’n last van had en die hem soms als hij aan het rennen was ineens konden overvallen, waarop zij hem een combinatie aanbeval van therapeutische massages en shakes van banaan met kiwi.

      Hun gesprek was zo onderhoudend dat de zon al bijna onderging toen Indiana zich realiseerde dat ze de veerboot naar San Francisco dreigde te missen. Ze sprong overeind en nam gehaast afscheid, maar Miller had zijn bestelwagen bij de ingang van het park staan en bood haar een lift aan; ze woonden immers in dezelfde stad. De auto had een overdreven zware motor en dikke vrachtwagenwielen, een rek op het dak, een fietsendrager en een roze velours kussen met pompons voor de hond dat Miller noch Attila zelf zou hebben uitgekozen; het was een cadeau geweest van Jennifer Yang, Millers geliefde, in een vlaag van Chinese humor.

Drie dagen later meldde Miller zich bij de Holistische Kliniek, louter en alleen om de vrouw van de fiets terug te zien, die hij niet uit zijn hoofd had kunnen krijgen. Indiana leek in niets op het type vrouw dat zijn erotische fantasieën gewoonlijk prikkelde: hij viel op kleine, Aziatische vrouwen, zoals Jennifer Yang, op wie een hele serie clichés van toepassing was – marmeren huid, zijden haren, meelijwekkend tere botjes – en die bovendien een ambitieus bankmanager was. Indiana daarentegen was het prototype van de uit de kluiten gewassen, gezonde, goedbedoelende Amerikaanse, het soort vrouw dat hij gewoonlijk stomvervelend vond, maar op de een of andere manier was zij voor hem juist onweerstaanbaar. Hij beschreef haar aan Pedro Alarcón als ‘overvloedig en verleidelijk’, termen die beter pasten bij voedsel dat grote hoeveelheden cholesterol bevatte, zoals zijn vriend hem duidelijk maakte. Niet veel later, toen hij hen aan elkaar voorstelde, merkte Alarcón op dat Indiana die enigszins komische sensualiteit bezat van de Chicago-gangsterliefjes in films van de jaren zestig, met haar gulle sopranenboezem, haar blonde haren en die overdaad aan rondingen en wimpers, maar die filmdiva’s van voor zijn geboorte zeiden Miller weinig.

      Miller vond de Holistische Kliniek verontrustend. Hij had iets vaag boeddhistisch verwacht en zag zich geconfronteerd met een lelijk gebouw van twee verdiepingen, in de kleur van guacamole. Wat hij niet wist, was dat het uit 1930 stamde en in zijn glorietijd een toeristische attractie was geweest vanwege de art-decoarchitectuur en de op Gustav Klimt geïnspireerde gebrandschilderde ramen, maar dat al die elegantie verloren was gegaan tijdens de aardbeving van 1989, toen twee van de ramen aan diggelen vielen en de twee die het hadden overleefd, op een veiling naar de hoogste bieder waren gegaan. In de sponningen hadden ze van dat kippenstrontkleurige, gebobbelde glas gezet dat normaal wordt gebruikt in knopenfabrieken en kazernes, en tijdens een van de vele slecht uitgevoerde renovaties van het pand was de wit-en-zwart marmeren vloer met het geometrische ontwerp vervangen door een makkelijker schoon te maken plastic vloerbedekking. De uit India geïmporteerde, decoratieve pilaren van groen graniet werden – net als de zwarte lakhouten openslaande deuren – verkocht aan een Thais restaurant. Het enige wat restte uit de begintijd waren de smeedijzeren trapleuning en twee lampen die, als ze echte Laliques waren geweest, ongetwijfeld hetzelfde lot hadden ondergaan als de deuren en de pilaren. Van de hal, oorspronkelijk ruim en licht, hadden ze aan de achterkant een paar meter afgesnoept, en de portiersloge was dichtgemetseld om meer kantoorruimte te creëren, waardoor het geheel uiteindelijk was veranderd in een duister hol. Maar toch leek de hal op het moment dat Miller er voor het eerst was en de zon rechtstreeks door de gelige ruiten viel, een half, magisch uur lang de kleur te hebben van amber, droop er vloeibare karamel van de muren en herkreeg de ruimte heel even iets van haar vroegere waardigheid.

      Miller liep de trap op naar praktijkruimte 8, bereid om zich te onderwerpen aan elke behandeling, hoe bizar ook, en eigenlijk had hij een als priesteres uitgedoste Indiana verwacht, maar zij ontving hem in een witte doktersjas, op witte klompen, haar haren met een elastiekje in haar nek bij elkaar gebonden. Niets van hekserij. Ze liet hem een uitgebreid formulier invullen, ging met hem naar de gang om hem te zien lopen, van haar af en naar haar toe, vervolgens liep ze voor hem uit naar de behandelkamer en droeg hem op zijn kleren uit te trekken behalve zijn onderbroek, en plaats te nemen op de behandeltafel. Nadat ze hem had onderzocht, concludeerde ze dat zijn ene heup hoger zat dan de andere en dat hij een kromme ruggengraat had, wat niet verwonderlijk is bij iemand met maar één been. Ze vertelde hem ook dat hij een energieblokkade had ter hoogte van zijn middenrif, dat hij knopen had in zijn schouders en zijn nek, dat ze spanning voelde in al zijn spieren, dat zijn nek verkrampt was en dat zijn hele lichaam, terwijl daar geen enkele reden voor was, in staat van alertheid verkeerde. Kortom, hij was nog steeds een Navy Seal.

