De stem uit het bos

Vertaling Inger Limburg

WERELDBIBLIOTHEEK

De vertaler ontving voor deze vertaling een projectsubsidie van het Nederlands Letterenfonds

Oorspronkelijke titel The God of the Woods. Riverhead Books, imprint van Penguin Random House, New York

© 2024 Liz Moore

© 2024 Nederlandse vertaling Inger Limburg / Wereldbibliotheek

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Grace Han

Omslagbeeld: detail uit White Horse in a Wooded Landscape, 1791 van Sawrey

Gilpin © Christie’s Images / Bridgeman Images

Omslagbewerking Dog and Pony

Auteursfoto © Maggie Casey

NUR 302

ISBN 9789028453531

www.wereldbibliotheek.nl

Wereldbibliotheek maakt deel uit van Park Uitgevers

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2024, met ISBN 9789028453524

Voor mijn zus Rebecca, die dit woud ook kent.

Inhoud

I Barbara

II Bear

III Als je verdwaald bent

IV Bezoekers

V Gevonden

VI Survival

VII Zelfredzaamheid

Dankwoord

Menig wandelaar die op het punt staat dit woud te betreden, reageert ongelovig op waarschuwingen voor het gevaar dat op de loer ligt als hij zich onvergezeld overgeeft aan zijn favoriete tijdverdrijf. Maar er is één wezenlijk gevaar waar hij niet aan hoeft te twijfelen, namelijk het gevaar om in het bos te verdwalen. Dat is het enige waarvoor eenieder moet vrezen in het woud van de Adirondacks!

– Uit ‘Verdwaald in de Adirondacks. Waarschuwing voor de bezoekers van de North Woods. Wat niet te doen als u verdwaald bent, en hoe verdwaling te voorkomen’, The New York Times, 16 maart 1890

Hoe snel toch, peinsde ik, wisselen schoonheid en gevaar elkaar af in de wildernis; ze zijn immers onlosmakelijk met elkaar verbonden.

– Uit Woodswoman van Anne LaBastille

I

BARBARA

Louise

Augustus 1975

Het bed is leeg.

De groepsleidster Louise – drieëntwintig, klein van stuk, schorre stem, opgewekt – staat met haar blote voeten op de warme, ruwe planken van de blokhut die de naam Balsemzilver draagt en heeft even tijd nodig om tot zich door te laten dringen dat er niemand onder in het stapelbed bij de deur ligt. Later zal ze de tien seconden tussen constatering en conclusie opvatten als bewijs dat de tijd een menselijk construct is, dat de tijd kan vertragen en versnellen afhankelijk van de emoties, van de chemicaliën in het bloed.

Het bed is leeg.

De enige zaklamp in de blokhut – die altijd, ook overdag, moet worden meegenomen als er iemand naar het toiletgebouw gaat – ligt op zijn vaste plek op de plank bij de deur.

Louise draait langzaam een rondje om haar as en somt in stilte de namen op van de meisjes die ze wel ziet.

Melissa. Melissa. Jennifer. Michelle. Amy. Caroline. Tracy. Kim.

Acht meisjes. Negen bedden. Ze telt nog eens, en nog eens.

Uiteindelijk, als er niet meer aan te ontkomen valt, laat ze één naam naar de voorgrond komen: Barbara.

Het lege bed is van Barbara.

Ze doet haar ogen dicht. Stelt zich voor dat ze later steeds weer zal terugkeren naar deze plek en naar dit moment, als een eenzame tijdreiziger, als een spook dat rondwaart in Balsemzilver en vurig hoopt dat er een lichaam zal verschijnen op de plek waar het nu ontbreekt, vurig hoopt dat het meisje, Barbara, door de deur naar binnen komt. Dat ze gewoon naar de wc was en de regel over de zaklamp was vergeten, dat ze op een ontwapenende manier haar verontschuldigingen aanbiedt, zoals ze al vaker heeft gedaan.

Maar Louise weet dat dit alles niet zal gebeuren. Ze kan het niet goed uitleggen, maar ze voelt dat Barbara is verdwenen.

Waarom nou net zij, denkt Louise. Waarom moet van al die meisjes nou net zij vermist raken?

Om 6.25 uur loopt Louise door het gordijn terug naar de ruimte die ze deelt met Annabel, haar assistente. Annabel Southworth is een zeventienjarige balletdanseres uit Chevy Chase, Maryland. Wat leeftijd betreft zit ze dichter bij de kampdeelnemers dan bij Louise, maar ze is doortastend, legt altijd een ironische ondertoon in haar woorden en zorgt ervoor dat iedereen zich terdege bewust is van de strikte grens tussen dertien en zeventien, een grens die fysiek tot uiting komt in het tussenschot van multiplex tussen het hoofdgedeelte van de blokhut en het hoekje waar de leidsters slapen.

Nu schudt Louise haar wakker. Nu opent Annabel haar ogen op een kiertje. Legt ze met een melodramatisch gebaar haar gebogen arm eroverheen. Dommelt ze weer in.

Louise ruikt een bierkegel. Tot dan toe had ze aangenomen dat die geur uit haar eigen lichaam kwam, uit haar eigen poriën en mond. Ze heeft gisteravond in elk geval genoeg gedronken om daar vandaag de gevolgen van te ondervinden. Maar nu ze bij Annabel staat, vermoedt ze dat zij de bron was.

Wat zorgwekkend is.

‘Annabel!’ fluistert Louise dwingend. Ze klinkt als haar moeder. En in zekere zin voelt ze zich ten overstaan van dit meisje ook als haar moeder – haar slechte moeder, haar onverantwoordelijke moeder.

Annabel doet haar ogen open. Ze gaat zitten, vertrekt meteen haar gezicht. Ze kijkt Louise aan en haar ogen sperren zich open, haar gezicht wordt bleek.

