DE COWBOYKAMPIOEN

Aura Xilonen

De cowboykampioen

Vertaald uit het Spaans
door Lisa Thunnissen

WERELDBIBLIOTHEEK · AMSTERDAM

Oorspronkelijke titel Campeón gabacho.

Penguin Random House Grupo Editorial, Mexico

© 2015 Aura Xilonen Arroyo Oviedo

© 2017 Nederlandse vertaling Lisa Thunnissen / Uitgeverij Wereldbibliotheek

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Studio Ron van Roon / Bart Rouwhorst

NUR 302

ISBN 978 90 284 4250 4

www.wereldbibliotheek.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2017, met

ISBN 978 90 284 2696 2

Voor mijn grootouders, mijn ooms en tantes en mijn moeder.

Voor alle migranten op de wereld, want eigenlijk, in oorsprong, zijn we dat allemaal.

Words, as ideas, are barbaric men invention.

LIBORIO

Dus die paupers lopen dat mooie meisje te teasen en vieze dingen naar haar te roepen en ik denk: als ik die fokking meridianen verrot sla wordt mijn leven misschien totaal anders. Ik was toch al een hopeloos geval en een schijtluis ben ik zeker niet. Dat heb ik altijd geweten, een tijdje geleden ramde ik bijvoorbeeld alle tanden uit de bek van zo’n pauper. Hij liep op het meisje te hitten, maar zij reageerde niet, ze keek alleen of de bus er al aankwam en leek superongemakkelijk, al helemaal toen die teringlijer met zijn gore schurftpoten aan haar kont zat. Ik rukte me los uit de dwangbuis van mijn plek achter de balie van de bookstore: de lucht om me heen begon te tintelen en ik schoot weg om mijn vuisten op zijn bek te planten, tja, wat kun je nou verliezen als je nooit iets hebt gehad. Dus ik storm van achteren op die smurf af en geef hem een keiharde trap tegen zijn enkel, en als een gekkoko die op een regenachtige dag over een raam glibbert klapt hij in slowmotion dubbel, en dan ram ik met al mijn kracht snoeihard achter op zijn bovenkamer.

PAF! BOEM! KRAK! Ik beuk op zijn tanden in tot alleen zijn vlezige rode tong nog te zien is, en daar ligt zijn lichaam dan in zeestervorm op de stoep te bibberen alsof het een show is. Er stond al een kluitje om me heen, want altijd als de pleuris uitbreekt op straat komt er een stroom paupers en patsers op af om het van dichtbij mee te maken.

Een van die onderkruipsels van hem zegt: ‘Wat een achterbakse kutstreek, man: echte mannen slaan van voren, smerige indiaan die je bent.’

Hij wacht me op met blikkerend ijzer tussen zijn tanden, net zo’n hond die alles wat hij aanraakt kapotbijt, dus zonder erbij na te denken en met de voet waarmee ik de eerste ook al heb neergeschopt, trap ik als een bazooka in het kruis van die tweede kerel. Voor hij tegen de grond gaat, zie ik alleen nog het wit van zijn ogen; volgens mij zijn z’n kloten door zijn kont naar zijn hersens geschoten. En hij knalt voorover.

Nu probeerde niemand van dat fokking kliekje mij te slim af te zijn, ze stonden alleen maar blauwbleek, verdwergd naar me te kijken, alsof ze bijna omwaaiden.

Toen keek ik waar het meisje was, weet ik het, kijken of ze oké was, maar ik zag haar nergens. Door al die paupers wist ik niet of de bus al voorbij was gereden, misschien had een van de patsers haar een steegje daarachter in gesleurd, waar de huizen rattennesten zijn.

Een negerin die mij erop los had zien beuken kwam op me af, greep mijn arm en trok me tussen de troep honden uit, terwijl een paar paupers die zakkenwassers op de stoep probeerden op te kalefateren. De vrouw liep met me naar de hoek en zei: ‘Godsamme, melkmuil, jij in wespennest gezeten, snel wegwezen problemen, hier jij geen drie seconden overleven.’

Maar ik worstelde me los, liet haar tegen zichzelf praten daar op de hoek en stak de straat over om weer vliegen te gaan vangen in de boekwinkel.

[O, zo goed had ik me niet meer gevoeld sinds ik de Río Bravo in dook en er door de kracht van mijn bijna ontvelde armen uren later halfdood uitkwam, alsof ik voor het eerst ademhaalde. Daar aan de waterkant, aan deze zijde van de kloof, liet ik mijn angst voor nare dingen achter.]

Terug bij de balie van de bookstore staat m’n Chief ineens als een zeis achter me en vraagt: ‘Al iets verkocht, luizenbol?’ Dan loopt hij naar de etalage die uitkijkt op de straat en brult: ‘Fuck, wat is er goddomme daar op de hoek aan de hand?’

Met het doekje in mijn handen haal ik mijn schouders op, want ik moest nog stof afnemen, daar was ik halverwege mee gestopt om die paupers te mollen en het meisje te verdedigen.

‘Hond aangereden,’ zeg ik chagrijnig, of weet ik het, en ik laatdunk snuivend. Op dat moment kijk ik op, naar buiten, en voel ik een schok door mijn strot gaan, de bovenkant van mijn maag knijpt zich samen: het meisje steekt de straat over naar de boekwinkel.

Ik wou dat de aarde me opslokte.

Mijn ballen krimpen van de zenuwen.

Ik krijg mijn eigen spuug niet eens meer weg.

Binnen een seconde zie ik mezelf onder haar blik verdampen; van het ene moment op het andere ben ik vluchtelig.