      Indiana verzekerde hem dat ze hem kon helpen met sommige van haar technieken, maar dat behandeling geen zin had als hij zich niet eerst leerde ontspannen; ze beval hem acupunctuur aan bij Yumiko Sato, haar buurvrouw twee deuren verder naar links op de gang, en nam zonder zijn toestemming te vragen de telefoon om een afspraak de maken met een qi-gongmeester in Chinatown, een paar straten van de Holistische Kliniek vandaan. Hij gehoorzaamde alleen maar om haar tevreden te stellen, en kwam voor een aantal aangename verrassingen te staan.

      Yumiko Sato was iemand van onbepaalde leeftijd en geslacht, met hetzelfde kortgeschoren militaire kapsel dat hij zelf droeg, dikke brillenglazen, tere danseressenvingers en een dodelijke ernst, die haar diagnose stelde door zijn pols te voelen, en tot dezelfde conclusies kwam als Indiana. Vervolgens waarschuwde ze hem dat acupunctuur bruikbaar is om fysieke kwalen te behandelen, maar geen verlichting biedt voor de kwalen van het geweten. Miller, geschrokken, dacht dat hij haar niet goed had verstaan, en dat zinnetje bleef door zijn hoofd spoken. Een paar maanden later, toen ze op vertrouwelijker voet kwamen te staan en hij haar durfde te vragen wat ze had bedoeld, antwoordde Yumiko Sato kalm dat alleen idioten niet lijden aan gewetenskwalen.

      De qi-gong met meester Xai, een oude man uit Laos met een gelukzalige glimlach en de buik van een levensgenieter, bleek een openbaring, de ideale combinatie van evenwicht, ademhaling, beweging en meditatie, precies wat zijn lichaam en zijn geest nodig hadden, en hij nam de oefeningen op in zijn dagelijkse trainingsschema.

Ondanks Indiana’s belofte was Miller na drie weken nog niet van zijn kramp af. Hij loog haar voor om toch met haar uit eten te kunnen gaan en de rekening te mogen betalen, want het leek hem duidelijk dat haar economische situatie grensde aan armoede. Het uitnodigende, rumoerige restaurant, de Vietnamees-Franse keuken, de fles Flowers, een Californische pinot noir: alles droeg bij aan het ontstaan van een vriendschap die voor hem zijn meest gekoesterde schat zou worden. Hij had altijd onder mannen verkeerd, zijn echte familie werd gevormd door de vijftien Navy Seals met wie hij op zijn twintigste in opleiding was geweest en die hem niet alleen hadden vergezeld tijdens de fysieke inspanning, de angst en de vervoering van het gevecht, maar ook tijdens de verveling van de lege uren. Een aantal van deze kameraden had hij al in geen jaren meer gezien, andere in geen maanden, maar hij bleef met ieder van hen contact houden; ze zouden voor altijd zijn broers zijn.

      Voordat hij zijn been verloor, waren zijn relaties met vrouwen altijd eenvoudig geweest, lichamelijk, sporadisch en zo kortstondig dat hun gezichten en hun lichamen samensmolten tot één vrouw, die nogal wat weg had van Jennifer Yang. Het waren vrouwen die voorbijkwamen, en als hij al verliefd werd dan duurde zo’n verhouding maar heel kort, want zijn levensstijl, altijd van de ene plek naar de andere, de dood uitdagend, leende zich niet voor het aangaan van relaties en al helemaal niet voor een huwelijk en kinderen. Zijn leven was de oorlog tegen vijanden, sommige werkelijk en andere ingebeeld; en daarmee was zijn jeugd verstreken.

      In de burgermaatschappij voelde Miller zich onhandig en misplaatst, het kostte hem moeite om over koetjes en kalfjes te praten en zijn langdurige stiltes waren krenkend voor mensen die hem niet goed kenden. In homoparadijs San Francisco waren mooie vrouwen te over, onafhankelijk en opwindend, heel anders dan de vrouwen die hij voorheen was tegengekomen in cafés of in de buurt van de kazernes. Het hing een beetje van de lichtval af, maar Miller kon er knap uitzien en zijn mankheid gaf hem niet alleen het berustende uiterlijk van iemand die zich heeft opgeofferd voor het vaderland, maar was ook een goed excuus om een gesprek te beginnen. Hij had alle gelegenheid om romances aan te knopen, maar als hij zich in het gezelschap van een intelligente vrouw bevond, en dat waren de vrouwen die hem interesseerden, maakte hij zich veel te bezorgd om de indruk die hij maakte en verveelde hij hen uiteindelijk. Geen enkele jonge Californische vrouw had zin om eindeloze soldatenverhalen, hoe heldhaftig ook, aan te horen in plaats van te dansen, behalve Jennifer Yang, die het legendarische geduld van haar voorvaderen uit het Hemelse Imperium had geërfd, en in staat was net te doen of ze luisterde terwijl ze aan andere dingen dacht. Maar met Indiana Jackson had hij zich vanaf het allereerste begin daar in dat bos met de sequoia’s op zijn gemak gevoeld, en een paar weken later, tijdens hun etentje in het Vietnamese restaurant, hoefde hij zijn hersens niet te pijnigen op zoek naar gespreksonderwerpen, want zij had maar een half glas wijn nodig om breedsprakig te worden. De tijd vloog om en toen ze naar de klok keken, was het al na middernacht en waren in het restaurant alleen de twee Mexicaanse obers nog over, die de tafels afruimden met de verveelde houding van mensen wier dienst erop zit en die naar huis willen. Die avond, drie jaar geleden, werd de diepe vriendschap tussen Miller en Indiana geboren.