‘Ik ga over mijn nek,’ zegt ze – te luid. Louise maant haar tot stilte en grijpt naar het eerste wat binnen handbereik ligt: een lege chipszak op de grond.

Annabel grist de zak uit haar handen. Braakt. Dan heft ze haar hoofd, hijgend, zachtjes kreunend.

‘Heb je een kater?’ vraagt Louise.

Annabel schudt haar hoofd. Angstig.

‘Ik denk dat ik…’ begint ze. Maar opnieuw snoert Louise haar de mond. Ze gaat op haar bed zitten en telt in gedachten tot vijf, zoals ze dat al doet sinds ze klein was. Op die manier heeft ze zichzelf aangeleerd om niet meteen te reageren.

Annabels kin trilt. ‘Ik denk dat ik iets verkeerds heb gegeten,’ fluistert ze.

‘Ben je gisteravond hier gebleven?’ vraagt Louise. ‘Annabel?’

Annabel kijkt haar aan. Lijkt een inschatting te maken.

‘Dit is belangrijk,’ zegt Louise.

Gewoonlijk heeft ze veel geduld met haar assistentes. Ze weet hoe ze hen door hun eerste kater heen moet helpen. Vindt het niet erg als ze zich op een vrije avond een beetje laten gaan. Dit jaar is ze hoofdleidster en meestal knijpt ze een oogje dicht als ze iemand dingen ziet doen die niet echt kwaad kunnen. En als de situatie het toelaat, doet ze er zelf aan mee. Maar verder houdt ze de teugels strak; zo werd aan het begin van de zomer de eerste groepsleider die na een nacht doorhalen niet op tijd zijn bed uit was gekomen de toegang tot de eerste paar feesten ontzegd, en dat bleek zo’n afschrikwekkend voorbeeld dat daarna niemand meer die fout maakte.

Tot nu toe. Want gisteravond was Annabel verantwoordelijk voor de meisjes in Louises afwezigheid. Blijkbaar had Annabel haar plicht verzaakt.

Louise doet haar ogen dicht. Laat de gebeurtenissen van die avond de revue passeren.

Er was een dansfeest in de Grote Zaal ter afsluiting van het kampseizoen; alle deelnemers, leiders en assistenten moesten daarbij aanwezig zijn. Ze herinnert zich dat het haar op een gegeven moment was opgevallen dat Annabel ontbrak, in elk geval zag ze haar nergens, maar Louise weet zeker dat ze voor het eind van het feest terug was.

Want om elf uur had Louise snel koppen geteld en toen was Annabel erbij, samen met de negen meisjes uit hun blokhut – ja, negen. Alle negen hadden ze heel zoet naar Louise gezwaaid toen ze naar bed gingen. Ze ziet ze nog in kleine groepjes weglopen naar Balsemzilver.

Dat was de laatste keer dat ze hen had gezien. Louise, die erop rekende dat Annabel de boel in de gaten hield, was vertrokken.

Nu probeert ze zich voor de geest te halen hoe de bedden eruitzagen toen ze diep in de nacht, lang nadat de lichten uit waren gegaan, de blokhut in was geslopen. Hoe laat was dat? Een uur of twee, drie? Er komen gefragmenteerde beelden in haar op: de open mond van Melissa R., Amy’s arm die over de rand van het bed bungelde. Maar er is geen herinnering aan Barbara zelf. En evenmin aan Barbara’s afwezigheid.

Wel dringt zich een andere herinnering op: John Paul, op de open plek, rondmaaiend met zijn armen, eerst haar kant op en daarna die van Lee Towson. John Paul, vechtend als een rijkeluisjochie, de vuisten geheven alsof hij een boksring betrad. Lee woest en strijdlustig, met zijn keukenschort nog voor. Binnen de kortste keren lag John Paul op de grond, verdwaasd, knipperend met zijn ogen, starend naar de takken boven zijn hoofd.

Vandaag wordt een problematische dag. Het is altijd problematisch als John Paul haar ervan verdenkt dat ze met iemand anders rotzooit.

Voor alle duidelijkheid: hij heeft het mis – deze keer.

Annabel hapt naar adem. Houdt haar hand voor haar ogen.

‘Weet jij waar Barbara is?’ vraagt Louise zonder omhaal. Ze hebben maar weinig tijd: de meisjes worden zo wakker.

Annabel kijkt verward.

‘Van Laar!’ zegt Louise, en dan met zachtere stem. ‘Barbara Van Laar.’ ‘Nee,’ zegt Annabel, en ze laat zich achterover op het bed vallen.

Natuurlijk schalt net op dat moment de reveille uit de luidsprekers die verspreid over het terrein in bomen hangen, wat betekent dat aan de andere kant van het tussenschot acht meisjes van twaalf of dertien met tegenzin wakker worden, zachte geluidjes maken, diep uitademen en zuchten, zich oprichten op hun ellebogen.

Louise loopt nu onrustig heen en weer.

Annabel, die nog steeds op haar rug ligt, volgt haar met haar blik en langzamerhand begint de ernst van de situatie tot haar door te dringen.

‘Annabel,’ zegt Louise. ‘Ik wil een eerlijk antwoord. Ben je gisteravond nog weggegaan? Toen de meisjes in bed lagen?’

Annabel lijkt haar adem in te houden. Dan laat ze de lucht stromen. Knikt. Louise ziet dat haar ogen vochtig worden.

