PARADAIS

Van dezelfde auteur:

Orkaanseizoen

Fernanda Melchor

Paradais

Uit het Spaans vertaald
door Lisa Thunnissen

WERELDBIBLIOTHEEK · AMSTERDAM

Deze uitgave is tot stand gekomen na een overeenkomst
met Literarische Agentur Michael Gaeb, Berlin,
i.s.m. Marianne Schönbach Literary Agency, Amsterdam

Oorspronkelijke titel Páradais

© 2021 Penguin Random House Grupo Editorial, Mexico

© 2022 Nederlandse vertaling Lisa Thunnissen /

Uitgeverij Wereldbibliotheek

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp en omslagbeeld Oliver Munday

Omslagbewerking Maartje Vermeer

Foto auteur © Antonio Cruz

NUR 302

ISBN 978 90 284 5247 3

www.wereldbibliotheek.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2022, met ISBN 978 90 284 5144 5

Voor Luis Jorge Boone

Voor Darío Zalapa

Wat zal er gebeuren? Er zal niets gebeuren.
Het is uitgesloten dat er iets voorvalt.
Wat zal ik doen? […] Verliefd worden
in de wetenschap dat alles verloren is en
dat er geen enkele hoop is.

José Emilio Pacheco

Las batallas en el desierto [Gevechten in de woestijn]

I hear those sirens scream my name.

David Lynch, ‘Up in flames’

Het was allemaal de schuld van die dikzak, dat zou hij tegen ze zeggen. Het was allemaal de schuld van Franco Andrade en zijn obsessie met mevrouw Marian. Polo had hem alleen maar gehoorzaamd, de orders opgevolgd die hij hem gaf. Serieus, die gast was bezeten van die vrouw, Polo wist zeker dat hij het al weken nergens anders meer over had dan over haar neuken, haar linksom of rechtsom de zijne te maken; altijd hetzelfde liedje, als een vastgelopen plaat, met een glazige blik en rode ogen van de alcohol en zijn vingers bespikkeld met poederkaas die dat smerige varken pas aflebberde nadat hij de allerlaatste kruimel uit het partypack chips had gevist. Ik ga haar zo neuken, brabbelde hij nadat hij overeind was gekrabbeld op de rand van de steiger, ik naai haar zo en dan zet ik haar op handen en knieën en neuk ik haar zo, en hij veegde zijn kwijl af met de rug van zijn hand en glimlachte van oor tot oor met die joekels van tanden van hem, wit en keurig recht als een tandpastareclame en driftig op elkaar geklemd terwijl hij met zijn schuddende puddinglijf klunzig de coitus uitbeeldde, en Polo wendde zijn blik af en lachte als een boer met kiespijn en zag zijn kans schoon om de afgeleide dikzak de fles te ontfutselen, nog een sigaret op te steken en de rook hard de lucht in te blazen, om de agressieve mangrovemuggen te verjagen. Die dikzak lulde maar wat, dacht Polo, het was gewoon een potje stoer doen, pure dronkenmanspraat, of dat dacht hij tenminste in het begin, de eerste keren dat ze zich bezatten op de steiger, op het donkerste stuk van de kleine houten aanlegplaats die parallel aan de rivier lag, net waar het licht van het terras ophield en de schaduwen van de takken van de wilde vijg hen afschermden van de blikken van de nachtwaker en de bewoners van het villapark, vooral die van Franco’s opa en oma, die volgens hem een beroerte zouden krijgen als ze ‘kleinzoonlief’ zouden betrappen op het consumeren van alcoholische dranken en sigaretten roken en God mag weten wat voor andere vuiligheid, en het toppunt, hij zat daar samen met een lid van het ‘personeel’, zoals die mongool van een Urquiza de medewerkers van het villapark noemde: de tuinman nota bene, een schandaal met hoofdletters, een grove schending van vertrouwen waar Polo voor zou betalen met zijn baan, iets wat hem eigenlijk aan zijn reet zou roesten, hij zou maar al te graag ophoepelen uit dat klerevillapark om nooit meer terug te komen; het ding was dat hij vroeg of laat terug naar huis zou moeten en het getier van zijn moeder zou moeten slikken, en hoewel hij dat een ellendig vooruitzicht vond – of anders wel ronduit angstaanjagend, serieus –, kon Polo het niet weerstaan. Hij kon nooit nee zeggen tegen dat varken wanneer die door het raam naar hem gebaarde, hij wou niet stoppen met zuipen op de steiger ook al had hij een pishekel aan die idioot, ook al werd hij strontziek van dat gewauwel altijd en die eeuwige obsessie met zijn buurvrouw, op wie de dikzak op slag smoorverliefd was geworden die middag eind mei toen de Maroño’s in hun witte Grand Cherokee het villapark Paradais binnen kwamen rijden voor de sleuteloverdracht van hun nieuwe woning, met achter het stuur mevrouw Marian in eigen persoon.

