HET HOORT ER ALLEMAAL BIJ

FABIO VOLO

HET HOORT ER ALLEMAAL BIJ

Vertaald uit het Italiaans door Miriam Bunnik en Mara Schepers

WERELDBIBLIOTHEEK · AMSTERDAM

Voor Johanna

Oorspronkelijke titel È tutta vita

© 2015 Mondadori Libri S.p.A., Milaan

© 2017 Nederlandse vertaling Miriam Bunnik en Mara Schepers / Uitgeverij Wereldbibliotheek

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Maartje Vermeer

Omslagillustratie © RF Masterfile

NUR 302

ISBN 978 90 284 4253 5

www.wereldbibliotheek.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2017, met
ISBN 978 90 284 2699 3

The important thing is what comes next, and are you ready for it?

– Keith Richards

1

Voor een gelukkig stel is niets gevaarlijker dan een kind.

Een kind is geen lijmmiddel, maar een ontstekingsmechanisme dat mensen uit elkaar drijft, naar twee tegenovergestelde hoeken van een kamer. Je moet echt heel graag bij elkaar willen zijn en bereid zijn te vechten om je weer met elkaar verbonden te voelen, om een hand uit te durven steken en de ander weer te vinden. Zonder wilskracht, zonder het verlangen om bij elkaar te zijn, kunnen kinderen een goed excuus zijn om ervandoor te gaan.

In mijn halfslaap bleef ik daaraan denken, gekweld door het leugentje over mijn reis naar Berlijn. Over een paar uur zou ik op het vliegtuig stappen en honderden kilometers bij mijn gezin vandaan zijn.

Sofia stond onder de douche, ik was wakker geworden van het geluid van het water. Vreemd genoeg sliep Leo, een van de zeldzame adempauzes die hij ons gunde.

Ik pakte Sofia’s kussen, legde het op het mijne en leunde tegen de muur. Ik bewoog een beetje heen en weer om een gemakkelijke houding te vinden en begon wat om me heen te kijken. Alles was wit: de wanden, het plafond, de kast, de ladekast.

Tegenover me hing een ingelijst bordje dat ik uit een hotel had meegenomen: DO NOT DISTURB.

Dat bordje hing er al jaren, het viel me bijna niet meer op. Als je iets uit het zicht wilt laten verdwijnen hoef je het niet te verbergen, het hoeft alleen maar voortdurend in je blikveld te zijn: een snuisterijtje, een tatoeage, je vrouw.

Ik had het ingelijst en aan Sofia gegeven toen ze bij me kwam wonen. Ik had het meegenomen uit het hotel waar we ons eerste weekendje weg hadden doorgebracht. Ik had heel goed opgelet dat ze niet zag dat ik het in mijn tas stopte, ik wilde haar verrassen.

Dat had ik gedaan omdat ik tijdens dat weekend voelde dat zij de vrouw was met wie ik de rest van mijn leven wilde doorbrengen. Al gingen we pas minder dan een maand met elkaar om, op dat moment twijfelde ik geen seconde. En zo is het gegaan.

Als iemand me had gevraagd waar die overtuiging vandaan kwam, waarom juist zij, had ik niet geweten wat ik had moeten zeggen. Ik had geen idee wat de reden was, ik wist het niet, misschien heb ik het wel nooit geweten.

Ik wist alleen zeker dat ik nooit voor iemand anders had kunnen kiezen. Zij was het. Punt uit.

Sinds ik haar had ontmoet, was het alsof er voor het eerst iets tegen me praatte, iets diepzinnigs. Zij leek het antwoord op een vraag die vanbinnen zat en mij niet bekend was. Een nieuw antwoord. Mijn antwoord.

Meteen vanaf het begin had ik het gevoel dat ze onmisbaar was, dat ze onmisbaar was voor mijn leven, meer nog dan ikzelf. Ik zou niet meer verder hoeven te zoeken. Ik voelde dat ik met haar het risico wel durfde te nemen, zonder precies te weten welk risico.

Ze was niet de perfecte persoon bij wie ik moeiteloos zou passen, daar had ik nooit in geloofd. Het was een gevoel van bij elkaar horen, het steeg boven ons uit, boven ons bewustzijn. Iets van haar zat al in me, nog voordat ik haar ontmoette.

Ik keek naar dat do-not-disturb-bordje. Het waren de perfecte woorden voor dat moment, de boodschap die we aan de wereld wilden meegeven: stoor ons niet, laat ons met rust, we hebben alles wat we nodig hebben. De wereld was nieuwsgierig naar ons, maar wij hadden voor niemand tijd.

Ik herinnerde me dat weekend nog goed, alles was perfect. Ik had Mauro gevraagd waar ik haar mee naartoe moest nemen. Als er iemand verstand heeft van hotels, spa’s en wellnessresorts, is hij het wel. Het was een heerlijke plek waar je, als je daar zin in had, de hele tijd in je badjas kon lopen.