‘Ja,’ zegt ze. Met een kinderlijke trilling in haar stem. Ze heeft zelden op haar kop gekregen, dat weet Louise zeker. Annabel is zo iemand die vanaf haar geboorte te horen heeft gekregen hoe waardevol ze is voor deze wereld. Hoe gelukkig ze de mensen om haar heen maakt. Ze laat haar tranen nu de vrije loop, en Louise moet een zucht onderdrukken. Wat heeft Annabel te vrezen? Voor haar staat er niets op het spel. Ze is zeventien. In het ergste geval wordt ze weggestuurd en moet ze terug naar haar rijke ouders op de heuvel – haar ouders die nota bene bevriend zijn met de eigenaren van het kamp en die op dit moment te gast zijn in hun huis op het terrein. Terwijl Louise – de volwassene van hen tweeën, denkt ze vol zelfverwijt – terwijl Louise in het ergste geval… nou ja. Niet op de zaken vooruitlopen, zegt ze tegen zichzelf. Concentreer je op het hier en nu.

Louise loopt naar het gordijn. Houdt het een klein stukje opzij. Daarbij valt haar oog op Tracy, het zwijgzame meisje dat het stapelbed deelt met Barbara en dat nu halverwege haar afdaling langs de ladder tot stilstand is gekomen en al lijkt door te hebben wat er aan de hand is.

Louise laat het gordijn los.

‘Is ze vermist?’ vraagt Annabel. Voor de derde keer snoert Louise haar de mond.

‘Dat woord moet je niet gebruiken. Zeg maar dat ze niet in haar bed ligt.’

Louise kijkt rond in hun kamertje, op zoek naar sporen van gisteravond. Alles wat ze vindt, stopt ze in een bruine papieren zak: het bierflesje dat ze had leeggedronken toen ze terugliep vanaf de open plek, het restje van een joint die ze in de loop van de avond had gerookt, de chipszak met het braaksel, die ze met twee gestrekte vingers oppakt.

‘Zijn er nog meer dingen waarvan je niet wilt dat ze gevonden worden?’ vraagt ze aan Annabel, die haar hoofd schudt.

Louise vouwt de zak dicht en rolt hem zo strak mogelijk op.

‘Luister,’ zegt ze. ‘Het kan zijn dat jij vanochtend de meisjes onder je hoede moet nemen. Ik weet het nog niet zeker. Maar in dat geval moet je deze weggooien. Loop maar gewoon even langs het afvalhok op weg naar het ontbijt. Die zak moet hier weg. Kan ik dat aan jou overlaten?’

Annabel knikt. Ze ziet nog steeds groen.

‘Maar ik wil dat je eerst een tijdje hier blijft,’ zegt Louise. ‘Laat je nog even niet zien. En hou…’ Ze aarzelt, zoekt naar woorden die serieus klinken maar niet als een schuldbekentenis. Ze heeft het tenslotte tegen een kind. ‘Zeg voorlopig niets over gisteravond, tegen niemand. Ik moet eerst wat dingen op een rijtje zetten.’

Annabel zegt niets.

‘Oké?’ vraagt Louise.

‘Oké.’

Die bezwijkt meteen, denkt Louise. Zodra iemand ook maar enige druk uitoefent, zal ze tot in detail vertellen wat er is gebeurd en wat ze weet. Daarna zal ze uithuilen op de schouders van haar vader en moeder, die het gedicht van Edgar Allan Poe waarnaar ze hun dochter hebben vernoemd waarschijnlijk niet eens hebben begrepen, die haar zullen troosten, en dan zal ze haar balletlessen hervatten, en volgend jaar zal ze door haar middelbare school worden overgedragen aan Vassar, Radcliffe of Wellesley, en ze zal trouwen met de jongen die haar ouders voor haar hebben uitgekozen – ze heeft zich tegen Louise laten ontvallen dat ze er al een op het oog hebben – en ze zal geen seconde terugdenken aan Louise Donnadieu of stilstaan bij het lot dat Louise wacht of bij de problemen die Louise de rest van haar leven zal ondervinden bij het vinden van een baan of een huis, bij het onderhouden van haar moeder, die al zeven jaar niet meer kan of wil werken. Bij het onderhouden van haar broertje, die elf is en een beter leven verdient.

Annabel kokhalst. Maar ze houdt het binnen.

Louise zet haar handen in haar zij. Ademt diep in en uit. Rustig aan, zegt ze tegen zichzelf.

Ze recht haar rug. Trekt het gordijn opzij. Doet haar best om onwetendheid en verbazing voor te wenden ten overstaan van de meisjes, die – ze slikt haar schaamte door als een pil – naar haar opkijken en haar bewonderen, die zo vaak bij haar komen voor advies en bescherming.

Ze loopt de ruimte in. Doet alsof ze de bedden afspeurt. Fronst haar voorhoofd om verbazing uit te drukken.

‘Waar is Barbara?’ vraagt ze monter.

Tracy

Twee maanden eerder

Juni 1975

Elke deelnemer kreeg bij aankomst drie regels voorgeschoteld.

De eerste had te maken met etenswaren in de blokhut, en de manier waarop die geconsumeerd en bewaard moesten worden (goed afgesloten, netjes).

De tweede ging over zwemmen, een activiteit die onder geen beding alleen mocht worden ondernomen.

De derde – en belangrijkste, zoals bleek uit de blokletters waarin deze in een aantal gemeenschappelijke ruimtes te lezen was – luidde: ALS JE VERDWAALD BENT, GA DAN ZITTEN EN ROEP OM HULP.

Tracy vond dat advies bijna grappig. Later die avond, bij het openingskampvuur, zou het worden herhaald en toegelicht. Maar nu het zo kort en bondig door een lange kampleider werd gedeclameerd, zonder interpunctie of emotie, moest ze een nerveus lachje bedwingen en haar blik afwenden. ALS JE VERDWAALD BENT, GA DAN ZITTEN EN ROEP OM HULP. Ze probeerde zich voor te stellen dat ze zomaar op de grond ging zitten. Haar mond opendeed. En begon te roepen. Welk geluid zou er aan haar keel ontsnappen? Welk woord, of welke woorden? ‘Help’? ‘Help me’? Alsjeblieft niet: ‘Kom me redden!’ De gedachte alleen al.