Mijn Chief ziet haar ook en snorkt tegen mij: ‘Ik help haar wel, stinkerd.’ Hij stuurt me weg naar een plek achter de kasten, zodat hij geen modderfiguur slaat bij dat beeldschone kippetje als hij aan zijn sik staat te plukken.

Het meisje stapt over de drempel en de lucht rimpelt. Ze kijkt niet eens naar de boeken die in kasten en op tafels zijn opgestapeld; ze loopt er voorbij en schroeft zich vast voor de balie van de boekwinkel. Mijn Chief strijkt zijn wenkbrauwen glad en draait zijn ogen weg alsof hij probeert niet in haar decolleté te kijken.

Ik kijk naar beneden, naar de grond, ik voel me een drenkeling in een zee van papier tussen al die boeken.

Mijn mond is zo droog dat ik met lucht begin te gorgelen.

Zij zegt ik weet niet wat, want ik hoor niks meer, voel alleen mijn slapen dreunen, met duizend kilometer per uur. De Chief wenkt me en zegt met ielige stem, bijna in mijn oor: ‘Fucking luizenhoofd, wat heb je met haar gedaan dat ze met jou wil praten?’

De Chief gaat een eindje verderop staan en doet alsof hij niet kijkt, maar ik weet dat hij ogen heeft achter zijn oren en kan horen met zijn pupillen. Het meisje bekijkt me van top tot teen, alsof ze door me heen kijkt, alsof ik lucht ben, en zegt alleen, voor ze zich omdraait en de winkel uit loopt: ‘Dank je wel, jongen… maar no thanks. Ik heb geen helden nodig, you know?’ Ze draait zich om en een wervelwind van rondingen, lippen, borsten en geur slaat tegen mijn roodgloeiende kraterhuid aan. Mijn Chief lonkt naar haar blozende kontje als ze door de deur naar buiten loopt en de straat naar haar gebouw oversteekt. Ik blijf verpletterd op de vloertegels achter, met ik weet niet wat voor kleverige viezigheid over me heen. Mijn Chief draait zich om en zegt fronsend: ‘Wat de hell was dat, fucking rotjoch?’

Ik haal mijn schouders weer op en ga bijna ter plekke over mijn nek, midden tussen de liters inkt die de drukpersen moeten hebben gebruikt om al die boeken met letters te bespikkelen. Maar het is geen angst voor woede-explosies. Tijdens de vechtpartij buiten had ik een verlamde, gemummificeerde hartslag. Sereen. Ik had een kameel door het oog van een naald kunnen krijgen terwijl ik die paupers in elkaar timmerde. Maar van meisjes krijg ik de bibbers, vooral als ze mooi en bijdehand zijn; ik voel al kriebels in mijn buik als ik denk dat er één in de buurt is, eigenlijk vind ik dat ik niet eens dezelfde lucht zou mogen inademen, en als mijn blik langs hun huid glijdt, staat mijn beenmerg meteen in de fik. Als er geknokt wordt kom ik er zelf wel uit, geen probleem. Maar door rondingen glibber ik weg tot aan mijn diepste afgrond, ofzo, dus toen het meisje de boekwinkel uit snelde voelde ik me verloren, binnenstebuiten gekeerd, of zoiets, helemaal week.

En geen boe of bah, ik kon geen woord uitbrengen.

‘Wat was dat in vredesnaam?’ De woorden van mijn Chief halen me uit mijn mistige bibbertoestand.

‘Niks, Chief.’ Ik raap mezelf weer bij elkaar, inclusief hersenkwabben. ‘Dat meisje wilde een of ander tijdschrift dat we niet hebben,’ zeg ik tegen de etterbuil, zodat hij ophoudt met prikken in de barst die zich op dat moment in mijn borst opent.

‘Smerige Leviet, hoe kunnen wij nou overleven als jij niet eens zo’n klotetijdschrift kunt verkopen, huh? Fuck. Fuck. Fuck.’

En ik sta daar maar, verdoofd, misselijk van mijn eigen braaksel.

Ik kan niet slapen, lig te kijken naar de schaamteloze duisternis, die in mijn iris steekt, mijn poriën binnendringt en ze met kou vult, op het zoldertje dat ik van de Chief mag lenen zodat ik hier in de boekwinkel kan slapen. Het zit vol stroperige spinnen, insecten die zich in de muren hebben verschanst, klaar om mijn vlees te bespringen. Suïcidale spinnen. Nee, het lukt me niet om een droom in te duiken, maar ik zie het meisje aan het kale peertje bungelen tot al het glas gebroken is, en ze midden in de nacht haar purperen nagels in me slaat. Ik denk zelfs dat ik het haperende geluid van haar handen hoor, die mijn huid openkrassen, me in reepjes scheuren zoals ik dat met de krant doe als ik de ramen schoonmaak, of zoals het geluid van het glas zelf wanneer het breekt.

‘Rotjoch. Godverdomme. Fuck. Fuck. Fuck. Rotjoch. Luizige, opgefokte teringlijer. Fuck, fuck, fuck,’ schreeuwt hij steeds harder, buiten zichzelf van woede.

Ik wil niet opstaan.

Het ontbreekt me aan wilskracht. Ik voel de koorts nog op mijn huid kleven, een stormachtige werveling trekt door mijn binnenste. Op dat moment, als ik lig te kijken hoe het stof warm rondzweeft in de lichtende ingewanden van een zonnestraal, klinkt opeens van beneden uit de boekwinkel een schreeuw van de Chief, alsof hij een luidspreker in zijn keel heeft zitten.