De autorit, de muziek, de wind die door de raampjes naar binnen waaide en wij die om alles en iedereen moesten lachen. We waren zo gelukkig als acteurs in een Amerikaanse film. We voelden ons sterk, tot alles in staat. De wereld lag aan onze voeten. Wat onze bestemming ook was, het zou niets uitmaken, we hadden alleen maar een plek nodig die groot genoeg was voor ons geluk.

Tijdens het rijden wilde ik alleen maar zo snel mogelijk op de plaats van bestemming aankomen om haar te kunnen verslinden. Ik wilde haar zo graag in haar nek bijten dat ik de hele tijd op mijn lip beet. Ik kon bijna niet wachten. In die tijd hoefden we elkaar maar berichtjes te sturen of ik raakte opgewonden en kreeg een stijve. Sofia was zo sexy dat ze de hele dag op blote voeten door mijn hoofd zwierf. Op een middag moest ik op kantoor naar de wc om me af te trekken, bij de gedachte aan haar knalde ik bijna uit elkaar.

Eenmaal aangekomen in het hotel bestelden we een fles champagne en gingen naar onze kamer. In de lift gaven we elkaar een kus die drie verdiepingen duurde. Toen gingen we op het balkon zitten en keken naar de zee.

‘Kom eens hier,’ zei ik terwijl ik met mijn hand op mijn been tikte, ‘kom eens zitten.’

Ze legde haar arm om mijn nek. In haar ene hand hield ze de champagne, met de andere trok ze me tegen zich aan en ze kuste me op de mond. Het was een lange en langzame kus. Ik stopte mijn hand onder haar shirt en raakte haar borsten aan.

We keken elkaar in de ogen. Ik tilde haar op en droeg haar de kamer in, we lieten ons op het bed vallen.

Ik weet niet meer hoe vaak we hebben gevreeën. Zelfs na al die jaren staan de beelden van haar naakte lichaam nog scherp op mijn netvlies. Haar bezwete huid, de ronding van haar rug, haar zachte en warme dijen. We moesten lachen om het zweet dat na het vrijen in haar navel zat.

Misschien was daar het mooiste gebeurd. Misschien hadden we elkaar vaarwel moeten zeggen en zouden we dan een mooiere herinnering van ons samen zijn geweest.

Wanneer ik daaraan dacht, voelde ik een gemis. Ik miste niet die momenten, ik miste de twee die we waren geweest, die we niet meer hebben kunnen zijn. Zo zorgeloos en simpelweg gelukkig.

Ik zou willen terugkeren naar dat hotel om te zien of die twee er nog waren, met hun witte handdoeken of naakt kletsend en lachend op het bed, tegen elkaar aan ondanks de hitte van eind juli.

Ik miste de Sofia op wie ik binnen één seconde verliefd was geworden, die met één blik mijn hart had gestolen, en die ik altijd aan het lachen kreeg. Wat was ze mooi als ze zo lachte.

Als ik nu naar dat do-not-disturb-bordje keek, voelde ik me rot, want het herinnerde me aan wie we waren en wat we daarna zijn geworden.

Dat kleine bordje symboliseerde een verlies.

Alsof we elkaar hebben verzwolgen door bij elkaar te zijn.

Ik haatte Sofia om wat ze van me had gemaakt, en ik voelde me schuldig om wat ik van haar had gemaakt.

Misschien had ik iets in handen wat te breekbaar was, te waardevol, en was ik niet in staat ervoor te zorgen.

Toch hadden we een goede start gemaakt. Er was een moment geweest waarop alles duidelijk was, alles wat ik wel en niet wilde. Geen idee wat er toen gebeurde, misschien werden we afgeleid, bang, of erger nog, arrogant, maar ineens ging het allemaal de verkeerde kant op.

Het geheim van een goede relatie is niet dat je van elkaar blijft houden, maar dat je ervoor zorgt dat de twee mensen die je in die relatie wordt met elkaar kunnen opschieten.

2

Vijf jaar eerder was er op een middag iets ergs gebeurd.

Ik zat al een tijdje te wachten tot Mauro me een paar boxen zou komen brengen van een stereo die ergens op een kamertje stond en die hij niet meer gebruikte. Mauro is, samen met Sergio, mijn beste vriend. Zij weten dingen over mij die Sofia zich niet eens kan voorstellen.

Ik had een tweedehands platenspeler en versterker gekocht en had boxen nodig. Elke dag kwam er iets tussen en Mauro kwam maar niet langs, dus besloot ik om naar hem toe te gaan: ‘Ik kom vanavond langs.’

‘Vanavond kan niet, morgen wel.’

‘Nee, ik heb ze vandaag nodig. Er komt iemand langs en ik wil haar een paar platen laten horen.’

‘Wie dan?’

‘Dat meisje uit de sportschool. Ik heb hulp nodig, ze lijkt me nog niet echt overtuigd.’

‘Wat voor hulp?’

‘Coltrane, Chet Baker, Massive Attack. Ik heb een dijk van een plaat van Sonny Rollins.’

‘Na mijn werk ga ik met Michela sushi eten, we gaan niet eens langs huis. Kun je over een uurtje? Kom maar naar kantoor, dan gaan we naar mijn huis en breng je me daarna weer terug.’