Haar vader had haar betaald om naar het kamp te gaan.

Na een week onderhandelen en een impasse die het hele weekend duurde doordat ze haar kamer niet uit kwam, bleek dat haar prijs te zijn: honderd kille, klinkende dollars, waarvan de helft op haar zou liggen te wachten als ze terugkwam.

Ze was van plan geweest om die hele zomer te bivakkeren in de woonkamer van het victoriaanse huis in Saratoga Springs dat haar ouders al tien jaar lang elk raceseizoen huurden. Ze was van plan geweest om op de bank te liggen, met de jaloezieën halfdicht, de ramen halfopen en alle ventilatoren die in het huis te vinden waren om haar heen, en alleen maar af en toe op te staan om uitgebreide tussendoortjes klaar te maken. En ze was van plan geweest om te lezen, dat was het belangrijkste.

Zo was het de afgelopen vijf zomers gegaan. En zo had ze de zomer van 1975 ook voor zich gezien.

Maar haar vader, die nog geen jaar geleden van haar moeder was gescheiden, had snel achter elkaar een nieuwe vriendin gevonden, een ander, luxueuzer huis gehuurd en besloten dat Tracy niet de hele zomer mocht lanterfanten zonder iets omhanden te hebben. Dat zei hij in elk geval tegen haar toen ze half juni vanaf haar moeders huis op Long Island terugreden naar Saratoga. (Het viel haar op dat hij zijn plan pas uit de doeken deed toen ze al ruimschoots halverwege waren.) De ware reden, vermoedde ze, was dat hij haar twee maanden ergens wilde onderbrengen. Zodat hij en voornoemde vriendin hun gang konden gaan zonder dat er een mokkend meisje van twaalf in de weg liep. Waarom, vroeg Tracy zich af, had hij de hele zomer gestreden om de voogdij als hij haar prompt wegstuurde?

Hij had niet eens de moeite genomen om haar zelf bij Kamp Emerson af te zetten. Die taak had hij uitbesteed aan Donna Romano, de vriendin, die voor Tracy niet veel meer was dan een voor- en een achternaam.

‘We hebben een race vandaag,’ zei haar vader toen ze hem in de gang de weg versperde en hem smeekte om mee te gaan. ‘Ik moet naar Belmont. Second Thought start om twee uur.’

Haar vader was de zoon van een jockey, maar hij was te groot om in diens voetsporen te treden. Daarom was hij trainingsruiter geworden, vervolgens trainer en daarna eigenaar – elke stap in zijn carrière was gepaard gegaan met een verandering in hun levensomstandigheden. Vlak na Tracy’s geboorte woonden ze met z’n drieën in een camper op de oprit van haar moeders moeder. Nu woonden ze in een groot, nieuw huis in Hempstead, met een zilverkleurige toegangspoort. Nou ja, Tracy en haar moeder woonden daar.

‘We hebben elkaar niets te melden!’ riep ze uit, maar hij schudde alleen zijn hoofd en legde twee dwingende handen op haar schouders. Ineens viel het haar op dat ze op ooghoogte met hem stond, met haar eigen vader. Ze had net een groeispurt doorgemaakt, waardoor ze nu bijna een meter tachtig was en haar schouders flink liet hangen als ze niet in beweging was.

‘Het schijnt eersteklas te zijn. Ik bedoel echt poepchic,’ zei haar vader – dezelfde twee tenenkrommende omschrijvingen die hij had gebruikt toen hij haar over dit plan inlichtte. ‘Ik weet zeker dat je het er geweldig zult vinden.’

Ze keek naar buiten en zag dat Donna Romano haar beha rechttrok en haar spiegelbeeld inspecteerde in het raampje van de auto. Het was een nieuwe Stutz Blackhawk met hoogpolige vloerbedekking en een brullende motor die Tracy vond klinken als de stem van haar vader. ‘Het duurste model dat er is,’ had hij gezegd toen hij haar in Hempstead ophaalde. Tracy concludeerde dat alles in haar vaders leven nieuw was. Huurhuis, vriendin, pekineespuppy, auto. Tracy was het enige oude in zijn nabijheid, en nu werd ook zij afgedankt.

Donna Romano bleek een kettingrookster. Tussen twee trekjes door stelde ze vragen over Tracy’s leven, die ze duidelijk voor deze reis had opgespaard. Als Tracy niet bezig was met antwoord geven, wierp ze steelse blikken op Donna Romano. Ze was heel knap. Normaal gesproken zou dat een pre zijn. Want Tracy had een groot zwak voor mooie vrouwen. Ze had een zwak voor de populaire meisjes op school – hoewel het woord ‘bewondering’ misschien meer op zijn plaats was, want tegelijkertijd had ze een hekel aan ze. In elk geval was ze gefascineerd door die meisjes, misschien omdat ze in fysiek opzicht haar tegenpool waren, ze beschouwde ze als een soort specimens die ze uitgebreid wilde bestuderen onder de microscoop. De meeste van haar klasgenotes hadden lang, steil haar met een scheiding in het midden, maar Tracy had een dikke ontembare bos rood haar. Haar klasgenoten hadden over het algemeen lichte sproeten, maar die van Tracy waren zo uitgesproken dat een groep oudere jongens op school haar Krentenbrood noemde. Eigenlijk moest ze een bril op; ze had er een die ze nooit droeg, waardoor ze vaak haar ogen tot spleetjes moest knijpen om scherp te kunnen zien. Haar vader had een keer terloops tegen haar gezegd dat ze een figuur had als een pruim op tandenstokers, en die woorden waren zo hardvochtig en tegelijk zo poëtisch dat ze zich als een harnas om haar heen sloten.