      Ondanks zijn aanvankelijke scepsis moest Miller na drie of vier maanden toegeven dat Indiana niet de zoveelste new-agenitwit was, maar dat ze echt de gave van genezing bezat. De behandelingen ontspanden hem, hij sliep veel beter en zijn krampaanvallen waren bijna verdwenen, maar het allerbeste van die sessies was het gevoel van vrede dat ze hem brachten: haar handen brachten genegenheid over, en haar aandachtige aanwezigheid legde de stemmen van het verleden het zwijgen op.

      Van haar kant raakte Indiana gewend aan die sterke, bescheiden vriend, die haar in conditie hield door haar over ontelbare paden van de heuvels en bossen in de omgeving van San Francisco te laten draven en haar uit de financiële problemen hielp als ze niet naar haar vader durfde te gaan. Ze konden het goed met elkaar vinden en hoewel ze dat nooit uitspraken, hing het vermoeden in de lucht dat die vriendschap kon veranderen in passie als zij zich niet gebonden had gevoeld aan Alan Keller, haar terughoudende geliefde, en Miller zichzelf niet had opgedragen om als extreme boetedoening voor zijn zonden, af te zien van de liefde.

De zomer dat haar moeder Ryan Miller ontmoette was Amanda Martín vijftien jaar, maar ze leek niet ouder dan tien. Ze was een dun, houterig kind met een brilletje en een beugel, dat haar gezicht verstopte achter haar haren of in de capuchon van haar sweater om zich te beschermen tegen het onverdraaglijke geluid en het meedogenloze licht van de wereld. Het meisje was zo anders dan haar voluptueus gevormde moeder dat ze haar regelmatig vroeg of ze niet was geadopteerd. Vanaf het begin gedroeg Miller zich beleefd en afstandelijk tegenover haar, alsof ze een volwassene was uit een ander land, uit Singapore bijvoorbeeld. Hij sloofde zich niet al te zeer uit om de zaken makkelijker voor haar te maken tijdens de fietstocht naar Los Angeles, maar hij hielp haar met zijn triatlonervaring bij de training en de voorbereidingen voor de reis, en op die manier won hij haar vertrouwen.

      Op een vrijdagmorgen om zeven uur vertrokken Indiana, Amanda en Miller, samen met tweeduizend andere dappere deelnemers, de rode strikjes van de aidscampagne op hun borst gespeld, begeleid door een stoet auto’s en vrachtwagens met vrijwilligers die tenten en allerlei voorraden meevoerden. De vrijdag daarop kwamen ze in Los Angeles aan, met kapot geschuurde billen, stijve benen en gedachteloze hersenen, als van pasgeborenen. Ze hadden zeven dagen gefietst, over heuvels en wegen die soms door een idyllisch landschap voerden en soms krankzinnig druk waren. De tocht was een peulenschil voor Ryan Miller, voor wie de uren op de fiets voorbijvlogen, maar betekende voor moeder en dochter een eeuwigdurende inspanning; zij bereikten het doel alleen maar omdat hij hen als een sergeant opjutte als ze inzakten, en hij hun batterijen oplaadde met sportdrankjes en energiekoekjes.

      ’s Avonds streken de tweeduizend fietsers neer in kampen die door de vrijwilligers waren opgezet, als zwermen trekvogels in het laatste stadium van uitputting; ze verslonden vijfduizend calorieën, keken hun fietsen na, douchten in trailers en masseerden hun kuiten en dijen met pijnstillende balsem. Voordat Indiana en Amanda naar bed gingen, bracht Ryan Miller warme kompressen bij hen aan en pepte hen op met een inspirerend praatje over de zegeningen van lichaamsbeweging in de openlucht.

      ‘Wat heeft dit eigenlijk met aids te maken?’ vroeg Indiana hem de derde dag nadat ze tien uur op de fiets had gezeten, huilend van vermoeidheid en om alle andere narigheid in haar leven.

      ‘Geen idee, vraag het je dochter,’ luidde Millers eerlijke antwoord.

      De tocht droeg weinig bij aan de strijd tegen de epidemie, maar verstevigde de ontluikende vriendschap tussen Miller en Indiana en leverde Amanda iets onvoorstelbaars op: een vriend. Dit meisje, dat zich tot het kluizenaarschap geroepen voelde, had in totaal drie vrienden: haar grootvader Blake, haar toekomstige verloofde Bradley en de Navy Seal Ryan Miller. De deelnemers aan het ripperspel waren van een andere categorie, want zij kenden elkaar alleen van het spel en hun onderlinge contact beperkte zich tot de grenzen van de misdaad.

Dinsdag 3

Celeste Roko, Californiës beroemdste astrologe en Amanda’s peetmoeder, had het bloedbad in september 2011 voorspeld op de televisie. Haar dagelijkse programma met horoscopen en astrologische adviezen werd ’s morgens vroeg, nog voor het weerpraatje, uitgezonden en ’s avonds na het laatste nieuws nog eens herhaald. Roko was een vrouw van ergens in de vijftig, uitstekend geconserveerd met behulp van plastische chirurgie. Op het scherm had ze veel charisma, maar privé was ze nogal mopperig. Haar bewonderaars vonden haar elegant en knap; ze had wel wat weg van Eva Perón, maar dan een kilo of wat zwaarder. In de tv-studio hing een uitvergrote foto van de Golden Gate Bridge in de omlijsting van een nepraam, en een grote kaart van het zonnestelsel, met planeten die met behulp van een afstandsbediening konden oplichten en rondwentelen.