‘Oké, perfect. Ik ben er om drie uur.’

‘Je bent een blok aan m’n been.’

‘Ik weet het.’

Om drie uur stond ik voor Mauro’s kantoor, om tien voor half vier parkeerden we voor zijn huis. Terwijl we de trap op liepen, hadden we het over het meisje met wie ik die avond had afgesproken. Bij de voordeur hoorden we muziek uit het huis komen.

‘Michela zal wel vergeten zijn de stereo uit te zetten.’

‘Het licht niet uitdoen kan ik nog begrijpen, maar de stereo…’

Ik keek hem verbaasd aan.

‘Ze is verstrooid, misschien was ze aan het bellen. Weet je wel hoe vaak ik thuiskom en de sleutels nog in het slot steken? Vervolgens loopt ze te zeuren dat ik de toiletbril niet naar beneden doe.’

Toen we binnen stonden, ging ik meteen de boxen halen, ik wilde opschieten. Mauro deed zijn jas uit, hing hem op bij de deur en zette de stereo uit.

Toen ik net het kamertje uit wilde lopen, klonk er in de stilte een vreemd gehijg. Ik bleef staan, Mauro verscheen in de deuropening van de woonkamer en keek me met dezelfde vragende blik aan. Hij liep in de richting van de slaapkamer. Alle cellen in mijn lichaam hoopten dat het niet was wat ik dacht. Met een box in mijn hand volgde ik Mauro. Het gehijg hield op, onderbroken door een gil van Michela.

Toen ik in de deuropening stond, bedekte ze zichzelf met een laken, alsof Mauro haar voor het eerst naakt zag. Naast haar lag een man van ongeveer onze leeftijd. Doordat het raam openstond en de muziek zo hard stond, hadden de twee ons niet horen binnenkomen.

Mauro’s reactie verbaasde me. Je kunt nooit weten hoe je in zo’n situatie reageert totdat het je overkomt. Je kunt je voorstellen dat je de man die zich in jouw bed bevindt een paar flinke dreunen gaat verkopen, of haar een paar meppen zult uitdelen of de hele boel aan gort zult slaan.

Ik zal zijn gezichtsuitdrukking nooit vergeten. Elke keer als ik eraan terugdenk, voel ik diepe liefde voor hem, en breekt mijn hart zoals het die dag is gebroken. Hij keek naar Michela en zei maar één woord: ‘Waarom?’ Toen fluisterde hij tegen mij: ‘Laten we gaan.’

Uitgerekend hij, die vóór Michela altijd wantrouwend was en niet in relaties geloofde, was nu bedrogen. En wel op de ergst mogelijke manier.

We stapten in de auto en bleven daar minstens een half uur zwijgend zitten. Ik zei niets. Ik wilde alleen bij hem blijven en wist dat elk woord overbodig was. We gingen allebei niet terug naar kantoor. Ik wilde Sergio bellen, maar dat wilde Mauro niet, hij was liever alleen met mij. Voor Sergio zou het moeilijk zijn. Sinds hij een dochter had, was hij uit beeld verdwenen.

Die middag kwam er een einde aan de relatie tussen Mauro en Michela. Ik belde het meisje uit de sportschool en stelde ons dinertje uit.

‘Je hoeft je avondje voor mij niet af te zeggen, hoor. Sterker nog, bel haar terug en zeg dat ze moet komen. En dan neuk je haar totdat je haar pijn doet. Het zijn allemaal sletten en uiteindelijk is dat wat ze willen. De rest is allemaal gelul.’

We zijn tot drie uur ’s nachts bij mij thuis opgebleven. Mauro bleef bij mij op de bank slapen. We hebben veel gepraat. Gepraat en gedronken.

‘Ik zou je fantastische muziek kunnen laten horen, maar ik heb helaas geen boxen,’ zei ik om hem een glimlach te ontlokken.

‘Vanwege die slet, bedoel je.’

‘Precies.’

Hij trok even zijn wenkbrauwen op en slaakte toen een lange zucht. ‘Misschien lag het niet alleen aan haar, er hebben er altijd twee schuld.’

‘Goed zo, je bent een volwassen jongen,’ zei ik, ‘maar begin morgen maar met verstandig en volwassen zijn, vanavond is het nog te vroeg.’

De volgende ochtend ging ik naar mijn werk, hij nam een dag vrij. Hij moet het wel naar zijn zin hebben gehad op mijn bank, want hij is er zonder te vragen naartoe verhuisd.

De eerste drie dagen vond ik het nog leuk om hem onderdak te bieden, ik wilde niet dat hij alleen was. Op een avond vroeg hij terwijl hij zout in het pastawater deed: ‘Wil je een sausje of is olie en Parmezaanse kaas ook goed?’

In afwachting van mijn antwoord voegde hij daaraan toe: ‘Het zou wel leuk zijn als ik bij jou zou komen wonen, wat denk jij?’

‘Ik denk dat olie en Parmezaanse kaas prima is.’

Na het eten kwam Sergio.