Polo herinnerde zich die dag nog goed, hij had staan grinniken omdat de vrouw des huizes reed en haar man naar de bijrijdersstoel was verbannen, toen het raampje zoemend naar beneden zakte en er een vlaag ijskoude lucht in zijn bezwete gezicht sloeg. De vrouw droeg een donkere bril waarachter haar ogen helemaal verdwenen en waarin Polo zijn eigen gezicht weerspiegeld zag, terwijl zij hem uitlegde wie ze waren en wat ze daar deden, met haar knalrood gestifte lippen, haar blote armen vol zilveren armbanden, die tinkelden als een windgong toen Polo eindelijk de slagboom bij de ingang opende en zij naar hem zwaaide om hem te bedanken. Een dertien-in-een-dozijn-dame, whatever, híj was nooit onder de indruk geweest. Precies hetzelfde als al die andere vrouwen die in de witte huizen met nepdakpannen van het villapark woonden: altijd met donkere zonnebrillen, altijd fris en fruitig achter de gepolariseerde ramen van hun kolossale SUV’s, hun haren geverfd en gesteild, hun nagels piekfijn bijgewerkt, maar niks bijzonders als je ze van dichtbij zag; nou goed, niks om zo van ondersteboven te raken als die stomme dikzak deed, zo spannend was ze echt niet, serieus. Je kende haar vast van de foto’s, haar man was beroemd, hij had een tv-programma, en eens in de zoveel tijd stonden ze met z’n vieren in de roddelbladen: hij kaal en klein van stuk, altijd in pak en met een overhemd met lange mouwen ondanks die tyfushitte, de twee blagen, en zij, die alle aandacht trok met haar rode lippen en die glinsterende ogen die stilletjes naar je leken te lachen, speels en boosaardig tegelijk, met koket samenzweerderig opgetrokken wenkbrauwen, langer dan haar echtgenoot op haar sleehakken, met haar hand in haar zij, haar losse haren tot aan haar schouders en om haar hals meerdere opzichtige kettingen. Dat was het woord dat haar het beste beschreef: ze was eerder opzichtig dan knap, ze sprong in het oog, alsof ze enkel en alleen gemaakt was om je blik te vangen met haar in de sportschool gecultiveerde rondingen en haar tot halverwege haar dij ontblote benen, gehuld in ruwzijden rokjes of korte broekjes van bleek linnen die afstaken tegen de bronzen glans van haar altijd gebruinde huid. Een prima kontje, ja, hij was niet blind ofzo, het was een best acceptabel kontje, waarop ze vooralsnog de kilometerstand verborgen wist te houden, evenals de striemen en de ravage die ze had overgehouden aan de twee zoons waarvan ze was bevallen – de oudste was al een hele knul – met crèmepjes en designkleding en dat metronomische, volkomen beheerste heupwiegen wanneer mevrouw ergens heen stapte, op hakken of sandaaltjes of blootsvoets over het gazon, en waardoor het halve villapark omdraaide om naar haar te kijken als ze langsliep. Precies wat ze wou, toch? Dat ze verlangend naar haar keken, op haar geilden, schunnige gedachten over haar hadden in het voorbijgaan. Het was te zien dat ze ervan smulde, en hetzelfde gold voor die kale man van haar, altijd als Polo ze samen zag had die vent zijn poot prominent ergens op haar geplant: hij pakte haar bij haar middel, klopte op haar onderrug of betastte een bil, trots als iemand die zijn territorium markeert en zijn mooiste speeltje showt, terwijl zij alleen maar glimlachte, dolgelukkig dat ze werd bewonderd, en daarom onderdrukte Polo altijd de behoefte om naar haar te kijken, pushte hij zichzelf om de instinctieve spanning in zijn nek te bedwingen, de bijna machinale ruk die hem maande zijn hoofd te draaien om het spoor te volgen van die schommelende billen die vrolijk en relaxed door de straten van het villapark drentelden, voornamelijk omdat hij niet wou dat iemand – die vrouw niet, haar man niet, haar zoons niet en die mongool van een Urquiza niet, maar vooral zij niet, die huppelkut – hem zag staren, hem met half dichtgeknepen ogen op haar zag geilen, met openhangende mond waaruit een draadje kwijl droop, zoals bij die achterlijke dikzak wanneer hij haar van een afstandje stond te begluren. Het was zo overduidelijk dat hij gek op haar was, hij kon het niet eens verbergen en zelfs Polo kreeg het uiteindelijk door, en dat terwijl hij destijds, in het begin, toen de Maroño’s zich eind mei in het huis op nummer zeven vestigden, helemaal nog niet omging met Franco Andrade; het feest van dat etterbakje Micky was nog niet eens aangekondigd en ze hadden geen van beiden ooit ook maar een woord met de ander gewisseld. Maar je kon die dikzak echt met geen mogelijkheid over het hoofd zien als je hem tijdens zijn omzwervingen tegen het lijf liep, altijd in z’n eentje aan het lummelen op de kasseistraten van Paradais, met zijn formidabele buik en zijn appelwangengezicht vol overrijpe puisten en die blonde krulletjes waardoor hij er belachelijk uitzag, een soort overvoed cherubijntje; een wandelende drilpudding wiens uitdrukkingsloze ogen alleen tot leven kwamen als ze mevrouw Maroño voor zich hadden, op wie hij sinds de verhuizing non-stop loerde. Je moest blind zijn of volslagen achterlijk om de wanhopige pogingen niet te zien die dat sneue varken deed om bij haar in de buurt te komen, want elke keer dat ze naar de voortuin ging om met haar kinderen te ravotten, amper aangekleed met een korte lycra legging en een sport-bh die binnen de kortste keren aan haar lijf kleefden door het water uit de sproeier waar ze lachend met de koters om vocht, kwam die spekkige bleekscheet zijn huis uit gestormd en deed hij alsof hij zijn opa en oma’s auto ging wassen, een klusje waar hij een gruwelijke hekel aan had maar dat hij nu opknapte zonder dat de oudjes zoals voorheen hun longen uit hun lijf moesten schreeuwen, of moesten dreigen zijn computer of telefoon af te pakken. En wat een toeval ook dat elke keer dat mevrouw Marian naar het terras liep om in haar bikini te gaan zonnen die mammoet van een gozer drie minuten later opdook, zijn lijf in een zwembroek gepropt die maar net paste en een T-shirt in tentformaat, waarmee hij die uitpuilende massa die zijn buik was dacht te bedekken, en met een zonnebril om zijn ogen te verbergen, die obsessief staarden naar het geoliede vlees van mevrouw Marian, die twee bedjes verderop lag, zich totaal onbewust van de hitsige zuchten van het varken en het incidentele gesjor waarmee die enorme klojo zijn stijve pikkie probeerde te verschuiven zodat het niet opviel. Maar het treurigst van alles waren zijn herhaalde pogingen om aan te pappen met het kroost van de dame, Andrés met zijn piepstemmetje en de verwende huilebalk Miguel, bij de buren in het villapark ook wel bekend als ‘Andy’ en ‘Micky’, een bizar vertoon van kneuterigheid aangemoedigd door de Maroño’s, God mag weten waarom want gringo’s waren ze echt niet, het was een en al interessantdoenerij, en nog lachwekkender was het als de dikzak tijdens de spelletjes in de tuin naar ze riep, hijgend als een bizon achter de bal aan rende na een schijnbeweging van Andy, hielenlikkerig dienstbaar Micky’s capriolen toejuichte, en dat alleen om het recht te verwerven op een uitnodiging voor een kopje thee in het huis van de buren om zo, hoe kort ook, te kunnen genieten van de aanwezigheid van de vrouw van zijn dromen, koningin van en hoofdrolspeelster in zijn allervunzigste seksfantasieën, heerseres over de stroperige stroom die de slijmjurk er elke nacht trouw uit kneedde, soms tot het allang licht was, denkend aan haar en haar pijpmondje, haar strakke billen, haar weelderige tieten, klaarwakker doordat hij zo naar die vrouw smachtte, door de hitte in zijn lijf sinds de eerste keer dat hij haar uit haar witte SUV had zien stappen, het bruisende gevoel dat hem deed denken aan de bubbels in de champagne waarmee zijn opa en oma op oudejaarsavond proostten en waar hij stiekem slokjes van nam als de oudjes zaten te suffen; het was een soort duizeling die als zij er niet was beklemmend werd en leeg, een tektonische breuk die plotseling zijn ziel openspleet, elke avond wanneer hij weg moest uit het huis van de buren omdat meneer Maroño thuiskwam van zijn werk en de kinderen in bad moesten en hun huiswerk moesten afmaken en mevrouw Marian hem met haar zoetste en warmste stem vroeg of hij misschien naar huis kon gaan, het was al laat en zijn opa en oma vroegen zich vast af waar hij was, en ze gaf hem een speels klopje op zijn rug en liep glimlachend met hem mee naar de voordeur en de dikzak kon niet anders dan terug naar huis lopen, met zijn staart tussen zijn benen en de geur van mevrouw Marian – volgens hem een mix van Carolina Herrera, mentholsigaretten en een vleugje zuur van de zweetdruppeltjes in haar decolleté – nog kringelend in zijn neus, en tevergeefs proberen om de groeiende leegte op te vullen met reality-programma’s en dubbelzinnige tekenfilmpjes die zijn opa en oma afkeurden, en stapels fabriekskoekjes en cakejes en enorme troggen in melk verzopen cornflakes, om vervolgens de trap op te vluchten en zich op te sluiten in zijn kamer met airco, waar hij zat te ruften en porno keek op de nieuwe laptop die de oudjes hem voor zijn vorige verjaardag hadden gegeven en waarvan het geheugen al bijna vol zat met hitsige filmpjes die Franco downloadde van bepaalde fora en websites, plaatjes van tieten en kutten en konten die hem rond die tijd begonnen tegen te staan maar waar hij toch naar keek, urenlang, puur uit gewoonte. Hoe kon hij anders de vlammen doven die aan zijn binnenste likten, hem tot wanhoop dreven?