      Waarzeggers, astrologen en andere beoefenaars van de occulte kunsten hebben normaal de neiging hun toekomstvoorspelling uit te stellen tot de vooravond van Oud en Nieuw, maar Roko kon geen drie maanden wachten om de inwoners van San Francisco te waarschuwen voor wat hun boven het hoofd hing. De aankondiging was zo heftig dat die de belangstelling van het publiek wekte, als een virus over het internet rondwaarde, schampere commentaren uitlokte in de lokale pers en voor alarmerende koppen zorgde in de sensatiebladen, die speculeerden over komende wandaden in de San Quentingevangenis, oorlog tussen bendes van latino’s en zwarten en een nieuwe apocalyptische aardbeving op de San Andreasbreuklijn. Celeste Roko, die een soort onfeilbaarheid uitstraalde vanwege haar loopbaan als jungiaanse psychoanalytica en haar imposante voorgeschiedenis van uitgekomen voorspellingen, beweerde echter met grote stelligheid dat het om moorden ging. Dit veroorzaakte een collectieve zucht van opluchting onder de astrologiegelovigen, want een moordpartij was de minst gruwelijke van alle rampen die ze vreesden. Er bestaat een kans van één op twintigduizend om vermoord te worden in Noord-Californië, en bovendien is een moord iets wat gewoonlijk andere mensen overkomt, je denkt zelf altijd dat het jou niet zal overkomen.

      Op de dag van de voorspelling besloten Amanda Martín en haar grootvader om Celeste Roko de handschoen toe te werpen. Ze hadden meer dan genoeg van de greep die de vrouw op de familie had, alleen doordat ze beweerde de toekomst te kennen. Het was een overheersende, bezitterige vrouw, met de rotsvaste zekerheid van mensen die in contact staan met het universum of met God. Het was haar nooit gelukt enige invloed uit te oefenen op het lot van Blake Jackson, die man was immuun voor astrologie, maar Indiana vroeg haar bij elke beslissing die ze nam om raad en liet zich leiden door wat de horoscoop dicteerde. Het was verschillende keren voorgekomen dat haar astrale lezingen Amanda’s beste plannen dwarsboomden; toen de planeten bijvoorbeeld besloten dat het niet het juiste moment was om een step voor haar te kopen, maar wel om balletlessen te nemen, en ze zich uiteindelijk huilend van vernedering opgescheept zag met een roze tutu.

      Toen ze dertien werd kwam Amanda erachter dat haar peetmoeder niet onfeilbaar was. De planeten hadden verordonneerd dat ze naar een openbare middelbare school moest, maar haar formidabele grootmoeder van vaderszijde, doña Encarnación Martín, stond erop dat ze zou worden ingeschreven op een katholieke privéschool. Voor één keer was Amanda het met haar peetmoeder eens, omdat een gemengde school haar minder beangstigend leek dan de nonnen, maar ditmaal werd Celeste Roko verslagen door doña Encarnación, die op de proppen kwam met de cheque voor het schoolgeld, zonder er een vermoeden van te hebben dat de nonnen ruimdenkende, feministische vrouwen waren, die lange broeken droegen, het oneens waren met de paus en tijdens de sciencelessen met behulp van een banaan onderricht gaven in het juiste gebruik van condooms.

      Opgestookt door haar kritische opa, die Celeste maar zelden openlijk durfde te trotseren, uitte Amanda regelmatig haar twijfels over een rechtstreekse relatie tussen de sterren en het lot van menselijke wezens; astrologie was voor haar net zo onbewijsbaar als de witte magie van haar moeder. De voorspelling bood Blake en Amanda de gelegenheid om de sterren te ontmaskeren, want voorspellen dat het een goede week is om je correspondentie op orde te brengen is heel iets anders dan de aankondiging van een bloedbad in San Francisco; dat is nu eenmaal geen dagelijkse kost.

      Toen Amanda, haar grootvader en de rippervrienden hun spel verlegden naar een onderzoek naar echte misdaden, hadden ze geen idee waar ze aan begonnen. Twintig dagen na de aankondiging van de astrologe vond de moord op Ed Staton plaats. Hoewel die nog aan het toeval kon worden toegeschreven, besloot Amanda vanwege de ongebruikelijke details – met name de knuppel op die bepaalde plek – een archief op te zetten waarin ze alle informatie opnam die in de media verscheen, de gegevens die ze kon ontfutselen aan haar vader, die de misdaad achter gesloten deuren onderzocht, en alles waar Blake verder op zijn eigen houtje nog achter wist te komen.

Blake Jackson, apotheker van beroep en literatuurliefhebber, gemankeerd schrijver tot hij vorm kon geven aan het verhaal over de turbulente gebeurtenissen die door Celeste Roko waren aangekondigd, beschreef zijn kleindochter Amanda in zijn boek als bizar van uiterlijk, verlegen van karakter, maar in het bezit van een voortreffelijk stel hersenen. Hij bezat een bloemrijke manier van zich uitdrukken, die hem onderscheidde van zijn collega-apothekers. De kroniek van die rampzalige gebeurtenissen – met nu en dan een flashback, zoals je dat noemt – werd uiteindelijk veel uitgebreider dan hij zich had voorgesteld, al had alles zich in slechts luttele maanden afgespeeld. Het boek werd neergesabeld door de kritiek, die de auteur beschuldigde van magisch realisme, een literaire stijl die passé was, maar er was niemand die kon bewijzen dat hij de feiten had verdraaid ten behoeve van het esoterische; iedereen kon ze verifiëren bij de politie van San Francisco en nagaan wat er ten tijde van de gebeurtenissen in de media was verschenen.