Toen het even stilviel, kwam ik op de proppen met: ‘Waarom gaan we niet lekker een weekendje weg?’

Zonder te antwoorden keken ze me aan.

‘Laten we de auto pakken en ergens heen rijden. Dat hebben we al een tijdje niet gedaan,’ drong ik aan.

‘Ik denk niet dat ik mee kan, tenminste niet in deze periode,’ antwoordde Sergio.

‘Kolere, het lijkt wel of jij de enige op aarde bent met een kind. We zijn maar twee dagen weg, geen maand.’ Mauro wond zich op.

Sergio keek hem scheef aan. ‘Vraag jij het aan de koningin?’

‘Ik praat wel met Lucia, je zult zien dat ze tegen mij geen nee zegt,’ zei ik.

‘Waar gaan we dan heen?’

‘Ik weet wel iets leuks.’

‘Wat dan?’

‘Het concert van de Rolling Stones, vrijdag in Rome.’

‘Treden die nog steeds op?’

‘Die stoppen nooit met optreden.’

‘Hoe oud zijn ze?’

‘Ik denk zestig plus, maar als we met hen een rondje om het gebouw zouden rennen, komen zij eerder aan dan wij.’

‘Ja, met wat zij allemaal hebben gebruikt…’

‘Er wordt gezegd dat ze hun bloed laten vervangen in Zwitserland.’

‘Kijk eens op internet of er nog kaartjes zijn.’

‘Waarom gaan we niet gewoon naar zee?’ zei Mauro, die tot dan toe nog niets had gezegd.

‘Precies,’ zei Sergio.

‘Naar zee kunnen we altijd nog. Dit is een historisch concert, het zou weleens het laatste kunnen zijn, gezien hun leeftijd. Jezus zeg, kom op.’

‘Oké.’

‘Goed dan.’

Ik keek naar Mauro. ‘Ik regel alles, hotel, kaartjes en al die andere ongein. Dit is mijn verjaardagscadeau voor jou.’

‘Het is juli, ik ben 2 oktober jarig.’

‘Dat weet ik, maar ik kan de datum niet voor jou veranderen. Dit is het Flikker-op-Michela-lang-leve-de-Rolling-Stones-weekend. Geef me je telefoon, dan bel ik je vrouw,’ zei ik vervolgens tegen Sergio.

‘Laat maar, als jij het vraagt wordt ze boos omdat ze zegt dat ik haar afschilder als een kutwijf dat me onder de duim houdt.’

‘Wat ze ook is,’ zei Mauro.

‘Natuurlijk is ze dat, maar niemand hoeft dat te weten. Ik regel het wel, ik zeg wel dat het is om jou door deze moeilijke tijd heen te slepen. Ze zal haar moeder wel vragen om haar te komen helpen met ons kind.’

Op vrijdag 6 juli zaten we om negen uur ’s ochtends in de auto, met bestemming Rome. Ik had een paar afspeellijsten samengesteld voor de reis, onder andere een van de Rolling Stones om het geheugen van Sergio en Mauro op te frissen. Ik had dat niet nodig, ik was de enige die hen echt graag live wilde zien.

‘Degene die dit weekend van bil gaat, hoeft op de terugweg geen benzine te betalen.’

Onze laatste gezamenlijke reis van langer dan vijf uur was toen we vijfentwintig waren, Milaan-Cadaqués met de Micra van Sergio. Een onvergetelijke reis.

In een vlaag van stompzinnigheid had Mauro een regel bedacht: er mag niets weggegooid worden. Papiertjes, zakjes, flessen, blikjes, alles wat in de auto werd geconsumeerd, moest in de auto blijven totdat we weer thuis waren. De meest stompzinnige, nutteloze en onzinnige regel die er maar bestond, en zonder aarzelen stemden we ermee in. Ik zal nooit vergeten hoe Sergio’s Micra eruitzag toen we in Milaan aankwamen. Alleen als we hem in brand hadden gestoken, hadden we hem nog schoon gekregen.

Het was fijn om weer samen op reis te gaan. We hadden besloten om het niet over Michela te hebben, maar dat was onmogelijk. In die dagen was ze altijd aanwezig, vooral in onze stiltes.

‘Weet je wat me zo boos maakt?’

‘Dat ze in jullie bed lagen?’ vroeg Sergio.

‘Los daarvan, dat ik niet weet wanneer ze is begonnen met liegen, dat ik niet weet welke dingen die ze in die twee jaar tegen me heeft gezegd waar zijn en welke niet. Ik kan haar gelul niet onderscheiden van de dingen die ze wel meende.’

‘Als ze het in jullie bed met haar collega doet, meent ze sowieso weinig van wat ze zegt,’ oordeelde Sergio.

‘Wisten jullie dat ze nu een relatie hebben? Het was niet zomaar een vrijpartij, ze hebben echt een relatie. Ik weet niet wat erger is. Ik vind het alleen schokkend dat iemand zo nonchalant van de een op de ander overstapt, in een oogwenk.’

Eenmaal in Rome namen we een douche in het hotel en gingen meteen naar buiten om iets te eten en door de stad te slenteren.