Want er was iets vreemds aan de hand met die ranzige dikzak sinds mevrouw Marian haar intrede had gedaan in zijn leven: alle porno waar hij naar keek vond hij rotzooi, ridicule nepperij, die wijven die hun benen spreidden, de kerels die hem erin stopten, allemaal net plastic en dan die plichtmatige bewegingen, het was één grote teleurstelling, dikke vette bullshit. Dat donkere chickie bijvoorbeeld, met dat korte haar, naar wie Franco maandenlang verlekkerd of bijna idolaat had gekeken vanwege haar veronderstelde voorliefde voor maagdelijke pubers, vond hij er nu uitzien als een of ander sletje uit een drugsnest, sowieso was ze te jong om overtuigend een cougar te kunnen spelen, en het ontbrak haar totaal aan de elegantie en de klasse waar mevrouw Marian van bulkte, zelfs wanneer ze de allersaaiste dingen ondernam: hij hoefde haar maar tegen de bar in de keuken te zien leunen terwijl ze via de draadloze telefoon met een vriendin belde, met een sigaret tussen haar uitgestrekte vingers, en de bovenkant van haar blote voet die over de o zo gladde huid van haar gespierde kuit wreef. Niet te vergelijken met die nepwijven naar wie Franco met zijn puberbrein tot op dat moment vurig en waanzinnig had verlangd; bijvoorbeeld ook die andere, de eerste van een lange lijst pornoactrices door wie de dikzak geobsedeerd was geweest sinds zijn opa en oma op zijn elfde thuis internet namen: die wat oudere blonde griet met lichtblauwe ogen die gilde en giechelde, terwijl haar grote rozige tieten er lustig op los schommelden en een groep misdadigers haar om beurten besprong. Hoe vaak had Franco wel niet manisch zitten rukken met die sloerie voor zijn neus, die hij er nu, als hij diezelfde filmpjes bekeek, de oudste op de harde schijf van zijn computer, vond uitzien als een verlepte heks, griezelig en weerzinwekkend, met haar afbrokkelende tanden en vale huid, doortrokken van groene aders als die van een muurgekko. Een wereld van verschil met de gouden teint van mevrouw Marian die op haar buik naast het zwembad lag te zonnen, de bandjes van haar bovenstukje losgemaakt zodat ze geen witte randjes op haar goddelijke rug zou krijgen, en die appetijtelijke billen, die zich in al hun glorie precies in Franco’s blikveld bevonden, zo echt en zo dichtbij dat hij alleen maar naar de rand van het zwembad zou hoeven zwemmen en een hand uit het water zou hoeven steken om te kunnen voelen dat ze zo glad waren als een rijpe perzik: het perfecte kontje dat alle andere kontjes op de aardbol deed verbleken, en dat op een dag, Joost mag weten hoe, of wanneer, of in welke omstandigheden, van hem zou zijn, van hem alleen, zodat hij eraan kon zitten en erin kon knijpen en bijten en zijn tong eroverheen kon laten glijden en het genadeloos kon doorboren totdat ze huilde van genot en schrik, telkens zijn naam riep, ‘Franco’, zijn snikkel van top tot teen in haar begraven, ‘Franco’, zij die hem smeekte om harder te stoten, ‘Franco, harder, papacito’, tot ze klaarkwam, het ene orgasme na het andere, en hij haar onderspoot met warm zaad om hem er daarna weer in te rammen, en zo ging zijn verwrongen geest de hele nacht non-stop door, en ook de hele dag, als hij kans zag, wanneer zijn opa en oma in het weekend naar de club gingen en de dikzak zich in zijn kamer kon opsluiten zonder dat er iemand aan zijn kop zeurde, zijn porno kon kijken met een koptelefoon op en de beduimelde filmpjes kon oplappen met scènes van eigen makelij, mevrouw Marians gezicht op de ordinaire smoelen van de pornosterren kon plakken, met zijn keiharde pik in zijn hand, zijn broek op zijn enkels, keer op keer haar naam fluisterend; hij riep haar op met dichtgeknepen dijen en ogen en knarsende tanden, doorkruiste de afstand die hen scheidde als een geest die zich plotseling bevrijdt van de immense homp vlees die op het bed rust, en daar vloog hij, gewichtloos, dwars door het raam van zijn kamer en de muren van het huis van de buren, zocht overal tot hij haar aantrof, zittend op de bank in de woonkamer met haar man en kinderen: hij aan de ene kant en zij aan de andere, de twee scharminkels in het midden, leunend op de kussens, het hoofd van de kleinste tegen een van mevrouw Marians verrukkelijke tieten aan, die half uit haar luchtige slipdress puilde, de lippen van het slaapdronken jochie raakten bijna de donkere tepel die door de stof heen prikte, een knopje van zacht vlees dat hard wordt als Franco het met zijn onzichtbare vingers aanraakt, eerst behoedzaam, dan ruiger, wanneer hij haar hoort zuchten en ziet wiebelen op de bank, opgewonden door het gekneed, het gekriebel dat opeens ruwer wordt, vochtiger, een ectoplastische mond die gretig zuigt en bijt en haar uiteindelijk een onwillekeurig gekreun ontlokt. Wat was er toch aan de hand, zou ze zich afvragen. Waarom was haar vulva ineens kletsnat? Waarom voelde ze haar borst kloppen van onverklaarbaar genot, ze zat toch gewoon in de woonkamer van haar huis met haar man en kinderen naar een spelprogramma te kijken? En wat was in hemelsnaam die koortsige kracht die haar dwong om haar benen te spreiden, haar verrukkelijk agressief penetreerde waardoor ze met haar handen wapperde en zat te kronkelen en ten slotte explodeerde in een gesmoorde climax, voor de ogen van haar familieleden die haar bezorgd aangaapten? Franco’s pik klopte en uit het puntje spoot een sliert zaad die zich over zijn slapende vingers verspreidde, zijn vingers die plots niet meer mevrouw Marians strakke kut waren of haar samengetrokken kontje, maar alleen nog maar zijn eigen worstpoten, smerig van dat kleefspul en de poederkaas; ongeduldige vingers die algauw weer richting zijn kruis wandelden en het dwangmatige trekken hervatten, dit keer stelde hij zich voor dat hij alleen was met mevrouw Marian, in de slaapkamer van de Maroño’s, zij op de rand van het bed, Franco voor haar, staand, met zijn handen in zijn zakken en gebogen hoofd nadat hij haar zijn geheim had durven opbiechten: het hunkeren, de beklemming die hij voelde, de schaamte nu hij het haar had verteld, het gevoel dat hij dood zou gaan als hij niet binnenkort zijn honger kon stillen, terwijl mevrouw Marian knikte, lief en welwillend, en haar ranke hand uitstak om door zijn bermuda heen het lid van de dikzak aan te raken. Hij hoefde zich nergens zorgen over te maken, zou ze zeggen, terwijl ze over de erectie wreef die de stof vervormde. Natuurlijk begreep ze hoe Franco leed: een beest zoals dit, buitengewoon qua grootte en hardheid, moest je regelmatig tevredenstellen, legde ze uit, met de zoete stem waarmee ze ook de driftbuien van haar kinderen suste. Het was goed dat hij het haar had verteld; zij zou hem helpen wanneer hij maar wou, en met haar sierlijke handen maakte ze zijn riem los en trok zijn rits naar beneden en begon hem geestdriftig en behoedzaam te melken, wikkelde haar mooie vingers met de rode nagels helemaal om zijn lid, van de punt tot aan de wortel, stralend van tederheid en enthousiasme, terwijl Franco op zijn tanden beet en zijn heupen onbedwingbaar schokten waardoor het uiteindelijk op mevrouw Marians glimlachende gezicht spetterde, op haar halfgeopende, paarsrode lippen, en zo ging het uren door, de ene fantasie na de andere – hij betrapte haar naakt in het zwembad, of op de keukenvloer met vastgebonden handen en voeten, of toen ze net uit de douche kwam, haar venusheuvel vochtig, haar tepels opgericht – tot zijn brandende plasbuis hem dwong om te stoppen met rukken en hij eindelijk in slaap viel, het beklemde gevoel voor even uit zijn lijf geperst, in elk geval tot de volgende ochtend, wanneer hij als eerste, zodra hij zijn ogen opendeed, altijd naar het raam van zijn kamer rende om een glimp op te vangen van de buurvrouw die in sportoutfit haar huis uit kwam en in de SUV stapte om haar kinderen naar school te brengen, twee in keurig nette uniforms gehesen en zichtbaar ontevreden mormels, en vervolgens naar de sportschool of de schoonheidsspecialiste te rijden, haar mevrouwendingen te doen die de dikzak maar al te graag van dichtbij had bekeken, als hij met haar mee had kunnen gaan, of haar simpelweg met een auto had kunnen volgen, als een spion uit een film.