Bliksemsnel gooi ik de dekens opzij en klim het laddertje van de zolder af, mijn ogen zijn bloeddoorlopen, alsof ik de hele nacht glasscherven heb gehuild of zoiets, in elk geval schrijnen ze door het gebrek aan slaap. Dan zie ik de ravage.

De boekwinkel staat op zijn kop. Alles is naar de kloten. De Chief zet een boekenkast overeind en raapt karkassen van ontbladerde boeken op. De boekwinkel lijkt op de straat naar Wells Park in de herfst, honderden gevallen bladeren vormen een tapijt op de grond. Sommige boeken lijken zelfs te zijn doodgestoken, neergeknuppeld, met tanden uiteengereten; sommige lijken geamputeerd, alsof ze een raket in hun achterste hebben gekregen en hun ingewanden en rug zijn weggeknald. De Chief kijkt me aan met een bosje haveloze blaadjes in zijn handen, maar in plaats van mij uit te kafferen, al zijn woede op mij af te reageren, breken zijn ogen en stort hij boven op het gebladerte in elkaar. Ik weet niet wat ik moet doen, dus doe ik niks. Ik haal mijn schouders maar weer eens op en begin dingen om me heen bijeen te rapen. Eerst zet ik een in stukken gevallen tafel in elkaar en dan leg ik er een zootje boeken op, dat ik op de grond vind.

[‘Boeken kunnen bloeden,’ vertelde mijn Chief me, toen hij me daar de eerste dag ontving, in de bookstore, omdat hij een jong en spotgoedkoop hulpje nodig had dat zich in alle kieren van de boekwinkel kon wringen om schoon te maken en hem overal mee kon helpen: dat als een schorpioen de muren op kon klimmen om pretentieuze geschriften te pakken of terug te zetten, anacreontische dozen met schrijfsels kon optillen en naar de berging kon brengen, waar ze minder snel ten prooi zouden vallen aan de papiervisjes, zoals met alle fokking boeken gebeurt, iemand met een vlotte babbel die de winkel kon dweilen, opschudden en de boel kon ordenen.

‘Wat weet je van boeken, jongen?’ vroeg hij die eerste keer, toen ik om werk kwam vragen.

‘Niks, meneer,’ antwoordde ik.

‘Hoe bedoel je, niks, jongen? Ben je niet goed bij je hoofd ofzo?’

‘Nee, meneer.’

‘Dus wat weet je van boeken?’

Ik weet nog dat ik rondkeek in zijn piepkleine winkeltje, dat tot aan het dak was volgepropt met dikke pillen, en het eerste zei wat er op dat moment in me opkwam: ‘Dat ze vaak in de weg liggen, meneer.’

Op dat moment hoorde ik voor het eerst die bodemloze buikspreeklach van hem. Hij zette zijn bril af en begon te zoemen als een hommel.

‘Fuck, hjoe, hoe, hoe! Je bent niet alleen niet goed bij je hoofd, hjoe, hoe, hoe, je bent een echte mongool!’ En hij bleef een hele tijd lachen.

Toen het hikkende gelach bedaarde, nam hij me meteen in dienst, tenminste, hij liet me een proefdag draaien: ik mocht gratis de etalages met boeken schoonmaken.

‘Om te weten te komen of je net zo dom bent als je lijkt, jongen, en ik wil kraakheldere ramen zien, fuck. O, en nog iets: waarom stinkt het hier alsof er stront aan je kleren zit?’

Ik dacht, dat is kat in ’t bakkie, want ik kon de ramen zo kraakhelder krijgen als het raam in een doodskist, als de dode niet meer ademt en onverschrokken op weg is naar de andere kant van de lucht, einde verhaal, geen fokking ademhaling meer. Dat deed ik dus, ik haalde de vuiligheid weg die daar al eeuwen zat, met mijn nagels als wissers en mijn adem als glaspoetser.

Maanden later zou de Chief me toefluisteren dat hij me had aangenomen omdat ik de enige was die eruitzag alsof hij nooit zo’n dikke pil van hem zou willen stelen.

‘Waarom zou ik dat goddomme willen,’ antwoordde ik, ietwat grofgebekt omdat ik was aangetast in mijn eerlijkheid. ‘Ik wil liever naar New York, niet blijven hangen aan de overkant van de plek vanwaar ik gevlucht ben, maar in de tussentijd wil ik wat cashen zodat ik straks als een steen in een andere plas kan plonzen.’

Maar dat laatste hoorde de Chief niet meer, want ik zei het zo zachtjes dat ik het misschien alleen maar dacht.

Toen hij na een paar weken zag dat ik van alle markten thuis was, gaf hij me het zoldertje van de boekwinkel, zodat ik naast de hele dag werken ook ’s nachts een oogje in het zeil kon houden. Dan ging hij naar huis, naar zijn vrouwtje en zijn mannetjes, en kooide mij op: alles ging van buitenaf op slot en het zolderraampje was met planken dichtgetimmerd.

‘Maar als je hulp nodig hebt kun je de phone gebruiken. Niet vergeten, godsgloeiend rotjoch, phone me, capiche?’

En dan vertrok hij zelfingenomen naar de suburbs, met z’n gloeiende leuter meer kleintjes bij zijn vrouwtje verwekken.

Een beetje bang begon ik op het zoldertje met boeken oogsnot te kweken. Eerst de strips. Ik nam ze mee naar boven, want af en toe kwam er een of ander tutje binnen dat boeken in het Spanish wilde en had ik geen idee waar ze om vroeg. De Chief had ons gezien en op een middag schreeuwde hij in een algoritmische woordenvloed: ‘Ga lezen, hersenloze luizenbaal, al zijn het tijdschriftcovers, dan weet je tenminste waar de fuck ze naar vragen en kun je een fucking boek verkopen in plaats van ze als een mongool aan te staren.’