Op een terras bestelden we een paar biertjes. Alles leek perfect: de dag, het weer, het licht, het gebouw en de fontein tegenover ons. Over een paar uur het concert van de Rolling Stones.

‘Wat zouden ze op dit moment aan het doen zijn? Zouden ze in het hotel zijn? Zouden ze aan het soundchecken zijn?’

‘Volgens mij doen ze een dutje,’ antwoordde Sergio. We lachten bij het idee van Mick Jagger in een pyjama en pantoffels.

Ineens viel mijn oog op twee meisjes die met elkaar zaten te praten. Een van hen zat met haar rug naar me toe, ik kon haar gezicht niet zien. Ze droeg een luchtige, hazelnootkleurige jurk. Ik keek naar haar blote schouders, haar steile bruine haar dat tot net onder haar schouderbladen viel, de vorm van haar heupen, haar enkels. Draai je om, draai je om, draai je om, zei ik in mijn hoofd, maar nee, ze wilde zich niet omdraaien. Ik werd steeds nieuwsgieriger en ongeduldiger. Terwijl ik wachtte tot ze zich omdraaide, begon ik me haar in te beelden, me voor te stellen hoe ze zou zijn. Haar ogen, haar neus, haar mond. Hoe meer ik met haar gelaatstrekken speelde, hoe meer ik wilde dat ze zich zou laten zien. Nu tel ik tot vijf en bij vijf draai je je om. Een, twee, drie, vier, vijf! Als het niet echt was gebeurd, zou ik het nooit hebben geloofd, maar bij vijf draaide ze zich om. Ze was totaal anders dan hoe mijn verbeelding haar had vormgegeven. Ik vond haar prachtig, ik bleef maar naar haar kijken. Ik vond haar leuk.

De zon achter haar toonde de vorm van haar benen onder haar jurk, en ik kon nog niet weten dat in het licht tussen haar benen mijn lot verborgen lag.

Dat was de eerste keer dat ik Sofia zag.

3

Ik weet niet of er een goddelijk plan bestaat, of mensen die elkaar ontmoeten daartoe zijn voorbestemd of dat het leven gewoon een reeks toevalligheden is, onbekende factoren die zich op willekeurige wijze voordoen. Ik heb er nooit een duidelijk beeld van gehad, ik kan alleen zeggen dat sommige gebeurtenissen in ons leven zo synchroon lopen dat je het idee krijgt dat ze door iets worden aangestuurd. Dat gevoel had ik toen Sofia in mijn leven kwam.

Aan het tafeltje naast ons zaten twee toeristen, ik weet nog dat ik hen Duits hoorde praten. Toen ze opstonden, gingen de twee meisjes naast ons zitten. Ik kon mijn arm uitsteken en hen aanraken. Sergio groette hen en na een paar minuten waren we al in gesprek. Ze waren in Rome voor hun werk, ze zouden diezelfde avond nog teruggaan naar Bologna.

Toen Sofia en ik aan de praat raakten, zonderden we ons onbedoeld af van de anderen. We gingen meteen helemaal op in onze woorden, vol nieuwsgierigheid en aandacht. Binnen een oogwenk had ze me verleid. Het was niet haar schoonheid waarmee ze me aan de haak sloeg, maar iets onopvallenders, als de kracht van een magneet. Sofia leek me meteen al anders dan alle andere vrouwen die ik had ontmoet, ook anders dan de vrouw van mijn dromen, mijn verlangens, mijn fantasieën. Zij was een vrouw die nooit eerder in me was opgekomen. Ze was authentiek, ze was nieuw.

Ik vond het leuk hoe ze haar handen bewoog, hoe ze glimlachte, hoe ze lachte, hoe ze haar haar achter haar oren streek. Als vanzelf maakte ik haar aan het lachen en lachte ik om de dingen die ze zei. We ontdekten dat we veel gemeen hadden, maar wat ons het meest verbond was wat we allebei niet leuk vonden. We hadden een hekel aan dezelfde dingen.

Tijdens onze eerste ontmoeting had ik nooit het gevoel dat ze haar best deed om bij mij in de smaak te vallen. Ze leek oprecht, ze was niet bang om te worden beoordeeld of iets verkeerd te doen. En ze had zelfspot, een eigenschap die me altijd heeft gefascineerd.

Ze leek te willen zeggen: wat je ziet is wat je krijgt. Sofia voelde zich op haar gemak en haar spontaniteit was zo ontwapenend dat ook ik me wel zo moest voelen. Toen ze lachte, legde ze haar hand op die van mij. Het was een snel en onverwacht gebaar, maar het was voldoende om me een siddering te bezorgen. Ik had wel uren met haar willen praten, de tijd vloog voorbij zonder dat we het doorhadden.

‘Jongens, we moeten gaan,’ zei Sergio op een gegeven moment.

Ik vond het jammer, ik keek naar Sofia. ‘Waarom gaan jullie niet met ons mee naar het concert? Bij het stadion kun je vast nog wel twee kaartjes krijgen.’

‘Onze trein vertrekt zo,’ zei Elisabetta, haar vriendin.