Maar zijn opa en oma zouden voor geen goud hun wagen zomaar voor de lol afstaan, ook al had het varken zijn rijbewijs enzo; zijn vader had hem al heel jong leren rijden. Het punt was dat die halve lijken nog steeds over de zeik waren omdat hij van school was gestuurd, zo erg dat ze de vakantie in Italië hadden afgelast die zijn oma al maanden aan het plannen was, en in plaats daarvan wilden ze nu een afgrijselijke militaire academie in Puebla bezoeken waar beloofd werd dat ze de dikzak in minder dan een half jaar in het gareel zouden brengen. Ze lieten hem ook niet meer naar feestjes gaan en gaven hem nog geen cent zakgeld, al wist de dikzak hun altijd wel wat te ontfutselen, door zijn graaivingers in de portemonnee van zijn opa te steken wanneer die ouwe even niet oplette, of door regelmatig het fluwelen sieradenkistje van zijn oma te plunderen, die altijd de dienstmeisjes die in overhaaste optocht door dat huis trokken – niemand kon het verzuurde karakter van de oude vrouw lang verdragen – de schuld gaf van de plotselinge afwezigheid van kleine sieraden: kettinkjes van onzuiver goud of wanstaltige oorbellen die ze had gekregen van een verpauperde verwant, verlovingsprullen die zijn oma nooit gebruikte, die ze pas maanden later miste en die de dikzak in het geheim verkocht bij een pandjeshuis in het winkelcentrum waar ze soms ‘met het gezin’ ontbeten; kruimeldiefstallen dus die de dikzak beschreef alsof het bankovervallen waren, misschien om indruk te maken op Polo en hem wijs te maken dat Franco Andrade een stoere klootzak was die de hele wereld aankon, een louche crimineel, een onverschrokken rebel die geen boodschap had aan maatschappelijke regels en fatsoen, terwijl Polo de dikzak eigenlijk alleen maar een onbeschofte en strontvervelende kleuter vond, een verwend rijkeluiskindje dat niks anders kon dan de hele dag met zijn pikkie spelen terwijl hij dacht aan de billen van de buurvrouw, die trouwens echt niet zo lekker was als die gozer dacht, serieus niet, maar dat zei Polo nooit hardop.