      In januari 2012 was Amanda Martín zeventien jaar en zat ze in het laatste jaar van de middelbare school. Haar ouders, Indiana Jackson, therapeut, en Bob Martín, politie-inspecteur, waren gescheiden, verder had ze een Mexicaanse grootmoeder, doña Encarnación, en een grootvader die weduwnaar was, de al eerder genoemde Blake Jackson. In Jacksons boek treden nog meer personages op, die komen en gaan, vooral gaan, naarmate de gebeurtenissen voortschrijden. Amanda was enig kind en door en door verwend, maar haar grootvader was van mening dat dit probleem zich vanzelf zou oplossen als ze klaar was met de middelbare school en zonder verdere omhaal de wereld in geschopt zou worden. Ze at vegetarisch omdat ze niet kookte; als ze dat zou moeten doen zou ze wel een minder ingewikkeld dieet aanhouden. Ze was van heel jongs af aan een gretig lezer, met alle gevaren van dien. De moorden zouden hoe dan ook zijn gepleegd, maar zij zou er niet bij betrokken zijn geraakt als ze de misdaadromans van Scandinavische auteurs niet met zoveel enthousiasme had gelezen dat ze een afkeurenswaardige nieuwsgierigheid had ontwikkeld naar het kwaad in het algemeen en moord met voorbedachten rade in het bijzonder. Haar grootvader zag niets in censuur, maar vond het wel verontrustend dat zijn kleindochter op haar veertiende al zulke boeken las. Amanda snoerde hem de mond met het argument dat hij ze zelf ook las, en het enige wat Blake kon doen was haar waarschuwen voor de afschrikwekkende inhoud, met het voorspelbare resultaat dat ze ze met verdubbelde belangstelling verslond. Het feit dat Bob Martín, Amanda’s vader, hoofdinspecteur was van de afdeling Moordzaken van de politie van San Francisco droeg zeker bij aan de verderfelijke hobby van het meisje, want daardoor was ze op de hoogte van elke misdaad die in de stad werd gepleegd. Een stad die overigens een idyllische plaats was, die niet uitnodigde tot misdaad, maar als de criminaliteit al bloeide in zulke beschaafde landen als Zweden en Noorwegen, kon je niet verwachten dat San Francisco, gesticht door hebzuchtige avonturiers, polygame predikers en vrouwen van twijfelachtige zeden, ervoor gespaard zou blijven.

      Amanda zat op een meisjesinternaat, een van de laatste in een land dat ervoor had gekozen de geslachten door elkaar te husselen. Het was haar daar vier jaar lang gelukt te overleven in een staat van onzichtbaarheid voor haar medeleerlingen, maar niet voor de docenten en de paar nonnen die er nog over waren. Ze haalde goede cijfers, maar de nonnen, heilige vrouwen, zagen haar nooit studeren en wisten dat ze een groot gedeelte van de nacht achter haar computer zat, zonder te slapen, verzonken in geheimzinnige spelletjes en lectuur. Ze hoedden zich ervoor haar te vragen wat ze met zo veel plezier las, want ze vermoedden dat het om hetzelfde ging als waar zijzelf in het geheim van genoten. Dat zou de morbide fascinatie van het meisje voor wapens, drugs, vergif, autopsies, martelmethoden en het dumpen van lijken verklaren.

Amanda Martín sloot haar ogen en ademde diep de schone lucht van die wintermorgen in: toen ze de prikkelende geur van pijnbomen rook, wist ze dat ze over de weg langs het park reden, en aan de mestgeur herkende ze de paardenstallen. Ze schatte de tijd: acht uur drieëntwintig. Twee jaar daarvoor had ze besloten geen horloge meer te dragen om zichzelf te trainen de tijd te schatten, net zoals ze dat deed met temperatuur en afstand, en ze probeerde ook haar smaakgevoel te verfijnen om verdachte ingrediënten in voedsel op te kunnen sporen. Ze categoriseerde mensen op geur: Blake, haar grootvader, rook naar goedheid, een mengeling van wollen trui en kamille; Bob, haar vader, naar kracht, metaal, tabak en aftershave; Bradley naar sensualiteit, dat wil zeggen naar zweet en chloor; Ryan Miller rook naar vertrouwen en loyaliteit, de geur van hond, het lekkerste luchtje van de wereld. En wat betreft Indiana: haar moeder rook naar magie omdat ze was doordrenkt van de geuren van de stoffen waarmee ze werkte.

      Toen haar grootvaders Ford uit ’95 met astmatisch ronkende motor de paardenstallen achter zich liet, telde Amanda drie minuten en achttien seconden af en deed haar ogen open voor de schoolpoort. ‘We zijn er,’ bevestigde Jackson, alsof zij dat niet wist. Blake Jackson, die in vorm bleef door te squashen, pakte de met boeken volgestouwde rugzak en liep kwiek de trap op naar de eerste verdieping, terwijl zijn kleindochter moeizaam achter hem aan sjokte met haar viool in de ene en haar laptop in de andere hand. Het gebouw was nog leeg, de andere internen zouden pas later in de avond komen, in afwachting van de lessen van de volgende dag, de eerste na de kerstvakantie. Een van Amanda’s neurotische trekjes was dat ze altijd overal als eerste wilde zijn, om het terrein te verkennen voordat er potentiële vijanden verschenen. Ze vond het vervelend om haar kamer met andere meisjes te moeten delen, het hinderde haar: de rondslingerende kleren, het rumoer, de geur van shampoo, nagellak en ranzige snoepjes, het onophoudelijke gekakel en de liefdesdrama’s vol nijd, geroddel en bedrog waarvan zij was uitgesloten.