De asfaltwegen werden grindweggetjes, de grindweggetjes werden zandpaden. Om de paar minuten kwamen ze langs een vervallen huis met een voortuin die in de loop van de tijd was veranderd in een autokerkhof. Het had iets griezeligs, dat contrast tussen de schoonheid van de natuur en het door de mens gecreëerde verval, en Tracy begon zich af te vragen of ze wel de goede kant op reden.

En toen kwam er eindelijk een bord in zicht. DOMEIN VAN LAAR, stond erop. Volgens de instructies die ze per post hadden gekregen, moesten ze die borden volgen.

‘Waarom hebben ze niet gewoon de naam van het kamp op het bord gezet?’ vroeg Donna Romano peinzend.

Misschien omdat ze geen viezeriken willen lokken, dacht Tracy. Ze wist dat dat het antwoord was dat haar vader zou geven. Ongewild hoorde ze vaak zijn stem in haar hoofd, als een verteller die haar leven van commentaar voorzag. Ze was nog nooit zo lang bij hem vandaan geweest als in dit jaar, het jaar van de scheiding.

Toen ze klein was, week ze nooit van zijn zijde; ze hield onvoorwaardelijk van hem, volgde hem waar hij ook ging, bracht met vlakke hand wortels naar de fluweelzachte snuit van zijn lievelingspaarden. Hoewel ze liever doodging dan het toe te geven, miste Tracy hem verschrikkelijk en had ze zich bijna het hele afgelopen schooljaar verheugd op een zomer samen met hem.

De onverharde oprijlaan splitste zich. Ze werden door een pijl naar rechts gestuurd, naar KAMP EMERSON: WAAR JE VRIENDEN MAAKT VOOR HET LEVEN. En toen maakten de bomen plaats voor een grasveld met een rij rustieke houten gebouwen. Voor die gebouwen stond een eenzame kampleider bij een klaptafel, waaraan een vochtig stuk karton hing met de niet bepaald overtuigende tekst WELKOM.

Hij kwam naar de Blackhawk toe en overhandigde via het raampje een map aan Donna. Vervolgens declameerde hij als een plichtsgetrouwe stadsomroeper de Drie Regels van Kamp Emerson, inclusief de laatste en belangrijkste, de zin die in Tracy’s hoofd nagalmde. Dagenlang, wekenlang, de rest van haar leven.

Als je verdwaald bent, ga dan zitten en roep om hulp.

Tracy vroeg zich af hoe erg ze verdwaald zou moeten raken voordat ze haar toevlucht tot die optie zou nemen. Haar stem leek vanaf haar geboorte alleen maar in kracht te zijn afgenomen en was nu, op haar twaalfde, eigenlijk nauwelijks meer hoorbaar.

Heel erg, besloot ze. Ernstig, onherroepelijk verdwaald.

‘Jij zit in Balsemzilver,’ onderbrak de jongen Tracy’s gedachten. Hij wees met een lange arm naar rechts. Donna Romano drukte het gaspedaal in en de Blackhawk kwam in beweging.

Alice

Juni 1975

De laatste ouders namen afscheid.

Vanuit de serre van het huis op de heuvel keek Alice naar de auto’s die langsreden met de ruitenwissers aan, een langzame parade.

Kamp Emerson lag een paar honderd meter verderop, maar het huis – Zelfredzaamheid, hadden ze het genoemd – stond op een hoogte, en ze kon rondom kijken van waar ze stond: in het oosten lag het Meer van Joan, in het westen de lange oprijlaan die uitkwam bij de weg naar de stad, in het zuiden het kamp en in het noorden de wildernis. Hunt Mountain met zijn uitlopers.

Ze stond daar al twee uur. Tot nu toe waren er eenennegentig auto’s voorbijgekomen. In al die auto’s zaten een of twee ouders die een of meer kinderen hadden afgezet.

Dit was een terugkerend ritueel in al die vierentwintig jaar dat ze met Peter Van Laar getrouwd was. Sinds haar achttiende stond ze elk jaar op de eerste kampdag bij het raam van Zelfredzaamheid naar buiten te kijken, soms met een kind in de armen, soms alleen. Ze fantaseerde graag over de gezinnen in de auto’s. Ze verzon namen voor ze, en problemen.

De laatste auto verdween uit het zicht. Alice rechtte haar schouders. Ze keek op de klok achter zich: kwart voor vijf. Het dagelijkse aftellen was begonnen: om vijf uur mocht ze een van de pillen nemen die dokter Lewis had voorgeschreven tegen de zenuwen. Eén pil, was het advies, maar het kon geen kwaad om er twee te nemen, ‘op heel slechte dagen’. Daarmee bedoelde dokter Lewis de dagen waarop ze te veel aan Bear dacht.

Twee dus.

Er klonk een bons in de gang: de ijzeren klopper die tegen de voordeur sloeg. Dat moest T.J. zijn.

Die ochtend had Alice iemand naar T.J.’s kantoor gestuurd met de boodschap dat ze haar wilde spreken. Nu viste Alice het glazen flesje uit haar zak. En ze kauwde op haar twee pillen – vijftien minuten te vroeg.

Toen sloot ze haar ogen en repeteerde in haar hoofd de formulering die ze zou gebruiken.

Ik wilde je spreken over Barbara, zou ze zeggen. Die wil meedoen aan het kamp.

Het was nu vijf jaar geleden dat T.J. Hewitt de coördinatrice van Kamp Emerson werd. Tegen haar zin, want, zo had ze benadrukt, haar vader Vic was heel goed in staat om door te gaan in de rol die hij al decennialang naar alle tevredenheid vervulde.