Polo vertelde de dikzak nooit iets als ze aan het zuipen waren, hij zei nooit hardop wat hij echt van die gast dacht en van zijn belachelijke fantasieën over mevrouw Maroño, in elk geval in het begin niet, die eerste keren dat ze zich bezatten op de pier, toen de dikzak katjelam werd en urenlang tegen Polo aanlulde, letterlijk álle vuiligheid die er maar in zijn hoofd opkwam gooide hij eruit, zonder ook maar een greintje schaamte en inclusief alle details, de porno waar hij naar keek of hoe vaak hij per dag masturbeerde, de dingen die hij wou doen met mevrouw Marian als hij eindelijk aan haar kon zitten, goedschiks of kwaadschiks, terwijl Polo alleen maar knikte en binnensmonds lachte en sneaky in z’n eentje driekwart van de fles rum die de dikzak had ingebracht achteroversloeg en het spelletje van die kwijlebal meespeelde maar zijn mond alleen opendeed om uit zijn plastic bekertje te drinken of de rook van de sigaret de lucht in te blazen, om de muggen te verjagen die in duizelingwekkende wolken boven hun hoofden zwermden, af en toe knikkend om de dikzak de indruk te geven dat hij echt naar hem luisterde, dat hij hem zelfs begreep en daar niet was puur uit ploerterig eigenbelang, toch, voor de fles Bacardi en het sixpack zweterige biertjes en de sigaretten, en vooral om niet nuchter terug naar huis te hoeven terwijl zijn moeder en die nietsnut van een nicht van hem nog wakker waren, op hem wachtten.