      ‘Mijn vader denkt dat de moord op Ed Staton voortkomt uit een vendetta tussen homoseksuelen,’ zei Amanda voordat ze afscheid namen.

      ‘Waarop baseert hij die theorie?’

      ‘Op de honkbalknuppel die... je weet wel waar,’ zei ze, blozend bij de herinnering aan het filmpje dat ze op internet had gezien.

      ‘Laten we geen voortijdige conclusies trekken, Amanda. Er hangen nog te veel onduidelijkheden in de lucht.’

      ‘Precies. Bijvoorbeeld hoe de moordenaar binnen is gekomen.’

      ‘Het was een van Ed Statons taken om deuren en ramen te sluiten en het alarm in werking te stellen als er geen activiteiten meer in het schoolgebouw waren. Omdat er geen enkel slot is geforceerd, is het logisch om te veronderstellen dat de dader zich in het gebouw had verstopt voordat Staton afsloot,’ opperde Blake Jackson.

      ‘Als het moord met voorbedachten rade was geweest, zou de moordenaar Staton hebben gedood voordat die wegging, omdat hij niet kon weten of hij nog terug zou komen.’

      ‘Misschien was het geen voorbedachten rade, Amanda. Een dief dringt de school binnen en wordt door de bewaker op heterdaad betrapt.’

      ‘Mijn vader zegt dat hij wel eerder heeft gezien dat misdadigers in een schrikreactie gewelddadig gedrag vertonen, maar dat hij al die jaren dat hij op Moordzaken werkt nog nooit heeft meegemaakt dat iemand op de plaats delict blijft en de tijd neemt om op zo’n manier zijn woede te koelen op het slachtoffer.’

      ‘Wat zegt Bob verder nog?’

      ‘Je weet hoe mijn vader is, ik moet de informatie uit hem trekken. Hij vindt het geen onderwerp voor een meisje van mijn leeftijd. Hij is een holbewoner.’

      ‘Hij heeft wel een beetje gelijk; dit is tamelijk ranzig, Amanda.’

      ‘Het is openbaar, het is op tv geweest en als je maag ertegen kan kun je het filmpje op internet zien dat een meisje met haar mobiel heeft opgenomen toen het lijk gevonden werd.’

      ‘Jezus! Wat een koelbloedigheid! Die kinderen van tegenwoordig zien zo veel geweld dat ze nergens meer van schrikken. In mijn tijd...’ antwoordde Blake Jackson met een zucht.

      ‘Dit ís jouw tijd. Ik krijg er wat van als je als een oude man praat. Heb je dat opvoedingsgesticht voor jongens al nagetrokken, Kabel?’

      ‘Ik moet werken, ik ben nodig in de apotheek, maar ik doe het zodra ik tijd heb.’

      ‘Schiet maar op, anders moet ik een andere slaaf zoeken.’

      ‘Je doet maar, ik ben benieuwd wie het met jou uithoudt.’

      ‘Hou je van me, opa?’

      ‘Nee.’

      ‘Ik ook niet van jou,’ zei ze, en ze sloeg haar armen om zijn hals.

Blake Jackson begroef zijn neus in de kroezende haardos van zijn kleindochter, snoof haar slageur op – het was haar nieuwste bevlieging haar haren met azijn te wassen – en bedacht dat ze binnen enkele maanden naar de universiteit zou vertrekken en dat hij dan niet meer in de buurt zou zijn om haar te beschermen. Ze was nog niet weg of hij miste haar al. Hij herinnerde zich in een duizelingwekkende opeenvolging de fases van haar korte leven: het schuwe, onzekere meisje dat zich urenlang opsloot in een met lakens geïmproviseerde tent, waar alleen Salve-el-Atún, Red-de-Tonijn, het onzichtbare vriendje dat haar een paar jaar gezelschap had gehouden, haar kat Gina en hijzelf welkom waren, als hij het geluk had uitgenodigd te worden om denkbeeldige thee uit plastic dwergkopjes te komen drinken.

      ‘Van wie heeft het kind dit eigenlijk?’ had Blake Jackson gevraagd toen Amanda hem op haar zesde versloeg met schaken. Niet van Indiana in elk geval, die een halve eeuw na de hippies rondzweefde in de stratosfeer, vrede en liefde predikend, en al helemaal niet van Bob Martín, die indertijd nog niet één boek tot het eind toe had uitgelezen.

      ‘Maak je niet druk, man, er zijn zo veel kinderen geniaal in hun vroege jeugd, dat gaat vanzelf weer over. Je kleindochter zal afdalen naar een niveau van zwakzinnigheid zodra haar hormonen gaan opspelen,’ luidde het commentaar van Celeste Roko, die op de raarste momenten onaangekondigd op bezoek kwam en voor wie Blake zo bang was als voor de duivel.