Dus voor het blok gezet ging ik toen maar een flinke dosis van de shit die op de achterkant van boeken staat innemen. Met bloed, zweet en tranen, want als je leest gaan in het begin je ogen branden, en op den duur nemen de luizen je ziel over. ’s Nachts nam ik maagdelijke boeken mee naar zolder en ’s morgens gingen ze ontmaagd weer mee naar beneden.

‘Hoor eens droeftoeter, heb jij enig idee waarom dit fucking boek vol vingerafdrukken zit?’

‘Nee Chief, al zouden ze me aan een kruisverhoor onderwerpen.’

‘Hou je niet van de domme, achterlijke chimpansee.’

Zo leerde ik plastic zakjes om mijn handen te doen om geen sporen in de boeken achter te laten. Ik bracht ze net zo netjes naar beneden als ze bovenkwamen. Ik leerde zelfs ze uit hun oorspronkelijke verpakking te halen en ongeschonden weer in te pakken. Want de Chief hield van zijn boeken en telkens wanneer hij er een verkocht, voelde het alsof hij zijn ziel verkocht. Zo zijn die arrogante apen: sufgereden op hun eigen stokpaardjes.]

‘Wegwezen rotjoch, ga mijn vrouwtje zeggen dat ze hierheen moet komen. Fuck, ik wil niet met haar praten want dan gaat ze lopen tobben en maak ik het alleen maar erger,’ zegt de Chief, die in de boekwinkel op zijn knieën in de teringzooi zit. Als ik alle kasten overeind gezet heb, veeg ik de gevallen blaadjes met de bezem bij elkaar. Ik blijf naar hem staan kijken. Hij ziet er ineens zo anders uit, zo op zijn knieën, met zijn druppende ogen die de stukjes boek in zijn handen natmaken. Hij is net een kapotte kraan, de Chief is veranderd in een regenbui die met touwen aan de wolken vastzit. Hij is helemaal buiig, zo weerloos als hij daar als een fokking speenvarken zit te janken om de stukken van zijn verscheurde boeken. Dus ik laat de bezem in de lucht hangen en zoef de obscene straten door op zoek naar lucht, of weet ik het, want in mijn keel zit nog steeds een prop die als een avocadopit is blijven steken, in een meedogenloos gat, het bloed schokt door mijn aderen, ofzo. Ik adem in door mijn neus.

‘Hé, melkmuil, al in je kont gestoken?’ hoor ik de tandeloze negerin roepen vanaf de andere kant van de straat, waar ze een winkelwagentje vol rommel voortduwt. Dan loopt ze naar de hoek en bij het gebouw waar het meisje woont slaat ze af en raakt uit zicht. Aan de stoep vastgenageld blijf ik staan, wiegend als de slinger van een staartklok. Ik voel me verloren. Een troep patsers loopt samengedromd langs met hun telefoons aan hun oren geplakt, ik zie opdonders en paupers met eelt op hun vingers van het ballenkrabben, ik zie jongens en meisjes oversteken, komen en gaan, de koolstofdioxide wasemt uit hun poriën. Ik zie de auto’s afremmen en optrekken, blikkerig door elkaar heen rijden, zich met elkaar mengen. Getoeter, gemompel, het geluid van de zon die op de toppen van gebouwen botst; alle vogels hier raken verstrikt in het ijzerdraad. Ik zie de hoge ramen waar bloempotten op de brandtrap zijn neergelaten, en op de roddelgrage dakramen. Ik zie gesloten en open lamellen. Steenkleurige gebouwen, grijze, met getinte ramen. De bomen keurig gesnoeid en de borders piekfijn bijgeknipt.

De Latijns-Amerikaanse wijk is een huishoudelijke-apparatenafdeling.

Er loopt een tutje voorbij met een in een stuk stof gehuld microhondje. Mijn ogen doen zo’n pijn. Ik steek langzaam de straat over naar de bushalte en duizenden toeters komen van alle kanten op me af.

‘Fuck you, man,’ schreeuwen ze naar me. ‘Fuck, fuck, fuck. Go home, fokking blackie, rot op naar de kont van je fokking moeder, smerige indiaan.’

Ik kom aan bij de bushalte en crash op het bankje. Daar kijk ik op en zie de boekwinkel grafstenig oprijzen, alsof hij dodelijk verwond is, begraven onder de kapotte ramen. Ik stel scherp en zie de Chief voor zijn gekruisigde bookstore zitten, nog steeds in elkaar gezakt, alsof hij aan het bidden is.

‘Hé lul,’ hoor ik opeens achter me. ‘Jij houdt wel van ruzie zoeken en kontjes verdedigen die niet van jou zijn, hè?’

Ik verdraai mijn nek om te zien wie er op mijn schouder tikte en op dat moment zie ik een koperkleurige vuist met de snelheid van het licht mijn wang naderen. Mijn ogen zijn niet snel genoeg om weg te duiken. Verblind klap ik met mijn billen op de grond. Ik zie sterretjes en voel bloed uit mijn mond op mijn borst druppen.

‘Fokking blackie, altijd maar verliefd naar dat meisje kijken met die hondenogen van je, en maar links en rechts proberen tegen haar aan te rijen,’ roept die patser van de bloemen triom-freselijk. ‘Laat maar eens zien of je een echte macho player bent, fokking klootzak. Welke mongool heeft je wijsgemaakt dat je kontjes mag verdedigen die niet van jou zijn, huh?’