Daarom deed hij het, eigenlijk, daarom treuzelde hij en luisterde hij naar het geroddel van de bewakers, in plaats van hem razendsnel te peren naar Progreso. Zo had de dikzak de kans om de poen te verstoppen tussen de stelen van de pauwenkers aan de rand van de voortuin van de Andrades en vanuit het raam van zijn kamer naar Polo te seinen dat die hem kon oppikken. Soms trof Polo bankbiljetten aan tussen de planten, soms alleen wat muntgeld. Heel veel verschil maakte het niet want hij ritselde altijd wel wat, fietste naar de buurtsuper en kwam steevast terug met iets waar ze goed lam van konden worden: een fles drank en iets om mee te mixen en plastic bekertjes als er genoeg middelen waren, of blikjes bier en sigaretten zonder filter als die in de reclame waren, of gewoon een kwartliter thuisgestookte caña, suikerrietdrank, en een pak sinaasappelsap als de buit niet overhield. Persoonlijk had Polo liever witte rum met cola dan alle andere drank, maar als de duvel eenmaal uit het doosje was kon je hem alles inschenken, als zijn hoofd er maar van ging gonzen en zijn lijf aangenaam verdoofd raakte. Dan deed de nonsens die de dikzak uitbraakte er niet meer toe, of de verstikkende zuidoostenwind die de mangrove om hen heen uitzweette, of de sluwe aanvallen van de muskieten en de knutjes, of de verontrustende aanwezigheid van het landhuis, fluisterend achter zijn rug, die hoop bakstenen die zich verschool achter het struikgewas op het overwoekerde stuk grond waar Polo doorheen moest om bij de aanlegplaats te komen en zich bij de dikzak te voegen, de enige manier om het villapark weer binnen te komen nadat zijn vertrek was geregistreerd. Want het personeel van de winkel overtuigen om hem alcohol te verkopen zonder ID of rijbewijs was een koud kunstje, Polo was lang, had altijd een wat norse uitstraling, en leek ouder dan hij was; het ding was met de booze weer binnen zien te komen zonder te worden gespot door de camera’s of de bewakers, de weg af te snijden door de struiken en de klimplanten die welig tierden op het aangrenzende stuk grond, tot hij bij de rivieroever kwam waar de dooraderde takken van een kromme wilde vijg een brug vormden waarover hij zelfs zonder natte voeten te krijgen naar de steiger kon lopen. Het punt was, om bij die boom te komen moest Polo langs het landhuis van de Gravin, die twee verdiepingen hoge, schimmelige ruïne, waar in het dorp allerlei onrustbarende verhalen over werden verteld, net als de zon achter de rij palmbomen zakte die zich uitstrekte aan de overkant van de rivier, waardoor de schaduwen langer werden en de lucht zich vulde met vreemd gefluister en angstig krijsende vogels die hun vertrek aankondigden, en dan moest hij langs de grote zwarte, ingevallen ramen van het landhuis, duwend tegen het stuur van zijn fiets, waaraan de rinkelende plastic zak met drank bungelde, zijn blik gefixeerd op het tapijt van droge bladeren dat onder zijn voeten knisperde om maar niet naar de gevel van het huis te hoeven kijken. Want hij wist wel dat er geen geest uit de raamkozijnen gluurde, geen spookachtige hand hem wenkte om dichterbij te komen; hij wist wel dat dat mysterieuze getjilp de roep was van de rouwgekko’s die in de koraalstenen muren nestelden, en dat het onheilspellende gemurmel waar zijn nekharen van overeind gingen staan afkomstig was van de bries die elke avond vanaf de rivier opstak en de peulen van de witte mimosa’s die binnenshuis groeiden deed klepperen. Hij wist heel goed dat er geen echt gevaar op de loer lag in die ruïne, dat zich geen put vol hongerige krokodillen verschool tussen de groezelige muren en gulzige varens, maar man, het was zo moeilijk om die verhalen over de Bloedgravin uit zijn hoofd te zetten die de oude roddeltantes in Progreso hem hadden verteld toen hij nog maar een kleuter was, en eerlijk gezegd was het enige wat hem ervan weerhield de fiets en de zak met drank op de grond te smijten en het doodsbang op een lopen te zetten het idee van hoe lullig hij eruit zou zien als hij dat zou doen, dus hij verzamelde, de duivel mag weten waarvandaan, kracht en moed om stapje voor stapje door te lopen tot hij bij de wilde vijg kwam die op de rivieroever groeide, zonder ook maar één keer om te kijken, of te laten merken hoe bang hij was door als een lafaard op zijn lippen te bijten, er zou maar net iemand op dat moment staan te gluren en in zijn broek pissen van het lachen vanwege zijn gebrek aan lef. Daarom begon hij onmiddellijk met drinken, meteen nadat hij zich had geïnstalleerd op de aanlegplaats: die kleredorst was sterker dan de angst dat een bewoner of die mongool van een Urquiza hem zou betrappen. Dus hij maakte een biertje open, of beter nog, nam een flinke slok zo uit de fles sterk om dat warme, donzige gevoel van opluchting te krijgen dat zijn hele lijf omwikkelde en hem beschermde tegen de scherpe randen van de wereld, en hij viste een sigaret uit het pas geopende pakje en stak hem aan met zijn blik strak gericht op de loom stromende Jamapa, op het bruine water waar af en toe vroege vleermuizen over scheerden, tot zijn bonzende hart kalmeerde en dan kon Polo zijn hoofd draaien en een snelle en terloopse blik op de ruïne werpen, die deels werd afgeschermd door de kapokbomen en de wilde avocado’s op het terrein, en checken of de raamholtes nog steeds lege gaten waren waar geen bloederig gezicht uit piepte, en dan lachte hij opgelucht, goot nog een slok naar binnen en constateerde blij dat de lichtjes in Progreso, aan de overkant van de rivier, een voor een aanknipten, en alle spanning die hij had gevoeld toen hij het braakliggende land overstak, de moeheid die zijn uitgeputte spieren plaagde, en zelfs de pech die hem sinds de dood van zijn opa leek te achtervolgen, alles loste op in de lucht nadat hij een diepe, doorvoelde gaap had uitgeblazen. Dan leunde hij achterover tegen de dikke tak van de vijg en deed zijn ogen dicht en ademde de schuchtere geur van de waterhyacinten in, en ongewild, maar ook zonder het te kunnen tegenhouden, maakte hij dezelfde fout als altijd wanneer hij zich gelukkig voelde, precies dezelfde: wensen dat dat moment van eenzame rust nooit zou