Maar dat Vic ziek was – eerst lichamelijk, later ook geestelijk – viel niet langer te ontkennen toen hij op de eerste dag van het zomerkamp in 1970 de deelnemers de stuipen op het lijf joeg door wartaal tegen ze te schreeuwen. In het bijzijn van hun ouders, nota bene. Die ouders liepen op hoge poten naar het grote huis om verhaal te halen. En Peter had Vic per direct uit zijn functie ontheven, met de verzekering dat hij persoonlijk toezicht zou houden op het kamp tot er een geschikte vervanger was gevonden.

Na een korte zoektocht was Peter op het idee gekomen om T.J. aan te stellen als opvolger van haar vader. Alice had zich daartegen verzet. Ze was zo jong, én een vrouw. Wie had er nou ooit gehoord van een vrouwelijke terreinbeheerder? Maar Peter had voet bij stuk gehouden. Uiteindelijk zouden ze wel een vervanger vinden, zei hij.

Dat was tot nu toe niet gelukt. In elk geval was er niemand geweest die Peters goedkeuring kon wegdragen. En dus vervulde T.J., net als haar vader vóór haar, twee rollen: terreinbeheerster in de herfst, de winter en de lente, coördinatrice van het kamp in de zomer. Ze woonde nog steeds in het huisje waar ze was opgegroeid en dat ook dienstdeed als kantoor, en inmiddels ook een groot deel van het jaar als herstellingsoord voor Vic Hewitt.

Op de drempel van de serre schraapte T.J. haar keel. Ze oogde ongemakkelijk en ongelukkig, maar dat was eigenlijk altijd zo als ze ergens binnen was. Ze hoorde in het bos.

‘Hallo, T.J.,’ zei Alice, en T.J. knikte, maar zei niets terug. In al die tijd dat Alice en T.J. elkaar kenden, had T.J. haar niet één keer bij naam genoemd. Ze had iets hooghartigs over zich wat Alice altijd ergerlijk had gevonden. Zo deed ze niet tegen Peter, schoot het door Alice’ hoofd – nee, bij Peter was ze onderdanig.

‘Ga zitten,’ zei Alice en ze keek toe terwijl T.J. een rondje om haar as draaide, zich afvragend op welke zitplaats ze zo min mogelijk betrokkenheid en zo veel mogelijk haast zou uitstralen. Ze koos voor een poef. Ging op het uiterste randje zitten. Met de ellebogen op de knieën. Hoofd gebogen.

Sinds kort had ze een soort bloempotkapsel, zo bizar en scheef dat T.J. het wel zelf moest hebben geknipt. Het was bijna niet te bevatten dat de vrouw die nu voor haar zat dezelfde persoon was als het meisje dat Alice had leren kennen toen ze vijfentwintig jaar geleden voor het eerst het terrein betrad, het meisje van drie dat niet kon stilzitten en altijd achter haar vader aan liep. Ze heette Tessie Jo, een frivole naam, een naam voor een pop of een koe of een artiest, een naam die helemaal niet paste bij zo’n stoïcijns kind. Op haar zestiende had ze het meer androgyne T.J. als naam gekozen, maar ze had haar haar nog tien jaar in een dikke vlecht gedragen. Tot nu.

‘Hoe gaat het met je?’ vroeg Alice. Ze pakte een pepermuntje uit de schaal naast haar, die door het personeel steeds werd bijgevuld. De roze waren het lekkerst.

‘O, best,’ zei T.J. met haar zware accent. Dat accént. Alice woonde al bijna twintig jaar in deze regio, maar het deed nog steeds pijn aan haar oren.

‘En met je vader?’

‘Prima.’

‘Geen problemen met de toiletten dit jaar?’

‘Neuh,’ zei T.J. Ze sloeg naar iets onzichtbaars in haar nek, inspecteerde haar hand.

‘Goed, ter zake,’ zei Alice. ‘Mijn echtgenoot heeft het er vast al met je over gehad?’ Ze wachtte even op T.J.’s reactie, want eigenlijk had ze geen idee of Peter met haar had gesproken. Ze had niets meer van hem gehoord sinds hij donderdag naar Albany was vertrokken. Wat ze wel wist, was dat Barbara nog thuis was.

T.J. schudde haar hoofd. Nee.

Alice ademde langzaam uit. Nee, natuurlijk niet, dacht ze. Er was één ding waar ze van op aan kon, namelijk dat Peter al zijn plichten verwaarloosde, dat hij haar – en Barbara – telkens weer zou laten zitten, zich uit hun leven terugtrok als dat leven hem te ingewikkeld werd. Wat betekende dat hij de laatste tijd, nu Barbara zo dwars deed, bijna altijd van huis was, meestal zonder haar op de hoogte te stellen. En ook zijn terugkeer kondigde hij nooit aan.

T.J. verschoof een beetje, rechtte haar rug.

‘Oké,’ zei Alice, en ze zette bewust een opgewekte, luchtige stem op. ‘Dan heb ik nieuws voor je. We hebben besloten… Barbara heeft besloten dat ze dit jaar wil meedoen met het kamp.’

Ze glimlachte erbij, alsof ze een vrolijk nieuwtje vertelde.

Ze wist dat het niet goed zou vallen bij T.J. Mede daarom had ze het steeds voor zich uit geschoven. Al generatieslang bestond er een strakke scheidslijn tussen de familie Van Laar – bankiers uit Albany, gesteld op het buitenleven, maar bezadigd – en het kamp dat eigendom was van de familie, maar dat altijd het territorium van de Hewitts was geweest. Eerst van Vic. Nu van zijn dochter. En T.J. was zo iemand die alles op een bepaalde manier en in een bepaalde volgorde wilde doen. Alice had zo’n voorgevoel dat ze dit late verzoek niet op prijs zou stellen.