‘Ja man, jezus,’ schreeuwt dan een of andere meelooppauper die onze kant op komt als hij mijn smurrie op de tegels ziet stromen. ‘We maken die teringlijer kapot.’

Op dat moment verzamelen zich ik weet niet hoeveel van die sneaky rotzakken om me helemaal overhoop te trappen, en word ik geschopt door een leger stekende mieren. Ik bescherm alleen mijn kop en maak mezelf klein om zo min mogelijk tussen hun poten heen en weer te stuiteren. Vanaf daar zie ik de auto’s doorrijden maar dan alleen nog maar trappende voeten. Eén, twee, drie, vier, duizend, honderd miljoen.

‘Nu is het wel genoeg, stelletje rotzakken.’ Het geschreeuw scheert rakelings over de troep lamstralen. Dan houdt het gebonk in één klap op.

‘Fokking blackie, als ik je ooit nog in de buurt van mijn kutje zie,’ zegt de meridiaanse patser, ‘knoop ik je ballen aan je nek.’ Hij geeft me een laatste trap en rent weg uit het kluitje dat als een muur om mij met mijn uitgedoofde koplampen heen staat. De paupers sneaken weg en verdwijnen net zo snel als ze gekomen zijn.

‘Gaat het, jongen?’ vraagt een man met een grijzende baard, terwijl hij me een kleurige zakdoek aanreikt. Hij hurkt naast me en probeert met zijn ogen door de waterval van bloed heen te dringen die van mijn kroon naar mijn wortels stroomt. ‘Jeetjemina, wat zie je d’r uit. Zelfs Onze-Lieve-Heer hebben ze niet zo toegetakeld, wat een ongelofelijke smeerboel.’

Ik pak de doek uit zijn handen en veeg eerst het op mijn voorhoofd getatoeëerde, met zweet vermengde bloed weg.

‘Meer kapot dan alleen je gezicht?’

Ik schud mijn harses. Ik lik langs mijn lippen, ja, mijn lippen zijn gebarsten, maar ik heb al mijn tanden nog. Ik heb pijn aan een van mijn ribben, één poot, mijn oogleden, mijn haar, onder mijn nagels, onder mijn tong, maar ik overleef het wel, ofzo.

[Mijn pleegmoeder zei het elke keer als ik thuiskwam met uitgedoofde koplampen en verder wonderwel ongedeerd: ‘Onkruid vergaat niet, akelig bastaardjong.’ Want daar in Mexico moet je je door het leven meppen, daarom ben ik hierheen gekomen, ik had er strontgenoeg van om mijn neus steeds maar weer aan het zand af te vegen, en diep in het stof te bijten.]

‘Wacht, jongen, niet meteen opstaan,’ zegt de man als de kluit helemaal is opgelost, volgens mij hebben ze me zelfs gefilmd met die kutmobieltjes van ze, fokking gekken, ik heb geen zin meer om erbij te liggen als een voetveeg voor het oog. Ik sta op maar word zeeziek en flikker bijna weer om. De man pakt me bij mijn arm. ‘Je kunt beter even gaan zitten voor je weer omkukelt.’ Ik gehoorzaam en plof neer op het bankje bij de bushalte. Mijn slapen kloppen nog met tweehonderd kilometer per uur. ‘Is er familie die je kunt bellen?’ Ik kijk hem onnozel aan, bijna tequilarisch. Schud nog eens mijn hoofd. ‘Eens zien,’ zegt de man en hij legt overal klemtonen als hij me bekijkt. ‘Alleen wat bloedende bulten en een paar schrammen. Met aspirientjes, zalf en hechtpleisters kennen ze je binnen een paar dagen weer terug. Kun je ergens terecht?’ Ik schud voor de derde keer mijn hoofd, haal mijn schouders op. ‘Goed, jongen, dan krijg je een paar dagen onderdak bij mij, daarna kijken we wel wat we met je doen.’ Ik kijk hem heel wantrouwig aan, van al dat gelazer ben ik hard geworden, dichtgeschroeid als een stuk vlees in hete olie. ‘Kom,’ roept de man, als hij de angst in mijn blik denkt te zien, al die wrok die in het binnenste van mijn ziel is gestampt, klaar om elk moment te ontvlammen en alles naar de fokking kloten te helpen. ‘Kom, jongen.’ Hij blijft maar doorzeuren. ‘De wereld is niet zo slecht als hij lijkt, en er is altijd hoop, jongen, altijd, jawel,’ zegt hij valerianiserend. Hij zwijgt even, kijkt me aan met zijn druïdeogen en steekt dan zijn hand uit om me overeind te helpen. ‘Meneer Abacuc,’ zegt hij. ‘En wie ben jij, jongen?’

Ja, ze hebben me kolossaal overhoopgehaald: ik heb kapotte koplampen, wasbeerogen, ik lijk wel een fokking panda. Bont en blauw. Een afgetuigde zielepoot. Thuis in mijn dorp zouden ze me schele noemen, weet ik het, het monster met de blauwe ogen ofzo, fuck. Ik kan nog maar net zien waar mijn doppen zich aan de dingen proberen vast te klampen. Mijn oren zoemen asymmetrisch, gedecibelleerd, die onderkruipsels hebben niets van me heel gelaten. Vanuit mijn ooghoeken zie ik een rode bus langsrijden en bij de halte stoppen. Een deel van het groepje dat de paupers en de patsers op mij in heeft zien beuken stapt in, een ander stedelijk cluster stapt uit en zoekt razendsnel zijn weg, als mieren tijdens een plensbui.

De stad blijft in beweging. Alles rolt voort tussen haar tandeloze, afgeronde raderen, een groot wiel dat alles vermorzelt.