We namen afscheid, maar toen ik wegliep, bedacht ik hoe stom ik was geweest om haar niet eens om haar telefoonnummer te vragen.

Voordat ik in de auto stapte, rende ik terug naar het terras in de hoop dat ze er nog waren. Toen ik voor haar stond, zei ik in één adem: ‘Waarom heb je me niet om mijn nummer gevraagd? Heb ik iets verkeerd gezegd?’

Ze lachte, pakte mijn telefoon en begon te tikken.

‘Weet je mijn naam nog of zal ik “meisje terras Rome” erbij zetten?’ vroeg ze met een ondeugende blik. Ik glimlachte.

Toen ik weer bij Sergio en Mauro was, merkte ik dat ik blij was.

‘Jezus, Nicola, jij zat met die ene te praten, maar die valt in het niet bij haar vriendin,’ zei Mauro.

‘Jij hebt nooit veel verstand gehad van vrouwen,’ reageerde ik.

‘Dat is waar, maar die andere straalde seks uit.’

‘En Sofia niet?’ kwam Sergio tussenbeide.

‘Ik heb wel mooiere gezien en lelijkere geneukt. Maar het meisje met wie ik zat te praten vond ik wel lekker. Ik heb er zelfs over nagedacht om haar mee te nemen naar de wc. Er was een moment waarop ze zou zijn meegegaan als ik het haar had gevraagd.’

‘Lul niet, man!’ reageerde Sergio.

‘Heb je gezien hoe ze naar me keek?’

‘De enige reden waarom ze naar de wc wilde, was niet om met jou te neuken, maar om zichzelf van kant te maken, zichzelf op te hangen aan het koord van de stortbak na dat verhaal over je ex. Dat je ons er elke vijf minuten mee lastigvalt is nog tot daaraan toe, dat is bij het pakket inbegrepen, maar je kunt niet een onbekende aan zijn kop gaan zeuren. Heb je gezien hoe die benzinepomphouder naar je keek?’

Mauro zei niets. Hij incasseerde de kritiek en zweeg even, toen zei hij: ‘Hoe dan ook, volgens mij zou ze meegegaan zijn naar de wc om te neuken. Stom van me dat ik het niet heb geprobeerd, alleen omdat ik er nog niet klaar voor ben, anders zou jij nu je excuses aanbieden en zou ik op de terugweg geen benzine hoeven te betalen. Je hoeft niet boos te worden, hoor. Jouw probleem is dat je voor vrouwen net zo interessant bent als een pornofilm na het klaarkomen.’

Terwijl zij uit hun nek lulden en hun fantasie de vrije loop lieten, stuurde ik Sofia een berichtje: Dit is mijn nummer. Als je mijn naam niet meer weet kun je ‘jongen terras Rome’ erbij zetten.

Ik dacht dat ze meteen zou reageren, maar er kwam niets. Terwijl ik op een reactie wachtte, herlas ik een paar keer wat ik had geschreven, alsof ik zeker wilde weten dat ik de juiste toon had gebezigd.

We kwamen bij het stadion aan. Het podium was enorm, de mensen uitgelaten, het concert zou geweldig worden.

‘Met welk nummer zouden ze beginnen?’ vroeg Mauro.

‘Ik denk “Start Me Up”, of “Jumpin’ Jack Flash”.’

Ik kreeg een berichtje: Ik weet niet wie je bent, misschien heb je het verkeerde nummer.

‘Niet te geloven,’ riep ik uit, ‘ze heeft me het verkeerde nummer gegeven.’

‘Ik zei het toch, het zijn allemaal kutwijven,’ benadrukte Mauro meteen.

‘Daar leek ze me niet het type voor.’

‘Misschien heeft ze het verkeerd ingetoetst.’

Ik was teleurgesteld.

Even later kwam er nog een berichtje: Hebben ze ‘Brown Sugar’ al gespeeld?

Ik glimlachte, we begonnen elkaar berichtjes te sturen.

Ze zijn nog niet begonnen.

Wat gebeurt er nu je mijn nummer hebt?

Morgen bel ik je.

En dan?

Dan zien we elkaar weer.

Hoe laat beginnen die oudjes?

Zo meteen, jullie kunnen nog komen. Waar zijn jullie?

We gaan nu naar het hotel om onze koffers te pakken, daarna naar het station.

Je had beter naar het concert kunnen komen.

Je had beter niet weg kunnen gaan.

Volgens mij heb je gelijk.

Doe Mick de groeten.

Zeg tegen de taxichauffeur dat hij je hierheen moet brengen.

You can’t always get what you want.

Maybe.

We stuurden elkaar geen berichtjes meer. Ik las alles nog een keer.

Sergio was bier gaan halen. We brachten een toost uit. Ik zat vol energie, ik was met mijn beste vrienden en zo dadelijk begon het concert van mijn favoriete band.

Even keek ik zwijgend naar het podium.

In mijn hoofd kwamen steeds beelden van Sofia terug. Haar rug, haar steile haar, haar hazelnootkleurige jurk.