eindigen. Want uiteraard maakte vervolgens steevast die papzak zijn opwachting op de steiger, hijgend als een dikhuid door de inspanning van het afdalen van het houten trapje, met die stompzinnige tandpastareclamelach op zijn smoel geplakt en hetzelfde geleuter als altijd, serieus, precies dezelfde reeks lulverhalen over hoe hij ontucht zou plegen met mevrouw M, goedschiks of kwaadschiks, helemaal naar binnen en zonder spuug, enzovoort, pure bluf die echt geen flikker betekende want je hoefde niet helderziend te zijn om te snappen dat dat echt nooit zou gebeuren, dat het volslagen belachelijk en onwaarschijnlijk was dat zo’n kakmadam haar kontje zou laten gebruiken door zo’n weerzinwekkende sukkel als Franco Andrade. Nog niet in zijn natste dromen, dacht Polo, en hij stikte bijna in de rook van zijn sigaret in een poging om zijn lach te verbergen terwijl de dikzak zijn mentale zelfbevrediging voortzette en Polo zich dus concentreerde op zich naar hartenlust bezatten, want hoe meer lulkoek de dikzak uitkraamde, hoe harder Polo de drankvoorraad kon aanvallen, en zo was het al sinds het begin, sinds die eerste keer dat ze zich bezopen, tegen het einde van de verjaardag van dat etterbakje Micky, die avond in juni waarop Polo echt strontgenoeg had van Paradais en de bewoners en die mongool van een Urquiza en zin had om alles naar de klote te helpen, en de dikzak hem een slokje whisky aanbood op de steiger, waar Polo heen was gevlucht om even te ontsnappen aan het feestgedruis en de magnifieke peuk – bijna een hele sigaret, netjes uitgemaakt en zonder ranzige lippenstiftvlekken op het filter – op te roken die hij van de grond had gegrist, en vooral om te vermijden dat mevrouw Marian hem opdroeg om aan het touw van de piñata te trekken om die mormels te vermaken. Hij wou even schuilen voor de menigte, in alle rust die sigaret oproken, op zijn dooie gemak, maar toen hij met een sprong de laatste drie treden oversloeg en op de steiger landde, met de al smeulende sigaret tussen zijn opeengeklemde lippen, stuitte hij op de dikzak die zijn favoriete verstopplek had ingepikt, amper aangekleed in die strakke zwembroek, met zijn blote voeten die boven het water bungelden, en heel even, een gênant moment lang dat meerdere seconden duurde, dacht Polo dat die reusachtige vleesklomp zat te janken, want zijn brede schouders schokten en zijn blauwe ogen leken – toen hij opkeek en die van Polo ontmoette – rood en vochtig, en Polo stond op het punt om rechtsomkeert te maken om die gast alleen te laten met zijn mietjesgedrag, toen hij de fles op de schoot van die kleuter ontdekte, en de boosaardige glimlach die zich aftekende op zijn bolle kop. Wil je, vroeg de dikzak met zijn irritante piepstem. Je krijgt een slok als je mij een sigaret geeft, zei hij, maar Polo reageerde niet, hij staarde alleen naar de fles, het merk op het label, dat hij eerder had gezien, op een andere, identieke fles waar hij zowat over was gestruikeld toen hij in Miltons pick-up stapte, de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien, voordat Milton weer uit het dorp verdween voor een klus met hen. De beste op de hele fokking wereld had zijn neef gezegd, zijn bijna-broer, toen Polo de fles oppakte waardoor hij bijna op zijn bek was gegaan toen hij in de pick-up stapte. Alsof er een engeltje over je tong piest, papi, had Milton gezegd: het enige wat zijn bazen zopen en dat ze naar verluidt per doos vanuit Engeland lieten aanrukken; niet te vergelijken met het bier en de goedkope rum die hij en Milton dronken achter het winkeltje van doña Pacha, al nam Polo op dit punt van zijn leven graag genoegen met elke drank waar hij op getrakteerd werd, letterlijk alles, serieus, hij zou zelfs een paar slokken vergif naar binnen gieten, de beroemde sterkedrank die zijn opa brouwde met 96 procent ontsmettingsalcohol en de vlekkerige vruchten die aan de nance-boom op de patio groeiden, hij had namelijk al bijna een maand geen druppel alcohol gedronken, sinds hij zo achterlijk was geweest om zijn moeder te zweren dat hij zich nooit meer zou bezatten, of eigenlijk sinds zijn moeder hem had gedwongen om haar te beloven dat hij de rest van zijn leven geen alcohol meer zou drinken, en zevenentwintig dagen lang had hij het dapper volgehouden, vooral omdat zijn moeder zijn volledige salaris in beslag nam, en omdat Milton nog steeds nergens te bekennen was, en sowieso was er in zijn nieuwe rooster als hardwerkende en verantwoordelijke volwassene geen ruimte om vaak rond te hangen in Pacha’s winkeltje, waar hij wel wat slokken uit een literfles bier had kunnen bietsen ook al was hij blut; het punt is, er ging letterlijk geen dag voorbij waarop Polo niet dacht aan zich bezatten, ondanks zijn belofte, en die avond begin juni, tijdens het feest van dat debieltje Micky Maroño, was zijn geduld ten einde en bleef hij maar denken aan alles voor eens en voor altijd naar de tyfus helpen, diezelfde dag nog dat miserabele slechtbetaalde klotebaantje op te zeggen en in het voorbijgaan die mongool van een Urquiza voor zijn bek te slaan, een paar bokshandschoenen neer te planten op de arrogante kutkop van die eikel: zie maar wie nu je auto wast, vuile flikker; welke sneuneus er gaat staan wachten om je vuilnis af te voeren, en zonder ook maar één miezerig centje meer te vragen voor de overuren. Het was zo fokking oneerlijk, urenlang te moeten wachten tot de bewoners en die kloterige uitvreters die op bezoek waren opzoutten, om te kunnen beginnen met het opruimen van hun zooi: hun lege bierblikjes, hun servetjes vol vetvlekken, hun papieren bordjes met etensresten en de uitgetrapte peuken op de grond, of zelfs drijvend in het kobaltblauwe verlichte zwembad. Hoeveel moeite was het nou voor die mensen om hun afval aan het einde van het feestje in de bakken overal op het terras te droppen? Letterlijk geen enkele moeite, echt nul komma nul, maar waarom zouden ze zich inspannen als Polo, hun trouwe muchacho, in het donker met een enorme vuilniszak in zijn handen stond te wachten, en zich dood verveelde, begon te kwijlen bij de pikante geur van het barbecuevlees en de aanblik van de aluminium emmers met ijsblokjes