‘Liborio,’ zeg ik tegen de man op het moment dat ik de doek met aangekoekt bloederig snot in zijn uitgestoken hand leg.

‘Hou hem maar, jongen,’ zegt hij met een scheve, pythagorische glimlach. Gekke oude vent, denk ik. Wie helpt er nou iemand alleen maar omdat het kan? Mensen hebben toch altijd iets eigenaardigs, iets vies ofzo, dat lijkt te zijn ingeprogrammeerd; een troebele, stinkende plek waar vliegen groter zijn dan gieren, gigantische vliegen als varkens zo groot. ‘Goed dan, jongen,’ zegt meneer Abacuc. Hij geeft me een paar briefjes van tien dollar: ‘Hier. Koop een ontstekingsremmer en lidocaïnezalf en een pakje hechtpleisters van het merk Überkrauz.’

‘What?’ Ik ben stomverbaasd.

‘Ik kan het maar beter voor je opschrijven want je bent nog steeds van de wereld, zie ik, en ik geef je meteen het adres van mijn tehuis, voor als je een keer een slaapplek nodig hebt.’ Hij vist een dikke vulpen uit zijn jaszak, trekt een klein aanplakbiljet van de paal van de bushalte en krabbelt iets op de achterkant, terwijl hij vraagt: ‘Ging het om een meisje?’ Dan houdt hij het papiertje samen met de smoezelige bankbiljetten voor mijn opgezwollen kop.

‘Bent u een beetje loco ofzo, weirdo?’ antwoord ik om erachter te komen of ik hem met de kracht die ik nog over heb een trap in zijn kloten moet geven en er dan met mijn luiken op half zeven vandoor moet rennen ook al knal ik waarschijnlijk op de eerste de beste paal.

‘Wat?’ Hij glimlacht nog steeds.

‘Of u gek bent, bejaarde stinkdierstiekemerd.’

‘Hahaha, o, nee, nee, nee. Dat zou van de zotte zijn op mijn leeftijd.’

Met mijn in bloed badende ogen kijk ik hem even aan. Dan gris ik de biljetten en het briefje uit zijn hand en stop ze weg in de geheime plek in mijn riem, naast het medaillon van mijn moeder.

‘Mooi zo,’ zegt hij. ‘Beterschap.’ Hij draait zich om en begint de andere kant op te lopen.

‘Meneer!’ roep ik. De pijn in mijn ribben maakt mijn stem hol. ‘Gelooft u in God?’

Meneer Abacuc blijft staan, draait zijn lichaam half mijn kant op en antwoordt met een rimpelloze glimlach: ‘Nee, jij?’ Daarna loopt hij door en raakt uit zicht als hij de hoek van het meisje omgaat. Ik blijf opgekruld in de uitlaatgassen van de voorbijrijdende auto’s achter. Ik heb geen zin om te bewegen. Was er maar een blaadje dat me in een baan om de aarde kon brengen en me daar tussen de godverdomde sterren in slaap kon wiegen.

[‘Immers, dromen zijn maar dromen,’ zei de Chief op een keer, toen ik hem vertelde: ‘Ja, waarom niet, ik zou ooit wel een gezin willen hebben met zo’n stel oorlogje spelende snotterdwergjes, in huis en in de patio, van dat kleine grut ja, als ik ooit een huis heb en een vrouw en geitjes, dan overlaad ik mezelf met al die fokking spullen waar mensen de verveling mee tegengaan als ze ouder worden.’

‘Hjoe, hoe, hoe,’ lacht de Chief. ‘Maar je bent aartslelijk, flatulente eikel, hjoe, hoe, hoe, wie zou er goddomme nou met jou van bil willen gaan?’

Ik hield wankel, droeverig mijn mond, kennelijk zien mensen mij als uitschot. En als God nou echt niet bestaat, en wij alleen maar met de tijd verwelkte deeltjes zijn die elkaar vernietigen? Dat heb ik me vaak afgevraagd, vooral als ik weer in de shit raakte en helemaal werd opgefokt, en mijn pleegmoeder, die ik tante noemde, me ervanlangs gaf zodat ik de psalmen uit mijn hoofd zou leren.

‘En zodat je met de tijd een fatsoenlijke man wordt zonder al die streken van je,’ zei ze. En ze stuurde goddomme die loser van een pastoor op me af met zijn catatonische neigingen, die perverse kruisgraaier.

Wie laat zich nou in een parochie opsluiten en blijft zijn hele fokking leven celibatair?

Dus een keer tijdens de catechese vroeg ik: ‘Pastoor Terán, hoe vaak zit u aan uw ballen?’ Hij gaf me een klap op mijn kop en stuurde me naar de duivelshoek. Daarna liet hij mijn pleegmoeder halen en gaven ze me met zijn tweeën een pak slaag met een peperboomtak.

‘Ik word helemaal gek van je, je gaat nú de deur uit of ik laat je opsluiten,’ zei tante een tijd later tegen me, tante die mijn tante niet was maar mijn pleegmoeder. En toen, toen ik er zomaar was uitgekickt, kwam mijn vuile kant naar boven, die van het zwerven over straat en onder bruggen, als een kapotte kei op de straatstenen beland, overgeleverd aan de elementen. Daar tussen de marihuanajunkies raakte ik met mijn maten in de ene knokpartij na de andere verzeild.

‘Of je gaat weg, óf je wordt op een dag niet meer wakker,’ zou ik tegen mezelf zeggen, die ene avond, in de schaduw van de gestikte straatlantaarns, terwijl ik naar mijn bebloede handen keek.]