      Maar dit keer had de astrologe het mis, want het ging bij Amanda niet over in de puberteit en de enige merkbare verandering die haar hormonen veroorzaakten was die in haar verschijning. Na een groeispurt op haar vijftiende bereikte ze een normale lengte, ze kreeg contactlenzen, had de beugel niet meer nodig en leerde haar bos kroeshaar te bedwingen. En ineens was daar een slank meisje met tere gelaatstrekken tevoorschijn gekomen, met het donkere haar van haar vader en de doorschijnende huid van haar moeder, dat zich er absoluut niet bewust van was hoe mooi ze was. Op haar zeventiende slofte ze nog steeds met haar voeten, beet ze op haar nagels en kleedde ze zich in vondsten uit tweedehandswinkels die ze vermaakte, net zoals het in haar opkwam.

Nadat haar grootvader was vertrokken, voelde Amanda zich een paar uur lang heer en meester van de ruimte. Nog drie maanden, en dan zou ze die school achter zich laten, waar ze gelukkig was geweest, op het ongemak van die kamer na dan. Ze ging naar het MIT, het Massachusetts Institute of Technology, waar Bradley studeerde, haar virtuele verloofde die haar had verteld over het Media Lab, een paradijs van verbeelding en creativiteit, precies waar zij naar verlangde. Hij was de perfecte man voor haar; een rare vogel, net als zijzelf, met gevoel voor humor en allesbehalve lelijk, die zijn brede schouders en zijn gezonde bruine kleurtje te danken had aan het wedstrijdzwemmen, en de geelgroene kleur van zijn haren aan de chemische producten van de zwembaden. Hij zou voor een Australiër kunnen doorgaan. Amanda had besloten ergens in een verre toekomst met hem te trouwen, maar ze had tot dan toe verzuimd hem dat te vertellen. Voorlopig communiceerden ze via internet om go te spelen, over moeilijke onderwerpen te praten en boeken te bespreken.

      Bradley was helemaal gek van sciencefiction, een genre dat Amanda deprimerend vond omdat de aarde in die boeken over het algemeen bedekt raakte met as en apparaten de macht overnamen. Amanda, die tussen haar achtste en elfde veel sf-romans had gelezen, gaf de voorkeur aan fantasy die zich afspeelde in fictieve tijdperken, met een minimum aan technologie en een overduidelijk onderscheid tussen helden en schurken, een genre dat Bradley op zijn beurt kinderachtig en verslavend vond. Hij voelde zich aangetrokken tot het diepe pessimisme van zijn sciencefiction. Amanda durfde hem niet te bekennen dat ze de vier delen van de Twilight Saga en de drie van de Millennium-trilogie had verslonden, want hij verdeed zijn tijd niet met vampiers of psychopaten.

      Amanda en Bradley wisselden romantische e-mails uit, vol ironie om niet tuttig te lijken, en elektronische kusjes, niets al te gewaagds. In december hadden de nonnen een meisje van school gestuurd dat een filmpje van zichzelf op internet had gezet terwijl ze zich, wijdbeens, naakt lag te vingeren; Bradley was er niet koud of warm van geworden, want een paar vrienden van hem hadden vriendinnen die soortgelijke filmpjes op het net hadden gezet. Het had Amanda verbaasd dat haar klasgenote haar schaamhaar helemaal had weggeschoren en zo onvoorzichtig was geweest haar gezicht niet te bedekken, maar wat ze nog het raarst vond was de drastische maatregel van de nonnen, die toch de naam hadden uiterst tolerant te zijn.

      Om de tijd tot haar chat met Bradley door te komen, hield Amanda zich bezig met het rangschikken van de informatie over ‘de moord van de misplaatste honkbalknuppel’ die ze van haar grootvader had gekregen en van ander bloedig nieuws, dat ze was gaan verzamelen sinds Celeste Roko alarm had geslagen op tv. Terwijl de ripperspelers zich nog steeds suf piekerden over de verschillende vragen omtrent Ed Staton, was zij al bezig met een nieuw onderwerp voor de volgende spelronde: de moorden op Doris en Michael Constante.

Matheus Pereira, een kunstschilder van Braziliaanse afkomst, was een van Indiana’s aanbidders, hoewel het in zijn geval om platonische liefde ging, want zijn kunst was alles voor hem. Hij was van mening dat creativiteit en seksuele energie niet goed samengaan, en toen hij zich voor de keuze zag gesteld tussen zijn schilderkunst en het verleiden van Indiana, die toch al niet zo happig leek op dat avontuur, had hij voor zijn kunst gekozen. Verder hield de marihuana hem in een staat van permanente tevredenheid, wat ook niet al te bevorderlijk was voor liefdesinitiatieven. Ze waren goede vrienden, ze zagen elkaar haast elke dag en hielden elkaar de hand boven het hoofd als dat nodig was. Hij werd vaak belaagd door de politie en zij had soms last van cliënten die over de schreef gingen of van hoofdinspecteur Martín, die dacht het recht te hebben uit te zoeken waar zijn ex-vrouw zich mee bezighield.

      ‘Ik maak me zorgen over Amanda; nu is ze weer geobsedeerd door moorden,’ vertelde Indiana de kunstenaar, terwijl ze hem met eucalyptusolie masseerde om de pijn van zijn jicht te verlichten.

      ‘Heeft ze genoeg van haar vampiers?’ vroeg Matheus.

      ‘Dat speelde vorig jaar. Dit is ernstiger, het gaat om echte misdaden.’

      ‘Dat kind aardt naar haar vader.’

      ‘Ik weet niet waar ze mee bezig is, Matheus. Dat is de ellende van internet. Elke smeerlap kan mijn dochter lastigvallen zonder dat ik er iets van merk.’