Even zag Alice iets in T.J.’s gezicht wat ze niet meteen kon duiden. Ontzetting? Woede? T.J. keek Alice niet aan. Ze hield haar blik strak gericht op een punt rechts van Alice.

T.J. schudde nogmaals haar hoofd.

‘Sorry,’ zei ze. ‘Dat zal niet gaan.’

Alice staarde haar aan.

T.J. Hewitt klonk zo zelfverzekerd, zo gedecideerd. Alsof ze hier iets over te zeggen had. Alsof zij de werkgever van Alice was, in plaats van andersom.

Alice ademde diep in. Het pepermuntje in haar mond was opgelost. Ze pakte er nog een uit de schaal en beet het doormidden voordat ze antwoord gaf.

‘Je zou ons er een groot plezier mee doen,’ zei ze. ‘Ik weet dat je een hechte band hebt met Barbara. Je hebt vast wel gemerkt dat ze… niet goed in haar vel zit. Ze is boos op alles en iedereen. We denken dat het haar goed zou doen om nieuwe vrienden om zich heen te hebben.’

Nou ja, Alice dacht dat. Peter was er niet zo zeker van. Maar er waren allerlei goede redenen om haar naar het kamp te sturen, en de belangrijkste was misschien wel dat ze dan niet thuis was tijdens het feest. Hun eerste feest in veertien jaar. In augustus zouden ze het honderdjarig jubileum van het domein vieren met een feest van een week voor een stuk of twintig vrienden en familieleden. De laatste keer dat ze een etentje hadden gegeven in Albany was Barbara maar één keer uit haar kamer gekomen, gekleed in… het leek een soort kostuum: ze had haar haar lelijk zwart geverfd en haar ogen zwaar aangezet met kohl. Peters neef Garland was in lachen uitgebarsten en Barbara had zich omgedraaid en de deur hard achter zich dichtgeslagen. Die haarkleur en de eyeliner waren gebleven, ondanks alle pogingen van Alice om haar ervan af te brengen.

Deze keer hoefde ze zich over dat soort dingen niet druk te maken – mits Barbara naar het kamp kon.

T.J. keek naar de grond.

‘Weet ze het al?’ vroeg ze.

‘Van het kamp? Ze vroeg zelf of het mocht.’

‘Nee,’ zei T.J. ‘Wat haar in de herfst te wachten staat.’

Alice zweeg even. Schudde haar hoofd.

‘Dat vertel ik aan het eind van de zomer.’ En daarna, in een vlaag van inspiratie: ‘Als ze terugkomt van het kamp.’

‘Het kamp is al begonnen,’ zei T.J., als altijd zuinig met haar woorden.

‘Nog maar net.’

‘Alle groepen zitten vol.’

Langzaam welde er ongeloof op in Alice’ borst, maar ze voelde ook een soort verdoving, alsof ze het reservoir aan razernij dat diep in haar zat, waar ze altijd uit kon putten als ze wilde dat Peter eindelijk naar haar luisterde, nu niet kon aanspreken.

De pillen, realiseerde ze zich. De pillen hadden haar in hun greep, hadden de strakke knopen in haar schouders losgetrokken zodat er een golf van opluchting langs de voor- en achterkant van haar lichaam omlaagstroomde, als een waterval van warmte en kalmte. Concentreer je, zei ze vermanend tegen zichzelf.

Ze nam de voorwerpen in de serre in zich op, een trucje dat ze van dokter Lewis had geleerd.

Staande klok. Weelderige planten. Tegelvloer.

Ze moest haar best doen om duidelijk te articuleren. Haar tong lag als een dikke slak in haar mond.

‘Jij kent Barbara door en door,’ zei Alice. Beter dan ik, klonk een ongewenst stemmetje in haar hoofd. ‘Jij weet ook wel dat het haar goed zal doen.’

Maar T.J. was al opgestaan en maakte aanstalten om weg te lopen. Als ze een hoed had gehad, zou ze die nu opzetten.

Een hele zomer, dacht Alice. Een hele zomer zonder Barbara, zonder haar woedeaanvallen, haar driftbuien, al die uren waarin ze zo hard huilde dat het personeel van streek raakte. Ze deden allemaal keurig alsof ze het niet hoorden. Maar iedereen hoorde het, ook Alice. Wat zou het heerlijk zijn om die maanden helemaal voor zichzelf te hebben, met haar dochter onderaan de heuvel, op enige afstand maar wel veilig. Op een plek waar ze werd beziggehouden. Waar ze zich prettig voelde.

‘Ik moest maar weer eens terug,’ zei T.J.

Alice glimlachte. Door de pillen liet ze haar waakzaamheid varen. Achter in haar mond zaten woorden die ze onder andere omstandigheden zou tegenhouden met haar tanden. Dat had ze het grootste deel van haar leven gedaan, bij Peter, bij iedereen. Doorgaans was ze heel bedreven in de kunst van het zwijgen.

Maar vandaag niet.

‘Deze beslissing is niet aan jou,’ zei Alice. ‘Het moet gewoon.’

‘En anders?’ vroeg T.J. plompverloren. Te luid, vond Alice. Waarom praatte iedereen de hele tijd zo luid?

Stilte, dat was het enige wat ze wilde.

Alice opende haar mond. Er kwamen geen woorden uit.

Er ging een minuut voorbij – of waren het er vijf? Ze begon slaperig te worden. Ze wist dat ze zich zou moeten schamen voor haar uitgezakte houding, voor haar opzijhangende hoofd – maar ook die emotie was onbereikbaar voor haar, abstract, iets wat ze als concept wel begreep, maar wat ze niet kon voelen.