en bier, wachtend tot iedereen was opgerot om hun smeerboel op te ruimen. Die mongool van een Urquiza was er heel duidelijk over geweest, al sinds zijn eerste dag op dat pleuriswerk: het was de verantwoordelijkheid van de tuinman dat het zwembad te allen tijde schoon was, vrij van blaadjes, insecten of allerhande afval, en dat het terras was schoongeveegd en leeggeruimd en het meubilair bij het krieken van de ochtend op de juiste plek was teruggezet, zodat de vroege vogels onder de bewoners – bijvoorbeeld de stokoude en pietluttige opa en oma van het varken, uiteraard – hun lijkwitte vlees in het door de dauw opgefriste water konden dompelen, al betekende dat dat Polo in het weekend tot elf of twaalf uur ’s nachts in het villapark moest blijven, of tot het tijdstip waarop de lacherige feestvierders besloten op te tiefen, een situatie die Polo op zich al de neusgaten uitkwam, want normaal gesproken zocht hij wel naar smoesjes om laat thuis te komen, maar hij werd echt razend van de arrogantie waarmee Urquiza het contract schond dat Polo een paar weken geleden had ondertekend met Golfo Vastgoed NV, waarin duidelijk werd gesteld dat de te verrichten werkzaamheden overeenkomstig waren met een functie als tuinman, met werktijden van zeven uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds en een uur lunchpauze in de middag, en dat voor alle werk in overtijd een passende bezoldiging stond volgens de huidig geldende wetgeving, een clausule waar die zakkenwasser Urquiza uiteraard openlijk zijn reet mee afveegde om Golfo Vastgoed NV een paar peso te besparen, of misschien om ze in zijn eigen zak te steken, zoals de bewakers fluisterden, met wie hij kennelijk vaak hetzelfde geintje uithaalde; hij kon maar beter uitkijken als hij zijn baan niet kwijt wou raken, zei Cenobio, en Polo slikte het, ook al betekende dat dat hij zich de hele dag uit de naad moest werken, sproeien, grasmaaien, de bomen en struiken in de gemeenschappelijke tuin snoeien, de borders en bloembedden wieden, de dorre bladeren van de vier kasseistraten van het villapark vegen, het zand wegscheppen dat zich op winderige dagen bij de stoepranden verzamelde, de door salpeter aangevreten tuinlampen schuren en verven, alle wangzakratten vermoorden die het waagden om gaten in de gazonnetjes te graven, de hondenstront opruimen die de luilakken die er woonden niet zelf konden oprapen met hun smetteloze handjes wanneer ze hun beesten uitlieten, en daarnaast het terras en het gebied rond het zwembad onberispelijk houden, en tot slot – en hier werd Polo zo pissig van dat hij fluimen maagzuur uitspuugde – dagelijks de auto wassen van die godverdomde naaibal van een Urquiza, enkel en alleen omdat die kerel hem kon dwingen en omdat hij erop geilde dat zijn rode Golf glom alsof hij net bij de dealer vandaan kwam, aldus die mongool. Maar alleen als je tijd hebt, hè? Was hem maar als je ergens een gaatje ziet, het is niet dringend, hoor, zei hij met een grote grijns, de zak, terwijl hij hem de sleutels toesmeet zodat Polo de binnenkant kon stofzuigen. Wat had hij een zin om die sleutels in zijn gezicht te rammen en te zeggen: was hem zelf, teringlijer, om meteen daarna de machete die hij aan zijn riem droeg los te trekken en zijn kale knikker met één houw doormidden te hakken! Polo had geen gewelddadig karakter, geen neiging tot woedeaanvallen, dat konden ze vragen aan wie ze maar wilden: iedereen zou zeggen dat Polo een rustige gast was, een jongen die met niemand ruzie had en zijn neus nooit in andermans zaken stak; het punt was dat Urquiza een bloedzuiger was, een uitbuiter die dacht dat hij kon doen wat hij wou met Polo’s tijd alleen omdat die jong was en uit een dorp kwam, geen diploma’s had of ervaring, en die vent deed ook nog eens alsof hij hem een gunst had verleend door hem dat baantje te geven, maar Polo liet zich niet voor de gek houden, hij wist maar al te goed dat het misdadig en onrechtvaardig was; dat was niet iets wat hij zich in zijn hoofd haalde, geen excuus om maar wat te lummelen, of omdat hij zin had om zomaar ruzie te zoeken, zoals zijn moeder verkondigde telkens wanneer ze hem over die baan hoorde mopperen, of soms zelfs als Polo niet eens iets zei, gewoon omdat ze hem somber zuchtend in de keuken aantrof, waar hij zat te staren naar een glas water met twee Alka-Seltzers die in de vloeistof oplosten, het breakfast of champions waarmee Polo moed verzamelde om te beginnen aan een nieuwe dag van slopend werk in de brandende zon, in deze nieuwe etappe van zijn leven als loonslaaf van Golfo Vastgoed, waar zijn eigen moeder ook al zestien jaar voor werkte, eerst als dienstmeid in het huis van de ingenieur en daarna als schoonmaakster in het kantorencomplex van het bedrijf en later, na eindeloze avondcursussen in het centrum van Boca, als assistent-boekhouder. Daar word je voor betaald, preekte zijn moeder elke ochtend, om te doen wat ze je opdragen en je bek te houden; wat kan het jou schelen als het nergens op slaat, daar ben je voor aangenomen: om te gehoorzamen, niet om te zeiken. Je bent amper begonnen en je wil al dat ze jou de leiding geven, terwijl je helemaal niks kan. Je was toch zo’n macho, zo’n enorme badass? Helemaal het mannetje als je op stap gaat, maar als je moet werken ben je een slapjanus, je moest je schamen. In dit leven moet je de dingen verdienen, lamstraal, door te werken en je best te doen en niet gaan liggen spartelen zodra iets je niet bevalt. Was het soms mijn schuld dat je van school bent getrapt? Zeg op, heb ik je gedwongen om te spijbelen en voor al je vakken te zakken omdat je zo nodig moest zuipen? Jij had de kans op een opleiding, meer dan ik ooit heb gehad, of je arme opa die in vrede rust, en je hebt het verkloot, lul-debehanger, je hebt het verkloot omdat je een lapzwans bent en een lamstraal en nu moet je op de blaren zitten. Altijd hetzelfde liedje, dezelfde tirade waar zijn moeder hem letterlijk elke ochtend op trakteerde, of hij nou wel of niet over die baan klaagde, ze hoefde maar een vleugje op te vangen van de treurige berusting die om Polo heen hing aan de ontbijttafel zodra hij dacht aan de fietstocht naar Paradais.