      ‘Ach nee, Indi, het zijn kinderen die zich amuseren, het is maar een spelletje. Zaterdag zag ik Amanda in Café Rossini, ze was aan het ontbijten met je ex. Die vent heeft het op mij gemunt, Indiana.’

      ‘Dat is niet waar. Bob heeft je meer dan eens uit de gevangenis weten te houden.’

      ‘Alleen omdat jij het hem vroeg. Maar ik had het over Amanda. We zaten een tijdje te kletsen en ze heeft me uitgelegd wat het spel inhoudt, “ripper” heet het of zoiets. Wist jij dat ze een van die doden een honkbal...?’

      ‘Ja Matheus, dat weet ik!’ onderbrak Indiana hem. ‘Daar heb ik het juist over. Vind jij het normaal dat Amanda zich voor zoiets macabers interesseert? Andere meisjes van haar leeftijd dromen over filmsterren.’

      Pereira woonde op het platte dak van de Holistische Kliniek in een soort hut die hij zelf zonder bouwvergunning had opgetrokken, en om praktische redenen was hij aangesteld als beheerder van het gebouw. In de hut, die hij zijn studio noemde, viel schitterend licht naar binnen, ideaal voor het schilderen en het zonder winstoogmerk kweken van wietplanten voor eigen gebruik, dat aanzienlijk was, en voor dat van zijn vrienden.

      Aan het eind van de jaren negentig werd het pand, nadat het een paar keer van eigenaar was gewisseld, gekocht door een Chinese investeerder met een goed zakelijk inzicht, die op het idee kwam er een gezondheids- en stiltecentrum in te vestigen, een bloeiende sector in Californië, een land van optimisten. Hij voorzag de buitenkant van een nieuwe laag verf en bevestigde een bord met HOLISTISCHE KLINIEK tegen de voorgevel om het gebouw te onderscheiden van de viswinkels in Chinatown, en de rest van het opknapwerk was gedaan door de kunstenaars en therapeuten die de ruimtes op de eerste en de tweede verdieping begonnen te huren. De ruimtes op de begane grond, die op straat uitkwamen, werden een yogastudio en een kunstgalerie. De eerste bood ook uiterst populaire workshops tantradans aan, en de tweede, met de onverklaarbare naam Hairy Caterpillar – Harige Rups – stelde werk van lokale kunstenaars tentoon.

      Op vrijdag- en zaterdagavond was het ontzettend gezellig in de galerie, met amateurmuzikanten en gratis rinse wijn in kartonnen bekertjes. Wie op zoek was naar illegale drugs kon daarvoor tegen een spotprijs terecht in de Hairy Caterpillar, onder de neus van de politie, die deze kleinschalige handel gedoogde zolang alles maar discreet bleef. Op de twee verdiepingen daarboven waren kleine praktijkruimtes ingericht, die bestonden uit een wachtkamer waar maar net een bureau en wat stoelen in pasten, en een ruimte die bestemd was voor de behandelingen. De toegang tot de praktijkruimtes op de eerste en tweede verdieping werd wat bemoeilijkt door het ontbreken van een lift, wat voor sommige mensen een onoverkomelijk bezwaar was maar als bijkomend voordeel had dat het de allergammelste patiënten uitsloot, die hoe dan ook geen baat zouden hebben gehad bij alternatieve geneeskunde.

      De schilder woonde al dertig jaar in het gebouw zonder dat het een van de achtereenvolgende eigenaars was gelukt hem eruit te krijgen. De Chinese investeerder deed niet eens een poging, want hij vond het wel best dat er na kantooruren nog iemand in het pand aanwezig was. In plaats van de strijd aan te gaan met Matheus Pereira had hij hem tot beheerder benoemd, hem de sleutels van alle appartementen overhandigd en hem een symbolisch salaris geboden om ’s nachts de hoofdingang af te sluiten, het licht uit te doen, als contactpersoon te fungeren voor de huurders en hem te bellen als zich problemen of noodgevallen voordeden.

      De schilderijen van de Braziliaan, geïnspireerd door het Duits expressionisme, werden zonder enig verkoopsucces van tijd tot tijd in de Hairy Caterpillar tentoongesteld en ze prijkten aan de wanden van de hal bij de ingang van het gebouw. Die beklemmende, verwrongen gestalten, neergezet met woeste penseelstreken, botsten met de art-deco overblijfselen en met de doelstelling van de Holistische Kliniek om cliënten lichamelijk en geestelijk welzijn te bieden, maar niemand durfde voor te stellen de schilderijen weg te halen, uit angst de kunstenaar te kwetsen.

      ‘Het is de schuld van je ex, Indi. Waar denk je dat Amanda’s belangstelling voor de misdaad vandaan komt?’ zei Matheus toen hij afscheid nam.

      ‘Bob maakt zich net zo veel zorgen als ik om die nieuwe bevlieging.’

      ‘Het zou erger zijn als ze constant stoned rondliep...’

      ‘Moet je horen wie het zegt!’ riep ze lachend.

      ‘Precies. Ik ben een autoriteit op dat gebied.’

      ‘Morgen, tussen twee cliënten in, heb ik tien minuten de tijd om je een massage te geven,’ bood ze aan.

      ‘Ach mens, je hebt me nu al jarenlang gratis behandeld. Ik geef je een schilderij cadeau.’

      ‘Nee, Matheus! Geen sprake van, dat kan ik niet accepteren. Ik weet zeker dat je schilderijen ooit heel veel geld waard zullen zijn,’ antwoordde Indiana, in een poging de paniek in haar stem te verbergen.