Ik draaide me om naar Sergio en Mauro. ‘Ik bel jullie later. Ik moet gaan.’

‘Waarheen?’

‘Naar het station, om Sofia gedag te zeggen.’

‘Waar heb je het in godsnaam over? Ben je gek geworden?’

‘Ze pakken haar heus niet van je af, je neemt haar gewoon volgende week.’

‘We spreken elkaar later.’

‘Je begaat de grootste fout van je leven, waar ga je heen? Heb je gezien wat voor chaos het daarbuiten is? Weet je wel waar het station is? Dat haal je nooit.’

Ze zeiden nog iets, maar ik hoorde hen al niet meer. Toen de lichten dimden, was ik al weg.

Ik hoorde het gebulder losbarsten. Op de muziek van ‘Start Me Up’ verliet ik het stadion om naar haar toe te gaan.

Ik begreep niet waarom ik zo vrolijk was. Het duurde even, maar uiteindelijk viel het kwartje: ik was blij dat ik iemand had gevonden die het voor elkaar kreeg om mij te laten doen wat ik aan het doen was.

4

Toen ik op het station aankwam, keek ik vanaf welk perron de trein naar Bologna vertrok en begon te rennen. Ze wist niet dat ik eraan kwam, ik had haar niets laten weten. Als ik niet op tijd was, zou ik er nooit iets over zeggen.

Ik zag haar over het perron lopen, maar bleef op afstand. Ik wilde haar volgen tot aan de wagon, dan zou ik pas op het laatste moment tevoorschijn komen en vragen: ‘Kan ik u helpen?’

Ik kon niet wachten om haar gezicht te zien, maar er ging iets mis. Ze stond met Elisabetta te kletsen en ineens draaide ze zich zonder reden om. Dat zag ik niet aankomen en ik kon me niet meer verstoppen. De uitdrukking op haar gezicht toen ze me zag was deze krankzinnige actie meer dan waard. Ze zei geen woord. Toen ik voor haar stond, kuste ik haar op haar mond.

Dat was onze eerste kus.

Vervolgens zeiden we iets tegen elkaar, ik weet niet meer precies wat, we waren te bedremmeld.

‘Niet instappen.’

‘Dat gaat niet.’

‘Tuurlijk wel.’

‘We kennen elkaar pas twee uur.’

‘Maakt dat wat uit?’

‘Dat weet ik niet, maar laten we niets overhaasten.’

‘Ik ben hier niet omdat ik haast heb.’

‘Waarom dan wel?’

‘Ik weet het niet, het voelde goed om dit te doen.’

Ze zei niets.

‘Ik weet dat je me een nerd vindt, omdat ik meteen in je armen ren terwijl ik je net heb ontmoet.’

‘Dat vind ik niet.’

‘Dan vergis je je, want dat ben ik eigenlijk wel.’

‘Ik kan niet blijven, we bellen elkaar als we meer tijd hebben.’

Ik wist niet wat ik moest zeggen, ik wilde niet aandringen.

‘Natuurlijk kun je blijven,’ zei Elisabetta. ‘We bellen wel als je terug bent.’ Ze gaf haar een kus en stapte in de trein.

Sofia en ik keken haar na terwijl ze uit het zicht verdween. We voelden ons opgelaten. De ongedwongenheid waarmee we op het terras hadden gepraat was verdwenen.

We lieten haar spullen achter in mijn hotel en gingen Rome in. Tijdens onze wandeling pakte ik soms zomaar haar hand, ik vond het leuk om met haar vingers te spelen.

‘Ik heb honger. Jij?’ vroeg ik.

‘Ik ook, maar ik wil niet naar een restaurant.’

‘We kunnen een stuk pizza halen en ergens gaan zitten.’

We gingen naar Trastevere, naar een tentje waar ze stukken houtovenpizza verkochten. We aten op de trappen van een kerk.

Ik kwam erachter dat ze alleen woonde, dat ze voor haar studie naar Bologna was verhuisd. Eigenlijk kwam ze uit Reggio Emilia. Ze had een oudere broer en haar vader had een bedrijf dat ijs maakte en verkocht. Ze was productmanager bij een kledingbedrijf met winkels over de hele wereld, ze was vaak voor haar werk in Milaan.

‘Zie je wel? Het is voorbestemd.’

‘Denk je?’ Ze glimlachte.

Ik kan me niet meer herinneren wat we allemaal tegen elkaar zeiden, ik weet dat we het over van alles en nog wat hadden, over normale dingen, we sprongen van de hak op de tak. Toen, ik weet niet meer hoe we erop kwamen, hadden we het er ineens over dat schoenenwinkels zo waren veranderd.

‘Ze waren niet zo chic, nu lijkt het wel of je een juwelierszaak binnenstapt,’ zei ik. ‘Vroeger stond één schoen op de doos en de andere lag erin. Weet je nog dat er van die schuine spiegels op de grond stonden? Om jezelf helemaal te zien moest je zowat buiten de winkel gaan staan.’

Het was niet bepaald een onderwerp om iemand mee te versieren, maar ze moest erom lachen. We hadden het over de boeken van García Márquez, over Woody Allen en Pink Floyd.