Maar wat zou dat, wat maakt het nu nog uit? Ik ben aan de overkant. Het is afgelopen. Afgelopen? Ik breng de bloederige doek opnieuw naar mijn neus, gelukkig heb ik altijd al een betonnen tussenschot. Zelfs muggen kwamen mijn ezelsvlees niet door of misschien heb ik door de olifantshuid die me als een handschoen omsluit nooit gemerkt dat druppeltjes van mijn bloed door die insecten werden opgezogen. Op dat moment komt een witte truck pal voor me tot stilstand en schreeuwt vanuit de cabine een mevrouw met een pet en zonnebril met verkouden stem: ‘Hey dude, stap in.’ Ze doet de deur open. Ik weet niet of ze het tegen mij heeft. Ik muteer in een jandoedel. ‘Come on, jongen, je hoeft niet bang te zijn,’ zegt ze.

Koppig als een ezel blijf ik zitten, want als je je voet eerder optilt dan je hoofd komt er altijd gezeik van. Als ze ziet dat ik niet in beweging kom, doet ze de deur van haar wagen dicht en roept met de stem van een grieperig vuurvliegje: ‘Ik heb je al die klappen zien incasseren zonder een kik te geven.’ Een paar auto’s achter haar beginnen maniakaal te toeteren. ‘Kom maar op, zakkenwasser, klootzak,’ schreeuwt ze naar de automobilisten achter haar. Dan richt ze zich weer op mij: ‘Je bent een taaie rotzak, of niet soms?! Hoe oud ben je eigenlijk, jochie?’

‘Wat gaat jou dat verdomme aan?’ zeg ik uiteindelijk om haar te narcotiseren, zodat ze net zo plotseling als ze gekomen is weer uit mijn leven verdwijnt.

‘Al goed, kanjer, ik ben zo terug, als je wat gekalmeerd bent, dan kunnen we kletsen. Je werkt daar, toch?’ Ze wijst naar de boekwinkel. Ik negeer haar. ‘Oké jochie.’ Ze pakt een fototoestel en richt het op mij. Nog voor ik de flits zie steek ik mijn middelvinger op. ‘See you, jongen.’ En ze begint te lachen alsof ze moet janken. ‘Boeha, snif, boeha, ha ha ha.’

Ze start haar truck en rijdt weg, ze gaat op in de horizon van auto’s die aan alle kanten voorbijvliegen. Ik kijk om naar de boekwinkel en zie de Chief staan, met zijn rug naar me toe. Hij staart naar de grond. Hij heeft niets gemerkt. Ik bedenk dat als je met een persoonlijke tragedie geconfronteerd wordt, alle andere tragedies er niet meer toe doen.

Zal ik wel of niet de vrouw van de Chief opzoeken of kan ik beter teruggaan naar de boekwinkel om daar mijn ballen te likken?

Ik stap in een rode bus die net voor mijn neus is gestopt, betaal en vlieg als een raket naar de achterbank, waar pummels zoals ik altijd gaan zitten om negers en blanken geen angst aan te jagen, want wij zijn grijs, en grijs is hier een tussengebied waar God niet huist, maar de duivel ook niet.

‘Wat is er aan de hand, knul?’ vraagt de vrouw des huizes wanneer ze de deur voor me opendoet.

‘Niks, mevrouw,’ zeg ik. ‘Er is alleen ingebroken in de boekwinkel.’

Ze springt als een kikker naar achteren, brengt een hand naar haar borst en stort in elkaar als een slecht opgebouwde stapel stenen.

[Ze behandelde me niet slecht, integendeel, soms stopte ze me een sandwich toe als ze in de stad was. Maanden geleden kocht ze zelfs een spijkerbroek voor me en een overhemd met het logo van de boekwinkel erop geborduurd, en een paar laarzen, geen dure, maar ze liepen lekkerder dan mijn gympen vol gaten.

‘Pak aan, ventje, dan loop je er tenminste niet zo gekreukeld bij!’]

Dus voordat mevrouw op de grond klapt, pak ik haar bij haar schouder en laat haar voorzichtig zakken, als een geplukte kip. Wanneer ze daar in haar trainingsbroek naar adem ligt te happen, rol ik haar het huis in. Haar mannetjes zijn waarschijnlijk op school. Wat moet ik doen? Beduusd pak ik een fles van haar barretje, tegelijkertijd het altaar voor de Maagd van Guadalupe, maak hem open en ren naar mevrouw toe om wat in haar mond te gieten.

‘Ik ga dooood,’ kraait ze meteen, terwijl verkrampte kuchjes vanuit haar keel tot in de achtertuin stuiteren, de tuin waar de Chief altijd hotdogs op de barbecue legt, the American way of life. ‘Wodka, rakker, wil je me dood hebben?’ zegt mevrouw als de hoestbui over is, en ze grist de fles uit mijn hand. Maar ja, wat weet ik nou van wederopstandingen, alleen dat er ooit een dode is opgestaan die rondliep met maden in zijn huid, denk ik.

Ik help haar overeind en een paar minuten later rijden we in haar pick-up richting de boekwinkel.