‘Het was het idee van mijn echtgenoot,’ zei Alice ten slotte. ‘Hij wil het zo.’

Het was een laatste redmiddel. Pijnlijk dat ze hier haar toevlucht toe moest nemen. Pijnlijk dat haar eigen woorden in dit huishouden zo weinig gewicht hadden.

T.J. keek haar aan. Zich duidelijk afvragend of ze Alice moest geloven. En toen verscheen er iets van berusting op haar gezicht.

‘Goed dan,’ zei ze. ‘We zetten wel een stapelbed in Balsemzilver. Ik verwacht haar morgenochtend in het kamp.’

Zonder verdere vragen te stellen liep T.J. de kamer uit. Het huis uit.

Als Bear erbij was geweest…

Alice maakte die gedachte niet af. Ze mocht zich niet aan dit soort fantasieën overgeven, had dokter Lewis gezegd. Als haar gedachten die kant op dreven, moest ze zichzelf terughalen naar de realiteit. Maar het visioen drong zich met kracht aan haar op: als Bear erbij was geweest, was hij T.J. gevolgd. Ze sloot haar ogen en stond zichzelf toe om – heel even maar – aan haar zoon te denken, haar vrolijke, vertederende zoon die over het hele terrein achter T.J. Hewitt aan liep. Tessie, Tessie! Zijn mooie, hoge stem, net aan de andere kant van het dunne gordijn tussen haar wereld en de zijne. Ze hoorde hem duidelijk.

Op de chaise longue draaide Alice haar gezicht naar de glazen wand van de serre. T.J. bleef staan op het gazon, haalde iets uit haar zak en bracht een hand naar haar mond. Spuugde. Pruimtabak, noemden de mannen het. Walgelijke gewoonte.

Alice keek T.J. Hewitt na tot ze uit het zicht verdween. Ze was lang en mager, met een sierlijk postuur, en zoals wel vaker bedacht Alice dat ze best mooi had kunnen zijn.

Zo zonde, vond Alice. Dat ze haar uiterlijk zo verpest.

Ze hoorde voetstappen. Zwaar, slepend: Barbara.

Die was vast op weg naar de keuken. Tegenwoordig haar favoriete plek. Alice trok een grimas.

Gisteren had Alice tegen de nieuwe kokkin – haar naam was ze vergeten – gezegd dat ze Barbara minder vaak eten moest geven. Dat ze desnoods een smoes moest verzinnen. Maar Barbara kon heel manipulatief zijn, wist Alice, en ze had er weinig fiducie in dat de kokkin daartegen bestand was.

Ze liep naar de keuken, bleef in de deuropening staan en probeerde heel stil te zijn.

Daar stond Barbara, met de rug naar haar toe; ze was uiteraard de inhoud van de voorraadkast aan het inspecteren. Ze droeg een korte broek en een T-shirt, en Alice constateerde met lichte weerzin dat haar voorheen vrijwel afwezige billen nu rond waren en dat ze vrouwenbenen had. De kokkin, die achter Barbara stond, ving de blik van Alice op. Ze hief hulpeloos haar handen.

Alice schepte er geen plezier in om zo naar het lichaam van haar dochter te kijken. Ze begreep ergens wel hoe onbarmhartig ze was, maar ze vond ook dat ze als moeder de plicht had om haar dochters eerste en beste criticus te zijn, om haar al in haar jeugd te wapenen, zodat ze als volwassen vrouw alle aanvallen of beledigingen op waardige wijze kon afslaan. Dat was de methode die haar eigen moeder bij haar had toegepast. Destijds vond ze dat vervelend, maar nu begreep ze het.

‘Barbara,’ zei Alice, en haar dochter schrok en draaide zich om, met een brood onder haar arm. Heel even voelde Alice tederheid voor haar. Barbara was altijd schichtig geweest, al sinds haar peutertijd – de enige peuter op aarde die niet van kiekeboe of verstoppertje hield, die begon te huilen als iemand haar aan het schrikken maakte, ook als het om een onschuldig plagerijtje ging.

‘We eten om half zeven,’ zei Alice.

Doodgemoedereerd legde Barbara het brood op het aanrecht en sneed een boterham af.

‘Heb je me gehoord?’ vroeg Alice.

Barbara knikte. Pakte de boter. Smeerde haar boterham. Ze hield haar hoofd gebogen. Aan weerszijden van haar scheiding was nu een centimeter blond haar te zien, de rest had nog steeds die afstotelijke dofzwarte tint. Ze had tenminste wel een mooi gezicht. Daar deed een mislukte haarverfbeurt niets aan af.

De kokkin keek machteloos toe. Ze was heel klein, een jaar of vijfentwintig, getrouwd, afgaande op de eenvoudige ring aan haar vinger.

Alice zuchtte. Het had geen zin om er iets van te zeggen – vandaag niet. Barbara zou toch de hele zomer weg zijn. Het kon geen kwaad om haar te laten genieten van een laatste boterham met boter en jam.

‘Ik heb net met T.J. gesproken,’ zei Alice, en eindelijk keek Barbara op. Opeens zag Alice weer de dochter van wie ze hield. Met een sprankje leven in haar gezicht en ogen.

‘En?’ vroeg Barbara.

‘Ze zegt dat je morgen naar het kamp kunt.’

Triomf. Barbara sloeg snel haar ogen neer, maar Alice zag dat ze moeite moest doen om haar mond strak te houden en een glimlach te onderdrukken.

‘Ik zal tegen de meisjes zeggen dat ze voor je moeten inpakken,’ zei Alice.

Het was een verstandige beslissing, dacht Alice. Het zou goed uitpakken. Elkaar een tijdje niet zien. Dat zou zeker helpen.