Ik weet nog dat ze moest lachen en me daarna zwijgend aankeek. Ik had het gevoel dat ze me iets wilde zeggen. ‘Waarom kijk je zo?’ vroeg ik.

‘Ik moest ergens aan denken.’

‘Waaraan?’

‘Je hebt het concert van de Rolling Stones laten schieten, je bent naar het station gekomen, je hebt me gekust voordat ik ook maar iets kon zeggen en nu praat je al uren zonder dat nog eens te doen.’ Ik staarde haar even aan, toen boog ik naar voren, nam haar gezicht in mijn handen en gaf haar een eindeloos lange kus.

Mijn telefoon ging, het was Mauro. ‘Waar ben je?’

‘In de buurt van het Campo de’ Fiori. Hoe was het concert?’

‘Fantastisch, je bent niet goed snik.’

‘Ik weet het.’ Terwijl ik het zei, keek ik naar Sofia. Ik had geen greintje spijt in heel mijn lijf. Ik had het juiste gedaan.

‘Ik hoop dat je neukpartij de moeite waard is. Spreken we ergens af of hang je de tortelduif uit?’

‘Dat laatste.’

‘Wat zijn jullie aan het doen?’

‘We zitten te praten.’

‘Nog steeds? Wat hebben jullie elkaar allemaal te vertellen? Nou ja, dag eikel, we zien elkaar morgen.’

We liepen weer verder. Alles leek een uitnodiging om haar te kussen, sommige van haar blikken, de manier waarop ze glimlachte, de stiltes, de hoekjes van Rome. We kwamen bij de Trevifontein en ik stelde haar voor om erin te springen zoals in de film van Fellini. ‘Dan moet je wel Nicola roepen in plaats van Marcello.’ Maar ze voelde er niets voor.

Tegen enen waren we terug in het hotel. Er zat een vreemde tederheid in de manier waarop we elkaar even aanraakten, elkaar aankeken. Alles voelde gemoedelijk en leek stil te staan, zelfs de tijd. We zijn de hele nacht wakker gebleven, en toen de zon opkwam, zijn we met onze kleren aan in slaap gevallen. Die nacht hebben we niet gevreeën. Toen we wakker werden, waren we in de war. Het was vreemd om samen in dat hotel te zijn. Een deel van de magie was weg. De koets van het grote bal was weer een pompoen geworden.

‘We hebben nog plek in de auto als je mee wilt rijden, we vertrekken morgen.’

‘Dank je, maar ik pak liever vandaag de trein.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ja.’

Ik liep met haar mee naar de taxi. Voordat ze instapte, omhelsden we elkaar en bleven even zwijgend staan. Geen kus. Het was een vreemde ervaring. Dat moment kwam net zo onverwacht als een hagelbui in de zomer. We wisten niet eens of het een afscheid was of dat we elkaar nog eens zouden zien. Geen van beiden durfde het te vragen, want we hadden er geen antwoord op.

De hele dag probeerde ik zo normaal mogelijk te doen. Sergio en Mauro namen me in de maling, omdat ik niet alleen het concert had gemist, maar Sofia en ik niet eens met elkaar naar bed waren geweest.

Ik vroeg me af of ik een berichtje zou krijgen of een telefoontje. Na de lunch gingen we terug naar het hotel om uit te rusten. Ze hadden het laat gemaakt na het concert. Ik was alleen op mijn kamer, de herinnering aan Sofia was zo levendig dat ik haar nog op het bed kon zien liggen.

Mijn hoofd zat vol met haar. Ik dacht aan hoe ze lachte, hoe ze glimlachte, hoe ze grappige dingen zei. Ik dacht aan hoe ze naar me keek, aan het moment net voordat ik naar voren boog voor een kus en ze probeerde niet te lachen omdat ze net een hap van haar pizza had genomen.

Ik kreeg zin om haar stem te horen, haar te zien. Ineens wilde ik dat ze nog bij me was. Ik was bang dat ik haar niet meer zou terugzien en pakte mijn telefoon om haar een berichtje te sturen. Toen bedacht ik me en besloot haar te bellen.

‘Ik ben het, Nicola.’

‘Hoi.’

‘Hoe is je reis gegaan?’

‘Goed, ik heb zelfs geslapen.’

Er viel even een stilte. Ik wist niet wat ik moest zeggen, ik had niets voorbereid en ik voelde me opgelaten.

‘Ik zit hier alleen op mijn kamer te denken aan wat er vannacht is gebeurd.’

‘En, wat dacht je?’

‘Dat ik het fijn vond. En toen was vanochtend alles vreemd en nu weet ik niets meer. Ik weet niet of we elkaar nog zullen zien, of je van gedachten bent veranderd. Ik had gewoon zin om je stem te horen. Heb jij begrepen wat er is gebeurd?’

‘Ik denk het wel, maar ik weet het niet zeker, misschien heb ik het mis.’

‘Wat heb je begrepen?’

‘Dat vertel ik je wel wanneer we elkaar weer zien.’