‘Waarom heb je me niet op mijn mobiel gebeld?’ vraagt mevrouw als we op de freeway komen. Ze toetst de hele tijd het nummer van de Chief in. Vanuit de verte lijkt de stad helderblauw, lapis lazuli, slaperig, de virale bijenvolken in zijn binnenste verborgen. De hoge gebouwen zijn herculische zuilen, die als Atlas de trekvogels dragen, die ik vorig jaar herfst eindelijk zag, toen ze uit Wells Park vertrokken, hoog vliegend, wie weet waarnaartoe. ‘Zijn jullie met pistolen bedreigd ofzo? Hebben ze jullie in elkaar geslagen? Is mijn man zwaargewond? Met zijn hoevelen waren ze? Hebben jullie de politie gebeld? Waarom heeft hij mij niet gebeld? Ik moet de school bellen voor de kinderen. Ah, de oppas kan ze ophalen. Ja! Wat is er nog meer gebeurd? Kunnen jullie ze identificeren? Hoe laat was het? En hebben jullie hulp gekregen? Heeft er al iemand naar die blauwe plekken van je gekeken? Met hoeveel man hebben ze je geslagen? Lieve hemel! Ach, jongen toch, als mijn man iets overkomen is ga ik dood!’

Mevrouw heeft gelijk: ze houdt echt van hem, ze houdt met huid en haar van hem, zoals we konden zien, ruiken en voelen in haar mandjes met eten, haar overdadige liefkozingen en haar kussen die smaakten naar tlalpeño-soep.

[Moet je horen, klojo,’ zei de Chief met een logge tong van de tequila, tijdens de eerste of de tweede barbecue bij hem thuis waar ik voor was uitgenodigd. ‘Zie je die dame daar? Dat is mijn vrouwtje, wandelende talgklier, maar dat wist je al, of niet soms? Kijk nou toch. En weet je? Ze houdt van me, ze houdt van me, ik weet het zeker, godallemachtig, ik voel het gewoon. En weet je wat? Ik hou ook van haar, als ze niet… voor haar, voor haar zou ik…’ En de Chief keek beflest, dommig naar zijn lege tequilaglas.

Toen kwam de gekke Argentijn bij ons zitten, die gozer met wie hij altijd weddenschappen afsloot en die hij voor al zijn party’s uitnodigde. ‘Jij bent toch die sukkel die hem in de boekwinkel helpt?’]

We steken de laatste freeway over en rijden de stad in. Mevrouw slaat af bij de derde Avenue en voegt zich in de centrumbaan. We rijden voorbij het winkelcentrum dat vol zit met McDonald’s, Starbucks, Wal-Mart, Costco, Home Depot, 7-Eleven, Sam’s Club, Domino’s Pizza, Cinemark-bioscopen en reclames voor Coca-Cola, Western Union, FedEx, ups, Apple en Microsoft.

We slaan links af en rijden slippend de straat van de boekwinkel in, trappen het gaspedaal vol in. Ze parkeert op een lege plek tegenover de boekwinkel, stapt uit en rent als een bezetene naar binnen. Ik volg struikelend.

De deur van de winkel staat wijdopen, de boeken liggen nog op de grond en ik zie dat de boekenkasten weer omver zijn gegooid. Het licht brandt nog steeds, als een fokking fin-de-sièclespook.

‘Jezusmina! Liefste! Liefste! Schat!’ Mevrouw strooit haar kreten overal rond. ‘Chief! Chief! Chief!’ klinkt mijn slap klinkende echo achter haar. ‘Waar is mijn man, jochie?’ vraagt mevrouw. Ik haal mijn schouders op en verander in een zombieachtige lulzak. ‘Zei hij iets over aangifte doen? Of het politiebureau? Wat heeft hij tegen je gezegd? Jullie hebben toch wel de politie gebeld?’ vraagt ze weer. Er komen rode plasjes water op in haar opgezwollen kikkerogen, die zich scherp aftekenen tegen haar geëpileerde wenkbrauwen. ‘De zolder!’ En ze klimt het laddertje op terwijl ik voor de vierde of vijfde keer in de berging naar de Chief zoek; misschien heeft hij zich met zijn verdomde bundels liefdesgedichten opgesloten als in een fokking vlindercocon waar de wormen in rondkruipen, of misschien zit hij op de wc als een held op sokken de leidingen te verstoppen, want angst en temperament veranderen je geur, dat weet ik, van woede wordt je speeksel olieachtig, amberig, stroperig, bloederig. En honden kunnen angst ruiken, daarom worden ze zo wild als de veren uit je poriën schieten en je een fokking chicken wordt.

‘Nee, hij is nergens te bekennen.’ De Chief lijkt te zijn veranderd in een precolumbiaanse beschermgeest, een nahual.

Ik loop naar de kapotte deur van de winkel: niets of niemand te bekennen. Ik blijf in de deuropening staan. De mensen lopen voorbij zoals altijd, naar hun voeten kijkend of met hun mobieltje tussen hun hoofd en hun handen. Nu ik daar buiten sta, begint door alle toestanden van vandaag mijn gezicht weer te prikken, alsof er honderden angels tegelijk overheen marcheren, tja, ik heb bulten als hoorns, maar die gaan wel weer weg, denk ik.

Buiten valt de avond met een overvloed aan wolken. De zon zakt lager en verdwijnt, zoals elke dag, stuitert oranje weg tussen de schapenwolkjes. De auto’s blijven rondrijden. De paupers komen uit hun holen tevoorschijn. De meisjes zenden schokgolven uit met hun wiegende, geminirokte kontjes. Alles in de boekwinkel is kort en klein geslagen en geen ramptoerist te zien. Wat is er aan de hand met de fokking wereld!

Ik ga weer naar binnen en zet wat kasten overeind om een beetje orde te scheppen in die fokking chaos. Op dat moment komt mevrouw van zolder met een stapel boeken die ik daar had neergelegd om te lezen en die ik vanmorgen niet meer naar beneden kon brengen. Ze zegt niets tegen me. Wat kan ze ook zeggen nu de Chief lijkt te zijn opgelost tussen de kapotte ramen? Ze legt de boeken op de balie, ze beeft al iets minder.